United States
Michigan

Discover travel destinations of travelers writing a travel journal on FindPenguins.
Add to bucket listRemove from bucket list
Travelers at this place
  • Day16

    Michigan

    July 24 in the United States ⋅ ⛅ 26 °C

    Spent a day on Mackinac Island. It's a picturesque, small island on Lake Huron that doesn't allow motor vehicles - only horse drawn carriages and bicycles.

    Very touristy, but a great place to spend the day. Got lots of biking in around the island.

    Next stop was West Bloomfield (west of Detroit) to visit my highschool friend, Amy. So nice to connect after 30+ years!

    Amy, Grant and Dave are all great cooks. I felt like I was in the best restaurant in Michigan. We had a fun day on the boat and got their dog, Kona out for her first day swimming.

    Really look forward to seeing them again. Maybe a fly fishing trip???
    Read more

    Amy Wood

    Hands down the highlight of my summer! Dave is already planning our fly fishing adventure! 🎣 🛶

    TravelingTarnow

    hooray! I would so love getting out on adventures with you guys!

     
  • Day87

    Detroit

    July 4 in the United States ⋅ ⛅ 31 °C

    Une fois sorti de Chicago on roule le long du lac Michigan. Dans le ciel on voit 4 avions voler en escadron comme la patrouille de France alors que retentissent des sirènes de camions de pompier. On se rapproche du défilé d'une petite ville qui se trouve être pile sur notre chemin. Plusieurs accès sont bloquées et on se retrouve à faire un bel écart pour contourner les festivités, en zigzagant sur une route soit disant fermée. On arrive dans le Michigan et on prend plein est direction Détroit. Ce jour là encore l'air est très lourd. On roule une bonne partie de la journée et on arrive dans l'après midi à Détroit. La ville quasiment vide nous rappelle notre escale à Memphis un jour férié. On fait un tour de la ville à pied en commençant par les quais, d'où on peut voir, sur l'autre rive, le Canada. Des barrières en métal laissées le long des quais laissent penser que la fête était la veille à Détroit. On voit énormément de parkings à étages vides même dans le centre. Les autres bâtiments ne semblent pas bien plus vivants, à l'exception d'une courte rue dans le quartier grec avec des bars. Une fois au van et après peu d'hésitation, on décide de passer la frontière dans la soirée. Loin des suspicions qu'on a pu avoir avec la douane américaine, le douanier canadien s'intéresse au van et nous souhaite bon voyage. Arrivé au Canada, on dort sur le parking calme d'une petite ville.Read more

  • Day8

    Konzert

    November 15, 2021 in the United States ⋅ ⛅ 4 °C

    Da wir uns gestern mehr oder weniger spontan dazu entschieden hatten schon einen Tag früher nach Detroit zu gehen und unser Hotel schon ausgebucht war müssen wir heute früh noch das Hotel wechseln. Es war erst 10 Uhr also konnten wir die Koffer ersteinmal nur abgeben und noch nicht Einchecken.
    Anschließend sind wir zur Grenze nach Kanada gelaufen. Die ist ca. 15 Minuten vom Hotel und wird durch einen großen See von Amerika getrennt. Natürlich gab es keinerlei Bootstouren oder sonstiges aufgrund von Corona.
    Hier in Detroit gibt es auch eine kostenlose Hochbahn die durch Downtown fährt, leider hatte auch die aufgrund von Corona zu.
    An sich war Detroit viel schöner als wir gedacht hatten, allerdings scheint hier Montag ein Ruhetag zu sein. Fast alle Restaurants und laden hatten zu. Selbst die Fußgängerzone.
    Gegen 15 Uhr sind wir dann ins Hotel zurück und sind eingecheckt. Das Hotelzimmer ist klein aber fein.
    Nach einem einstündigen Mittagsschlaf sind wir zur Arena vor, um uns am Lucky Dip Schalter für unsere Tickets anzustellen. Natürlich gab es da Mal wieder ein totales chaos, weil ein Mitarbeiter die Leute zum Ticketschalter ohne Security Check gelassen hat und die ganze Schlange musste sich wieder neu anstellen.
    Dieses Mal bekamen wir Pit! Zwei Damen vor uns wollten auf keinen Fall stehen, also konnten wir unsere Sitzplätze mit ihren Pit Plätzen tauschen.
    Die Show war der Hammer, dieses Mal war der Schock über den neuen Sound nicht mehr so groß. Paint it Black hat mir zwar immer noch nicht so gut gefallen, aber dieses Mal war Keith viel besser drauf. Er hat sogar fast die Hälfte vom Text von Connection gewusst.
    Morgen früh geht's weiter Richtung Austin, Mal sehen wo wir einen Zwischenstopp einlegen.
    Read more

