Hij: Maarten - trailrunning - voetbal - natuur - reizen - ziet het leven door een roze bril *** Zij: Crazy cat lady Vé dieren - lezen - lopen - lachen - slapen - chocolade *** Wij: noemen elkaar Bollie en reizen een jaar de wereld rond
Message
  • Day8

    Kosten Argentinië

    March 7, 2019 in Argentina ⋅ 🌙 17 °C

    De levensduurte in Argentinië is vergelijkbaar met Chili. Op 39 dagen gaven we gemiddeld €132 per dag uit.

    Dat lijkt een stuk hoger dan in Chili, maar is te wijten aan de 2 vluchten die we namen: Nieuw-Zeeland naar Argentinië en Buenos Aires naar Ushuaia. Als we deze zouden weglaten, zitten we ook ongeveer aan €95 per dag.

    De brok transport was dan ook onze grootste uitgave: €54 per dag. De vlucht van Nieuw-Zeeland naar Buenos Aires was relatief goedkoop (€400 per persoon). Onze binnenlandse vlucht naar Ushuaia kostte normaal nog een stuk minder (€200 per persoon) maar doordat we eerst verkeerd geboekt hadden, kwam dit heel duur uit (€350 per persoon). Het openbaar vervoer is net als in Chili comfortabel. Wel iets duurder, ongeveer €4 à 5 per uur op de bus. In Salta huurden we een auto voor 3 dagen. Dit kwam neer op €40 per dag, met brandstof inbegrepen.

    Slapen kostte gemiddeld €31 per nacht. We kozen meestal voor privékamers met gedeelde badkamer. Slechts 3 nachten sliepen we in onze tent.

    De kost voor eten en drinken is vergelijkbaar met Chili. Ook hier gingen we bijna elke dag eens uit eten, met een kost van €32 per dag als gevolg.

    In Argentinië deden we weinig begeleide activiteiten. De meeste trektochten en bezienswaardigheden in de steden deden we op eigen houtje. De zeiltocht op het Beagle kanaal en de trip naar de Perito Moreno gletsjer kostten ons het meeste geld maar waren absoluut de moeite waard. Gemiddeld gaven we hieraan €9 per dag uit.

    Het afhalen van cash aan de bankautomaten was nog duurder dan in Chili. Iedereen kan maar €100 per keer afhalen (max. 2 keer per dag) en daarop betaal je telkens ten minste €6 kosten aan de bank. Tel daarbij nog eens €5 kosten van onze bank uit België en dan wordt het een heel dure bedoening. In Buenos Aires konden we dit deels beperken door geld naar een afhaalpunt te sturen via de handige app Azimo. In totaal hebben we toch €200 “weggegooid” door alle afhalingen.

    Buenos Aires, Ushuaia, El Chalten en Calafate zijn allemaal zeer toeristisch en deze regio’s kostten ons dan ook het meeste geld. Het noorden van Argentinië was in vergelijking daarmee een heel stuk goedkoper.
    Read more

  • Explore, what other travelers do in:
  • Day8

    Bye bye Argentinië!

    March 7, 2019 in Argentina ⋅ ⛅ 29 °C

    Argentinië was onze eerste kennismaking met Zuid-Amerika en dat smaakte naar meer!

    Het was direct een goeie test voor ons Spaans. Sommige klanken worden helemaal anders uitgesproken dan dat wij geleerd hadden. Door veel te proberen konden we toch snel onze plan trekken op restaurant, in hotels en in de supermarkt.

    Buenos Aires was een aangenaam begin. Wijken als Recoleta, Palermo en La Boca hebben elk hun eigen stijl en karakter. Er zijn veel gezellige groene zones waar je kan sporten of ontspannen tussen de locals.

    In Ushuaia, El Chaltén en El Calafate genoten we van de ongerepte natuur. Lange wandelingen, besneeuwde bergen, groene bossen, bevroren meren,… Gooi daar nog wat pinguïns, zeeleeuwen, vogels en flamingo’s bij… meer moet dat niet zijn. En als hoogtepunt de imposante afbrokkelende Perito Moreno gletsjer waar we uren naar konden blijven kijken.

    Na een lange tussenstop in Chili gingen we nog een weekje naar het noorden van Argentinië. In deze minder bekende regio werden we verbaasd door de meest kleurrijke bergen die we ooit gezien hebben. Ondertussen genoten we mee van het carnavalfeest dat daar anderhalve week duurde.

