Currently traveling

Chili

December 2018 - June 2019
  • Day78

    Kosten Chili

    February 27 in Chile ⋅ ⛅ 20 °C

    We hadden niet verwacht dat Chili zo duur zou zijn. Wel nog altijd goedkoper dan Europa of Nieuw-Zeeland, maar toch niet van de poes. Op de 77 dagen dat we hier waren, gaven we gemiddeld €96 per dag uit. Een stuk boven ons budget van €80 per dag.

    Door de diefstal van onze rugzak liepen onze kosten nog wat hoger op maar dat hebben we hier niet in rekening gebracht.

    Overnachtingen waren onze grootste kost. Hostels, hospedajes en cabañas kostten ons gemiddeld €30 per nacht. Meestal was dit voor een eenvoudige privékamer met gedeelde badkamer. We sliepen ook 10 nachten in onze tent, wat uiteraard een stuk goedkoper was. In Torres del Paine moesten we 1 nacht in een refuge boeken aangezien de camping al volzet was. €120 voor 2 bedden op een gedeelde kamer was het gevolg.

    Qua eten gaven we ongeveer €30 per dag uit. In Patagonië gingen we bijna elke dag 1 keer uit eten, behalve op onze trektochten. Hogerop probeerden we vaker zelf te koken in onze hostels. Winkelen in de supermarkt is een stuk goedkoper dan bij ons in België.

    We verplaatsten ons altijd met het openbaar vervoer, wat vrij goedkoop is. Meestal 1 à 2 euro per uur op de bus, soms iets meer.

    Het afhalen van cash is in Chili beperkt tot €260 per keer. Per afhaling betaal je €6 aan transactiekosten en daarbij komt nog eens €5 voor onze bank in België. In veel hotels, touragentschappen en kleinere restaurants kan je enkel cash betalen, of men rekent je extra aan als je met een kaart wil betalen. Doordat we zo lang in Chili bleven, zagen we uiteindelijk €250 in rook opgaan aan bankkosten.

    Activiteiten kosten veel geld, al proberen we steeds zoveel mogelijk zelf te doen. In Patagonië was vooral Torres del Paine heel duur qua inkom en vervoer. Verder waren mijn trailrun, onze raftingtour en onze 2-daagse in het termencomplex van Peumayen dure uitstappen.

    Een extraatje in vergelijking met andere landen, is dat we in Chili heel wat kleren kochten. Na 6 maanden reizen hadden de meeste kousen, broeken en onderbroeken het begeven. Daarnaast schaften we nog een camelbag en nieuwe trail- en sportschoenen aan. Dat kostte ons in totaal ongeveer €400.
    Read more

  • Explore, what other travelers do in:
  • Day78

    Bye bye Chili!

    February 27 in Argentina ⋅ ⛅ 16 °C

    In totaal verbleven we maar liefst 77 dagen in Chili. Twee maanden en een half. Je kan dus wel zeggen dat het land ons beviel.

    In Patagonië werden we verbluft door de natuurpracht van Torres del Paine, Parque Patagonia en al het moois langsheen de Carretera Austral. Grillige bergen, azuurblauwe meren en nog zo veel meer… deden meerdere keren onze monden open vallen.

    In Chile Chico genoten we van een zonnig microklimaat en maakten we voor de eerste keer kennis met de geweldige gastvrijheid van de Chilenen. Kathy en Juan nodigden er ons uit op hun Kerstdiner en legden ons ook de rest van ons verblijf in de watten.

    We zwommen in idyllische heetwaterbronnen in Puyuhuapi en gingen een paar uur verderop raften op de ijskoude Futaleufú rivier. De palafito restaurants in Chiloé serveerden ons kersverse vis, net binnen gebracht door de vissersboten.

    Rond Puerto Varas en Pucón werd het landschap gedomineerd door hoge vulkanen. In Pucón zagen we dat van heel dichtbij, na een trailrun op de flanken van de Villarica vulkaan. Na 7 weken verlieten we Patagonië, zonder twijfel ons favoriete gebied in Chili. Al is “gebied” wel een ruime term. Chileens Patagonië is namelijk 25 keer zo groot als België.

    Ook hogerop in het land ontdekten we heel wat natuurpracht, zelfs midden in de woestijn. De groene Elqui vallei was een gezellige oase vol wijngaarden en pittoreske dorpjes. In nationaal park Pan de Azucar doken we in de woeste golven van de Stille Oceaan. Onze laatste stop, San Pedro, leek wel op een andere planeet te liggen. En de hemel in de Atacama woestijn was ‘s nachts gevuld met meer sterren dan we ooit tevoren gezien hadden.

    Het kon natuurlijk niet allemaal rozengeur en maneschijn zijn. De drukke hoofdstad Santiago was minder ons ding, maar wij zijn sowieso geen fans van grote steden. La Serena was op zich een leuke kuststad, al was de diefstal van Vé haar rugzak toch even een dieptepunt. Gelukkig kregen we veel hulp van onze gastvrije en behulpzame hoteleigenaars. Ook Antofagasta was geen hoogvlieger. Zonder onze administratieve verplichtingen waren we daar dan ook nooit uit eigen overweging heen gegaan.