    Urda Kübler

    schön

    11/19/21Reply
     
  • Day7

    Detroit

    November 14, 2021 in the United States ⋅ ❄️ 1 °C

    Gestern Abend haben wir uns überlegt dass wir den Amish Country byway entlang fahren. Das ist eine Route auf der sehr viele Amish leben.
    Während der Fahrt hat es irgendwann richtig angefangen zu schneien und wir kamen in wunderschöne Schneelandschaften.
    Da Sonntag ist, war nicht sehr viel los auf dem byway. Hier hat im Gegensatz zum Rest der USA alles sonntags geschlossen. Wir haben trotzdem ein paar Leute und einige Pferdekutschen gesehen. Im großen und ganzen erschien es mir aber doch modernere als ich erwartet hatte, wir haben unter anderem einige Solarpanel auf Dächern gesehen.
    Nachmittags sind wir in ein Steakhouse essen gegangen, mein Steak war sooo lecker.
    Gegen 18.30Uhr sind wir dann in Detroit angekommen und gleich nach dem Einchecken zur Shidobee Party.
    Morgen ist schon das nächste Konzert!
    Read more

    Martin Kübler

    lecker

    11/15/21Reply
    Urda Kübler

    Wetter sieht bei euch jetzt wieder besser aus

    11/15/21Reply
    Lena Kübler

    ja, in Detroit lag zum Glück kein Schnee.

    11/16/21Reply
     
  • Day14

    I was an eagle (Laura Marling)

    July 23 in the United States ⋅ ☁️ 26 °C

    De Blue Velvet brengt ons nog één keer naar de Porcupine Mountains. Voor een volgende dag-hike. Iets korter dan gisteren, maar wel veel klimmen. Startend met een flinke klim naar het hoogste punt van de Porcupine Mountain, de Summit Peak. 200 feet (600 meter) boven zeeniveau met een prachtig uitzicht over het hele park. Gelukkig is het nog helder weer. Er zou volgens de weerskanalen storm op komst zijn. We kunnen mijlen ver kijken. En we zijn (weer) de enige, lijkt het, die het park bezoeken. Zelfs op zaterdag is het hier super rustig.

    Dan daalt de trail hard af naar het laaggelegen moerasgebied. We waren gewaarschuwd. Veel muggen......heel veel muggen. Overal muggen. K*t muggen. Erica heeft van de huiseigenaar als voorzorg al een soort van (roze)imker-mutsje meegekregen en we hebben ons helemaal volgespoten met deet. Maar ze blijven in grote hoeveelheden om onze oren zoemen. Gek wordt je ervan.Met name de delen waar geen deet gespoten kan worden zijn erg in trek. Ze vliegen in mijn oren, in m'n ogen en m'n neusgaten. Wapperend met onze handen en om ons heen slaand wanen we ons een weg door de Amerikaanse jungle. Uiteindelijk stop ik zoveel mogelijk gaten vol het papieren zakdoekjes. Dus daar lopen Peppi en Kokki, de een met een roze imkermutsje op, de andere met witte stukken papier bungelend uit zijn gezichtsgaten. En goed op de grond blijven kijken dat je geen felgroene kikkers doodtrapt.

    Na 20 minuten lopen komen we in droog gebied en nemen de muggen af. Mutsje blijft op, papier kan uit de gaten. 10 kilometer later hebben we de eerste ronde volmaakt. Prachtige afwisseling van bos, bergen, rotsen, meertjes en moeras. En we komen slechts 2 mensen tegen, ver van de bewoonde wereld. Een sombere jonge kampeerder met donkere vlekken om zijn ogen voorovergebogen depressief sjokkend naar zijn trekkers-tentje (type: geef hem 'n gun en een school en hij haalt de krant....zo leek het) en een hyper vrolijke visser die stond te genieten van zijn fantastische visstek en de kleine forel die hij zojuist had gevangen ("look....what a beautiful beautiful fish).