    Argentinië is gigantisch groot dus wij hebben slechts een paar kleine stukjes gezien. Wellicht zijn er nog schatten te ontdekken op andere plekken. Het land is duur voor toeristen, maar zeker de moeite waard voor zowel natuurliefhebbers als stadsmensen.
    Read more

  • Day3

    Roadtrip rond Salta (deel 2)

    March 2, 2019 in Argentina ⋅ ☀️ 20 °C

    We beginnen aan de rit richting het bergdorpje Cachi. Even buiten Cafayate veranderd de verharde weg in een grindpad met veel grote stenen. Opletten is de boodschap en we verminderen onze snelheid tot 40km/u. We komen enkele auto’s tegen met een lekke band. Ik zou niet graag hetzelfde meemaken.

    Er doemt opnieuw een groot gebergte op. Minder verschillende kleuren deze keer, maar wel speciale vormen. In de Quebrada das Flechas lijken de puntige, driehoekige rotsen op reusachtige pijlen. De weg slingert steil naar omhoog waardoor onze auto oververhit begint te raken. We stoppen om te lunchen zodat de motor weer op zijn positieven kan komen.

    In Cachi zoeken we een hotel en slaan we in het gezellige centrum een drankje achterover. Daarna een korte douche om het vele zand van onderweg af te spoelen alvorens we in ons bedje kruipen.

    De dag erop brengt onze Chevrolet ons naar het kerkhof van waar we een mooi uitzicht hebben op Cachi en omgeving. Met wat MacGyver skills maken we een drinkbak voor de lieve hond die ons tijdens het ontbijt gezelschap houdt. Daarna vertrekken we terug richting Salta. Enkele kilometers buiten Cachi zien we 2 lifters langs de baan. Mauricio en Valentina willen ook naar Salta dus nemen we hen met plezier mee.

    M en V (niet wij!) komen uit La Plata, een grote stad vlakbij Buenos Aires. Ze zijn 3 maanden op reis en proberen alles al liftend te doen. Vreemd genoeg worden ze enkel meegenomen door buitenlanders, en niet door Argentijnen. Ze reizen samen met nog 2 andere vrienden en verdienen geld door te zingen en muziek te spelen. We wisselen wat reisverhalen uit en ondervragen elkaar over de gewoontes in andermans moederland.

    Ondertussen stijgen we naar 3400 meter. We zitten letterlijk in de wolken. Een hele reeks haarspeldbochten brengt ons weer naar beneden in de volgende vallei. We komen onder de wolken uit en hebben nu een mooi zicht op het vele groen in de diepte onder ons. Vanaf hier is de weg weer geasfalteerd tot in Salta.

    We droppen M en V aan het busstation en nemen afscheid. Daarna checken we in bij een leuk hotel en brengen we onze auto terug binnen. Geen problemen, geen schade. Alles is perfect verlopen. Goed dat Vé met het idee kwam om deze uitstap te doen!

    De kleuren en vormen zijn in het echt nog een stuk indrukwekkender dan op video, maar dit geeft toch al een goed beeld: https://photos.app.goo.gl/ULq6rC8PGgVvjjq58
    Read more

    Julien Rogge

    Weer eens ongelooflijk mooie beelden van de natuur. Schittterend!

    3/16/19Reply
    Mien Pauwels

    Galerij " birds " wordt uitgebreid ..... naam?

    3/16/19Reply
    Mien Pauwels

    Precies echte marmer. ...

    3/16/19Reply
    5 more comments
     
  • Day1

    Roadtrip rond Salta (deel 1)

    February 28, 2019 in Argentina ⋅ ⛅ 22 °C

    De 12 uur durende rit van San Pedro naar Salta is het een van de mooiste busritten die we al gedaan hebben. De eerste uren hebben we zicht op de muur van vulkanen die Chili van Bolivia scheidt. De Licancabur, Juriques, Lascar,… die we ook al vanuit San Pedro konden zien. We komen er dichter en dichter bij, terwijl we naar 4800 meter hoogte stijgen. Met voorsprong het hoogste punt waarop wij ons ooit bevonden.

    Het laatste stuk naar de grens met Argentinië zakken we terug naar 4200 meter. We passeren enkele felblauwe meren en witte zoutvlaktes. Na de grenscontrole zetten we onze reis verder in Argentinië. De bergen hier hebben bijna alle kleuren van de regenboog. Geel, rood, paars, oranje, wit,… jawadde! We kijken onze ogen uit. Daarna zoeven we naar beneden door een gigantische wolk die op de bergen lijkt te rusten.

    En nog is het niet gedaan. We zien rotsen in de vreemdste vormen, uitgehouwen door erosie van wind en water. Dan bereiken we de Salinas Grandes, de 2e grootste zoutvlakte ter wereld na die van Uyuni. Een uitgestrekt, wit tapijt tot zover we kunnen kijken. De laatste uren van de rit is het donker en we zijn blij als we eindelijk Salta bereiken. Vooral omdat de bus al 2 uur lang naar zure salami ruikt doordat de man voor ons moest kotsen.