    Op gebied van eten en drinken mochten we zeker niet klagen. Over het algemeen is het Chileense dieet wel wat eenzijdig: veel vlees, veel koolhydraten en weinig groenten en fruit. De lokale specialiteiten zoals empanadas en completos zijn daar voorbeelden van. Langsheen de lange kustlijn van Chili konden we toch regelmatig genieten van lekkere verse vis. Ook via avocado’s, cazuela’s en pebre kregen we de nodige vitamientjes binnen. We ontdekten heel wat lekkere Chileense biertjes, vaak ambachtelijk en op kleine schaal gemaakt. Zelfs Vé leerde hier bruin bier drinken, dat zegt genoeg denk ik.

    Transport in Chili is heel gemakkelijk. De wegen zijn overal geasfalteerd en het openbaar vervoer is comfortabel en goedkoop.

    De locals waar wij mee in contact kwamen waren heel gastvrij en men probeert steeds te helpen wanneer je vragen of problemen hebt.

    Besluit: wij vonden Chili geweldig. De natuur is hier zo mooi en zo divers dat er oneindig veel te zien is. We hebben al heel wat gedaan, maar er is zeker nog genoeg om voor terug te keren!
    Read more

  • Day73

    San Pedro de Atacama

    February 22 in Chile ⋅ ☀️ 21 °C

    De Atacama, de droogste woestijn ter wereld, ziet er… droog uit. Zand en stenen voor zover je kan kijken. We kunnen het ons moeilijk inbeelden dat hier vorige week wegverzakkingen waren door de hevige regenval. Daar is niks meer van te zien.

    De eerste “grote” stad die we tegenkomen is Calama, op 100 kilometer van San Pedro. In de verte verschijnen enkele enorme besneeuwde bergtoppen. Het zijn vulkanen van rond de 6000 meter hoogte die de natuurlijke grens met Bolivia vormen. Een indrukwekkend zicht.

    We zitten ondertussen zelf op 2400 meter hoogte. Een groot verschil met Antofagasta, dat op zeeniveau ligt. De meeste bezienswaardigheden rond San Pedro liggen nog een stuk hoger. We zullen het dus rustig aan moeten doen om geen last te krijgen van hoogteziekte.

    Wanneer we aankomen is het nog een stuk heter dan in Antofagasta. Ik heb me net ingesmeerd en heb het gevoel dat de zon recht door mijn vel brandt. We vinden al snel een hotel in de buurt en gaan dan op verkenning door het centrum van het dorp. De straten zijn stofferige zandwegels met bars en restaurants langs beide kanten. En ook enorm veel touragentschappen. Minstens 50 organisaties bieden uitstapjes aan naar Valle de la Luna, Salar de Uyuni, de Tatio geisers en nog veel meer.

    We lopen op goed geluk een 5-tal agentschappen binnen om wat te vergelijken. Uiteindelijk boeken we 2 tours: naar Valle de la Luna en naar de Tatio geisers.
    Op de tour naar Valle de la Luna zijn we verre van alleen. Bijna alle agentschappen vertrekken tegelijkertijd en duwen honderden toeristen samen in minibusjes. Wij zijn de enige niet-Spaanstaligen in onze groep maar leggen uit aan gids Leandro dat het wel zal lukken om alles te verstaan.

    Een halfuur later worden we gedropt aan de eerste stop, Mina Victoria. Leandro legt uit dat dit vroeger een mijn was. Door de hevige regenval vorige week, zijn de rotsen bijna helemaal bedekt door een witte laag zout. Aangezien het hier maar zelden regent, hebben we dus geluk dat we dit fenomeen kunnen zien. De roze en bruine rotsen met hun vreemde vormen zijn heel fotogeniek. Alleen jammer dat er zóveel toeristen rondlopen. Het is moeilijk om een foto te trekken zonder mensen of minibusjes erop.

    Na de Mina doen we een wandeling langs een rots die “het amfitheater” genoemd wordt. Daarna beklimmen we een duin, half zand en half rots, van waar we een prachtig uitzicht hebben op de hele omgeving. Als afsluiter verlaten we het park om naar de zonsondergang te kijken aan mirador Coyote.

    Voor ons bezoek aan de Tatio geisers worden we al om 5 uur ’s morgens opgehaald. Het is eerst 1u30 rijden, waarbij we stijgen van 2400 naar 4300 meter boven zeeniveau. Zo hoog zijn we nog nooit eerder geweest. We voelen het direct aan onze ademhaling. Het is nog donker en ook ferm koud: -2°C.

    De 80 geisers die hier verspreid liggen, zorgen voor sluiers van hete stoom. Een mooi en mysterieus zicht. Na Yellowstone en een geiserveld in Rusland, is dit het grootste ter wereld. We wandelen langs pruttelende en spuitende bronnen van verschillende groottes terwijl gids Adrian ons uitleg geeft. Hij spreekt goed Engels en kan zeer enthousiast vertellen. Een plezier om naar te luisteren.

    Na anderhalf uur komt de zon op en voelen we direct de warmte op ons gezicht. Chauffeur Israël stalt het ontbijt uit voor ons en daarna krijgen we een uurtje vrije tijd. Er is de optie om te zwemmen in een heetwaterbron, helaas hebben we onze zwemkledij niet bij. Alhoewel, zo gezellig ziet het er niet uit. Het water raakt al snel overbevolkt door de hordes toeristen die hier rondgeleid worden.

    We stappen terug in de minibus en rijden verder richting het dorpje Machuca. Nu het licht is, kunnen we genieten van de omgeving. Op de achtergrond zien we weer vele vulkanen zoals de Licancabur, de Lascar en de actieve Putana. De heuvels en vlaktes op de voorgrond hebben alle kleuren van de regenboog. Van paars over groen, geel, oranje en rood. We maken meerdere stops om dieren te spotten: flamingo’s, lama’s, vicuña’s, een vos die tot vlakbij ons voertuig komt… We zien ook enkele viscacha’s, vreemde kleine knaagdieren die lijken op een konijn met een lange staart.