    In het hele park is geen enkele horecavoorziening. Mag niet. Natuur is natuur en daar horen geen commerciële activiteiten bij. Ze kunnen wel consequent zijn, die Amerikanen. Dus we moeten het hiken even onderbreken en naar een horecagelegenheid op zoek. "Paul's Restaurant" is één van de weinige eetgelegenheden die we tegen komen, net buiten het park. Binnen in de grote eetzaal is het muisstil. Soort van conferentieruimte met net iets te weinig tafels om het gezellig te maken. Wel een mooi uitzicht op een strand en het meer. We bestellen een broodje, uiteraard met friet en uienringen. Smaakt lang niet gek: bruinbrood met coleslaw en cornedbeef (of zoals wij vroeger thuis zeiden kornètbief. Kregen we af en toe op zaterdag als m'n moeder niet kookte, maar een luxe broodmaaltijd met soep klaar maakte. Met broodjes van de warme bakker Godschalk, kaas van de kaasboer, Russische bramenjam van de markt, een ei en lekker vleeswaren).

    Na de maaltijd zakken we weer af in het park voor onze laatste ronde. 6 kilometer van de weg, door het bos langs de kust via the Cotton en Speakers Cabin, terug het bos in. Weer anders en weer prachtig. Terwijl ik met m'n sokken uit m'n voeten sta te koelen in Lake Superior, vliegt vlak boven ons heeft een enorme eagle (adelaar) statig over. Toch hèt symbool van de States. Toch leuk.

    We sturen Blue Betty voor een kleine omweg naar Wakefield. Een slaperig dorpje met een paar "Soon Trump" posters, een meertje, een rommelige supermarkt en weer een onvervalste General Store. Nu eentje die naast ijs en koffie ook t-shirts verkoopt, een enorme collectie aan cannabisboeken heeft staan (hoe verzorg ik cannabis, hoe bak ik met cannabis, waar is het allemaal goed voor), een groot rek wilde rijst in de aanbieding heeft, eigen gemaakte jam verkoopt, keukenprullaria in overvloed heeft en helemaal achter in de winkel een heuse kerstafdeling al klaar heeft.

    Terwijl we op de porch van de General Store op de rode/wit/blauwe adirondak stoelen ons ijsje en koffie nuttigen, komt in een slakkentempo een mat uitgeslagen rode Chevrolet Camaro voorbijrijden, met op de voorkant de Confedrate Flag. Als de auto recht is ons gezichtsveld komt zien we net boven het portierraampje het hoofdje van een klein vrouwtje met witgrijze krullen (type Sophia Petrillo uit Golden Girls) met in haar mondhoek een sigaret. Wie schieten in de lach.

    Via de randen van Lake Gogebic rijden we terug naar ons dorp, Bergland.

    Naast ons blauwe huisje staat een grote oude high school. In totaal vervallen staat. Op de deur de officiële aankondiging gespijkers dat het pand niet langer geschikt is voor mensen. Kon het niet laten er toch een blik naar binnen te werpen. Op één of ander manier trekken dat soort Abandoned Places me wel. Als was het maar voor een foto.

    Het avondeten schiet er een beetje bij in. Dus met een bak vol crackers, een blik Cambell Soup (Royal Mushroom) en een artisjokdip komen wij de avond door.

    Morgen onze langste rit deze reis. 470 kilometer in 1 dag, dwars door Noord-West Michigan en Noord Wisconsin met als einddoel Madison, waar we weer vier dagen een ruilhuis hebben.

    Tot morgen.
    Read more

  • Day13

    The Ecchoing Green (Martha Redbone)

    July 22 in the United States ⋅ ☀️ 23 °C

    Na een moeilijke nacht met veel hitte en veel muggen (en een klein bed, helpt ook niet) toch redelijk vroeg uit de veren.

    General Blue (neef van.....) weer gestart en 30 kilometer noordwaarts naar de kust van Lake Superior gereden, aan de grens met Canada. Daar ligt Porcupine Mountains Wilderness State Park. Het grootste Statepark van Michigan. En het woord "Wilderness" zit er in omdat de natuur hier zijn gang kan gaan, er veel wilde beesten leven (niks van gezien trouwens) en het water hier bij tijden flink kan huishouden.