    De volgende dag schuimen we een 10-tal verhuurbedrijven af, op zoek naar een huurauto voor de komende 3 dagen. De streek ten zuiden van Salta staat bekende om de mooie landschappen en een auto is de gemakkelijkste manier om zoveel mogelijk hoogtepunten te zien.

    Onze witte Chevrolet mist enkele velgen en spatborden maar ziet er voor de rest oké uit. In de stad voel ik me het minst op mijn gemak achter het stuur. Er staan geen lijnen op de baan, iedereen steekt elkaar langs alle kanten voorbij, men slaat af zonder te pinken,… Gelukkig loodst copiloot Vé mij perfect de drukte uit.

    Het eerste uur rijden we door kleine dorpjes aan de rand van Salta. Daarna verdwijnen de huizen en zien we enkel nog natuur. Eerst is het vrij vlak en groen, daarna komen we in Quebrada de Conchas terecht. De weg slingert op en neer tussen de droge, gekleurde bergen. We stoppen even om te lunchen in een van de weinige plekjes schaduw. Het is bloedheet en we zweten ons te pletter. Onze eerste waterbidon van 6,5 liter raakt zonder problemen leeg op deze eerste dag.

    Over de resterende 80 kilometer doen we ongeveer 4 uur. Om de 5 minuten zetten we de auto aan de kant want de uitzichten zijn fantastisch. Op een bepaald punt wandelen we precies door een schilderij. Enkele tinten groen hier, een klad rood daar, wat roze en oranje lijnen op de achtergrond,… Elke berg lijkt een andere kleur te hebben. Wonderbaarlijk.

    En te denken dat we deze regio bijna over geslagen hadden. Bij de planning van onze wereldreis hadden we nergens gelezen wat er hier te zien was. Pas in Chile Chico hoorden we van enkele andere reizigers hoe mooi het noorden van Argentinië was. Blij dat we hun raad gevolgd hebben en naar hier kwamen!

    Na honderden foto’s komen we aan in het dorpje Cafayate. De vriendelijke eigenaar van camping El Rafa vraagt amper €5 om onze tent op te zetten op zijn gezellige binnenkoer. Vé is direct verliefd op de kleine puppy van 4 weken oud die er rond loopt. Er lopen ook enkele katten rond. Een klein paradijs hier! ’s Avonds wandelen we even naar het centrum en genieten we van de sfeer op een bankje in het park.
    Read more

    Freddy Vanderbruggen

    Mooi mooi, doet me een beetje denken aan de wegen rond Monument Valley... en tante Vé met een mooi tintje bruin... en Maarten aangezien jij de fotograaf van dienst zijt sta je er natuurlijk niet dikwijls op... ik ken dat fenomeen... groetjes van ons allen en genieten jullie maar rustig verder... 😘

    3/14/19Reply
    Mien Pauwels

    Ik veronderstel dat dit ook zoutvlakten zijn maar uitgedroogd ? Of is het zand ?

    3/15/19Reply
    Mien Pauwels

    Ja... precies een schilderij .... zo mooie , zachte kleuren ..... hoe kan de natuur zo veranderen door de eeuwen heen!

    3/15/19Reply
    4 more comments
     
  • Day78

    Bye bye Chili!

    February 27, 2019 in Argentina ⋅ ⛅ 16 °C

    In totaal verbleven we maar liefst 77 dagen in Chili. Twee maanden en een half. Je kan dus wel zeggen dat het land ons beviel.

    In Patagonië werden we verbluft door de natuurpracht van Torres del Paine, Parque Patagonia en al het moois langsheen de Carretera Austral. Grillige bergen, azuurblauwe meren en nog zo veel meer… deden meerdere keren onze monden open vallen.

    In Chile Chico genoten we van een zonnig microklimaat en maakten we voor de eerste keer kennis met de geweldige gastvrijheid van de Chilenen. Kathy en Juan nodigden er ons uit op hun Kerstdiner en legden ons ook de rest van ons verblijf in de watten.

    We zwommen in idyllische heetwaterbronnen in Puyuhuapi en gingen een paar uur verderop raften op de ijskoude Futaleufú rivier. De palafito restaurants in Chiloé serveerden ons kersverse vis, net binnen gebracht door de vissersboten.

    Rond Puerto Varas en Pucón werd het landschap gedomineerd door hoge vulkanen. In Pucón zagen we dat van heel dichtbij, na een trailrun op de flanken van de Villarica vulkaan. Na 7 weken verlieten we Patagonië, zonder twijfel ons favoriete gebied in Chili. Al is “gebied” wel een ruime term. Chileens Patagonië is namelijk 25 keer zo groot als België.

