Nieuw-Zeeland en Niue

Na het skydiven waren het een paar rare dagen. Het weer was prachtig, dus heb ik aan Lake Hāwea heerlijk wat gegeten en een duik genomen in het water. Het plan was om naar Mount Cook te gaan, maar daar werd voor de komende dagen alleen maar regen voorspeld. Toch ben ik uiteindelijk die kant op gegaan; als het inderdaad regende kon ik altijd nog wel een plan B maken. Na een mooie route door de Lindis Pass bleek dat het ook daar prachtig weer was! Dus langs een van de mooiste wegen van Nieuw Zeeland, langs Lake Pukaki, met Mount Cook in de verte, ben ik die kant opgegaan. Voor de komende nachten had ik al heel op tijd (toen ik nog in Sydney zat) een plek gereserveerd op de White Horse Hill Campsite, praktisch de enige mogelijke kampeerplek langs die hele weg, en vlak onder de bergen! En dat op tijd boeken bleek een goeie zet, want de eerstvolgende beschikbare plek nu is 15 februari.

Maar, terwijl ik de wandelingen voor de komende dagen uitzocht, sloeg het weer opeens om. Het begon hard te waaien, de enige echte Northwesterly, die berucht schijnt te zien in deze regio, Canterbury, ook wel de Nor'wester zo leerde ik in een cafeetje vandaag. De Northwesterly is een harde wind die vanuit de bergen in het noordwesten getunneld door de vallei het oosten binnen komt waaien. De wind is zo warm dat het binnen een uur 10 tot 15 graden warmer kan worden, maar neemt doordat het door een droge vallei waait heel veel stof mee, dus dat waaide vrijdag ook met vlagen van zo'n 100 kilometer per uur Big John in. De Nor'wester schijnt daarnaast ook berucht te zijn vanwege de impact die het heeft op het humeur van de mensen hier. Mensen zeggen dat ze er hoofdpijn van krijgen en er zelfs agressief van worden.

En helaas is het feest nog niet afgelopen, want deze winden worden vaak gevolgd door stortregen, en dat kwam snachts als toetje aanzetten. Het kwam met bakken uit de hemel, terwijl de bus lekker heen en weer schudde van de wind. Ondanks dat, of misschien wel juist dankzij dat?, heb ik heerlijk geslapen. Maar, ook zaterdag zou dit nog de hele dag doorgaan, en Big John bevond zich inmiddels ook in een grote plas regen. Ook de campsite was erg leeg, dus ik ook ik ging er maar vandoor.

Plan B werd gesmeed in The Musterers Hut Cafe in Twizel, onder het genot van thee en een Apple, Pork, and Jalapeno pie. Hier was het droog en warm, tegen de 30 graden aan zelfs. Omdat ook de rest van de vallei zo droog en kaal is, wist ik niet zo goed wat ik moest gaan doen. Ik gooide m'n kansen op Lake Ōhau, een meer niet zo ver weg. Ik kon er weinig over vinden, maar wat had ik te verliezen?

En warempel, net als Raspberry Flat bleek dit last-minute plan b een meer dan goede keuze! Eenmaal bij het meer stuitte ik weer op heel helderblauw water met bergen aan beide zijden, een groot contrast met de droge heuvels waar je doorheen rijdt op de weg naar het meer toe. Behalve wat boeren, heel veel schapen, en wat grote pick-up trucks met vishengels achterop, was er niemand te vinden. Beter had een plan B niet kunnen zijn!

Het asfalt veranderde in een gravel road, dus Big John werd weer even getest, maar met een beloning. Een prachtig uitzicht over het meer en de bergen, op een heel mooi plekje langs een beekje! En dan kwam ook de zon nog tevoorschijn. Toen het donker was was er in de verste verte geen licht of geluid te bekennen, behalve het beekje! En dat maakte tot een van de mooiste sterrenhemels tot nu toe. De hele lucht vol met fantastische (vallende) sterren. Maar, in de hoogte starend ontrafelde zich toch nog een verdacht herkenbaar tafereel... Terwijl ik de wandeling van morgen uitzocht, werd het wat donkerder, en het begon wat harder te waaien. Zeker weten wel, de good ol Nor'west Arch.

Even de weersvoorspelling opgezocht, en dit zou uitdraaien op windvlagen van 130 kilometer per uur, stortregen, met als bonus wat onweer. En dat kwam ook. Snachts werd ik constant wakker van lichtflitsen en de bus die nogal hevig heen en weer schudde. Het voelde een beetje als turbulentie in het vliegtuig. Rond vier uur ging de wind eindelijk wat liggen, en kon ik nog een paar uur goed slapen.

Omdat het ook zondag zowel hier als bij Mount Cook de hele dag zou gaan regenen, zat een wandeling er wederom niet in, en taaide ik weer af naar The Musterers Hut Cafe voor een thee en Apple, Pork, and Jalapeno pie. Deze keer regende het ook hier de hele dag door. Plan B werd dus niksen in Big John, en thee/koffie drinken. Ik vond er maar niks aan, maar goed, er zat niks anders op.

Na een paar hoofdstukken uit m'n boek, een paar Netflix afleveringen, en een paar koetjes en kalfjes besproken te hebben met mensen in het cafe, ben ik teruggekeerd naar White Horse Hill Campsite, waar de regen minder zou worden, en het morgen droog zou moeten blijven. Fingers Crossed!En savoir plus