    Onze laatste stop is een indrukwekkende canyon waar we een hele reeks zotte foto’s nemen met de hulp van Adrian.

    Na San Pedro gaan we noodgedwongen een dagje naar Calama om Vé haar Chileense migratiekaart te vernieuwen. Die raakte ze kwijt bij de diefstal van haar rugzak en zonder die kaart kan ze het land niet verlaten. Na lang wachten krijgen we een nieuw exemplaar te pakken en kunnen we doorreizen naar Argentinië.

    Deze keer niet 1, maar 2 filmpjes die de sfeer in en rond San Pedro weergeven:

    https://photos.app.goo.gl/3k1cpXYmEXVBVcS49
    https://photos.app.goo.gl/Hv5a6c4L3JeoiseC6
    Read more

  • Day63

    Antofagasta

    February 12 in Chile ⋅ ⛅ 22 °C

    We vertrekken naar Antofagasta, de op 2 na grootste stad van Chili. We passeren grote, stofferige industrieterreinen alvorens de havenstad binnen te rijden. Men teert hier vooral op de export van koper dat gewonnen wordt in de mijnen in de buurt.

    Een taxi brengt ons naar het Check In Hotel waar we 4 nachten zullen blijven. Ondertussen kunnen we een nieuw paspoort aanvragen voor Vé. Hopelijk komen onze nieuwe bankkaarten hier ook binnenkort toe uit België, zodat we onze reis kunnen verder zetten. Heel aantrekkelijk is de stad namelijk niet voor toeristen.

    We laten pasfoto’s maken van Vé en trekken dan naar het Belgische consulaat. Een oude grijze man verwelkomt ons van achter zijn antieke bureau. Maurice is half Chileens en half Frans, en de Belgische consul van dienst. Hij ziet er niet echt het type uit dat veel met computers werkt, maar tien minuten later heeft hij toch al de online registratie voor het document afgerond. Dan schrijft hij de gegevens manueel op het paspoort. Nu enkel nog plastificeren. Na wat gepruts laat hij Vé het plastiekje lospeuteren en over de geschreven pagina kleven.

    Terwijl hij nog wat papieren afdrukt, bewonderen we het paspoort. Maar dan zien we dat Vé haar geboortedatum niet ingevuld is. “Dat kan wellicht niet zoveel kwaad, maar voor de zekerheid zullen we die toch maar invullen”, zegt Maurice. Helaas krijgen we het plastiekje niet meer los en dus moeten we de procedure opnieuw doorlopen en een nieuw paspoort maken.

    Hij schrijft alles over en laat ons nog eens controleren. Deze keer merken we op dat er nog geen foto in het document kleeft… gelukkig vóór dat we het weer plastificeren. Maurice haalt zijn Pritt-stift nog eens boven en dan kunnen we voort.

    Het is een beetje puzzelen om rond te komen met ons geld. We zijn ondertussen een week na de diefstal en onze nieuwe bankkaarten zijn nog niet onderweg. Ze lopen zelfs nog wat extra vertraging op omdat er woensdag een nationale staking is en de post mee staakt. De donderdag dan? Helaas, de postbode in Eke is ziek waardoor er opnieuw geen bedeling is. Op vrijdag raken de kaarten eindelijk bij mijn ouders die ze naar onze bank in Wetteren brengen. Van daaruit worden ze dan opgestuurd naar het hoofdkantoor in Brussel, en dan met DHL naar Chili.

    Door de drukkende hitte in Antofagasta brengen we het grootste deel van onze tijd door op onze hotelkamer. Goed om wat uit te rusten. En zo kunnen we ook weer bijbenen met onze blog. Daarnaast proberen we het vervolg van onze reis te plannen. Een geluk bij een ongeluk: door hier een tijd in Antofagasta vast te zitten, zijn de problemen in San Pedro de Atacama opgelost geraakt. Daar was door hevige regenval de weg onderbroken. Verschillende huizen en hotels stonden blank en alle toeristische tours werden een tijd lang geschrapt. Ondertussen is alles weer redelijk normaal en er wordt geen zware regenval meer voorspeld.

    Na 11 dagen in Antofagasta hebben we onze bankkaarten in handen en kunnen we de bus op richting San Pedro.

    Nog enkele bewegende beelden van de natuurpracht in Pan de Azúcar: https://photos.app.goo.gl/WS8ckk4AsG3yBgFX8
    Read more

  • Day60

    Pan de Azúcar

    February 9 in Chile ⋅ ☁️ 23 °C

    Chañaral is een klein dorpje 6 uur ten noorden van La Serena. Onderweg stoppen we even in Villanar waar iedereen van de bus moet omdat de chauffeur gaat tanken. Net voor het afstappen vraagt de assistent mijn hulp om deze boodschap in het Engels te vertalen voor een Brits koppel op de bus dat geen Spaans spreekt.

    Tijdens de stop kopen we een completo (een voor mij en een voor de straathonden) en raken we wat aan de praat met het Britse koppel. We vertellen over de rugzak en het paspoort van Vé die gestolen zijn. De man vertelt dat hij zijn paspoort ook ooit verloor in Ecuador. Op een zatte avond viel hij uit een taxi en wellicht is het toen gebeurd. Lichtjes andere omstandigheden dan bij ons, maar goed. Hij vertelt ons dat hij toen binnen de 24 uur een ander paspoort kreeg, hopelijk is dat bij ons ook het geval.

