United States
Big Horn County

Discover travel destinations of travelers writing a travel journal on FindPenguins.
12 travelers at this place
  • Day14

    Verkenning van Snow Shoe Lodge

    September 22, 2002 in the United States ⋅ 15 °C

    Een happy birthday mailtje gezonden naar ons Veerle, zij verjaart vandaag. Gisteren een mailtje ontvangen van Stefaan met het verloop van de verbouwingswerken bij Veerle, waardoor zij in ons huis logeren!
    Een mailtje van ons Greta met nieuwtjes van thuis en ons Ma & Pa.
    Dirk vertrok met Pol (Agnes’s vader) en Etienne naar de Upper hideout. Ik bleef in de zon genieten en lezen. Daarboven vonden ze een echte pijlpunt! Blijkt dat de Indianen hier door het dal trokken op weg naar Little Bighorn Battlefield waar Custer een smadelijke nederlaag leed. De Indianen reisden met pak en zak 6 mijl per dag en trokken een kamp op hier aan de bron van Upper Hideout. Zij maakten pijlen en trokken verder naar Montana de Big Horns (bergen) in.
    Met Agnes zaaide ik Indian Paintbrush naast de Lodge. Dit is een echte bloem van hier en het Symbool van Wyoming. We dragen de T-shirts die we kregen, Dirk een kaki en ik een zwarte. Na het middageten op het terras gingen Dirk en ik een wandeling maken tot aan het Aspenbos. De kleuren verkleuren al naar het geelgoud van de herfst die nabij komt.
    Daarna namen we de ATV en reden tot de bron en het reservoir, genieten van het landschap en de rit zelf op zo’n hobbelding. Na 1,5u kwamen we stoffig terug beneden en na kennismaking met nieuwe gasten namen we een lekkere douche. Agnes kwam ons verwittigen dat er Elken op de bergweide stonden, maar ze stonden te ver om ze te fotograferen. Het is nu paartijd en de Elk moet zijn kudde verdedigen!
    Even later hoorde ik Agnes roepen, ik dacht dat er iets gebeurd was, bleek dat er jagers op pad waren en dat ze de Elken wegjaagde. Gekke Agnes, zo zal ze geen hunters kunnen herbergen. De jachtperiode op Elk is maar in oktober maar 14 dagen ervoor mogen de jagers met pijl en boog hun geluk beproeven. Eerder op de dag was er al een reservatie voor 4 jagers met pijl en boog binnengekomen, ontbijt om 4,30u! Ons ontbijt om 8,30u is vroeg genoeg.
    Read more