    Wilderness zijn valt natuurlijk niet altijd mee als er (te) veel bezoek komt. Volgens de Ranger van het park, die ons weer enthousiast vertelt waar we moeten gaan hiken en wat er allemaal leuk is in het park, had COVID het park dan ook geen goed gedaan. Iedereen wilde naar buiten: op naar de parken!! Daardoor had het soms meer geleken op een snelweg dan op een Wilderness. Dus hij was er wel blij mee dat afgelopen 2 jaar iedereen die Porcupine Mountains Wilderness State Park wilde zien het had gezien en dat de benzineprijs zo hoog is dat mensen niet meer ver kunnen reizen. Nu was het extreem rustig. Da's voor ons ook fijn. Het worden al met al flinke hikes die we vandaag gaan doen. Totaal zo'n kleine 20 kilometers. Bergje op, bergje af.

    Maar wel heel mooie kilometers. Kilometers over de ruggen van de oude vulkanen, met uitzicht op Lake of the Clouds (Michigans meest gefotografeerde meer en ik heb er gewoon weer aan meegedaan), langs mooie watervallen (nu natuurlijk niet supergroot met wel idyllisch), maar ook langs oude kopermijnen. Want dat was het oorspronkelijke doel van de Amerikanen om in en op Porcupine Mountain te gaan wonen. Koper delven. Hadden de Indianen al bedacht, maar de wit-mens heeft het daarna helemaal leeggeroofd. Her en der zijn nog sporen van mijnen te vinden. En het water kleurt af en toe behoorlijk rood door de koper die in de grond zit.

    Maar mooi is het en groen....heel veel groen......alles staat vol in het blad.

    En het valt op, het is inderdaad betrekkelijk rustig op de route. Pas tegen de middag komen we al lopend regelmatig medewandelaars tegen. Klein groetje, knikje , how're you doin', is voldoende.

    Dat viel ons deze reis ineens op. Amerikanen in het noorden zijn veel rustiger en minder "opdringerig" dan aan de kusten en in het zuiden. Niet dat Amerikanen vervelend "opdringerig" zijn, maar ze willen je nog wel eens de oren van de kop vragen: waar kom je vandaan, waar reis je heen, wat vind je van dit, wat vind je van dat? En tot nu toe heeft niemand iets aan ons gevraagd. Ze laten ons lekker ons gang gaan en zij gaan hun gang. Beetje de Groningers van Amerika, zeg maar.

    Zelfs mijn prachtige supersnelle Blue Bird doet geen vragen rijzen....behalve....bij de eigenaar van ons huurhuisje. Vanmorgen waren er wat kleine probleempjes (slot en wifi). Die had ik even in een vraag gemaild aan de eigenaresse. Niet wetende dat zij naast het huisje wonen (the asshole garage van gisteren). Dus vanmorgen, vlak voor ons vertrek naar het park komt de eigenaresse in haar donkerblauwe badstoffen badjas met iets te veel pluizen en haken, op blote voeten het grasveld op waggelen om te helpen.

    De man des huizes staat er achter te kijken hoe zijn vrouw dat gaat oplossen. Dik in de 60, bierbuik, korte joggingboek met verfvlekken aan, grijs verwassen t-shirt net over zijn buik heen en bruine veiligheidsschoenen met de veters nog los, zonder sokken: "You got yourself quite a car....mister....and a long ride" (hij zag het Texas-nummerbord op de wagen en veronderstelde dat ik uit Texas was komen rijden). Het slot is weer gerepareerd.

    Tot morgen.
    Read more

  • Day12

    This road I'm on (Shelby Lynne)

    July 21 in the United States ⋅ ☀️ 26 °C

    Vanmorgen vroeg de Blue Velvet met koffers volgeladen en een dot gas gegeven naar het noorden. Ons volgende huisje moet makkelijk te vinden zijn. We gaan 100 kilometer op de weg vanaf Rapid River, dan bij de kruising linksaf, 150 kilometer doorrijden en daar ligt ons volgende huisje. Het ligt 250 kilometer verder, maar ik hoef maar 1 keer linksaf te slaan. Makkelijker kan niet.

    'T 'is dus gas geven tot 90 kilometer per uur en cruisecontrol aan. Tot we zin hebben in koffie of een hapje eten, dan trap ik even op de rem. En de weg gaat nog steeds door heuvelachtig gebied en voortdurend door bossen, bossen en nog eens bossen Naarmate we Bergland naderen wordt het steeds heuvelachtiger. En de weg strekt zich steeds verder voor ons uit. Dat geeft soms ook het rare effect dat de weg in de verte door de hitte lijkt op te lossen. De weg verandert dan in een grote plas water, lijkt het.