    In Chañaral zoeken we direct vervoer naar Pan de Azucar, een nationaal park dat hier in de buurt ligt. We doen eerst wat inkopen in de supermarkt en worden dan samen met 2 andere toeristen naar een camping in het park gebracht.

    We kunnen nog net onze tent opzetten voor de zon ondergaat. Wat een prachtige locatie hier. We staan op het strand met een mooi uitzicht op een eiland wat verderop in zee. De grote golven slaan met veel kracht in op de rotsen. De hemel kleurt volledig paars en oranje wanneer de zon wegzakt in de zee. Duizenden sterren verschijnen, bijna evenveel als in de Elqui vallei. We zijn nu al blij dat we dit uitstapje niet geschrapt hebben na onze rugzakproblemen!

    Het is hier wel ferm heet in de woestijn. De felle zon wekt ons en jaagt ons al snel uit onze tent, die op een sauna begint te lijken. We zoeken een plekje in de schaduw om te ontbijten en beginnen dan aan een wandeling naar El Mirador. Eerst is het 4 kilometer stappen in de vlakke zon langs een kleine asfaltbaan. Vermoeiend! Maar ook wel lekker rustig. Het doet ons een beetje denken aan onze reis naar Ijsland. Net als toen, kunnen we hier 5 minuten lang in het midden van de baan zitten zonder dat er een auto passeert.

    Vanaf de afslag volgen we anderhalve kilometer lang een gravelbaan die naar de parking van El Mirador leidt. We zijn de enige zotten die tot hier gestapt zijn, alle andere mensen doen dit met de auto. Even uitrusten en wat eten in de schaduw. En dan beginnen we aan de laatste 2 kilometer naar het uitzichtpunt. Rondom ons in het zand staat het vol van de cactussen, een van de weinige planten die kunnen overleven in deze droogte. We zouden hier ook guanacos en vossen kunnen spotten, maar die zijn wellicht aan hun siësta bezig.

    Na een dik halfuur bereiken we de Mirador. De weg hier naartoe is de moeite waard geweest want van hieruit hebben we een geweldig panorama over het landschap en de zee die 400 meter onder ons ligt. In de verte zien we het gehucht Caleta liggen, vlakbij onze camping. Helaas zien we ook een trieste boodschap hangen. De overheid is van plan om een nieuwe weg aan te leggen door het nationaal park om 2 steden met elkaar te verbinden. Daardoor zal alle fauna en flora hier binnenkort verdwijnen en zijn wij bij de laatste gelukkigen die hiervan kunnen genieten…

    We trekken heel wat foto’s en keren dan terug. In Caleta maken we een tussenstop om iets te drinken. 18 kilometer gewandeld vandaag, dat kan tellen! Daarna duiken we in de zee om wat af te koelen. De golven zijn echt enorm hoog en het terugtrekkende water zorgt voor een stevige onderstroom. Niet te ver gaan is de boodschap want je zou er zo ingesleurd kunnen worden. We amuseren ons met wat spring- en loopwerk en genieten van het uitzicht.

    De volgende dag relaxen we op het strand. Wanneer het etenstijd is, komen de vele bruine pelikanen van hun rots. Ze vliegen met zijn allen naar de branding om vis te vangen. Ze trekken onze aandacht met hun speciale vismethode. Na wat rond de brekende golven te vliegen, vertragen ze plots hun vlucht waarna ze peilsnel met hun hoofd eerst loodrecht het water in duiken. Spectaculair! Wanneer een grote pelikaan duikt, reppen kleinere exemplaren zich naar daar om wat stukjes uit de bek te komen eten.
    Read more

  • Day56

    Een rugzak met pootjes

    February 5 in Chile ⋅ ☁️ 18 °C

    We springen gepakt en gezakt op de bus richting La Serena. De grote rugzakken in de koffer en onze handbagage in het rek boven ons hoofd, zoals gewoonlijk. Wanneer we aankomen, merken we dat de handbagage van Vé verdwenen is. Wacht even, hebben we die ergens anders gelegd? We zijn de laatste die afstappen, zoeken de hele bus af, maar helaas… Godver, iemand heeft die dus gestolen!

    De buschauffeur helpt zoeken, maar vertelt ons dat hij helaas niets kan doen. Moest de bagage uit de koffer gestolen zijn, dan kon hij dat via de busmaatschappij laten aangeven. Maar voor bagage op de bus geldt dat niet. We zullen het zelf moeten gaan aangeven aan de politie.

    Verdomme, hoe en waar kan dat toch gebeurd zijn? Hier aan de eindhalte zijn er maar een paar mensen samen met ons afgestapt… Of zou het iemand geweest zijn die al eerder afstapte? 10 minuten geleden, aan de halte van Liceo de Niñas, lag de zak zeker nog boven ons hoofd. Nadien zijn er wel nog verschillende stops geweest en is er veel volk op en af gestapt…

    Terwijl Vé bij de resterende zakken blijft zitten, loop ik naar het nabijgelegen centrale busstation. Ik scan alle zwarte rugzakken die ik zie en stap meerdere keren langs alle uitgangen… niks te vinden…

    Vé is er natuurlijk het hart van in. In die rugzak zaten 2 portefeuilles met geld, haar paspoort, bankkaarten, iPod, kleren, sloefen, souvenirs,… En nog het ergst van al: haar dagboek. Ze schrijft en tekent en kleeft er al 7 maanden lang alles in over de reis. Verslagen van uitstapjes, nieuwe recepten, tips die we van andere toeristen kregen, bloemetjes die ze onderweg geplukt heeft,…

    Brrrrr. Aangeslagen stappen we richting Hostal Maria’s Casa, waar we sowieso terug 2 nachten wouden blijven. We doen er ons verhaal en worden gelukkig direct geholpen. Pancho, een van de eigenaars, belt direct de politie. Hij vertelt ons dat er zo dadelijk iemand langs komt om een verslag te maken van de diefstal. We zijn niet de eersten die dit meemaken, legt hij nog uit.

