Currently traveling

Kazachstan

#1
Currently traveling
  • Day28

    Kosten Kazachstan

    August 5, 2018 in Kazakhstan ⋅ ☀️ 30 °C

    Wie zich afvraagt hoe duur Kazachstan is, kan hieronder een overzicht van onze kosten zien. We leggen ook kort uit op welke manier we gereisd hebben.

    Gemiddeld gaven we 62€/dag uit, mooi onder ons vooropgestelde budget van 80€/dag.

    Qua transport ging de grootste brok naar ons vliegticket van Brussel naar Almaty. Met AirBaltic vlogen we eerst in 2u naar Riga en van daaruit in 5u naar Almaty. Zeer comfortabele vluchten en slechts 180€ pp. In Almaty deden we veel te voet, daarnaast namen we af en toe de (zeer goedkope) bus of een taxi (via de Yandex app). Voor verplaatsingen van enkele uren is een shared taxi het gemakkelijkst, de verste verplaatsing naar Aksu deden we met de trein (12u).

    Slapen deden we telkens in een 2-persoonskamer, meestal met gedeelde badkamer. Een keer probeerden we een slaapzaal met meerdere bedden. Dit is goedkoper maar wij hebben toch liever wat meer rust en privacy. Op onze uitstappen buiten Almaty lagen we altijd in onze tent.

    Ontbijt werd steeds voorzien door onze hostels. ’s Middags aten we meestal een snack of wat brood en ’s avonds gingen we uit eten. Buiten Almaty kookten we zelf ons potje of lieten we ons bedienen in de guesthouses.

    Onze activiteiten regelden we meestal zelfstandig. Enkel voor Charyn canyon boekten we een tour (via Blast tours) en in het Aksu natuurreservaat regelde Ruslan Tours een gids omdat dit verplicht was.
    Read more

  • Explore, what other travelers do in:
  • Day28

    Bye bye Kazachstan!

    August 5, 2018 in Kazakhstan ⋅ ⛅ 25 °C

    Na onze treinreis van Aksu naar Almaty is Vé wat ziek dus we rusten 2 dagen uit bij Lena. De shubat die ze ons brengt (gefermenteerde kamelenmelk) helpt niet echt, haar zelfgemaakte borsjt daarentegen smaakt geweldig.

    Daarna ondernemen we onze laatste uitstap in Kazachstan: 3 dagen aan het Issyk meer, de zoveelste turquoise parel op amper een uur rijden van Almaty. Ideaal om te kamperen, tot rust te komen en enkele kleine wandelingen te doen. Enkele impressies: https://photos.app.goo.gl/xawzzFWGTUofDhBZ9

    Op onze laatste dag in Almaty kopen we wat snacks voor tijdens de rit naar Bishkek morgen, en zoeken we een cadeautje voor Lena. We kopen een plantje en een notitieboekje met poezen erop. Terug thuis vouw ik nog een origami kat met behulp van een Youtube filmpje. Lena is superblij wanneer ze het ziet, en heeft de volgende ochtend zelfs een cadeautje voor ons. Het zijn er eigenlijk drie: 2 mooie porseleinen theekopjes voor ons, ook 2 voor Veronique haar ouders (omdat we gezegd hadden dat zij dit jaar 60 worden) en een notitieboekje voor Veronique. We bedanken haar, nemen afscheid en bestellen dan een taxi naar het busstation. We gaan “ons Lena” toch een beetje missen!

    En zo zit onze tijd in Kazachstan er al op!

    We hadden eigenlijk geen beter land kunnen kiezen om mee te beginnen. De hoofdstad Almaty is voor een deel zeer Westers: een internationaal aanbod qua eten, grote shoppingcentra en moderne gebouwen. Daarnaast zagen we duidelijk de Aziatische cultuur: moskeeën en bazaars, de typische klederdracht, meisjes die massaal veel selfies trekken (al is dat misschien een wereldwijd fenomeen). De Sovjetsfeer is dan weer aanwezig in de vorm van grote boulevards, statige oude gebouwen en natuurlijk de taal. Dankzij de lokale bevolking (en ook een beetje Google Translate) leerden we hier onze eerste woorden Russisch, die we in Kirgistan ongetwijfeld ook gaan kunnen gebruiken.

    We observeerden ook een aantal vreemde gewoontes (voor ons toch) zoals de zeer basic toiletten, mensen die overal langs de baan in hun stilstaande auto zitten, de cannabis die op straat groeit, ongeduldige kamikaze chauffeurs en jammer genoeg ook het weinige respect voor de natuur (veel zwerfvuil in de bergen en rond de meren).