    We stoppen even in Marquette. Een sfeervol havenstadje. En met een lekkere muffin-bakker "Babycakes". Marquette is "groot" geworden met ijzererts-handel. In het haventje ligt dan ook een enorm dok voor laden en lossen van erts. Het dok lijkt een soort enorme monsterlijke kerk.

    Na de muffin en de koffie rijden we door. Rustig (nu zowaar 105 kilometer per uur) door bossen, langs meren, langs akkers en de lange weg voor ons.

    Vlak na Marquette stoppen we nog even bij een verzameling rommelige gebouwtjes die zichzelf afficheren met "Da Yoopers Tourist Trap". Ik vind het een goeie naam. Het is een verzameling oude voertuigen en rommel die omgebouwd zijn tot nutteloze gebruiksvoorwerpen: een fiets als sneeuwschuiver, een oude auto tot loveseat, een vrachtwagen tot grasmaaier. De gebouwtjes zijn tacky souvenirswinkeltjes en een winkeltje voor bergstenen. Grappig is dat als de telefoon in de souvenirshop over gaat, de cassiere opneemt met "Hello, the Tourist trap!".

    Rond lunchtijd rijden we langs "Hardwood Steakhouse". Omdat er 40 kilometer voor en 40 kilometer na dit punt geen andere eetgelegenheid meer zit, zetten we onze Blue Thunder daar op de parkeerplaats en lopen naar binnen. Een enorme blank houten blokhut met een zee aan ruimte binnen. Aan één tafel zit een familie van 8 stil te wachten op hun eten. Rest van het restaurant is leeg. Bediening is afwezig. Paar minuutjes later komt de serveerster. Menukaart en bestek wordt uitgedeeld en drinken wordt opgenomen. We bestellen een soepje en een quesedilla. Simpel zou je zeggen....Dan verdwijnt de serveerster en kan het lange wachten beginnen...we horen wel gerommel in de keuken maar er lijkt niet veel uit de keuken te komen. De familie van 8 blijft stil wachten. Na 30 minuten horen we frituur bruisen en lijkt er wat te gebeuren. De familie van 8 krijgt zijn eten, eet er hooguit 10 minuten van en verlaat dan het restaurant. Wij krijgen na 45 munten ons eten. Best lekker, niks mis mee. Erica vraagt om de rekening. Die komt binnen 10 tellen. Erica legt de creditcard bij de bon om af te rekenen en weer is de serveerster nergens te bekennen. We leggen 20 dollar neer en lopen het pand uit. Niemand meer gezien of gehoord.

    We komen rond 3 uur Bergland binnen en rijden per ongeluk ons huisje voorbij. Even keren en we zetten de Big Blue Wagon op het grasveldje naast het huisje. 'T is wel het tegenovergestelde van ons huisje in Rapid River. Dat was modern, fris en net opgeknapt. Dit huisje lijkt meer op "het oude huis van opa en nu hij dood is verhuren we het aan toeristen". Alles is oud, bruin nep-eiken, vergaan en vergeeld (en moet nodig worden opgeknapt). Ook wel weer leuk...maar anders (en veeeeeel goedkoper).

    De buurman links staat zich er op voor militair te zijn geweest getuige de enorme vlaggen met "Marine" en " Army" in zijn voortuin. De andere buurman heeft boven zijn garage een bod hangen met "Assholes Garage". Dus....

    We doen een biertje in het enige cafe (annex eethuis) van het dorp "Bergland Bay Bar". "Bergland" vanwege het dorp, "Bay" omdat er aan het einde van de straat een enorm meer ligt. Van buiten een bruinig pandje met boven de deur een groot neon-sign met de naam er op, van binnen een donker ongezellig hol. En naast dat dit het cafe van het dorp is, staan achter in het eetgedeelte ook nog een pin machine, een biljart en twee wasmachines. Heel gezellig als je lekker zit te eten en je buurman komt zijn wollen sokken met gaten, grote witte onderbroeken en de door-zijn-moeder-gebreide hansopjes even door de wasmachine halen.

    Aan de bar zitten twee stamgasten voorovergebogen naar hun glas te kijken. Ze zeggen niks en zitten daar alsof ze al heel lang niks zeggen. Het lokaal gebrouwen bier smaakt weer prima.

    Op het ouderwetse geëmailleerde fornuis met warmtespiralen in ons bejaardenhuisje pruts ik een Gumbo met worst en rijst in elkaar. Ook lekker.