    Het is bekend dat er veel bendes vanuit Santiago naar La Serena komen om te “werken”. Vooral in de zomer, wanneer er toeristen zijn. Ze stappen dan met 3 of 4 tegelijk op een bus, verspreiden zich, en bekijken waar ze een slag kunnen slaan. In de drukte van het afstappen grabbelen ze dan een zak mee en weg is je geld.

    We kunnen eventjes niet zo helder nadenken. Wat moeten we nog allemaal doen… Juist ja, de bankkaarten blokkeren. Ik had gelukkig de 2 kredietkaarten op zak, waarmee we altijd geld afhalen. Vé moet dus enkel de 2 kaarten blokkeren die in haar rugzak zaten. Dat kan gelukkig snel via de app van de bank.

    Dan zullen we voor Vé een nieuw paspoort moeten aanvragen. Waar kunnen we dat doen? Hopelijk moeten we niet terug naar Santiago… We ontdekken dat er een Belgisch consulaat in Antofagasta is. Die stad ligt wat meer in het Noorden en we moeten daar toch passeren als we naar San Pedro de Atacama reizen. Dat zou dus kunnen meevallen. We contacteren hen direct via mail.

    Wat later vertelt Pancho ons dat de politie toch niet naar hier komt en dat we zelf naar het kantoor moeten om aangifte te doen. Hij is zo vriendelijk om een taxi te regelen en met ons mee te gaan. Terwijl we wachten vertel ik aan Pancho dat ik mijn best zal doen om alles in het Spaans uit te leggen. Een meisje dat verderop in de wachtzaal zit, hoort mij bezig en zegt direct “I speak English, I can translate for you if you need help”. Er zijn toch veel goede mensen in Chili ook!

    We doen het hele verhaal nog eens aan de agent van dienst, met veel hulp van Pancho. De agent is zo vriendelijk om ons een kopie van het verslag mee te geven. Daarmee kunnen we dan een nieuw paspoort aanvragen.

    Op de weg terug lopen we wat rond in de stad. Wie weet komen we toch ergens de rugzak of het dagboek tegen. Gedumpt in een vuilbak of zo. Die dieven willen wellicht toch alleen maar het cash geld.

    We lopen nog een uur of 2 rond maar komen van een kale reis thuis. Verdorie toch. Hadden we nu voorzichtiger moeten zijn op de bus? Hadden we onze zak constant bij ons moeten houden? Maar dat hebben we in het verleden ook nooit gedaan en toen gebeurde er niets? Soit, het heeft geen zin om er nog veel over na te denken. We moeten het even loslaten en onze hersenen wat rust geven.

    Zo voelde de situatie voor Vé:

    Ik mis mijn reisdagboek, met teksten en tekeningen van familie en vrienden van voor we op reis vertrokken, met allerlei reisverhalen van juli 2018 tot nu. Onze avonturen en belevenissen, zotte Mongoolse tekeningen en mijn naam in het Japans geschreven door Hiroyuki, enkele gedroogde bloemetjes, nieuwe inzichten, wat ik geleerd heb over de landen en over mezelf. Herinneringen om te koesteren de meesten zitten in mijn hoofd, hopelijk nog voor lang. Maar het was mooi geweest om later af en toe nog eens te kunnen bladeren doorheen dit reisdagboek en te zeggen: Oh kijk, das was ik al helemaal vergeten, die middag op een grasplein in La Serena in Chili speelden ze caleidoscoop van de jeugd van tegenwoordig en hadden we een hilarisch miniparty'tje van twee.

    Geld zat er ook in, 4 verschillende valuta, dus wie mijn rugzak heeft kan even verder.. maar het is gek om te beseffen dat dat geld het laatste is wat ik terug zou willen. Ook al betekent dit dat we minder budget overhouden voor de reis, wat erg jammer is.
    Ik wil niet gewoon een nieuw boek, een nieuw latje, nieuwe poezenpantoffels, een nieuwe portemonnee uit Kirgizstan, nieuwe souvenirs uit Nieuw-Zeeland, een nieuwe rugzak,.. neen.. Ik wil míj́n boek, míj́n mooiste bewegend olifantenlatje van de hele wereld,.. ik wil gewoon mijn spullen terug!

    Hoewel ik weet dat ik geen controle heb kan ik precies niet geloven, accepteren dat mijn rugzak met inhoud weg is . Zo boos en verdrietig dat ik zin heb om zelf iets kapot te maken. Het voelt alsof iemand in mijn borstkas heeft zitten frutselen en er een stukje van mij heeft uitgetrokken. It sucks! Big time.

