Colombia
Departamento de La Guajira

Here you’ll find travel reports about Departamento de La Guajira. Discover travel destinations in Colombia of travelers writing a travel blog on FindPenguins.

44 travelers at this place:

  • Day77

    Guajira, un coin à part en Colombie

    July 29, 2017 in Colombia

    Ce n'était pas forcément prévu mais après discussion avec Laurent et recherches sur le net on met le cap plus au Nord et surtout à l'Est pour la région de Guajira.

    Ici on nous conseille de ne pas y aller seuls. Plusieurs raisons :
    - on s'y perd facilement
    - il n'y a pas d'eau
    - la sécurité n'est pas au top (les indigènes wayuu sont particulier ET le Venezuela est proche)
    Du coup banco on écoute Laurent et on prend un tour organisé à pas trop cher au final par rapport au prix en solo.

    Nous avons rencontré Julien dans le bus jusque Riohacha qui nous suit dans l'aventure. Dans le tour nous sommes 7 (un couple de Colombiens qui fait un tour d'amerique du Sud comme nous et une mère et sa fille colombienne). La troupe est très sympa et le chauffeur Vladimir aussi

    Ici on change complètement de monde et ça nous rappelle un peu la Namibie. Les couleurs sont superbes dans ce désert bordé d'une mer turquoise. Il fait grand soleil et chaud mais le vent rend cela très supportable.

    Premier stop Cabo de la Vela. Superbe! Nous grimpons le Pilon de Azucar, on se baigne, on se ballade à Oro de Agua et on regarde le coucher de soleil depuis le phare. On en prend plein les mirettes.

    De retour à Cabo nous prenons nos quartiers pour la nuit : des hamacs vue mer! Le rêve! On est au poil : ni chaud ni froid, pas de moustiques,... une bonne nuit en perspective !

    Le matin les couleurs sont bien sympa aussi et la vie démarre tôt ici... vers 4h du matin les pêcheurs se mettent en action! Nous prenons ensuite la direction de Punta Gallinas. La route est superbe pour y aller. On s'arrete souvent pour des photos. Avant d'arriver Vladimir nous arrête aux Dunes de Taroa. On grimpe au sommet et on dévale de l'autre côté, jusqu'à la mer. Le soleil tape fort et l'eau est bien rafraîchissante. De retour au sommet on s'arrête pour au phare de Punta Gallinas qui est le point le plus au Nord de la Colombie (et de l'Amérique du Sud d'ailleurs). On a donc fait le point le plus au Nord et le plus au Sud (Leticia) de Colombie.

    On va se poser à l'hospedaje (moins classe que à Cabo mais ça fera l'affaire). On déjeune tous ensemble, on se pose un peu et à 17h nous allons sur une nouvelle plage, proche de l'hospedaje, pour participer à un lâcher de tortues! Les mamans ont pondus et une sorte d'association a protégé les oeufs qui ont éclos la veille. 35 tortues ont ainsi survécu! Et nous allons les déposer sur le sable et s'assurer qu'elles gagnent la mer.

    Trop trop bien ce moment! Totalement imprévu mais génial!! Décidément on ne regrette pas notre choix de venir ici!

    Diner, jeu de cartes et dodo en hamac! La nuit fut dure cette fois car le vent et les chiens ne nous ont pas laissés tranquilles.... on a de belles cernes.... et les mésaventures ne s'arrêtent pas là... Sur le chemin qui nous ramène à Riohacha nous tombons sur la voiture qui nous suit un peu depuis le début conduite par un guide Colombien que Greg a surnommé la baleine... on vous laisse deviner pourquoi... Ils sont en panne! C'est le radiateur. On les tracte tant bien que mal dans le sable et les pierres... 3 cordes y passeront! Pendant les maneuvres la baleine nous a régalé (cf photo). Greg et Julien aux premières loges.... on le lâche sur la route principale et on trace... enfin on essaye... car 5 kms plus loin c'est à notre tour d'être en panne... la durite d'arrivée d'eau a pété et le moteur est en surchauffe. Comble du comble c'est la baleine qui vient nous tracter à son tour! Ce fut long ce retour! Et sur la route un gars (mandaté par l'agence avec qui nous faisons le tour) nous remplace le tuyau mais le moteur surchauffe 10 min plus tard. Solution : on retire le bouchon du réservoir et on achète de l'eau toutes les 20 min pour le remplir!