    Maar bovenal bedanken we Kazachstan voor de geweldige gastvrijheid, het lekkere eten en de prachtige natuur!
    Read more

  • Day18

    Aksu-Zhabagly

    July 26, 2018 in Kazakhstan

    Vandaag nemen we de slaaptrein om naar het Aksu-Zhabagly natuurreservaat te raken. Langs de sporen in het station is er veel bedrijvigheid. Mensen proberen fruit, brood en pannenkoeken te verkopen aan de reizigers. We laten onze tickets zien aan de conducteur van onze wagon en droppen ons gerief in een coupé met 4 bedden. Onze medereizigers zijn een moeder en dochtertje die naar huis gaan in Shymkent (de eindbestemming van de trein). De trein vertrekt om 21u, kort daarna maken we ons bed op en kruipen we erin.

    Ik slaap heerlijk, ondanks dat het bed iets te kort is voor mij. Om 9 uur moeten we van de trein in Tyulkubas. De moeder en dochter in onze coupé slapen beiden nog dus we stellen ons in de smalle gang om alles in onze rugzak te proppen. Het oude dametje dat in de coupé naast ons zit begint tegen ons te babbelen in het Russisch, we moeten haar helaas teken doen dat we geen Russisch verstaan. Ze spreekt wel enkele woorden Engels en nodigt ons uit in haar coupé om thee te drinken. Ze stelt zich voor als Clara en was met haar zoon vanuit Shymkent naar Almaty afgezakt. Hij spreekt goed Engels en legt uit dat hij zich ingeschreven heeft in een universiteit om IT te studeren.  

    Clara geeft ons beiden een tas warm water met een wolkje melk in. “Meer hebben we niet, maar we delen graag met jullie”, zegt ze. Alweer een mooi voorbeeld van de geweldige gastvrijheid hier in Kazachstan! We krijgen zelfs nog wat koekjes en een stuk banaan. Ondertussen vertellen we wat onze reisplannen zijn en de zoon vertaalt alles voor zijn moeder. Spijtig genoeg kunnen we niet lang blijven want de trein vertraagt om te stoppen in Tyulkubas. We bedanken Clara en haar zoon en verlaten de trein.

    We dalen nog maar net de trap af om het station te verlaten en een oude man roept al “taxi”! Ideaal, in amper een kwartier tijd brengt hij ons naar het huis van Ruslan in Zhabagly. Met Ruslan hadden we via mail al afgesproken om een tour te regelen. De enthousiaste kerel komt net buiten en begroet ons in gebroken doch verstaanbaar Engels. Hij voert ons naar zijn guesthouse in de bergen.

    Een ferm domein met een grote stal, enkele velden, een keuken met eetzaal, apart gebouw met toiletten en douches, en een zeer grote tuin met 2 joerten en veel bloemen en planten. We zijn de enige gasten en mogen kiezen waar we slapen. De eerste nacht gaan we voor de 2-persoonsjoert. Dat moeten we toch eens gedaan hebben.

    Ruslan stelt ons voor aan zijn moeder, Natasha. Zij houdt alles proper en verzorgt de maaltijden. Ook Molly komt ons begroeten, een lieve lichtbruine spaniël. Het is tijd voor de lunch: lekkere pierogi. Een beetje zoals ravioli, gevulde pasta met iets aardappelachtig. Het valt ons op dat er in Kazachstan heel veel koolhydraten gegeten worden. Bij de pasta met aardappel wordt zelfs nog brood geserveerd. En ook bij Lisa in Saty kregen we rijst- en pastagerechten met brood. Niet dat dit een probleem is, we eten ons buikje weer lekker rond.

    Na de middag doet Vé een dutje en trek ik de bergen in. Onderweg geniet ik van de lokale fauna en flora. Kuddes paarden en koeien. Een adelaar laat zich meedragen door de wind. Kleine zwaluwen vliegen uit de bosjes wanneer ik dichterbij kom. Het lange dorre gras wordt afgewisseld met paarse bloemetjes die ruiken naar een kruising tussen lavendel en eucalyptus. Stekelige bessenplanten en vreemde, teelbalachtige vruchten trekken mijn aandacht. Ik besef net dat ik mijn kennis van bloemen en planten beter wat zou bijschaven.

    ’s Avonds krijgen we alweer een heerlijke maaltijd en daarna placeren we ons in het zonnetje om ons eten te laten zakken. Ik probeer wat Russisch te leren en Veronique vind een interessante boek over Semipalatinsk. Tijdens de wedloop om kernwapens werd deze Noord-Kazachse stad gebruikt als testlocatie door de Sovjet-Unie. Met vreselijke gevolgen voor de plaatselijke bevolking. Tussen 1948 en 1991 werden hier honderden kernproeven uitgevoerd waarbij in totaal meer dan 500 000 mensen werden blootgesteld aan radioactieve straling. Sommigen stierven direct, velen kregen een of andere vorm van kanker. Kinderen werden geboren met mentale en fysieke afwijkingen, zelfmoordcijfers gingen ferm de lucht in,… Na lange protesten werd Kazachstan in 1991 gelukkig het eerste Sovjetland dat alle nucleaire wapens verbande.