    Het is de derde dag na het voorval en ik voel me wat beter dan de voorbije dagen. La Serena ligt dicht bij de grote oceaan. Gisteren ben ik even gaan zwemmen. Ik amuseerde mij met de grote golven. Ik kon er wat van mijn kwaadheid en verdriet kwijt.

    Ik hecht me nogal sterk aan dingen, dieren, mensen die me nauw aan het hart liggen. Daarom vind ik momenten van afscheid nemen, ook al is het maar voor even, moeilijk. Laat staan voor altijd. Mijn hart was even in duizend stukjes, door het verlies van de voor mij emotioneel waardevolle spulletjes. Ik heb mijn verdriet toegelaten. Ook al had ik schrik dat dat eigenlijk belachelijk was want het zijn maar spullen. Maar of het nu belachelijk is of niet, ik voel het zo, en dat is ok :).
    Sorry dagboekje, rugzak, latje en alle andere vé-stuff, dat ik dit niet heb kunnen voorkomen. Kon ik de klok maar terugdraaien...

    Wat ik van dit voorval wil onthouden:

    ☆Ik mag van mijzelf dit emotioneel verdriet voor 'maar’ een dagboek, een latje,.. hebben. Ook al zouden anderen dit belachelijk kunnen vinden. En dat vind ik een keimooi kado van mijzelf aan mij. Dankjewel ook Maarten, Bollie, voor het begrip, voor de hulp, om me te laten lachen tijdens deze kak-momenten. Wij zijn ongedeerd en dat is het belangrijkste.

    ☆Naast kakmensen bestaan er ook mooie mensen. Mensen die ons van haar noch pluim kennen, die merken dat er iets aan de hand is en onmiddellijk hun hulp aanbieden.

    ☆Mijn hart staat en blijft open. Even heb ik gedacht: ok, om dit shit-gevoel te vermijden in de toekomst moet ik mij gewoon nooit meer aan iets hechten. Problem solved. Zo zou Homer Simpson denken :). Edoch, "om iets geven" is te mooi om op te geven. Véél te mooi.

    Zaterdag 9 februari staan we klaar om weer verder te gaan, gepakt en gezakt. De volgende bestemming is Charañal, van waaruit we het nationaal park Pan de Azúcar gaan bezoeken.
    Traveling light is fijn, hoewel ik in het vervolg toch liever zelf kies wat er verdwijnt.
    Read more

  • Day53

    La Serena en de Elqui vallei

    February 2 in Chile ⋅ ☀️ 19 °C

    Het landschap verandert stilaan van groen naar dor, droog en zanderig. De heuvels staan vol cactussen, voor de rest zijn er niet veel planten meer te bespeuren. We komen duidelijk dichter bij de woestijn in het Noorden. La Serena is de grootste stad in de omgeving. Een langgerekt strand en grote shoppingcentra zijn de meest populaire trekpleisters voor toeristen.

    Na mijn mindere hotelkeuze in Valpo is het nu Vé haar beurt. Ze vindt een hostelletje in een rustige wijk vlakbij het busstation. Dat blijkt al snel een goeie keuze. Maria, logischerwijs de eigenares van Maria’s Casa, verwelkomt ons met open armen. Ze biedt ons een kamer aan en schenkt ons direct een glas vers gemaakt meloensap in. Lekker verfrissend.

    We raken op het terras aan de praat met een koppel Duitse toeristen. Zij raden ons aan om naar de Elqui vallei te gaan. Daar wordt de nationale drank pisco geproduceerd en het ligt op slechts anderhalf uur rijden van hier. Bovendien is het een van de beste plaatsen ter wereld om naar de sterren te kijken aangezien er heel weinig lichtvervuiling is. Klinkt aanlokkelijk. Vé en ik kijken naar elkaar en beslissen om er binnenkort eens een kijkje te gaan nemen.

    De volgende dag ploffen we ons in de buurt van de oude vuurtoren op het strand. Het is serieus druk maar doordat het strand zo groot is, voelt het zo niet aan. We hebben genoeg ruimte rondom ons. De meeste toeristen lijken Chilenen, die hier genieten van hun grote vakantie. Niet veel bleke gringo’s zoals ons te spotten. Om de 5 minuten passeert er wel een strandverkoper die luid roepend zijn marchandise aanprijst. Parasollen, schepjes, emmers, popcorn, empanadas, aardbeien met chocolade, zelfs eieren,… alles is hier te krijgen.

    Dan is het tijd om de Elqui vallei te verkennen. We springen op de bus naar Pisco Elqui, het meest toeristische dorp. Op de weg er naartoe verandert het landschap opnieuw. Eerst zanderige bergen met veel cactussen en rotsen. Heel weinig planten. Dan komen we aan de vallei waar de Elqui rivier stroomt. De eerste struiken, bomen en wijngaarden verschijnen. Het klimaat is hier ideaal om Moscatel druiven te kweken, waarmee de pisco gemaakt wordt. Het uitzicht doet een beetje denken aan de champagnestreek in Frankrijk. Maar dan veel warmer en met hoge, droge bergen.

    We passeren enkele kleine, gezellig uitziende dorpjes met veel restaurantjes, muurschilderingen en kleine winkeltjes met artisanale producten. Hetzelfde verhaal in Pisco Elqui, onze eindbestemming. Op het centrale plein aan de kerk staan enkele kraampjes die juwelen en andere spullen verkopen. Er is ook iemand die een astro tour aanbiedt. Vé wil dolgraag een foto van ons met de sterren op de achtergrond. Onze camera is namelijk niet goed genoeg om dit vast te leggen. Dat probeerden we eerder al in Tenerife, Mongolië en Nieuw-Zeeland, enkele plekken waar we ook heel veel sterretjes zagen.

