Colombia
Cabo de La Vela

Here you’ll find travel reports about Cabo de La Vela. Discover travel destinations in Colombia of travelers writing a travel blog on FindPenguins.

8 travelers at this place:

  • Day318

    Cabo de la Vela en Punta Gallinas

    August 5, 2017 in Colombia

    Punta Gallinas is het meest noordelijke puntje van Colombia en ook van Zuid-Amerika. Aangezien we het meest zuidelijke punt hebben aangetikt van dit continent kunnen we het noorden niet overslaan. Je kan hier met een tour heen of vanuit Riohacha kan je zelf met een collectivo (gedeelde taxi) naar Urabia gaan om vervolgens vanaf daar een 4x4 jeep te nemen naar Cabo de la Vela. Dit ligt in de woestijn aan de kust en is voornamelijk bekend om het kitesurfen vanwege de constante wind. We hebben nog geen hostel dus eenmaal hier zoeken we er één op en kijken vooral waar ook andere reizigers te vinden zijn zodat we samen de tour kunnen doen naar Punta Gallinas. We worden bij Hostel Toti (een overdekte schuur met hangmatten en een WC buiten) naar binnengelokt en al snel hebben we de tour geregeld voor de volgende dag en zitten we aan de lunch met kreeft (!). Deze worden hier vers gevangen dus deze lekkernij past zowaar in ons budget.

    Na de lunch begint deel één van de tour en rijden we vanaf Cabo de la Vela naar een uitkijkpunt vlakbij. Helaas is de lucht een beetje gaan betrekken en is er vrij weinig moois te zien op het uitzichtpunt. We krijgen voor deze plek 1,5 uur en de auto rijdt weg dus we moeten ook echt de 1,5 uur wachten om naar de volgende plek te kunnen rijden. Ook dit is een uitzichtpunt en met iets wat meer zon is dit al een wat mooier gezicht, maar ook hier dienen we enige tijd te wachten... De laatste stop is het punt voor de zonsondergang alleen is de lucht compleet dichtgetrokken en het enige waar we naar kunnen kijken is de onweer in de verte en de regenbui die er aankomt.. De chauffeur kijkt al hoofdschuddend naar de lucht en meldt ons dat het twee jaar (!) geleden is dat het hier heeft geregend.. Het zal toch niet... Eenmaal terug in het hostel begint het te druppen en voor we het weten komt de stortregen naar beneden. Opzich best speciaal om (alweer) regen in de woestijn te hebben, alleen hadden we het effect hierna niet verwacht voor de dag erna.