    ’s Nachts staan we op voor de maansverduistering. We zien de maan perfect boven de bergen hangen. Ze is niet helderrood maar heeft wel een mooie donkerrode schijn. Vlak eronder zien we een zeer heldere ster, dat moet Mars zijn. En voor de rest: miljoenen sterren en zelfs de melkweg is zichtbaar. Prachtig!

    De dag erop wagen we ons aan een paardentocht van 32km. Onze gids Big Jean is ranger in het natuurreservaat. Hij trekt het paard van Vé voort, ik hobbel er achteraan. Ik gebruik de tak die Big Jean me gaf om mijn paard wat sneller vooruit te krijgen. Hij luistert niet echt maar volgt gelukkig vlot de andere paarden.

    Na 6km is onze eerste stop de Kshi-Kaindy waterval, die diep in de kloof onder ons ligt. We nemen enkele foto’s en trekken dan door mooie grasvlaktes vol bloemen naar Ulken-Kaindy. Deze berghut ligt weer 6km verder en we stoppen er om te lunchen. Daarna is het nog 4km naar de petroglyfen van Kashbulak. Net als we van ons paard stappen, roept Big Jean dat hij een bruine beer ziet. We proberen hem ook te spotten, maar hij is helaas al weggevlucht.  

    Op de terugweg strubbelen onze rug, knieën en poep al ferm tegen. We zitten ondertussen al 4u op ons paard. Voor vandaag hadden we slechts 2 keer op een paard gezeten, telkens 30 minuten. Iets zegt mij dat het geen goed idee was om dan direct zo’n lange tocht te boeken. We zijn echt blij als we de guesthouse in de verte terug zien tevoorschijn komen. Ik ben vrij zeker dat we de komende maanden niet meer zo lang op een paard gaan zitten.

    Op zondag maken we een uitstap naar de Aksu canyon met Austin, een nieuwe gast in de guesthouse sinds deze morgen. We leren hem al snel kennen als een hilarische, extraverte Brit die de wereld rondreist terwijl hij Engelse les geeft. Momenteel woont hij in Koeweit, daarvoor in Cairo, Saoudi-Arabië,… in totaal heeft hij al 58 landen bezocht. Als leerkracht heeft hij telkens 2 of 3 maanden vakantie in de zomer en dan nog eens een maand rond Kerstmis. Best wel een goeie strategie vind ik: werken in het buitenland om dat met dat geld nog meer van de wereld te kunnen ontdekken.

    Big Jean is opnieuw onze gids en een chauffeur voert ons de hele dag rond. We kijken 500m naar beneden in de brede canyon en zien daar de helderblauwe Aksu rivier stromen. Te voet is het 2 kilometer naar beneden. Vé en Big Jean steken er even de voeten in het water en dan keren we terug naar boven. Voor onze gids lijkt het een klein boswandelingetje, wij puffen en zweten en kunnen hem niet bijhouden. Gelukkig stopt hij af en toe om ons een drinkpauze te gunnen. De chauffeur voert ons nadien een paar kilometer verder langs de canyon. Daar genieten we van de lunchbox en dan gaat het terug richting guesthouse.

    Austin wil graag wat kumys (de fameuze gefermenteerde paardenmelk) kopen. In het volgende dorp rijden we een oprit op en worden we begeleid naar een tuintafel waar enkele locals met kinderen zitten. Er komt nog een man aan tafel zitten die zich voorstelt als Big Papa en de eigenaar van het huis blijkt te zijn. Zijn buurman geeft ons allemaal een soepkom vol kumys. Na onze vorige ervaring met het drankje heb ik er niet echt zin in, maar deze kumys smaakt zowaar lekker! Slechts een heel lichte zure smaak, geen rokerig aroma. Ik ben verrast! Ook Vé krijgt het zonder problemen binnen. Een onverwachte maar best wel leuke ervaring!

    Onze laatste dag bij Ruslan is een rustdag. ’s Avonds krijgen we nog een tas thee en ijscrème als dessert en nemen we afscheid van Natasha en Austin. Hij vertrekt volgende week ook voor een maand naar Kyrgystan dus wie weet komen we hem nog eens tegen.

    Ruslan voert ons terug naar het treinstation en daar nemen we ook van hem afscheid. Ik ga nog snel eens naar het toilet en hoor iemand roepen: “Ey Belgiya!”. Het is de taxichauffeur die ons in het heengaan naar Zhabagly gebracht heeft. Ik herinner me zijn naam nog ongeveer (Baoshan of zoiets) en ga hem een hand geven. Hij vraagt me hoe ons verblijf geweest is en of Veronika er ook weer bij is. Amai straf, dat heeft hij goed onthouden. Ik bevestig dat ze boven op het perron staat en zwaai hem uit. Nog voor ik het verhaal helemaal aan Vé kan doen, staat hij naast ons op het perron en steekt hij ons beiden een bolletje “qurut” in de handen als cadeautje. Schitterend toch hoe sympathiek die Kazachen zijn!