    Eerst doen we een tour langs 3 pisquerias waar uitleg wordt gegeven hoe de pisco gemaakt wordt. In pisqueria Los Nichos vervoegen we een grote groep andere toeristen die al begonnen zijn aan de rondleiding doorheen de caves. Natuurlijk in het Spaans. En de gidse spreekt supersnel waardoor we er bijna geen woord van verstaan. Gelukkig kennen we al iets van drank maken na bezoekjes aan meerdere champagne- en portohuizen dus snappen we wel ongeveer hoe het proces in elkaar zit.

    De tour duurt ongeveer 15 minuten en daarna mogen we proeven. Geen pisco sour maar de pure pisco. Eerst eentje van 40 graden en dan een van 45. Jawadde, staffe toebak. En niet echt lekker eigenlijk, zo puur.

    Bij Doña Josefa krijgen we ongeveer hetzelfde verhaal. Een korte tour van 10 minuten, dan 2 pisco’s proeven. Een laatste stop is Cavas del Valle. Hier maken ze geen pisco van de druiven, maar wijn. We mogen er 4 proeven, 2 witte en 2 rode. Best wel lekker, ook al zijn wij geen wijnkenners of liefhebbers.

    Wanneer de zon ondergaat snappen we direct waarom de Elqui vallei ideaal is om naar de sterren te kijken. Duizenden, of zelfs miljoenen sterren verlichten de hemel. Het lijkt wel alsof er hier 5 extra lagen sterren toegevoegd zijn aan wat we in België kunnen zien. De melkweg is ook heel duidelijk zichtbaar. Ideaal voor een nachtelijke fotoshoot. De fotograaf van Astrotour maakt 3 foto’s van ons met de sterrenhemel op de achtergrond. Morgen worden deze via email doorgestuurd. Benieuwd hoe het resultaat eruit zal zien!

    Enkele bewegende beelden van deze prachtige regio: https://photos.app.goo.gl/tpQqW2q5XDKtk6ix9
    Read more

  • Day51

    Valpo

    January 31 in Chile ⋅ ⛅ 16 °C

    Tijdens de 2 uur durende rit naar Valparaiso (“Valpo” in de volksmond) zoeken we naar een hostel. Op maps.me markeer ik een straat vlak naast het kerkhof en toch dicht bij de wijk met de meeste restaurants. Daar moet het volgens mij wel rustig zijn.

    Als we aankomen, worden we net als in Santiago overvallen door de hitte. We proberen snel naar ons hostel te stappen maar geraken moeizaam door de drukte. De straten rondom het busstation zijn bezaaid met kleine kraampjes waar verkopers allerlei zaken aanbieden. Van fruit over schoenen tot auto-onderdelen.

    Uiteindelijk arriveren we aan ons hostel. De omgeving lijkt toch iets minder rustig dan gedacht. Het kerkhof is niet te bespeuren en in de drukke straat lopen we langs de ene bar na de andere met volgepakte terrassen en luide muziek. Soit, geen zin om nog verder te lopen in de hitte dus we besluiten hier te blijven. Helaas met korte nachten tot gevolg. Optredende bands in de buurt en schreeuwende zatlappen houden het uit tot vroeg in de ochtend.

    Ik waag mij al snel aan een nieuwe wandeling om de stad te verkennen. Langs de kust is er een vlak gedeelte waar onder meer de drukke haven te vinden is. Meer landinwaarts liggen een 40-tal heuvels met smalle, steile straten en kleurrijke huizen. Overal waar je kijkt zie je muurschilderingen. Zowel op kleine muurtjes als op de grootste appartementsblokken waarvan de gevels zijn omgetoverd tot kunstwerken.

    Onze eerste indruk van Valpo was niet zo positief. Heel druk en hectisch. Maar nu ik door de kleinere straten en de heuvels loop, herzie ik al snel mijn mening. De vele bars en restaurants met terrassen maken het gezellig en levendig. De graffiti en de smalle trappen die met mozaïeken bekleed zijn geven de stad een hippie uitstraling. Net als de vele jongeren die op de trappen rondhangen terwijl ze wiet paffen en bier drinken.

    Ik beklim Cerro Artilleria en heb van hieruit een mooi overzicht op de haven. Ooit de belangrijkste van Zuid-Amerika, tot het Panamakanaal werd aangelegd. Wel nog altijd de grootste in Chili, en dat is eraan te zien. Duizenden containers staan klaar om op schepen geladen te worden met gigantische kranen.

    ’s Avonds gaan we naar Viavia, een restaurant met Belgische uitbaters. Op het terras nippen we van een pisco sour terwijl we stoofvlees met frietjes bestellen als hoofdgerecht. Man man, dat smaakt! De frieten zijn natuurlijk niet zo lekker als thuis maar het vlees en de saus worden goedgekeurd. Daarna slenteren we nog wat door de gezellige straatjes vol straatmuzikanten en terrasjes.

    Ondertussen horen we van Charlotte en Dennis dat ze terug naar Zwitserland gevlogen zijn, waar ze woonden voor hun reis. Daar kan Dennis zich opnieuw laten onderzoeken en op het gemak herstellen. Dat lijkt ons een verstandige beslissing!