  • Day15

    Porcupine Falls & Medicine Wheel

    September 23, 2002 in the United States ⋅ 7 °C

    ’S nachts horen we de coyotes blaffen, ze huilen even en scheiden uit met een blaffend geluid. Tegen zonsopgang rond 6,25u was ik wakker, stil uit bed en aangekleed genoot ik van de frisse morgen, -5°. Op de ene berg hoorde ik de coyotes, op de andere berg het geluid van de botsende geweien van de rivaliserende Elken. In de schemering kon ik ze niet zien maar horen des te meer.
    Om 9,30u samen met gasten Marc en Leo de 4x4 in en op weg naar Porcupine Falls. Onderweg naar wildlife speuren en we zagen een mooie vos en een moose, ze gingen echter de bossen in en dan zagen we ze niet meer terug.
    Porcupine Falls is vrij onbekend, op de weg staat de afslag niet aangegeven. Gelukkig had Jef een juiste uitleg gegeven en we reden, allé de Marc, meteen juist. Vanop de parking zagen we een smal pad naar beneden. We volgden dat maar na een tiental meters draaide ik terug, te gevaarlijk. De mannen gingen verder maar het pad eindigde op een rotswand. Onverrichter zake keerden ze terug. Marc vond even later een breder pad met wegwijzer, we namen dit en in het naar beneden gaan werd het smaller en rotsiger maar het was wel juist. De afdaling nam 20’ in beslag, iedereen behalve Dirk heeft wel even op zijn derrière gezeten zo steil was het, met losliggende rotsen. Beneden echter was het de moeite waard, 2 falls een grote en een kleine die rechtstreeks uit de rotsen kwam. Onderaan een diepe poel die in het zonlicht emerald groen was. Na de vele foto’s en alle hoekjes verkend te hebben begonnen we aan de weg terug die we toch op 25’ aflegden. We denken een 100m gedaald en daarna geklommen te hebben maar op een hoogte van 10.000ft is dat letterlijk adembenemend.
    Agnes had een grote koelbox met picknick mee gegeven dus we konden een uurtje rusten en eten.
    Een aantal mijl verder lag Medicine Wheel, een heilige plaats voor de Indianen. Vanop de parking moesten we nog een langzame klim maken van 2, km gelukkig in gemakkelijke omstandigheden. Rond Medicine Wheel zijn nu palen met draad gespannen ter bescherming. Ze zijn behangen met kruiden bundels, amuletten, vlaggetjes e.d. Je mag uiteraard niets meenemen als souvenir bv. Een wandeling terug met mooie uitzichten vermits we op de kam van de berg wandelen. Terug via Lovell en Greybull met vrij eentonig uitzicht, na Greybull werd het mooier. In Shell bij dirty Annie een koffie gaan drinken en in Shell Lodge een biertje bij Lizzie. Een biertje omdat dat de enge drank is die niet in een glas geschonken wordt, zelf het flesje openen is de enige manier om een hygiënisch drankje te hebben. Shell Lodge is 100 jaar oud en het stof dat er ligt ook! Lizzie loopt altijd in een pyjama die de 5 laatste jaren geen water heeft gezien. Lizzie zelf heeft een beroerte gehad en dat merk je aan haar spraak en manier van gaan, zij lijkt constant dronken. Toch is ze helder van geest want ze herkende Marc en Leo van enkele dagen geleden en was blij ze terug te zien. Spijtig genoeg zat ik in de vuurlinie van haar speekselvloed en regelmatig kreeg ik kleine blokjes van wit plakkerig spul tegen mijn shirt en op mijn armen. De trui heb ik in de was gedaan en zo vlug ik in de cabin was heb ik mij grondig gewassen!
    Vanaf Shell naar Snow Shoe Lodge kennen we de weg en nu hadden we ook tijd en genoeg zonlicht om foto’s te nemen. In Snow Shoe stond het eten klaar en na het opfrissen gingen we samen met 9 mensen aan tafel waar de verhalen uitgewisseld werden zodat het al gauw laat genoeg was om ons bed optie zoeken.
    Read more

  • Day16

    Helicoptervlucht over Flitners ranch

    September 24, 2002 in the United States ⋅ 8 °C

    Vandaag laatste dag in Snow Shoe Lodge, we gaan het rustig aandoen.
    David had ons uitgenodigd voor een helikoptervlucht. Ik kon dit uit beleefdheid niet weigeren en eigenlijk wou ik het ook wel eens doen. Dus verscheen er vandaag een helikopter op het platform.
    David straalt zo’n rust uit en zelfvertrouwen dat ik helemaal niet bang was.
    Het opstijgen ging zo zacht als het opstijgen van een luchtballon. Ik zat van voor en Dirk van achter. Met een koptelefoon konden we met elkaar praten. De vlucht was zo overweldigend dat ik niet sprak en David dacht dat de koptelefoon niet werkte! Geen probleem al vlug praatte ik honderduit: marvaillous, great, unbelievebel!!! En dat was het ook. We deden een inspectievlucht over Flitners grondgebied. Paarden in kuddes bovenop de berg. Later legde Etienne Dewulf, die hier ook logeerde en als beroep Jockey was geweest, het verschil uit tussen ranchpaarden die zeer kalm gemaakt worden en getraind in cattle driving, en wedstrijdpaarden die zeer schichtig zijn. Natuurlijk worden wilde paarden niet bereden, men begint pas te trainen als het paard 3 jaar is.
    David landde aan het waterreservoir waar een zware graafmachine leidingen aan het leggen waren, de ingenieurs van de Wyoming regering kwamen ter plaatse overleggen over de waterrechten van David Flitner. Wij wandelden even rond maar niet te ver want big horn cows zijn afschrikwekkend en zij liepen daar rond. Na deze onvergetelijke ervaring en de lunch trok ieder zich terug voor zijn eigen bezigheden. Wij gingen een hike maken naar de tegenoverliggende berg. Door de sagebrush eerst naar beneden en dan naar boven met prachtige vergezichten. Beau, de hond, gaat steeds mee als we gaan wandelen. Hij is een kruising tussen een border collie en een coyote, een vinnig dier met de kleuren van de collie en de gestalte van de coyote, ook een beetje eigenzinnig of wild.
    Hij jaagt op alles dat beweegt en kleiner is dan een moose, met vier poten tegelijk springt hij als een hinde over de struiken. Omdat hij half coyote is wilden de ranchers hem afmaken tot Jef en Agnes zich over hem ontfermden.
    Na de wandeling was het verzamelen geblazen om te gaan dieren in de Hideout 6 mijl hier vandaan, door de bergen en met een weggetje waar je wel een 6x4 nodig hebt. (als dat al zou bestaan)
    Wij 9 gasten van de Snow Shoe mixten met de 10 gasten van Hideout die we eerder zagen cattle drive. Mijn tafeldames waren van Chicago en Alabama.
    Na het eten was het nog maar 20u maar pikdonker, de maan moest nog opkomen, de dudes gingen al vlug naar hun cabine en wij na uitgebreid afscheid van tante Paula en David, ook een eind hogerop naar de Snow Shoe Lodge.
    Read more