    Retour dur donc! Dejeuner et pause pipi possible a 15h30 seulement et on arrive à Riohacha à 18h!
    Du coup on décide de se poser et de partir le lendemain pour Carthagène!
    Read more

  • Day316

    Palomino - Riohacha

    August 3, 2017 in Colombia

    Na het hiken en zweten vinden we dat we even bij mogen komen aan een zwembad. Via via hadden we al gehoord dat Palomino een heel klein, ontspannen dorpje is aan het strand, wat populair is bij backpackers. Ook het Dreamerhostel is al door vele mensen aangeraden dus we boeken de allerlaatste dorm bedden.. Het lijkt namelijk of heel vakantievierend Nederland ook in Noord Colombia is en we vissen steeds vaker achter het net bij de privekamers. Echter zitten we hier toch niet op de kamer maar heerlijk aan het zwembad of aan de bar dus de privé kamer is niet bepaald nodig. Via een korte stop onderweg, de bus stopt er namelijk mee maar we kunnen snel in de volgende bus stoppen, ploffen we neer aan het zwembad. Dit is ook onze bezigheid voor de dag erna. Uniek aan Palomino is dat het hoogste gebergte van Colombia net achter het dorpje begint. Op een heldere dag zou je zelfs de hoogste top van Colombia kunnen zien vanaf het hostel. Tijdens het ontbijt worden we door de receptioniste gewaarschuwd dat we snel naar voren moeten komen om naar het gebergte te kijken. Super leuk om te zien!

    De laatste middag in Palomino pakken we een tube (lees rubberen tractor binnenband) en stappen we, samen met twee Noorse meiden, achterop een motortaxi die ons wat verder de bergen in brengt naar een verkoelende rivier. Hier ploffen we in de band, openen we ons koude biertje en we drijven terug naar het strand. Zo simpel kan het mooie leven zijn. In de ochtend schijnt de zon vol op en waren we al iets wat verbrand maar ook hier houdt moeder natuur rekening mee. We pakken nog even een hoosbui mee en hierna zijn we werkelijk afgekoeld. Als we over het strand terug naar het hostel lopen, gilt één van de Noorse meiden het uit en ze lijkt op een beestje in het zand te hebben gestaan. Als twee Colombianen komen kijken en hulp aanbieden, geven ze aan dat steek is van en bij of kwal en dat er over heen plassen helpt. Mooi dat Robert net nodig moest....Zo wordt snel een leeg blikje bier gevuld met plas en vakkundig over de eten van het meisje gegoten. Weer een vinkje van de bucketlist. Robert heeft namelijk (indirect) over iemand heen geplast.

    Vanuit Palomino reizen we door naar Riohacha wat één van de laatste steden is in het noorden van Colombia. Hier slapen we een nachtje voordat we het echte noorden op gaan zoeken en hier kunnen we de grote backpacks laten liggen. Na een rondje hardlopen komt Ellen snel nog het hostel binnen gesprint om Robert te halen voor de mooie zonsondergang. De volgende dag staan we al weer vroeg op om richting Punta Gallinas te gaan.
    Read more

  • Day318

    Cabo de la Vela en Punta Gallinas

    August 5, 2017 in Colombia

    Punta Gallinas is het meest noordelijke puntje van Colombia en ook van Zuid-Amerika. Aangezien we het meest zuidelijke punt hebben aangetikt van dit continent kunnen we het noorden niet overslaan. Je kan hier met een tour heen of vanuit Riohacha kan je zelf met een collectivo (gedeelde taxi) naar Urabia gaan om vervolgens vanaf daar een 4x4 jeep te nemen naar Cabo de la Vela. Dit ligt in de woestijn aan de kust en is voornamelijk bekend om het kitesurfen vanwege de constante wind. We hebben nog geen hostel dus eenmaal hier zoeken we er één op en kijken vooral waar ook andere reizigers te vinden zijn zodat we samen de tour kunnen doen naar Punta Gallinas. We worden bij Hostel Toti (een overdekte schuur met hangmatten en een WC buiten) naar binnengelokt en al snel hebben we de tour geregeld voor de volgende dag en zitten we aan de lunch met kreeft (!). Deze worden hier vers gevangen dus deze lekkernij past zowaar in ons budget.

    Na de lunch begint deel één van de tour en rijden we vanaf Cabo de la Vela naar een uitkijkpunt vlakbij. Helaas is de lucht een beetje gaan betrekken en is er vrij weinig moois te zien op het uitzichtpunt. We krijgen voor deze plek 1,5 uur en de auto rijdt weg dus we moeten ook echt de 1,5 uur wachten om naar de volgende plek te kunnen rijden. Ook dit is een uitzichtpunt en met iets wat meer zon is dit al een wat mooier gezicht, maar ook hier dienen we enige tijd te wachten... De laatste stop is het punt voor de zonsondergang alleen is de lucht compleet dichtgetrokken en het enige waar we naar kunnen kijken is de onweer in de verte en de regenbui die er aankomt.. De chauffeur kijkt al hoofdschuddend naar de lucht en meldt ons dat het twee jaar (!) geleden is dat het hier heeft geregend.. Het zal toch niet... Eenmaal terug in het hostel begint het te druppen en voor we het weten komt de stortregen naar beneden. Opzich best speciaal om (alweer) regen in de woestijn te hebben, alleen hadden we het effect hierna niet verwacht voor de dag erna.