    Update: ook hier hoort nog een filmpje bij: https://photos.app.goo.gl/eyWDhW9mFWLJP2kS6
    Read more

  • Day15

    Saty

    July 23, 2018 in Kazakhstan

    Op maandag keren we met de shared taxi terug naar Saty. We weten dat het een slechte weg is dus Vé merkt terecht op dat we best een pilletje tegen reisziekte zouden nemen. Op dat moment zegt de blondine die tegenover ons zit: “spreken jullie nu Nederlands?”. Lap, wat een toeval, weer een Belg! Ze heet Merel en reist samen met haar vriendin naast haar (Delphine) voor een maand door Kazachstan. De andere vrouwen en het meisje in de taxi horen ook bij hen: hun gids, en de schoonzus en het dochtertje van de guesthouse in Saty waar ze verblijven. Dat komt goed uit, wij zoeken ook een slaapplaats in Saty voor deze nacht… We vragen even aan de gids of er nog plaats zou zijn, en ja hoor. We mogen meerijden tot daar en er is nog een kamer vrij. Toppie!

    Onderweg wisselen we nog wat gedachten met Merel en Delphine. Ze blijken een huis te delen in Brussel. Delphine is illustratrice en maakt tijdens hun reis mooie tekeningen van personen of landschappen die ze tegenkomt (voor de instagrammers onder ons: check eens frantzendelphine). Zij vonden Aksu nature reserve 1 van de hoogtepunten van hun reis, we noteren het alvast op onze to do lijst. Merel gaat volgende maand nog naar Cambodja, daar geven wij dan weer wat tips over mee.

    Aan de guesthouse betalen we de taxichauffeur, die de man blijkt te zijn van de eigenares Lisa. Een supervriendelijke vrouw die ons direct op ons gemak doet voelen. Ze spreekt geen Engels maar gelukkig regelt de gids alles voor ons: de kamer, het eten en de taxi voor de volgende dag naar Almaty. Voor we samen lunchen, mogen we eerst nog een douche nemen. Ik denk dat dat wel eens nodig is, na 5 dagen. We hebben wel elke dag gezwommen in een meer, maar toch.

    En het blijkt niet zomaar een douche te zijn, maar een halve sauna. We worden naar een klein alleenstaand gebouw in de tuin geleid, waar we onze kleren uittrekken in de voorplaats en dan een aparte ruimte binnen gaan. Daarin staan wat bankjes, een paar metalen wastobbes en een grote boiler met 2 waterkranen. Het principe is simpel: je vult je tobbe met warm of koud water, giet die over je hoofd (of dat van de ander) en herhaalt dit zoveel je wil. Door de warmte in de kleine ruimte krijg je nog eens een sauna-effect ook. Zalig! Wat shampoo erbij en we zijn weer proper.

    Ook de lunch is niet te versmaden, een typisch Kazachse maaltijd. Plov is een rijstgerecht met groentjes en lamsvlees. Vers gemaakt, de gids vertelt ons dat het beestje gisteren pas geslacht is. De Belgische meisjes zijn blij dat wij er bij zijn, zij eten niet zoveel vlees en het is de eerste keer dat de schotel volledig leeg geraakt. Er staat ook “qurt” op tafel. Dat zijn kleine gezouten harde balletjes die gemaakt zijn van gedroogde koeienmelk. Smaakt sterk door, een beetje zoals oude kaas, best wel lekker. Een ander melkproduct, kaymak (in het Kazachs) of smetana (Russich), lijkt van structuur op platte kaas of zure room en smeer je op je brood. Ook goedgekeurd. Als laatste nieuwigheid proeven we “kospa”. Een mix die lijkt op bruine suiker maar smaakt naar koekjesdeeg. De bedoeling is om een schepje in je mond te doen en dan door te spoelen met thee om de smaak nog intenser te maken. Alweer lekker! De Kazachse keuken bevalt ons.

    Bij hun eten drinken de Kazachen trouwens nooit water, altijd thee. En geen klein beetje, maar echt sloten thee. Om de 5 minuten vraagt Lisa of ze onze tas kan bijvullen, maar 2 kopjes is toch voldoende voor mij.

    Na de lunch vertrekken Merel en Delphine met hun gids naar Almaty. Wij nemen hun kamer over. Er staan 5 bedden maar wij zijn de enige gasten, dus plaats genoeg. De gids vertelde ons dat Nazgul, het dochtertje van Lisa, later ook graag gids zou worden. We proberen wat Engels tegen haar te praten en vragen of ze met ons mee wil naar de rivier. Ze zegt dat ze haar dorp te veel gemist heeft tijdens de uitstap naar Kaindy, dus ze blijft liever thuis. Ze helpt ons wel en toont ons de weg. Niet dat het zo moeilijk was: de 1e straat rechts en dan blijven lopen tot je aan de rivier uitkomt.