    De dag erop zoeken we uit hoe we naar San Pedro de Atacama zullen reizen. Met de bus is het de volle 24u vanuit Valpo, tenzij we de rit opsplitsen. We beslissen eerst enkele dagen naar La Serena te gaan, een kuststad op 6u rijden van hier. Daarna wil Vé graag het Pan de Azúcar nationaal park bezoeken. Dit ligt nog 7u verder naar het Noorden. Zo is onze tocht mooi in 3 gedeeld en moeten we niet te lang in een keer op de bus zitten.

    Nog een video van de afgelopen uitstapjes: https://photos.app.goo.gl/jNbXqtguGqvasALH7
    Read more

  • Day46

    Santiago de Chile

    January 26 in Chile ⋅ ☀️ 29 °C

    Na een busrit van 11 uur komen we aan in Santiago. We zijn al een paar keer lang onderweg geweest, maar het is altijd lekker comfortabel. De bussen zijn proper, er is genoeg beenruimte, het personeel is vriendelijk, je krijgt soms zelfs een snack onderweg,… En op deze rit hebben we een “cama” zitplaats. Dat wil zeggen dat je de leuning bijna volledig plat naar achter kan leggen waardoor je deftig kan slapen. Net voor onze neus staat ook een tv waar de ene film na de andere wordt afgespeeld, goed voor wat afleiding.

    Het centrale busstation van Santiago is gigantisch en het is er super druk. Voeg daarbij nog eens een temperatuur van 37 graden… genoeg redenen voor ons om hier snel te ontsnappen. We springen in een taxi die ons naar het Happy House Hostel brengt. Een statig oud gebouw met hoge plafonds en gezellige inrichting. Zowel het gebouw als de grote kamers met krakende vloer, doen mij denken aan mijn kot indertijd in Porto. Op het grote binnenplein ligt een zwembad, ideaal om wat af te koelen in deze hitte. Terwijl Vé zich daar installeert wandel ik naar Plaza das Armas voor een gratis stadswandeling.

    Vanuit onze straat steek ik via een metalen voetgangersbrug de ring rond Santiago over. De drukke 4-vaksbaan is een duidelijke grens tussen de kalmere buitenwijken en het superdrukke centrum. Ook al is het zondag, de straten lopen vol mensen en auto’s. Plaza das Armas is nog het drukst van al. Hordes toeristen die de bekendste gebouwen fotograferen, locals die op de bankjes rondhangen en een groep van een 50-tal gelovigen die bidden en zingen tijdens een outdoor misviering.

    Sebastian is de gids van dienst voor de Engelse tour. Een jonge kerel van een jaar of 30 die in Valparaiso woont en in de weekends naar de hoofdstad komt om wat bij te verdienen. De tours zijn zogezegd gratis, maar het is de bedoeling dat je op het einde toch een fooi geeft aan de gids.
    In totaal duurt de tour 3,5 uur. We trekken eerst door het centrum langs de opera, de centrale bank, het justitiepaleis, het beursgebouw,… Ondertussen geeft Sebastian duiding over de economische, sociale en politieke situatie. Interessant om wat te weten te komen over het leven hier.

    Santiago is blijkbaar een heel oude stad en bestaat al sinds 1541. Lang voordat Chili onafhankelijk werd van Spanje in 1810. Na een korte stop in een café gaan we verder door enkele parken, langs de universiteit en door de uitgangswijk. De laatste stop is het huis waar Pablo Neruda, de bekende poëet en diplomaat, ooit woonde.

    Daarna keer ik te voet terug huiswaarts. Ik neem een andere route om de stad nog wat verder te verkennen. Het valt me op dat er veel armen en daklozen zijn, daar werd tijdens de tour niets over gezegd. Mensen die in de parken slapen, of zelfs onder bruggen vlakbij de Mapocho rivier.

    De volgende dag gids ik Vé ook eens naar het huis van Pablo Neruda. Zij bezoekt er het museum, terwijl ik buiten een boek lees. Daarna beklimmen we de Santa Lucia en de San Cristobal heuvels van waar we een uitgebreid zicht op de stad en omgeving hebben.
    Read more

  • Day42

    Termas Peumayen + parque Huerquehue

    January 22 in Chile ⋅ ☀️ 17 °C

    Vandaag verplaatsen we ons naar Termas Peumayen. 2 dagen relaxen na de trail, dat zal deugd doen. Na een paar uurtjes rust op de kamer verplaatsen we ons naar het buitenzwembad. Een beetje zonnen, wat zwemmen. En daarna is het tijd om te gaan eten. Restaurant “Fleur de sel” wordt gerund door een Baskische chef die kleine schilderijtjes op ons bord tovert. Zonder twijfel het lekkerste dat we in Chili al gegeten hebben!

    Na het eten trekken we ons zwemgerief aan en testen we de heetwaterbronnen uit. En we hebben geluk, we zijn er helemaal alleen. De bronnen liggen verscholen in een bosje, vlak aan een rivier. Heerlijk relaxed keren we terug naar onze kamer.

    Ondertussen horen we dat Dennis sinds gisteren in het ziekenhuis verblijft omdat zijn koorts weer erger geworden is. Dat klinkt niet goed.

    Na 2 dagen keren we terug naar Pucon waar we op goed geluk een hotelletje in de buurt van het busstation kiezen. We rusten er nog 2 dagen uit voor we naar de drukke hoofdstad Santiago trekken. De laatste dag trek ik naar het nationaal park Huerquehue terwijl Vé wat in haar boekje schrijft op de kamer. Ik doe er een mooie wandeling in de bossen langs verschillende meren.
    Read more