    Ook hogerop in het land ontdekten we heel wat natuurpracht, zelfs midden in de woestijn. De groene Elqui vallei was een gezellige oase vol wijngaarden en pittoreske dorpjes. In nationaal park Pan de Azucar doken we in de woeste golven van de Stille Oceaan. Onze laatste stop, San Pedro, leek wel op een andere planeet te liggen. En de hemel in de Atacama woestijn was ‘s nachts gevuld met meer sterren dan we ooit tevoren gezien hadden.

    Het kon natuurlijk niet allemaal rozengeur en maneschijn zijn. De drukke hoofdstad Santiago was minder ons ding, maar wij zijn sowieso geen fans van grote steden. La Serena was op zich een leuke kuststad, al was de diefstal van Vé haar rugzak toch even een dieptepunt. Gelukkig kregen we veel hulp van onze gastvrije en behulpzame hoteleigenaars. Ook Antofagasta was geen hoogvlieger. Zonder onze administratieve verplichtingen waren we daar dan ook nooit uit eigen overweging heen gegaan.

    Op gebied van eten en drinken mochten we zeker niet klagen. Over het algemeen is het Chileense dieet wel wat eenzijdig: veel vlees, veel koolhydraten en weinig groenten en fruit. De lokale specialiteiten zoals empanadas en completos zijn daar voorbeelden van. Langsheen de lange kustlijn van Chili konden we toch regelmatig genieten van lekkere verse vis. Ook via avocado’s, cazuela’s en pebre kregen we de nodige vitamientjes binnen. We ontdekten heel wat lekkere Chileense biertjes, vaak ambachtelijk en op kleine schaal gemaakt. Zelfs Vé leerde hier bruin bier drinken, dat zegt genoeg denk ik.

    Transport in Chili is heel gemakkelijk. De wegen zijn overal geasfalteerd en het openbaar vervoer is comfortabel en goedkoop.

    De locals waar wij mee in contact kwamen waren heel gastvrij en men probeert steeds te helpen wanneer je vragen of problemen hebt.

    Besluit: wij vonden Chili geweldig. De natuur is hier zo mooi en zo divers dat er oneindig veel te zien is. We hebben al heel wat gedaan, maar er is zeker nog genoeg om voor terug te keren!
    Read more

    Mien Pauwels

    Wie zou ,na deze prachtige omschrijving , niet ( of "nog eens ") naar toe willen gaan ? Gidsen worden door Chili ?????

    3/8/19Reply
    Mien Pauwels

    Weerom een " waw ...... "

    3/8/19Reply
    Mien Pauwels

    Sportieve gast ! Chapeau !

    3/8/19Reply
    4 more comments
     
  • Day25

    Cerro Torre en de Huemul gletsjer

    December 6, 2018 in Argentina

    Tussen alle wandelingen door genieten we van de vele bars en restaurants in het dorp. Vé begint hier zelfs bier te drinken. Vooral donkere biertjes, van wie zou ze dat geleerd hebben. Er zijn hier enkele lekkere plaatselijke brouwsels, zelfs met chocolade en framboossmaak.

    Na 3 dagen verhuizen we naar camping El Refugio. Niet dat ons hostel slecht was, maar we willen wat geld besparen want Argentinië is toch een stuk duurder dan we gedacht hadden. De eigenaar is nergens te bespeuren dus zetten we onze tent op in de buurt van een hoge omheining om wat beschut te zijn van de sterke wind. Net voor we de camping willen verlaten voor een wandeling duikt de uitbater dan toch op. Een relaxte gringo met lang zwart haar en een baardje die ons slechts €15 voor 2 nachten vraagt.

    Daarna halen we wat brood en water in de supermarkt en beginnen we aan de tocht naar Cerro Torre. Het is zo’n 3u enkele richting, iets minder lang dan de tocht naar Fitz Roy. Het eerste uur is het wel weer stevig klimmen tot we zicht krijgen op de 3 spitse pieken waar we naartoe gaan. De topjes zitten helaas in de wolken en zouden de rest van de dag niet meer tevoorschijn komen. De volgende 2 uur is het vrij vlak en genieten we van de zon die regelmatig door de wolken komt piepen. Ze brandt hier enorm. We passeren onderweg een paar kreeften die zich duidelijk niet genoeg ingesmeerd hebben.

    We bereiken Lago Torre, het gletsjermeer dat ons scheidt van het Torre gebergte. Enkele ijsschotsen drijven in het grijze water en een condor huppelt op zijn gemakje rond tussen de toeristen. Zoals gezegd zijn de topjes van de bergen niet te zien maar desondanks kijken we weer onze ogen uit. Het is hier gelukkig niet zo druk als aan Fitz Roy, er zitten hooguit 30 andere toeristen verspreid rond het meer. Nadat onze beentjes wat gerust hebben, schiet Vé haar turbo in gang op de terugweg en op een dikke 2 uur tijd staan we al terug in El Chaltén.