    Van aan het water inspecteren we de omgeving. Saty is een klein dorpje, op zijn hoogst een kilometer lang. Het bestaat vooral uit kleine, oud uitziende boerderijen. Maar het landschap eromheen is wel prachtig. Glooiende groene en bruine heuvels langs alle kanten en in de verte zelfs enkele besneeuwde toppen. Ik zou dit uitzicht ook wel in mijn achtertuin willen.

    Tegen 18u keren we terug naar onze guesthouse en een uurtje later is het al weer tijd om te eten. We krijgen een lekkere pikante salade voorgeschoteld. Dat blijkt slechts het voorgerecht te zijn want Lisa brengt ons beiden een dampende kom laghman. Alweer een typisch Kazachs gerecht: dikke noedels met groentjes in een lekkere bouillon. Als mijn noedels op zijn krijgen we nog een stuk warm versgebakken brood om al het vocht op te slorpen. Njammie! Ook de zelfgemaakte confituur (abrikozen en berberis, een soort rode besjes) laten we niet aan ons voorbijgaan.

    Ondertussen leert Lisa ons tot 5 tellen in het Russisch. We schrijven nog snel iets in de gastenboek van de guesthouse en dan kruipen we onder de wol. Morgen staat de taxi om 7u voor de deur.

    Als afsluiter nog een samenvattend filmpje van de afgelopen week: https://photos.app.goo.gl/joHH44v1cALZg3Nr6
    Read more

  • Day13

    Kaindy lake

    July 21, 2018 in Kazakhstan ⋅ ☀️ 23 °C

    Met een taxi raken we van het Kolsai meer tot in het dorpje Saty. Via google translate vraag ik om ons te droppen aan een supermarkt, aangezien onze voorraad eten ferm geslonken is. Brood en fruit hebben ze er helaas niet, dan slaan we maar Prince- en chocoladekoeken in. Een 2e taxi brengt ons naar het Kaindy meer. Het is maar 12km maar de baan is in barslechte staat. Enorm veel putten en stenen op de baan en de chauffeur moet ook 2 keer de rivier door. Gelukkig is het een stevig busje, met een gewone wagen zou je hier nooit geraken. Uiteindelijk doen we er een uur over, inclusief een kleine stop aan de ingang van het park waar we moeten betalen.

    Wat een verschil met de Kolsai meren. Het is duidelijk dat het nu weekend is. Tientallen 4x4’s en busjes staan op de parking, tentjes worden opgezet, paardjes voeren bezoekers naar het meer, mensen zijn aan het barbecueën en kinderen spelen aan het water. Sommigen zijn toeristen maar de meeste bezoekers zijn locals. Ze zeulen kilo’s materiaal met zich mee: grote tapijten om op te zitten, barbecuetoestellen, grote bidons water, watermeloenen en zelfs een grote ijzeren stoof om water voor thee op te koken.

    Wij wandelen iets verder en zetten onze tent op tussen de bomen. Onze maag knort, tijd om wat te gaan eten. Aan de 2 joerten vlakbij de parking staat er een overdekt tafeltje naar ons te lonken. We zetten ons neer en de man achter de barbecue vraagt ons wat we willen. “Barbecue? Chai (= thee)?”. Ja, een stukje vlees zou er wel in gaan! De man toont ons een hoop satéstokken met grote brokken vlees op. We kiezen er 2 uit en hij gooit ze op het vuur. Zijn vrouw brengt ons een bordje met brood en ajuin en zijn zoon haalt in z’n kioskachtig winkeltje een fles cola voor ons. Het smaakt heerlijk! Supermals vlees, goed doorbakken dus we moeten geen schrik hebben voor bacteriën. Voor herhaling vatbaar! En dat voor slechts 1400 tenge, omgerekend ongeveer 3,5 euro.

    Nu ons buikje gevuld is, vatten we de wandeling naar het Kaindy meer aan. Dat kan je namelijk niet zien liggen vanop de plaats waar onze tent staat, het is een kwartiertje stappen. We worden beloond met een prachtig zicht. Het groene/turquoise meer bevat honderden kale boomstammen die loodrecht uit het water omhoog rijzen. Het is gevormd door een aardbeving in 1911 waardoor een natuurlijke dam ontstaan is en regenwater een stuk bos tot meer omtoverde. Onder het wateroppervlak zouden de bomen hun naalden nog steeds dragen maar we wagen het niet om dat te gaan controleren.

    Na een paar foto’s aan de oever van het meer, waar naar onze goesting veel te veel volk staat, stappen we omhoog om een beter overzicht over de hele omgeving te krijgen. Daar is gelukkig niemand, en het uitzicht is nog een pak mooier. Ik zou uren kunnen blijven kijken naar dit meer.