    Om 5 uur zouden we vertrekken in de 4x4 auto's, maar nadat we om 05:10 uur wakker worden is er nog geen auto te zien en slaapt iedereen behalve Ellen nog. Om half 6 is de eerste auto er en nadat er eerst een uur is gedaan om iedereen over 3 auto's te verdelen kunnen we eindelijk vertrekken. We zitten opgepropt achterin omdat ook de vouw van de chauffeur mee gaat (geen idee waarom) en we rijden ongeveer 2 uur de woestijn in waar we steeds meer modder tegen komen. We glijden over de weg heen die door de vele voorgangers al gecreëerd is. Het is een wonder dat we nog niet vast komen te zitten alleen heeft een andere jeep minder mazzel gehad. Bij een soort van rivierbedding waar we doorheen moeten, staat een jeep muur en muur vast en zijn ze al bezig om deze los te proberen te krijgen. Na ongeveer een uur komt er een grotere truck aan en deze heeft de kracht om de auto er uit te trekken. Nu moeten wij deze oversteek nog maken en onze auto (die al vrijwel oververhit is omdat de chauffeur de airco had aangelaten tijdens het wachten, maar de ventilatoren waren niet gaan draaien door alle modder wat er tussen zit) gaat als eerste. Hier komen we er achter dat dit geen 4x4 is en ondanks dat hij alles een malloot door de modder heen gast, staat hij snel stil midden in de rivierbedding. We zijn allemaal verbaast dat hij überhaupt hier is gekomen zonder 4x4... Al snel worden de mannen uit de groep gevraagd om mee te helpen duwen. Met behulp van ook andere auto's (en meerdere pauzes omdat de motor steeds oververhit raakt) staat de auto toch eindelijk aan de andere kant. Alle mannen hebben ondertussen een modderdouche mogen ontvangen van de rondspinnende banden dus voor de vrouwelijke toeschouwer blijft het nog even leuk om dit tafereel toe zien. Nu de andere twee auto's nog.. De andere gaat als iets beter en staat 'maar' een kwartiertje vast en nummer 3 rijdt als enige in een keer door naar de overkant. Gelukkig, we kunnen door. We lopen glibberend de bedding door en vol modder stappen we de auto's weer in.. Zouden we nu toch nog door kunnen..? De vraag wordt snel beantwoord, want nog geen 50 meter verder staat één van de andere auto's vast in de modder. Laat dit nu net de sterkste auto wezen... Ook auto nummer twee staat al snel vast en is alleen onze auto (met oververhitte motor) nog los en wonder boven wonder krijgen we de andere auto's hier wel mee uit.
    Het is ondertussen erg warm geworden aangezien we ons midden in de woestijn begeven en we zijn al behoorlijk klaar met de rit en de chauffeurs zien ook in dat dit niet gaat werken. Helemaal omdat de auto's al niet meer te vertrouwen zijn en bij één van de andere auto's ligt bijna de hele onderkant eruit, in de modder. We keren om en schijnbaar gaan we naar de haven om het met de boot gaan proberen, om het land heen. Niemand weet of dit werkelijk het plan zal worden en de meerderheid vind het wel prima en gaat liever terug naar Urubia of Cabo. Dit is echter geen optie, omdat we al naar het haventje rijden (met 1 visserhut en wat bootjes) en blijkbaar komen hier 2 boten aan met ander passagiers vanuit Punta Gallinas die dan in de auto terug gaan, en wij gaan naar Punta Gallinas. Echter wilt de helft van onze groep niet meer daar heen, omdat we 3 uur op een boot in de zon niet bepaald zien zitten. Al snel worden we voor het blok gezet en het is óf op de boot, óf zelf terug lopen naar Cabo wat ongeveer 4 uur zal zijn.. Oh en of we ook even extra willen betalen voor de benzine voor de boot.. Na een uur zitten we dus allemaal in de boot, maar het extra geld hebben ze natuurlijk niet gekregen. Gelukkig heeft bijna iedereen alleen een aanbetaling gedaan van de tour en zouden we tweederde van de prijs aan het eind betalen. Dit geeft ons ook iets meer mogelijkheden maar veel zal dit ook niet zijn. Men beloofd dat het maar anderhalf uur op de boot is maar aangezien we tegen de (redelijk hoge) golven in moeten varen zitten we toch echt aan de 3 uur vaartijd..
    Om ongeveer half 4 komen we EINDELIJK aan bij Punta Gallinas en worden we vriendelijk ontvangen door de eigenaresse. Aangezien we zonder echt ontbijt zijn vertrokken zijn we blij dat we snel kunnen lunchen en smaakt het koude biertje heerlijk. Omdat we nog maar weinig tijd over hebben, rijden we vanmiddag alleen nog naar de vuurtoren naar het echte noordelijkste puntje en bezoeken we de rest van de omgeving de volgende dag vroeg. En dus bereiken exact 8 maanden nadat we langs Kaap Hoorn (het meest zuidelijke puntje van Zuid-Amerika) zijn gevaren dan ook het meest noordelijke puntje van Zuid-Amerika. Tsja, oost en west zijn blijkbaar niet echt in trek bij de toeristen of de lokale VVV's moeten nog even een goede marketingcampagne op gaan zetten.

    De volgende dag (waar de chauffeur - wel een ander - ons als een gek rond rijdt zonder enige uitleg te geven of iets dergelijks) maken we ons klaar om naar de boot te gaan, terug naar de bewoonde wereld. Echter bleek dat Toti ons wel allemaal de tour heeft verkocht, maar de schippers van de bootjes geen geld heeft meegegeven om het andere hostel te betalen voor de tours en de boot. Gelukkig (wat zacht uitgedrukt is) hebben we een foto van de bevestiging van Toti gemaakt en dat wij dit allemaal aan hem zouden betalen en dat de tours en overnachting (lees hangmat) inclusief zou zijn. Niet iedereen had dit en we zouden niet eerder mogen vertrekken met de boot voordat het geld is betaald. Dit leverde natuurlijk een flinke discussie op en uiteindelijk snapte de eigenaar ook dat wij niet voor hem zouden betalen, omdat wij dan op het land weer problemen met Toti zouden krijgen. Uiteindelijk stuurt hij dus iemand mee met ons op de boot om ook verhaal te halen bij Toti.