    Een laatste uitstap brengt ons naar de Huemul gletsjer. Een minibus ons komt ophalen om naar Lago Del Desierto te rijden. Het wordt een hobbelige rit van anderhalf uur met 2 korte stops aan een waterval en een uitzichtpunt over de omringende bergen. Onderweg komen we ook te weten dat El Chaltén pas ontstaan is in 1985. Het werd destijds halsoverkop gebouwd om de regio te bevolken en zo een grensdispuut tussen Chili en Argentinië te winnen.

    De bus dropt ons aan de rand van het meer en van daar wandelen we op een uurtje naar de Huemul gletsjer. Een pittige klim met enkele kleine watervallen onderweg waar we kunnen stoppen om wat foto’s te nemen en te rusten. Uiteindelijk komen we aan de voet van de gletsjer waar een prachtig turquoise meer ligt te schitteren in de zon. We halen er onze picknick boven en genieten op ons gemak van al dat moois. Na de afdaling worden we teruggevoerd voor een laatste nacht in El Chaltén.
    Read more

    Freddy Vanderbruggen

    Hie sè tante V aan den drank....🍻 en Maarten kijkt bedenkelijk .... 😉 steeds mooie reportages..... geniet er maar van... wij zitten nu ook al 2,5 maand in het nog steeds lekker warme Tenerife..... Marcella heeft zaterdag jongstleden de Teide bedwongen....te voet naar boven en te voet weer naar beneden... ik zal jullie e filmke doorzenden.... misschien kunnen jullie dat Appke ook gebruiken..... daaaag en geniet met volle teugen..... M@F

    12/20/18Reply
    Mien Pauwels

    Vero zit te denken " Gelukkig heeft Maarten de beklimming van die top niet ingepland ..... " Oef !!! Van ver is hij ook zeer mooi ! Een "relaxed moment "...

    12/20/18Reply
    Mien Pauwels

    Jaja .... dat was na een "Happy hour "2 for 1 ..... Zalige foto !

    12/20/18Reply
    8 more comments
     
  • Day21

    De zonsopgang in El Chaltén

    December 2, 2018 in Argentina ⋅ ⛅ 14 °C

    De bus naar El Chaltén stopt voor het hotel om ons op te halen. Slechts 3 andere toeristen vervoegen ons. 2 Nederlandse meisjes en een Duitse jongen die samen een daguitstap doen. 6 uur op de bus om een wandeling te doen… liever zij dan ik. Aan de rand van El Chaltén stoppen we even in het informatiecentrum en zien we de hoge scherpe pieken van Cerro Torre en Cerro Fitz Roy opdoemen. Slechts 2km verder zijn we al aan het andere uiteinde van het dorp en worden we gedropt aan Hostel Nunataks.

    De vriendelijke eigenares vertelt ons dat El Chaltén zo’n 2000 inwoners telt. En vooral heel veel toeristen die in dit wandel- en klimparadijs aan hun trekken komen. Er waait bijna elke dag een hevige wind, en dat ondervinden we inderdaad de eerste dag. Terwijl we uitrusten op onze kamer horen we buiten vanalles kletteren en ritselen.

    De volgende ochtend maakt Vé mij om 5u30 wakker. De eigenares van het hostel was op onze kamerdeur aan het kloppen, ik hoorde het niet omdat ik mijn oordopjes in had. Waarom staat ze in godsnaam zo vroeg aan de deur? Het duurt even, maar mijn euro valt. Gisteren stond ik wat met haar te babbelen en stelde ze voor om ons rond half zes naar een uitkijkpunt te brengen omdat de zonsondergang met de bergen op de achtergrond zo mooi is. Mijn Spaans is duidelijk nog niet goed genoeg want nu snap ik dat ze de zonsópgang bedoelde, om half zes ’s morgens. Goed bezig.

    Soit, we zijn nu toch wakker… we kleden ons snel aan en springen in de auto. Ongeveer een kilometer buiten het dorp houden we halt en we zien inderdaad een prachtig panorama. De zon komt nog net niet aan de horizon waardoor de Fitz Roy en Cerro Torre bergen vuurrood kleuren. Trouwens ook geen wolkje aan de lucht, het wordt een mooie en warme dag vandaag. De eigenares voert ons nog naar een tweede uitkijkpunt wat verder. Ondertussen komt de zon boven en krijgen we meer roze en oranje tinten op het schilderij van de indrukwekkende bergketen. Wat zijn we blij dat we hier staan, een geluk bij een ongeluk!