    De dag erop gaan we zwemmen in een kleiner meer vlak aan de camping. Er komt net een grote Kazachse familie toe om te barbecueën. We raken aan de praat me Assed, een jongentje van 11 jaar uit Taraz. Hij komt nieuwsgierig steeds dichter bij mij en geeft me wat snoepjes om het ijs te breken. Zijn Engels is niet zo goed maar al snel komen zijn zussen en nichtjes hem helpen. Ik probeer hem te overtuigen om mee te zwemmen maar hij vindt het iets te koud. Na een leuk gesprek over de president (Nursultan Nazarbayev), Q-pop (het Kazachse equivalent van K-pop in Korea) en voetbal nemen we enkele foto’s met elkaar en trekken Vé en ik terug naar onze tent.
    Read more

  • Day11

    Kolsai Lakes

    July 19, 2018 in Kazakhstan ⋅ ☀️ 12 °C

    Het Kolsai meer is prachtig. Bijna geen rimpeltje op het groenblauwe water, behalve van de paar roeibootjes die hier en daar rondvaren. Zover je kan zien is er water, het meer is ongeveer een kilometer lang. Langs beide zijden loopt een wandelpad op de steile hellingen die vol staan met hoge slanke dennenbomen. Onze fotocamera draait hier overuren!

    Vandaag stappen we zo’n 8 km naar het 2e Kolsai meer, dat op 2250 meter ligt. We willen echter eerst nog eens zwemmen in het eerste meer dus leggen we na 500m wandelen onze rugzak neer en trekken we ons zwemgerief aan. Geweldig koud, dat water, maar het doet deugd om ons te verfrissen. Vooral Vé geniet ervan en krijgt bewonderende blikken vanuit de bootjes die rondvaren op het meer. Ook de vlinders die ons vergezellen geven ons een goed gevoel en doen ons aan onze poesjes denken.

    Daarna hervatten we de wandeling. We lopen constant langs het water tot aan het einde van het meer en dan gaat het een stuk de bossen in. Gelukkig is het daar wat koeler. Na het eerste uur gooien we de rugzak even neer en we blijken al 3km gestapt te hebben. Het tweede uur is al wat lastiger, het gaat een stuk steiler bergop. Het zou nog 300m zijn naar een volgend rustpunt (met bankje) dus we willen nog even doorstappen, maar het blijft precies duren. We geven het op en zetten ons gewoon neer in het bos om wat te eten.

    Het derde stuk blijkt nog het zwaarste van de hele tocht. Pas na een halfuur bereiken we het bankje dat we daarnet al moesten hebben, en van daar doen we opnieuw een halfuur over een afstand van 600m (weliswaar met 120m stijgen). Vanaf dan wordt het terug iets vlakker en we weten dat het maar anderhalve km meer is. Plots verschijnt daar het 2e meer, halleluja! Na het oversteken van het water via een brugje, komt een militair ons paspoort vragen. De grens met Kyrgystan is hier niet ver vandaan, vandaar de strenge controles. Er is nog een 3e Kolsai meer maar daar mag je zelfs niet naartoe stappen omdat het echt vlak bij de grens ligt.

    Nu is het nog zo’n 500m en dan bereiken we de camping, waar al een paar tentjes staan. O.a. dat van de 3 Franse meisjes die ons gisteren een lift gegeven hebben. We vinden een plaatsje in een weiland waar we lekker alleen kunnen staan. Na het opzetten van de tent gaan we op een bankje bij het water ons eten maken. We raken er aan de praat met een Pools gezin dat de dag voordien naar boven gestapt is. Hun zoontje is echter ziek geworden en dus zijn ze de hele dag aan het 2e meer gebleven. Ik mag gelukkig het houdertje van hun gasbrander lenen, want ik merk dat mijn houder niet compatibel is met het gasflesje dat ik in Almaty gekocht heb… stom.

    Nog even snel de tanden poetsen en dan de tent in, want het koelt snel af! Vé gaat in donker nog eens naar het toilet en ontdekt de prachtige sterrenhemel. Geen lichtvervuiling uiteraard, dus miljoenen sterren te zien. Zalig!

    De volgende dag breken we ons tentje af, doen we een zwemmetje in het 2e meer en keren we terug naar het eerste meer. De beentjes voelen wat moe aan van gisteren. Op 4u zijn we op onze bestemming waar we nog een laatste keer overnachten. Hopelijk is onze volgende stop, Kaindy Lake even mooi!

    Vandaag kregen we helaas ook een bedroevend bericht uit Almaty. Denis Ten, een 25-jarige Kazachse kunstschaatser die brons pakte op de Olympische Winterspelen in Sotsji, is overleden. Hij betrapte 2 mannen die zijn autospiegels wilden stelen en werd door hen neergestoken. Een trieste dag voor Kazachstan.
    Read more

  • Day10

    Onderweg in Kazachstan

    July 18, 2018 in Kazakhstan ⋅ ⛅ 9 °C

    Vandaag is de start van wat een mooie 6-daagse in de natuur moet worden. De grootste uitdaging wordt het transport naar de Kolsai meren. De goedkoopste optie is een shared taxi vanuit het Sayakhat busstation in Almaty. Dit blijkt gewoon een grote parking te zijn vol bussen en taxi’s die kriskras door elkaar staan.