    Na een rustigere vaart, waarbij we onderweg nog dolfijnen rond de boot zag zwemmen, komen we aan in het 'haventje' en er staat maar 1 auto te wachten in plaats van 3. We vragen waar de andere zijn en dat weet deze chauffeur niet. Toti neemt zijn telefoon niet op dus we kunnen niets anders doen dan wachten. Een kleine groep is helemaal klaar met de tour en geven aan dat ze zelfs niet het hele bedrag gaan betalen. De chauffeur krijgt wel door dat er mogelijk echt niet betaalt gaat worden en besluit de auto in de stappen en wilt heel snel weg rijden. Echter liggen er al meerdere backpacks in de auto wat men helemaal razend maakt en het lukt een Italiaan om op de auto te springen en op het dak te klimmen. Wij stonden overigens in de schaduw van het visserhutje op afstand met grote ogen en open mond te kijken naar dit tafereel en heel blij te zijn dat we onze rugzak vast hadden. De Italiaan gaat niet eerder het dak af voordat de auto wordt opengemaakt om de spullen te pakken, waar ook wij heel blij om zijn want we hadden geen telefoonnummer of iets om van de haven weg te komen. Ondertussen belt hij ook al met de politie. Nu zou Toti nog van meerdere van ons geld krijgen dus uiteindelijk komen de andere twee auto's ook om ons op te halen maar de discussie (en bijna gevecht) gaat nog wel even door. Moet je voorstellen dat je daar in de bikini of zwembroek staat in 35 graden en al je geld, paspoort, mobiel zit in de auto die heel snel weg probeerde te rijden...
    Iedereen is helemaal klaar met deze tour en we willen niets liever dan terug naar de stad. Alles wordt betaald en uiteindelijk stappen wij in de laatste auto nadat de heren van Punta Gallinas ook betaald zijn. Als een idioot rijdt onze chauffeur naar Urabia en opgelucht stappen we in de huurauto van een Belgisch koppel die ons heel lief een lift geven terug naar Riohacha .
    O ja, de zandduinen op Punta Gallinas waren echt heel mooi en ook de omgeving was met wat zonneschijn zeker fotowaardig wat de foto's beter zullen laten zien.

    Eenmaal terug in Riohacha kunnen we niet wachten op een douche met zoet water en onze eigen kamer en een bed. Helaas is de tour naar de grootste open steenkolenmijn niet door het hostel geboekt, waardoor we een extra dagje in Riohacha hebben voor de blog voordat we de nachtbus pakken naar San Gill, voor een nieuw avontuur!
    Read more

  • Day96

    Cabo de la Vela

    August 1, 2017 in Colombia

    Auf dem Weg zum nördlichsten Punkt Südamerikas, habe ich einen Stop in Cabo eingelegt. Der "Ort" besteht eigentlich nur aus ein paar Hütten, die sich an einer nicht asphaltierten Straße entlang der Küste befinden. Geschlafen wurde in landestypischen Hängematte am Strand. Dort habe ich eine kleine Tour zu ein paar schönen Landschaften und Aussichtspunkten gemacht und den Kitesurfern zzugeschaut.

  • Day332

    Parque Tayrona & Minca

    September 1, 2017 in Colombia

    Another day...another hike und da dachte ich, ich würd in Kolumbien nicht mehr wandern. Und dann das ganze auch noch bei einer extremen Luftfeuchtigkeit und nicht gerade der einfachste Weg (war ein bisschen wie wandern in der Sauna) 😂
    Man hätte den gleichen Weg am Meer rein und raus laufen können, aber das wär ja langweilig, also sind wir den längeren und etwas herausfordernderen Weg rein gelaufen.
    Die Nacht wird auch spannend, wir kommen im Camp im Nationalpark zu spät an, um noch eine Hängematte zu bekommen und müssen uns also zu dritt ein Zelt teilen - habe ich erwähnt wie heiß es ist?!?!? Keine Ahnung wie ich in der Nacht auch nur ein Auge zu bekommen hab.