    We keren terug naar het hostel en beslissen om direct te ontbijten. Vé voelt zich beter na haar verkoudheid van de afgelopen dagen en dus is het ideaal om de wandeling naar Fitz Roy te doen. 4u heen en 4u terug, met 800m stijgen. Het wordt een lastige tocht maar het wordt hier pas donker om 22u dus we hebben tijd zat.

    De tocht is duidelijk populair want het eerste halfuur passeren er ons zeker al 20 toeristen. Na 2km stevig klimmen langs enkele mooie uitkijkpunten begint de route wat af te vlakken en komt de haaientandpiek van Fitz Roy voor het eerst tevoorschijn. Vanuit het centrum van El Chaltén kan je deze namelijk niet zien. Tot aan kilometer 8 kunnen we stevig doorstappen en daar pauzeren we even om wat krachten op te doen. De laatste anderhalve km belooft heel lastig te worden met zo’n 400 hoogtemeters. We puffen en zweten onder de loden zon en op het verraderlijke pad met losliggende stenen. Na een uur bereiken we het eindpunt van de tocht. Daar zien we de Fitz Roy piek vergezeld van een hele boel andere besneeuwde bergtoppen.

    Aan de voet ervan ligt het adembenemende Laguna de los Tres. Een donkerblauw meer vol met grote hoekige ijsplaten waarvan een deel aan het zinken is en daardoor ook allerlei blauwe tinten aanneemt. Wat een uitzicht alweer! Ons fototoestel draait overuren, net als dat van de honderden andere toeristen die zich rondom het meer nestelen.

    Na een uurtje zonnebaden en verkennen van de omgeving, keren we op het gemak terug. Tegen half zeven bereiken we El Chaltén en verwennen we onszelf met een dessert in de bakkerij net naast ons hostel. Dan is het tijd voor een frisse douche en daarna vallen we beiden knock-out op bed voor een welverdiende nachtrust.
    Read more

    Jan Pauwels

    Ongelooflijk prachtige natuur : hopelijk kunnen we er nog lang van genieten!! Nonkel Jan

    12/13/18Reply
    Mien Pauwels

    De moeite om er vroeg voor op te staan he ! Wat een kleuren .....

    12/15/18Reply
    Elke Van Gehuchten

    La salida del sol - la puesta del sol. ; )

    12/17/18Reply
    4 more comments
     
  • Day19

    Perito Moreno

    November 30, 2018 in Argentina ⋅ ⛅ 3 °C

    Na een busritje van 20 uur komen we aan in El Calafate. Deze stad is de uitvalsbasis voor een tour naar de bekende Perito Moreno gletsjer en alles is dan ook op toeristen afgestemd. Het lijkt wel of er meer hotels dan huizen zijn. Door de relaxte sfeer en de mooie bergachtige omgeving voelen we ons hier lekker op ons gemak.

    Via ons hotel boeken we een uitstap naar de fameuze gletsjer, 80km verderop. Een tourbus brengt ons erheen en onderweg vertelt gids Juan wat over de omgeving. Over het Lago Argentino dat we passeren bijvoorbeeld. Het grootste meer van Argentinië waar hier en daar een ijsberg in drijft, afkomstig van een van de nabijgelegen gletsjers. Perito Moreno is “slechts” de 3e grootste, na de Viedma en de Upsala gletsjer. Maar wel de enige die zo gemakkelijk bereikbaar is, vandaar de populariteit.

    Tijdens een eerste korte fotostop zien we de Perito Moreno in de verte liggen. 70m hoog, 250 vierkante km ijs. Daar zitten heel wat liters water in… Daarna worden we gedropt aan de voet van de gletsjer en krijgen we 4 uur de tijd om vrij rond te lopen. Er is een mooi houten pad aangelegd met meerdere lussen om het ijs van alle kanten te kunnen bekijken. Er zijn honderden toeristen maar door de layout van het pad voelt het nooit erg druk aan.

    De loodrechte ijswand is indrukwekkend om te zien, ook al staan we er nog enkele honderden meters van. De excursieboten die er naartoe varen lijken slechts speelgoedmodellen van enkele centimeters hoog. Op sommige plaatsen ziet het ijs felblauw. Juan vertelt ons dat daar net stukken afgebroken zijn, waardoor je nu een stuk compact ijs van de binnenkant ziet. Na 20 minuten wandelen en minstens evenveel foto’s, zetten we ons neer met onze picknick. Om de paar minuten horen we een luide knal, afkomstig van een stuk ijs dat naar beneden valt in het water.