    We weten dat we een taxi moeten zoeken die richting Kegen rijdt maar de vraag is waar die precies staat. Gelukkig komt er al een man op ons af die “taxi Kegen?” roept. Hopla, dat ging vlot. Hij biedt aan om ons voor 10 000 tenge naar de plaats te brengen die we willen. Dit is niet helemaal tot in Kegen, maar net ervoor aan een splitsing zodat we daar een nieuwe lift richting Kolsai kunnen zoeken. Afdingen is hier eigenlijk de regel, maar ik ben al zo blij dat we de juiste rit gevonden hebben, dat ik daar zelfs niet aan denk. We laden onze rugzakken in de volumewagen en nemen plaats. De man legt uit dat hij nog 2 passagiers zoekt zodat hij met een volle wagen kan vertrekken. Een halfuurtje later stappen een oudere man en een vrouw in en vertrekken we.

    De chauffeur is een echte racepiloot. Hij haalt andere auto’s in langs beide kanten, trekt veel te snel op en snokt zijn stuur te pas en te onpas naar links en rechts. Ondertussen vraagt de vrouw mijn telefoonnummer en probeert ze me het volgende kwartier toe te voegen op WhatsApp, Skype en Viber. Vraag me niet waarom, ik versta niet wat ze zegt. Ze toont me ook een foto van een andere toerist, geen idee wat het verband is. Ik wil me liefst terug op de weg focussen in plaats van op haar gsm schermpje te kijken, want ik voel me steeds mottiger.

    Ik had gelezen dat het normaal zo’n 3 uur rijden is naar de splitsing, onze taxi klaarde de klus in 2u20. Ik denk dat ik niet hoef uit te leggen waarom. We stappen uit en nemen afscheid van onze medepassagiers. De vrouw wil nog even met ons op de foto en gesticuleert dat we haar zeker moeten contacteren via onze gsm. Ik ben eens benieuwd tot wat dat zal leiden.

    We zijn nu nog ongeveer 2 uur verwijderd van de Kolsai meren dus proberen we een volgende lift te vinden. Een oude man in een kleine afgeleefde Lada jeep doet een sanitaire stop en wil ons meenemen naar Zhalanash tegen een prijsje. Dat is niet onze eindbestemming maar ligt wel op de route, dus we besluiten in te stappen.

    Onderweg legt hij ook wat uit over de omgeving en hij is zo vriendelijk om even te stoppen aan een mooie canyon waar we enkele foto’s kunnen trekken. Een halfuurtje later, met Zhalanash in zicht, stopt hij aan een buskotje waar 4 mensen staan te wachten . Er zijn eigenlijk maar 2 plaatsen meer over in de jeep, maar toch gebaart de chauffeur dat iedereen erin moet. Ik neem een van onze rugzakken op mijn schoot en we worden allemaal goed samen geperst. Gelukkig is het niet ver meer tot aan onze bestemming.

    We stappen het dorp door tot aan een grotere weg en proberen opnieuw te liften. Heel wat auto’s negeren ons en rijden voorbij, maar dan lukt het toch. Een 4x4 met 3 jonge meisjes stopt en vraagt in het Engels naar waar we moeten. Het blijkt dat zij ook naar de Kolsai meren rijden, dus ze nemen ons mee tot daar. Zalig, direct naar onze eindbestemming!

    Ik hoor hen onderling Frans praten en stel onszelf dan ook voor in het Frans. Adèle en Lauriane vertellen dat ze op bezoek zijn bij hun vriendin Ariane. Zij woont in Almaty en verkoopt hier Franse wijn. Veel Franser kan het niet. We praten over van alles en nog wat en genieten van het uitzicht tijdens de rit. De heuvels worden hoger en kleurrijker en na een uur arriveren we op een parking aan het 1e Kolsai meer (want er zijn er 3 in totaal) op 1800m hoogte. Daar scheiden onze wegen. We bedanken de meisjes voor de rit en zoeken een plaatsje om onze tent op te zetten.
    Read more

  • Day7

    Charyn canyon

    July 15, 2018 in Kazakhstan ⋅ ☀️ 28 °C

    Om 7u stipt moesten we aan Astana hotel zijn voor onze tour naar Charyn Canyon. Een Mercedes Sprinter zou ons opwachten, maar er is niks te zien. We zijn nochtans ruim op tijd. Om 7u15 nog niks te zien. Om 7u30 enkel een grote bus maar wel een meisje van ons tour agentschap erbij. Een hele bende volk stapt op de bus, als ik het vraag moeten wij nog wachten. Uiteindelijk worden we om 8u ook op dezelfde bus geduwd, maar ik ben toch niet zeker of het wel de goeie is… Achteraf bleek van niet, wij hadden eigenlijk een uitgebreidere tour geboekt maar omdat we de enige waren stuurden ze ons mee met de rest. Maar we kunnen niet klagen, het was een zeer mooie dag.