    Vom Nationalpark aus geht es in die Sierra Nevada nach Minca. Die Anreise zum Hostel wird mal wieder zu einem kleinen Abenteuer. Kurz bevor wir angekommen sind, gab es einen kleinen Wolkenbruch und dem entsprechend ist die Straße ein Matschfeld...wie die das da mit Mopeds rauf schaffen, frag ich mich immer noch. Ich hatte jedes Mal Angst, wenn wir da durch die Gehend gerutscht sind (vor allem hatte ich aber Angst mit meinen Birkenstocks in den Matsch steigen zu müssen 😜)
    Im Hostel oben angekommen, werden wir dafür mit einem unglaublich schönen Sonnenuntergang entschädigt. Das aller Beste aber ist, Anni und ich bekommen ein Upgrade in das Baumhaus oder besser die Honeymoonsuite, war nur nicht so einfach da mit unseren "kleinen" Rucksäcken rauf zu kommen 😁

    Von Minca aus fahren wir dann zu fünft weiter Richtung Cabo de la Vela...mal sehen wie weit wir es am ersten Tag schaffen, hier braucht man ja immer auch für kurze Distanzen ewig...
    Read more

  • Day313

    Treiben lassen

    July 12, 2017 in Colombia

    Morgens ging es noch mal tauchen. Dieses Mal aber entspannt. Das Angebot zu führen lehnte ich dankend ab, die Option Feuerfische zu jagen aber an. Die sind hier invasiv und gefährden das Riff. Es war durchaus lustig zu sehen, dass auf dem Boot gleich zwei waren, die ebenfalls zum Rescue Diver zertifiziert werden wollen.
    Im Anschluss wollte ich meinem nächsten Ziel, Punta Gallinas, näherkommen. Das ist der nördlichste Punkt Südamerikas, was ihn aber nicht unbedingt Reizvoller macht, als er durch seine Abgelegenheit und seine Dünen ist.
    Das Problem: Es ist Südamerika, natürlich gibt es hier keine Fahrpläne. Also wie sieht so was aus. Ich fahre mit einem Bus, öffentlich und günstig von Taganga nach Santa Marta, dort bestieg ich ein Colectivo nach Palomino. Colectivos sind kleine Busse, die fahren, wenn sie voll sind. In Palomino wird man dann abgesetzt und ich halte an der Straße das nächste Colectivo an, dass bis Riohacha fährt. Dort angekommen ist es bereits dunkel und man sucht sich eine Unterkunft.
    So legt man ~175km an einem halben Tag zurück. Klingt für europäische Maßstäbe nicht viel in Südamerika aber eine gute Leistung.
    Read more

  • Day314

    Hängen lassen

    July 13, 2017 in Colombia

    Weiter ging es nach einer warmen Nacht, auf Empfehlung, mit einem privaten Taxi. Der Preis war in Ordnung und es ging direkt bis Uribia. Dort wurde noch mal eingekauft und mit einem Geländewagen ging es dann weiter nach Cabo de la Vela. So zumindest die Idee. Leider schmierte der Motor immer wieder ab, bis wir dann einige Kilometer vor dem Ziel liegen blieben. Der Motor konnte nach einem kurzen Abschleppmanöver wieder gestartet werden und wir kamen doch noch an.
    Unser Verhandlungsgeschick brachte uns den einen guten Preis für eine Tour über 2 Tage nach Punta Gallinas. Den Preis, von 100.000 Peso, darf ich leider nicht sagen. Wahrscheinlich vor allem, da die anderen Mitreisenden mehr als das 1,5x bezahlen.
    Das Paket beinhaltet, neben einigen Ausflügen, sogar die erste Nacht in einer Hängematte, direkt am Meer. Wir sind tatsächlich keine 10 Meter von diesem entfernt. So ein bisschen Paradies halt.
    Read more

  • Day336

    Cabo de la Vela

    September 5, 2017 in Colombia

    Oder besser irgendwo im nirgendwo in der Hängematte am Strand...

    Natürlich haben wir es nicht an einem Tag von Minca bis Cabo geschafft, was sich im Nachhinein aber auch als ganz gut raus stellt, weil wir unsere großen Backpacks im Hostel in Riohacha (so ungefähr auf halber Strecke) lassen. Von dort aus geht es am nächsten morgen mit einem Sammeltaxi (Collectivo) in einen anderen Ort ca. eine Stunde entfernt und von dort dann mit 4x4 Autos weiter nach Cabo. Dort angekommen gibt es wirklich nicht viel zu tun (außer man ist Kitesurfer). Alles ist sehr Basic...unser "Hostel" versucht uns mit dem Argument zu überzeugen "wir haben eine Dusche" (leider hab ich voll vergessen von der Dusche ein Foto zu machen)
    Die erste Nacht in der Hängematte ist noch etwas unbequem, aber schon in der zweiten habe ich den Dreh irgendwie raus. Was gibt es schönes als direkt nach dem aufwachen aufs Meer raus zu schauen...oder vom Bett aus den Sonnenuntergang zu genießen 😊 (mehr brauch ich glaub nicht, um glücklich zu sein)