  • Day16

    Crows

    September 24, 2002 in the United States ⋅ 3 °C

    In een boek van Howard Terpning, die ik in de vrije tijd las, stond het volgende over de Crow Indians: In de 19e eeuw waren de Crows ondanks hun status van niet-vijandelijke native peoples er niet vies van om alles te stelen waar zij hun hand op konden leggen. Goederen, geweren of paarden. Zij beschouwden dit als hun recht omdat de blanken hun territorium doortrokken, als een soort tol.
    Crows werden gegeerd als scouts (gidsen) omdat zij zo stamgebonden waren dat ze er geen bezwaar tegen hadden om de soldaten naar andere stammen te leiden. Crow scouts verwittigden gen. Custer over het gevaar dat hij tegemoet ging op Little Big Horn, hij verkoos niet naar hen te luisteren met gevolg dat hij in de pan gehakt werd en stief op dit slagveld.

    Afgelopen winter kwamen twee Crow Indianen binnen in de lodge, stinkend uren in de wind naar uitwerpselen. Zij waren al gesignaleerd in de buurt. Een uitleg over prospectie en jagen die niet klopte gaf hun de gelegenheid om poolshoogte te komen nemen aan de Lodge. Later bleek dat zij twee (beschermde) mountain lions hadden geschoten en dat zij al verschillende keren in de gevangenis hadden gezeten voor stropen. De geur van uitwerpselen was waarschijnlijk geur-camouflage. Deze Crows willen (kunnen) zich niet aanpassen aan de regels van het reservaat en verlaten dit om te trachten hun oude leefwijze terug op te nemen.
    Read more

  • Day12

    Shell Valley, Greybull

    September 20, 2002 in the United States ⋅ 18 °C

    Vandaag een kleinere afstand te doen, wat ons de tijd geeft om Buffalo Bill Historic Center te bezoeken. Vijf musea in één gebouw. William F Cody die zijn naam gaf aan het stadje is beter bekend onder de naam Buffalo Bill. Op de vlakten geboren in 1846 nam hij deel aan de gebeurtenissen die Amerika haar eigen gezicht gaven. Eerst als ponny-expresse ruiter, als cavaleriesoldaat, dan burgerlijke scout (gids). Hij deed aan mijnontginning, ranking en opbouwen van het stadje dat later Cody zal worden.
    Hij kent de Indianen en zij kenden hem en beschouwden hem als hun vriend. Dat hij als gids mee tegen hen vocht is hem later niet ten kwade geduid.
    BB is bij ons bekend geworden door zijn Wilde West Show’s met spectaculaire ruiters, indianen die nep-overvallen deden, cowgirls als Anny Oakley, die met een spiegel, het geweer over de schouder raak schoot.
    Toch was hij ook een familie man met pronte vrouw, die zakelijker was dan hij, en vier kinderen. Twee stierven jong, de twee andere: Irma en Arta hadden zelf ook man en kinderen. In Cody staat nog steeds het Irma hotel dat Buffalo Bill voor zijn dochter liet bouwen. Nog authentiek: met de bar van 100.000 $ geschonken door Queen Victoria, de bar is helemaal gesculpteerd en behangen met bizons! Mooi. Buffalo Bill organiseerde ook jachtpartijen voor Royalty en liet hierbij ontelbare bizons doodschieten! Hij was begonnen als bevoorraden van de werkmannen die de Kansas-Pacific rolway aanlegden en zij maakten dit liedje over hem: Buffalo Bill, Buffalo Bill
    Never missed and never will
    Always aim and shoot to kill
    And the company pays his Buffalo Bills.
    Vandaar zijn bijnaam!
    We zagen heel de carrière van BB en zijn mening over de Indianen was respectvol: Iedere Indiaanse opstand die ik heb meegemaakt was het resultaat van gebroken beloftes door de regering! Toen ze vroegen wat de oplossing was zei hij: Doe nooit beloftes die je niet kan nakomen aan de Indianen.