    Morgen gaan we de bergen in, The Porcupine Mountains.

    Tot morgen.
    Read more

  • Day11

    Doors of heaven (Lucinda Williams)

    July 20 in the United States ⋅ ⛅ 21 °C

    Kitch-iti-kipi....wat zeg je...we gaan naar Kitch-iti- kipi.....Spiegel van de hemel, volgens de Indianen.

    Strak 8 uur staan we bij de ingang van Kitch-iti-kipi. Nog twee stellen waren ook zo vroeg op. Kitch-iti-kipi is de grootste zoetwaterbron van Michigan. ‘T is een ovale poel van net 90 bij 50 meter en 12 meter diep. De bodem heeft de kleur van een Emerald-steen, diep groen.

    En onderin het meertje zie je op 12 meter diepte de aarde constant een beetje nieuw fris grondwater aan het meertje geven. Alsof het vers water uitademt. Bijzonder is dat ze eigenlijk niet weten waar het water vandaan komt. Ergens diep in de aarde loopt een waterstroom die hier door een barstje in de aardkorst omhoog komt. Op het meertje ligt een groot vlot. En met een simpele draaibeweging zet je het vlot zelf in beweging. In het midden van het vlot zit een groot gat waardoor je de bodem prachtig kunt zien (en de vissen natuurlijk). Maar de omgeving is bijna net zo mooi. Beetje mist op de het meertje, een strak wateroppervlak en de weerspiegeling van de bomen en de lucht in het emerald-groene water.  En het is vooral fijn dat er nog weinig mensen zijn.....zo lekker stil.

    We rijden door naar Pictured Rocks National Lakeshore. Nog een kleine 60 kilometer verder, aan de noordkust van de Upper-peninsula. De eerste 40 kilometer gaan nog over asfalt. Daarna houdt het asfalt op en worden het nog uitsluitend gravel-roads en zandwegen. Niet overal even goed onderhouden, dus onze BlueWing heeft wat hobbels te verduren gekregen. 

    Op de parkeerplaats van Pictured Rocks National Lakeshore staat maar 1 andere auto. Waarschijnlijk had de rest beter naar de weersvoorspellingen gekeken dan wij. Vanaf het moment dat wij gaan wandelen begint het te regenen. Eerst heel zacht, maar daarna steeds harder. En we moeten nog even want de kustlijn (en dus de Pictured Rocks) zijn nog 1,5 uur lopen verwijderd van de parkeerplaats. Gelukkig hebben we de pimpelpaarse-poncho's nog.  

    Eenmaal aangekomen bij de kustlijn is het weer aan de andere kant van het water (Canada) opgeklaard, waardoor we in de regen staan, maar toch een geweldig uitzicht hebben. We lopen nog een kilometer of 4 langs de rotskust om vervolgens weer via een andere route naar de auto terug te lopen. Opeens ruikt het heel erg naar uien (nee dat kwam niet door de beans van gisteren). Even later lopen we door een enorme weide van wilde uien (leuk weetje: Chicago komt van het inheemse woord "Shikaakwa"...precies; "wilde ui").

    Als we bij de auto komen stopt het met regenen.

    Op de weg terug is de gravelroad inmiddels veranderd in een lichtbruin klei- en modderpad. Onze Blauwe Engel ploegt zich een weg door de modder en aan het einde van de 20 kilometer modderweg is ons blauwe racemonster veranderd in een zandkleurige camouflagewagen.

    Nog een tussenstop in Munising om bij Driftwood een lekkere panini muffaletta met knoflookpretzels te eten in de zon op het terras.

    Terug kan ik bijna 50 kilometer lang de cruisecontrol van de auto aan laten staan. Een golfende weg brengt ons in 1 lange mooie rit naar huis.

    Voor het avondeten zijn we toch weer overgeleverd aan ons dorp. We stappen de "Rapid River Pub" dan maar binnen. Een bar annex eethuis voor de plaatselijk bevolking. Iedereen kent iedereen, zoveel is duidelijk. We lopen door de kroeg en nemen een tafel midden in de ruimte.