    Na 4 uur rijden parkeert de bus zich aan de ingang van het park en wandelen we zo’n 45 minuten door de gigantische, veelkleurige canyon. We komen uit aan de Charyn rivier waar een ecolodge met enkele joerten staat. De gids legt ons in het Engels uit dat we hier even tijd hebben om onze picknick op te eten en dat we daarna kunnen aansluiten voor een wandeling over de toppen van de canyon. Ze had op de busrit al een uur in het Russisch zitten vertellen maar het werd haar nu duidelijk dat wij daar geen bal van snapten. We willen de wandeling uiteraard meedoen, ook al is die ferm lastig in de vlakke zon. Maar het loont de moeite, iedereen geniet en trekt honderden foto’s van de prachtige rotsformaties.

    We gingen er vanuit dat we de enige Belgen waren, maar toevallig horen we 2 mensen in onze groep Nederlands tegen elkaar spreken. Liane uit Mechelen vertelt ons dat ze al 3 jaar alleen de wereld rondreist, haar gesprekspartner is een Kazachs meisje dat in Amsterdam studeert en al deftig Nederlands spreekt. We praten nog wat bij op de bus en vallen dan al snel in slaap na de vermoeiende maar bevredigende dag.
    Read more

  • Day6

    Medeu en Shymbulak

    July 14, 2018 in Kazakhstan ⋅ ⛅ 19 °C

    Zaterdag sprongen we op bus 12 naar Medeu, de hoogst gelegen outdoor ijspiste ter wereld (1700m). In de winter althans, want toen wij er waren lag er geen ijs maar een karting parcours voor kinderen. Van daaruit deden we een stevige wandeling (850 trappen) en werden we beloond met een mooi uitzicht op de omringende bergen en valleien. In een cafeetje aan de ijspiste waagden we ons aan een Kazachse specialiteit: kumis. Gefermenteerde paardenmelk, wat kan daar nu slecht aan zijn? Wel… veel. Ik kan het best omschrijven als zure melk met kleine brokjes en een indringende nasmaak van barbecuerook. Bizar spul, gelukkig hebben we er een cola bij besteld om door te spoelen. De Kazachen zeggen dat je het moet leren drinken maar ik denk niet dat ik het nog vaak ga proberen.

    Daarna sprongen we op de kabelbaan naar skiresort Shymbulak en nog 2 stops verder naar de top van een berg op 3200m. Alweer prachtige panorama’s hier. Terug in Almaty zochten we een restaurant met groot scherm om naar België – Engeland te kijken. “Golden Sushi” klonk lekker maar eens we neer zaten merkten we dat het eigenlijk “Golden Shisha” was. Niet echt iets voor ons. Snel gegeten daar en dan een koffiebar gevonden waar we konden genieten van een dessertje en de match. Respect voor onze Rode Duivels!
    Read more

  • Day5

    Almaty

    July 13, 2018 in Kazakhstan ⋅ ⛅ 25 °C

    We zijn ondertussen 5 dagen in Almaty en hebben al heel wat afgewandeld in de stad. Almaty is de grootste stad van Kazachstan met 1,5 miljoen inwoners. Tot 1997 was het de hoofdstad van het land, nu is dat Astana geworden. Moeilijk om de stad in een notendop te beschrijven want er valt vanalles te zien en beleven, maar 1 ding is zeker: we voelen ons hier goed! Enkele eerste indrukken zie je in dit filmpje: https://photos.app.goo.gl/SRthxHQ6VHiMgEGEA

    Wist-je-datje: de oude naam van Almaty, Alma-ata, betekent "vader van de appels". Alle appelsoorten die wij kennen zouden afstammen van de wilde appels die hier in de bergen rond Almaty groeien.

    De stad is een echte mengelmoes, zowel qua architectuur als qua bevolking. Statige Sovjet gebouwen worden afgewisseld met moderne businesscenters en in de buitenwijken vind je kleine bouwvallige huisjes. 50% van de inwoners is Kazachs, 30% Russisch en daarnaast zie je nog Chinezen, Mongolen, Georgische types,...

    Na 3 nachten in de guesthouse bij Vladimir, slapen we nu voor 3 nachten in een hostel op 500 meter daar vandaan. De eigenares, Lena, is alweer supervriendelijk en gastvrij. Ze spreekt bijna geen Engels dus wat doe je dan in deze moderne tijden: een gesprek voeren via Google Translate. Lena spreekt iets in het Russisch in, de app vertaalt alles naar het Engels en nadien spreken wij iets in dat dan weer naar het Russich vertaald wordt. Handig, en het leidt soms tot grappige situaties wanneer iets verkeerd vertaald wordt.
    Read more