    Het Indiaans museum gedeelte was ons volgend doel. Dit was zeer mooi opgevat, we zagen de vroegere leefwereld zowel door prenten als in werkelijkheid, tipi’s, nomadenhuis (zoals de Mongoolse ronde hutten) en hoe zij gedwongen werden om in huizen te wonen. Verhalen werden via luidsprekers verteld door ouderen, hoe zij hun levenswijze trachtten te behouden ondanks alle gedwongen verhuizingen.
    Na indrukwekkende getuigenissen op naar de Whitney Gallery of Western Art. Gefascineerd als ik kan zijn door beeldhouwwerken, bronzen en schilderijen was dit een prachtig decor. Een gevarieerde uitstalling van bronzen en schilderijen gemaakt in over een periode van 200 jaar. Voor geïnteresseerden de moeite! Ik kocht een prent die ik later laat inkaderen.
    Ondertussen was het 13u en we wilden absoluut Cody zelf bezoeken dus het Firearms & Draper museum zijn afgevallen. Al ben ik zeker dat ze de moeite zijn. Di ingangsprijs is trouwens twee dagen geldig, zoveel tijd kan je er zeker spenderen.
    Shopping in Cody was niet zozeer voor ons bestemd, Western Furniture, Mill Creek dierenafbeeldingen, en Halloween artikelen. Nog een Coors in Irma’s bar en omstreeks 16u in de auto op weg naar ‘Snowshoe Lodge’.
    De uitleg was simpel: in Greybull aan het enige verkeerslicht linksaf, steeds rechtdoor voorbij Shell, voorbij het Hideout sign, voorbij Dirty Anny’s, voorbij The Wagon Wheel ranch, (we zijn dan al mijlen van Shell verwijderd) door de Shell Canyon en de Shell Falls en dan na 6 mijl road 17 en op de onverharde weg de bergen in voor nog 8 mijl! De weg wordt smaller, soms steil disoppassen geblazen, gelukkig is hij hard en droog. Eens de bergtop bijna bereikt zagen we ‘The Snowshoe Lodge’ liggen. Agnes kwam aan het raam, vlug naar beneden en een hartelijke hugh maakte dat we ons welkom voelden.
    De cabin wijzen, uitnodigen voor het eten in de lodge gebeurde allemaal in één wip. Helemaal bedazzled van het uitzicht en van de gebouwen plaatsen we de bagage in de cabine en vlug gaan eten, de andere mensen niet te lang laten wachten! Agnes en Jef uiteraard ook Agnes haar ouders en een vriend waren aan ’t tafel.
    Lekkere spagetti en koffie met brownie’s maakten dat we voldaan van tafel gingen. Onderwijl vertellen van onze belevenissen onderweg. Zij van hun avonturen en hun foto’s van de begindagen, de tijd snelde voorbij en al gauw zaten we te geeuwen en trokken we ons terug in de super gezellige cabine. Na verloop van tijd hoorden we regen op het dak, alles was pikdonker en de slaap kwam algauw.
    Read more

  • Day13

    Snow Shoe Lodge

    September 21, 2002 in the United States ⋅ 12 °C

    Rond 5u werd Dirk wakker, hij vond het zo licht buiten dat hij nieuwsgierig door het raam ging kijken en wat bleek: sneeuw!
    Dus de regen van gisteravond was sneeuw geworden, alles wit +/- 4 cm dik. Jef stelde ons gerust dat we met onze wagen wel weg zouden geraken omdat deze vroege sneeuw niet blijft liggen. Toch hebben we er tot ruim na de middag geniet van gehad, prachtige foto’s genomen!
    Heel de voormiddag bezig geweest met foto’s betittelen, dagboek schrijven, wasje doen en rusten.
    Onze medegasten zijn al dikwijls op de Hideout geweest en worden ingeschakeld in het cowboy werk.