    Een bijzondere ruimte:  foto's van heldhaftige soldaten boven de bar, boven de nephouten lambrisering staat een 15 meter lange rij biljart- en dartprijzen, alle mannen aan de bar hebben een baard en dragen een versleten pet, boven het bijart hangt een nep-glas-in-lood-lamp met reclame voor Bud light, achter in de ruimte staan twee grijpmachines met verassingen-eieren en knuffels, statafels zijn  gemaakt van zwaar gelakte boomstammen, aan de muren hangen spiegels met reclames uit lang vervlogen tijden en nationalistische uitingen erop geprint, aan de wand hangt een trosje van 12 plastic vissen, de budweiserlamp boven de statafels met een kersttafereel er in gebouwd draait langzaam rondjes, het systeemplafond is grauw, grijs en smoezelig en mist her en der een (stukje) tegel, er ligt grijs tapijt vol vlekken in het bargedeelte en in het eetgedeelte is de vloer belegd met zeil met houtprint dat aan de zijkanten al lekker omhoog krult met daarop blauwe tape geplakt als afstandhouders voor het dartboard, de rockmuziek komt uit twee heel grote oude peaveyspeakers die op de grond staan.

    Snap je de sfeer een beetje? Bij de serveerster met pet en armen vol rommelige tatoeages bestellen we gefrituurde vis met friet (in een rood plastic mandje, uiteraard zonder bestek) en een burrito (gelukkig wel met bestek). Heel bescheiden.  De tafel van 6 achter ons bestelt 4 hamburgers, een burrito en twee dikke pizza's zo groot als een wagenwiel. Ze eten alles door elkaar en nemen de resten (zeker de helft) in dozen en zakken mee naar huis.

    Wij nemen nog een Gin uit Traverse City. Morgen rijden we door naar Bergland.

    Trusten en tot morgen.
    Read more

  • Day48

    Day 44 Green Bay to Manitowac, WI

    July 22, 2021 ⋅ ⛅ 68 °F

    41.45 Miles, 632 Feet. Our morning ride led us to Manitowac where we met the Badger Ferry. Over half the ride today was on another rail trail - the Devils River State Recreational Trail.
    We boarded the SS Badger for a 60 mile/ four hour trip across Lake Michgan. As soon as we land, we enter the eastern time zone.Read more

  • Day10

    Love Gravy (Isaac Hayes)

    July 19 in the United States ⋅ ⛅ 25 °C

    We moeten het straks even over de Amerikaanse Gravy hebben.......straks.

    T is hier warm (nee niet zo heet zoals bij jullie) en benauwd. De hitte in Amerika is net zo prominent in het nieuws als de hitten in Nederland op Nederlandse Media. Wij zitten met in het streepje Amerika waar de hitte beperkt blijft toot ongeveer 28 graden. Door de klamme warmte een kort nachtje en heel vroeg op. Word je hier wel gelijk beloond met een ongelofelijk mooie lucht in de ochtend. Valt me toch al op dat de luchten hier in de ochtenden en avonden zo mooi rood zijn. Maar deze was prachtig door de mooie wolken en de lijnen van alle electriciteitskabels die door de lucht getrokken zijn.

    Na de pancakes met blauwe bessen en ahornsiroop uit het dorp trekken we de zware wandelschoenen aan en gaan het bos in. Er is hier werkelijk niets te doen aan toeristen. Overal is het heerlijk rustig, in de winkels zie je alleen locals en op de bospaden treffen we alleen 2 maal een paar iets te fitte, strak in de hippe sporkleding zittende, sportief gevormde Amerikanen, net terug van hun Jogrondje. Voor de rest komen we twee uur wandelend vrijwel niemand tegen. Als we terugkomen is zelfs de enorme parkeerplaats bij de start van de hike helemaal leeg.

    Voor de lunch gaan we naar ons dorp terug. Even kijken of daar iets te eten is. Rapid River bestaat eigenlijk uit 1 kruising. Er is een kerkje, een vereniging voor antieke snowmobielen, een brick& brack store, een gemeenschaps- annex gemeentehuis, een hardwarestore, een benzinepomp en  een kunstenaarsatelier die van oude metalen nieuwe kunstobjecten maakt. En er zijn drie cafés/restaurants. Daarvan staan er twee te koop. Dat leek ons niet bepaald een aanbeveling.

    Dus we stappen bij "Jacks" naar binnen (die staat niet te koop). Een lelijk bruinbakstenen pand met knalrode metalen dakbekleding, Een enorme lichtreclame op het dak met "Jacks Eat", twee uitgiftemachines van kranten naast de, een eigen sigartettendover bij de ingang en het rode neonsign "OPEN" in het raam met grauwwitte gordijntjes. Op het Whitebord in de hal zijn met gekleurde stiften en een scheef handschrift de specials van de dag geschreven.