    Van Cabo de la Vela geht es für mich noch an den nördlichsten Punkt Kolumbiens - nicht umbedingt meine beste Entscheidung, aber ein Abenteurer wars auf jeden Fall.
    In der Nacht bevor es los geht, hat es scheinbar in der Wüste geregnet und ein paar Matschfelder auf der Strecke hinterlassen. Wir fahren zum Glück in einem Convoy von 6 Autos und an einer wirklich kleinen Stelle bleibt das erste Auto auch schon stecken und muss raus gezogen werden. Unser Fahrer bastelt sich mal eben selbst "Matsch-Ketten", die ihm aber nicht viel nützen, an der zweiten Stelle erwischt es uns dann so richtig. Aber einer der Fahrer scheint das ganze etwas besser im Griff zu haben und zieht alle anderen aus dem Matsch....nach über fünf Stunden kommen wir dann auch an. In Punta Gallina gibt es wirklich nicht viel zu tun, der einzige Unterschied zu Cabo de La Vela, dort war die Hängematte wenigstens am Strand. Aber zum Glück ist es ja nur eine Nacht.
    Auf dem Rückweg verfolgt und das Pech noch weiter und wir haben mitten in der Wüste einen Platten und der Ersatzreifen lässt sich auch nicht so 100% aufpumpen...aber das hällt unseren Fahrer nicht davon ab, zu fahren als wären wir bei "Paris-Dakar" dabei...

    Ich bin dann auch echt froh endlich wieder im Hostel meinen großen Backpack abzuholen und in den nächsten Bus nach Palomino zu steigen. Über eine Dusche hab ich mich selten so gefreut!
    Read more

  • Day163

    Cabo de la Vela

    June 8, 2017 in Colombia

    To get to Cabo de la Vela we had to take a few different ways of transportation. After breakfast we first took a bus from Palomino to Riohacha. Here we took a collectivo (which turned out to be a normal car with a little sign in the window) to Uribia. The driver dropped us in the city center and pointed to a Pickup which was being loaded with all kind of stuff. We waited for about another half an hour before the car was fully packed with us on the back as well. The car started and we finally got into the desert. First it was a long straight road with a railroad and a lot of nothing next to us. The car stopped a few times along the way to drop of supplies at little villages and tiendas. One village was really cute with only a few simple houses made from clay and rows of cacti instead of fences. After a while we left the road and were just speeding through the desert till we made it to the town of Cabo de la Vela which was basically one street with a few restaurants and stores right at the beach. The accommodation here was simple. Most restaurants had rows of hammocks in the back and some of them also some rooms. I picked a normal hammock and Harri went for a chinchorro which is a woolen hammock typical for that area with extra flaps that hang to the sides which can be used to flap over yourself as protection against the cold or mosquitoes.
    The landscape here was already so different to everything I had seen so far on this trip. And even compared to other deserts I had visited before as I had never seen a desert running straight to the ocean like this. We figured to make our way to Punta Gallinas we needed to take an organized tour which included all transportation to different spots and leave us at a hostel up there. We fixed the tour and I took a hike up to the lighthouse to watch the sunset. The vibes between Harri and me had become more and more distant and I was happy to take this hike by myself. However I met him at the lighthouse anyway and he walked back with me (which was probably good as it got dark pretty quick after the sun was down and it was still an hour walk back till our hostel). Walking back we didn't talk much and I realized I had enjoyed walking by myself more than walking with him. Even though I couldn't really explain it I knew that this should show me it didn't really make sense to travel together any longer. I was just hoping for some nice people on the tour to Punta Gallinas to ease the situation a bit.
    Back in the hostel we had dinner and I went to my hammock for reading and sleeping quite early as we were picked up the next morning around 5 for our tour.
    Read more

  • Day409

    Way to Punta Gallinas 1, Colombia

    December 4, 2017 in Colombia

    - 3 days 4x4 offroad adventure through 'la Guajira' to the northernmost point on mainland of south america; Punta Gallinas inkl. a flat tire and a broken suspension
    - breathtaking nature and landscapes
    - defenetly one of my highlights

    1. Sleep over in hammocks in Cabo de la vela

You might also know this place by the following names:

Cabo de La Vela

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

Sign up now