    We hopen natuurlijk dat een grote brok zal afscheuren en spektakel veroorzaken. Anderzijds willen we dat niet, omdat deze mooie gletsjer dan kleiner wordt. Maar Juan verzekert ons dat we ons daar niet druk om moeten maken. Deze gletsjer is al tientallen jaren stabiel qua grootte. Enkele gletsjers in de buurt krimpen, andere worden groter,… absoluut normaal en niks met de opwarming van de aarde te maken.

    Rond de middag wordt onze wens vervuld. Een van de voorste pieken kraakt langs alle kanten en plots breekt er een ijsschots van 40m hoog en tientallen meters breed af om vervolgens met een oorverdovend geluid in het water te knallen. Golven spatten naar alle kanten en enkele kleinere klompen brokkelen nog mee af. Man man, de kracht van dit stukje natuur is echt onvoorstelbaar. We hebben op onze reizen al veel gezien maar dit is ongetwijfeld een van de meest indrukwekkende dingen.

    Na 3 uur rondwandelen en meerdere “ontploffingen” gaan we iets drinken in de cafetaria waar de bus ons terug komt ophalen. We hebben nog een halfuur tijd over en we twijfelen dan ook niet om terug richting gletsjer te gaan en nog wat langer van het uitzicht te genieten. Zeer voldaan en onder de indruk stappen we terug op de bus richting El Calafate. Dit is echt een uitstap die we iedereen zouden aanraden.

    Nog een filmpje van de afgelopen week: https://photos.app.goo.gl/4t5moQUMesjazVrQ6
    Read more

    Ellen Vermussche

    Prachtige beelden!

    12/11/18Reply
    Mien Pauwels

    Wat een prachtige kleurschakering van blauw .... machtig ..

    12/11/18Reply

    Pieter VS: schitterend!!!

    12/19/18Reply
     
  • Day15

    Pingüinos op het Beaglekanaal

    November 26, 2018 in Argentina ⋅ ⛅ 8 °C

    De dag erop kuieren we door de hoofdstraat en lopen we een paar souvenirwinkels binnen. We boeken ook onze bus naar El Calafate. Overmorgen om 5u ’s morgens vertrekken om tegen 1u ’s nachts aan te komen. Dat wordt een lange dag.

    In de namiddag keert Vé terug naar de kamer maar wil ik nog eens gaan wandelen. Ik neem een bus naar het nationaal park Tierra del Fuego waar ik een gemakkelijke wandeling doe langs een meer tot aan de grens met Chili. Ik doe er 2 uur over en kom onderweg een ouder Australisch koppel tegen. We doen een leuke babbel, zelfs een stukje in het Nederlands aangezien de man in Nederland geboren is. Hij doorkruist momenteel samen met zijn vrouw Patagonië in een campervan en vorige week zijn ze met een cruise naar Antarctica geweest. Zalig toch, ik hoop dat wij op die leeftijd ook zo kunnen genieten van het leven!

    Een laatste uitstap brengt ons naar het Beaglekanaal. Eerst met een bus naar Puerto Almanza, het laatste stukje beschaving voorbij Ushuaia. Daar stappen we met 8 toeristen op de zeilboot Paladine. Kapitein Pablo en zijn assistent varen 4u met ons rond op zoek naar pinguïns, zeehonden en vogels. Het is een gezellige, rustige tocht en we raken al snel aan de praat met de Nederlandse Ron en de Duitse Jan. De zon schijnt maar het is best koud door de wind. Gelukkig krijgen we allemaal een extra vissersjas die ons warm houdt.

    Onderweg geeft Pablo wat uitleg over de Yamana indianen die hier vroeger de eilanden bewoonden. Zelfs naakt, met enkel een laag zeehondenvet op hun lijf gesmeerd. Doordat hun lichaamstemperatuur 38°C bedroeg konden ze blijkbaar beter tegen de kou dan ons.

    Na een uurtje meren we aan op pinguïneiland. We mogen niet van boord maar zien op enkele meters afstand wel tientallen Magelhaen pinguïns rondwaggelen en flapperen met hun vleugels. Wat verderop zit een heleboel aalschovers alles te observeren vanop een hoge rots. We krijgen tijd genoeg om de dieren uitgebreid te observeren en fotograferen. Wat verderop leggen we nog eens aan en zien we 2 andere soorten: Gentoo pinguïns en 1 koningspinguïn.

    Daarna gaat onze tocht verder langs eilandjes met aalschovers, zeehonden en zeeleeuwen. Ondertussen worden we voorzien van lekker warme thee en koffie en enkele koekjes. Het laatste halfuur wordt de zee wat woeliger en hangt onze zeilboot ferm scheef in het water. Wel cool om eens het echte zeilgevoel mee te maken.
    Read more

    Mien Pauwels

    Wat een ervaring !!!! Prachtig beeld !!!!!