    Houten dinerbooths met groene neplederen bekleding naast gelakte houten tafeltjes op een geblokte linoleum vloer. De boots zo dicht op elkaar geplaatst dat ik er met mijn lange stelten nauwelijks tussen pas. De lieve serveerster komt langs. Koffie wordt ingeschonken en ik bestel "Northern Eggs Bennedict". Eggs benedict is toch een knap staaltje culinair vakmanschap, met een gepocheerd ei en een hollandaisesaus op een lekker broodje. De beschrijving geeft aan dat het met Gravy zal worden geserveerd. Ook prima.

    En dan komt er iets dat alleen Amerikanen kunnen verzinnen. Er komt een bord met twee biscuits (soort Amerikaanse hartige versie van een scone), met 4 dikke platen gebakken ham/bacon, daarop twee knapperig gebakken omeletten (tot zover best smakelijk), maar daaroverheen is een laag van minimaal 5 centimeter papdikke, grauwcreme-kleurige lauwwarme saus (Gravy) geschept. Waardoor alle andere ingrediënten volledig verdwijnen. En die gravy (je zou denken jus, maar het is saus) is wel een dingetje hier in de VS. 

    Biscuits en Gravy is een geliefd ontbijtje hier. Een goede biscuit is zacht en 'flakerig' aan de binnenkant met een lichtelijk krokante buitenkant. Ze worden gemaakt van een combinatie van bloem, shortening, bakpoeder en melk. Het deeg wordt uitgerold en in cirkels gesneden, gebakken en warm geserveerd. Het flakerige ontstaan door minimaal te kneden en koude boter te gebruiken. Daarover wordt dus die dikke witte saus geschonken. Er is zelfs een officiële National Biscuits & Gravy Week. De GravY wordt gemaakt van de vulling van een worst, bloem, water en groentebouillon. Volgens mij is de enige reden dat het ooit groot is geworden geworteld in dat het snel en goedkoop vult. Was natuurlijk best belangrijk in het verleden.

    Maar nu verpest de gravy dus vooral het gebakken ei, de ham en het broodjes....daar proef je helemaal niks meer van. Maar ik zat wel propvol.

    Na de lunch een wandeling in een heel ander landschap: heerlijk lopen vanuit het bos naar de kust van Lake Michigan, waar een oude vuurtoren nu dienst doet als uitkijktoren voor toeristen.

    Met moeie voetjes langzaam via een slingerweg met mooi Amerikaanse boerderijtjes naar huis gereden.

    Kleine tussenstop bij de Dollar shop. Volgens de banner die naast de deur was gehangen: "Volledig opnieuw ingericht om u nog beter van dienst te kunnen zijn". Binnen is het een grote rotzooi van onuitgepakte karren, dozen en half lege stellingen. Er is bijna geen doorkomen aan. Maar we vinden onze cola, koffie en goedkope leesbrilletjes.

    Thuis op de enorme gasstove die in de keuken staat lekker Beans & Rice met smokend sausage gemaakt. Ook lekker.

    Tot morgen.
    Read more

You might also know this place by the following names:

Michigan, MI, ሚሺጋን, ميشيغان, ܡܫܝܓܢ, ميشيجان, Michigan suyu, Miçiqan, میشیگان ایالتی, Штат Мічыган, Мичиган, মিশিগান, མི་ཅི་གྷན།, میشیگان, Μίσιγκαν, Miĉigano, Mich·igan, Míchigan, Me̍t-hiet-kîn, Mikikana, מישיגן, मिशिगन, Michigàn, Միչիգան, ミシガン州, მიჩიგანის შტატი, 미시간 주, Michigania, Mičiganas, Mičigana, Мичиген, മിഷിഗൺ, မီချီဂန်ပြည်နယ်, मिचिगन, Míshigin Hahoodzo, ਮਿਸ਼ੀਗਨ, मिसिगन, مشیگن, Michigão, Mėčėgans, மிச்சிகன், మిషిగన్, รัฐมิชิแกน, Misigan, Michigan Shitati, Мічиган, مشی گن, Мичиигн, 密芝根州, 密歇根州

Join us:

FindPenguins for iOSFindPenguins for Android

Sign up now