    Zij vertelden volgende wetenswaardigheden:
    De gasten beneden op de Hideout Ranch zijn er om echt cowboy te spelen, zij worden ‘dudes’ genoemd. Dit wil niet zeggen dat het fake ‘spelen’ is, degene die niet kunnen paardrijden krijgen lessen en de meer ervaren rijders drijven de kuddes naar hun respectievelijke weiden.
    De loeien zijn wild en lopen los op grote gebieden, ze beginnen in het dal waar ze ook buiten overwinteren. In de lente gaan ze hogerop, na juni als de larkspur is uitgebloeid, wegens giftig voor de koeien, komen ze ter hoogte van Snowshoe en rond september gaan ze naar de hoogste weiden. Als de echte winter begint moeten ze terug naar het dal waar alles opnieuw kan beginnen.
    In de lente worden de kalveren gemerkt, een zeer vermoeiende bezigheid, en niet voor zwakke zielen. Het branden ruikt naar verschroeid vlees en de dieren verzetten zich fel.
    Om 590 koeien naar boven te leiden waren er 11 cowboys en 2 honden aanwezig, dit was iets te weinig om comfortabel te werken. De koeien dwalen af en je moet met zijn om ze uit de bosjes te jagen want ze zijn slim genoeg om zich te verstoppen.
    Cowboys zijn niet alleen mannen er zijn ook vrouwelijke cowboys, het komt niet aan op kracht maar op ervaring, onderling zijn ze gelijk.
    De dude ranches voorzien alles, logement, paarden, maaltijden, avondactiviteiten: Alles! De gasten verblijven er één week.
    Snowshoe is meer voor hikers, hunters en snowmobile rijders. Ze komen van één nacht tot meerdere dagen.
    The Flitner Ranch, de oorspronkelijke ranch van 1906 heeft meer dan 1200 koeien, 100 paarden en nog een 70-tal voor de gasten.
    Op de Hideout werken 75 personeelsleden allemaal gehuisvest door de Flitners. Hun woonst is inbegrepen in het loon.
    David, de 2e man van (tante) Paula overhaalde haar na de dood van haar man om naar het barre Wyoming te komen. Samen maakten ze van de Flitner Ranch een dude Ranch, de Hideout. Sinds 2 jaar kochten ze de Snowshoe Lodge die nog in volle expansie is.
    Jef is behalve voor het dagelijks onderhoud van Snowshoe ook verantwoordelijk voor de watervoorziening op de boven weiden. Er is een bron die het reservoir vult en zo de drinkbakken en de watervoorziening van de Snowshoe, er word door het gouvernement gemeten hoeveel water er verbruikt word want iedere ranch krijgt een bepaalde hoeveelheid.
    Dirk ging na de middag op een ATV of All Terrain Vihickle mee om de vlotters en kleppen te checken. Ik genoot van het zonnetje op het terras met kunstboeken over de streek en de Indianen. Toen de mannen terug waren reden we, Dirk, Elise (Agnes’s moeder) en ik, met Agnes naar de Shell Falls, de Shell canyon en The Hideout Ranch waar we foto’s namen en genoten van de mooie kleuren. Daarna gingen we David en Paula ophalen om in The Wagon Wheel te gaan dineren.
    David sprak zijn bezorgdheid uit over de eventuele oorlog met Irak en vroeg hoe wij hier in Europa ertegenover stonden.Toen hij hoorde dat Dirk aan de haven gewerkt had vroeg hij op welke manier te terroristen en hun evt wapens worden onderschept in Antwerpen? Er ontwikkelde zich een zeer interessant gesprek, ondertussen liepen de wilde deers door de tuin, het wildlife is hier dagelijks decor! Het eten was lekker het gezelschap nog beter en de rit in het duister terug zuiver genieten! Om 22u naar bed.
    Read more

  • Day13

    Bighorn National Forest & Shell Falls

    September 17, 2016 in the United States ⋅ ☁️ 57 °F

    This was a very last minute "off the trail" decision. Glad we went and saw some of the Bighorns. Felt like we had the place to ourselves.

    Donnamarie Bowen

    Beautiful mountains. Red one is like ones in Sedona, AZ

    9/18/16Reply
    Donnamarie Bowen

    Very nice!

    9/18/16Reply
     

You might also know this place by the following names:

Big Horn County, مقاطعة بيغ هورن, Биг Хорн, বিগ হর্ন কাউন্টি, Condado de Big Horn, Big Horni maakond, Big Horn konderria, شهرستان بیگ هورن، وایومینگ, Big Hornin piirikunta, Comté de Big Horn, מחוז ביג הורן, Big Horn megye, Contea di Big Horn, ビッグホーン郡, Big Horn Comitatus, Big Horn Kūn, Hrabstwo Big Horn, Comitatul Big Horn, Биг-Хорн, Округ Биг Хорн, Біґ-Горн, بگ ہارن کاؤنٹی، وائیومنگ, Quận Big Horn, Condado han Big Horn, 比格霍恩縣