    12/10/18Reply
    Martien Verhoye

    Ja, dat ligt daar gevoelig...

    1/8/19Reply
    Martien Verhoye

    Die vond ik heel erg lekker, die Beagle biertjes

    1/8/19Reply
    2 more comments
     
  • Day11

    Het einde van de wereld

    November 22, 2018 in Argentina ⋅ ⛅ 9 °C

    Op de luchthaven kijken we op de infoschermen om te zien waar we moeten inchecken. Ik zie bij onze vlucht Rio Grande als bestemming staan. Hmm, we gingen toch naar Ushuaia? Of zou de luchthaven zo heten? Ik zoek het even op via Google. Rio Grande blijkt de 2e grootste stad in Vuurland te zijn, op 200km van Ushuaia. Lap… ik weet niet hoe ik het gedaan heb maar ik heb dus een verkeerde vlucht geboekt. Geen paniek, we zijn ruim op tijd op de luchthaven en kunnen aan de balie onze vlucht omboeken. Dat kost ons uiteraard wat extra geld maar aangezien ons hotel in Ushuaia al geboekt is, is dit de gemakkelijkste oplossing.

    Na 3 uur vliegen, met een mooie zonsopgang en een klein beetje slaap, zien we de indrukwekkende besneeuwde pieken van Vuurland verschijnen. Wat verder zien we Ushuaia liggen, een stad met 10000 inwoners. De zuidelijkste stad ter wereld, “el fin del mundo”. Onze taxichauffeur zegt dat we geluk hebben met het weer, want de zon zou hier niet zo vaak schijnen. Het is zo’n 13 graden en licht bewolkt. Er is vrij veel wind als je niet beschut bent door gebouwen, maar in de stad is het oké. Alleszins beter dan dat wij verwacht hadden!

    Na een ontbijt bij Tante Sara, een gezellige bakkerij in het centrum, wandelen we enkele straten naar beneden waardoor we aan het water uitkomen. Dit is het Beagle kanaal, genoemd naar de boot van Charles Darwin die dit gebied ontdekte. Een paar honderd meter verder ligt de haven, waar bijna elke dag cruiseschepen aanmeren om toeristen naar Antarctica te brengen.

    De sfeer in Argentinië bevalt ons. Zowel in Buenos Aires als hier in Ushuaia. Alles op het gemak, dat is duidelijk. De kassierster in de supermarkt die even tijd neemt om een vaste klant te kussen, in plaats van snel snel alle producten voorbij de scanner te jagen. De winkels die bijna allemaal sluiten tussen 14u en 16u. Het leven begint ook later, als je om 8u gaat ontbijten zit je praktisch alleen. En sommige ontbijtzaken zijn dan zelfs nog niet open.

    In België korten we “goeiemorgen ” meestal af als “morgen”. Het goede laten we dus weg. Hier in Argentinië vervangen ze “buenos dias” door “buenos” en houden ze het positieve deel over. Het is slechts een detail, maar voor mij een typisch voorbeeld van het verschil in mentaliteit.

    Een eerste uitstap brengt ons naar de Martial gletsjer, op 3km van het centrum van Ushuaia. Na een uur komen we aan enkele cafés en van daaruit is het nog een halfuur verder klimmen tot we een mooi zicht krijgen op de besneeuwde bergen langs de ene kant en het Beagle kanaal langs de andere kant.

    De dag erop wandelen we naar Laguna Esmeralda. Eerst een stukje door een bos en daarna komen we in een open vlakte terecht met mooi uitzicht op de bergen, die ons langs alle kanten omsingelen. Even verderop houden we halt halverwege een stevige klim, ideaal om wat te eten en te drinken. Wanneer we terug vertrekken komen er veel wolken op en het laatste halfuur naar de lagune valt er ook wat regen. Jammer, want nu zien we de mooie turquoise kleur van het water niet echt. We zijn nog geen 5 minuten ver op de terugweg als de zon plots weer tevoorschijn komt. We maken rechtsomkeert en kunnen nu wel genieten van de veel fellere kleur van het water. De rest van de wandeling schijnt de zon en slenteren we op ons gemakje terug.
    Read more

    Mien Pauwels

    Mooie foto .... relaxed en kleurrijk ! " DONUT WORRY "wil Maarten ons zeggen ....

    12/6/18Reply
    Elke Van Gehuchten

    Wat een landschappen hebben jullie al gezien en overal zijn er ook diertjes om te knuffelen!

    12/8/18Reply
    Martien Verhoye

    Herkenbare plekjes.... Toevallig niet kunnen afspreken met Jade tussen haar shifts door?

    1/8/19Reply
    2 more comments
     

Join us:

FindPenguins for iOSFindPenguins for Android