    Om 5 uur zouden we vertrekken in de 4x4 auto's, maar nadat we om 05:10 uur wakker worden is er nog geen auto te zien en slaapt iedereen behalve Ellen nog. Om half 6 is de eerste auto er en nadat er eerst een uur is gedaan om iedereen over 3 auto's te verdelen kunnen we eindelijk vertrekken. We zitten opgepropt achterin omdat ook de vouw van de chauffeur mee gaat (geen idee waarom) en we rijden ongeveer 2 uur de woestijn in waar we steeds meer modder tegen komen. We glijden over de weg heen die door de vele voorgangers al gecreëerd is. Het is een wonder dat we nog niet vast komen te zitten alleen heeft een andere jeep minder mazzel gehad. Bij een soort van rivierbedding waar we doorheen moeten, staat een jeep muur en muur vast en zijn ze al bezig om deze los te proberen te krijgen. Na ongeveer een uur komt er een grotere truck aan en deze heeft de kracht om de auto er uit te trekken. Nu moeten wij deze oversteek nog maken en onze auto (die al vrijwel oververhit is omdat de chauffeur de airco had aangelaten tijdens het wachten, maar de ventilatoren waren niet gaan draaien door alle modder wat er tussen zit) gaat als eerste. Hier komen we er achter dat dit geen 4x4 is en ondanks dat hij alles een malloot door de modder heen gast, staat hij snel stil midden in de rivierbedding. We zijn allemaal verbaast dat hij überhaupt hier is gekomen zonder 4x4... Al snel worden de mannen uit de groep gevraagd om mee te helpen duwen. Met behulp van ook andere auto's (en meerdere pauzes omdat de motor steeds oververhit raakt) staat de auto toch eindelijk aan de andere kant. Alle mannen hebben ondertussen een modderdouche mogen ontvangen van de rondspinnende banden dus voor de vrouwelijke toeschouwer blijft het nog even leuk om dit tafereel toe zien. Nu de andere twee auto's nog.. De andere gaat als iets beter en staat 'maar' een kwartiertje vast en nummer 3 rijdt als enige in een keer door naar de overkant. Gelukkig, we kunnen door. We lopen glibberend de bedding door en vol modder stappen we de auto's weer in.. Zouden we nu toch nog door kunnen..? De vraag wordt snel beantwoord, want nog geen 50 meter verder staat één van de andere auto's vast in de modder. Laat dit nu net de sterkste auto wezen... Ook auto nummer twee staat al snel vast en is alleen onze auto (met oververhitte motor) nog los en wonder boven wonder krijgen we de andere auto's hier wel mee uit.
    Het is ondertussen erg warm geworden aangezien we ons midden in de woestijn begeven en we zijn al behoorlijk klaar met de rit en de chauffeurs zien ook in dat dit niet gaat werken. Helemaal omdat de auto's al niet meer te vertrouwen zijn en bij één van de andere auto's ligt bijna de hele onderkant eruit, in de modder. We keren om en schijnbaar gaan we naar de haven om het met de boot gaan proberen, om het land heen. Niemand weet of dit werkelijk het plan zal worden en de meerderheid vind het wel prima en gaat liever terug naar Urubia of Cabo. Dit is echter geen optie, omdat we al naar het haventje rijden (met 1 visserhut en wat bootjes) en blijkbaar komen hier 2 boten aan met ander passagiers vanuit Punta Gallinas die dan in de auto terug gaan, en wij gaan naar Punta Gallinas. Echter wilt de helft van onze groep niet meer daar heen, omdat we 3 uur op een boot in de zon niet bepaald zien zitten. Al snel worden we voor het blok gezet en het is óf op de boot, óf zelf terug lopen naar Cabo wat ongeveer 4 uur zal zijn.. Oh en of we ook even extra willen betalen voor de benzine voor de boot.. Na een uur zitten we dus allemaal in de boot, maar het extra geld hebben ze natuurlijk niet gekregen. Gelukkig heeft bijna iedereen alleen een aanbetaling gedaan van de tour en zouden we tweederde van de prijs aan het eind betalen. Dit geeft ons ook iets meer mogelijkheden maar veel zal dit ook niet zijn. Men beloofd dat het maar anderhalf uur op de boot is maar aangezien we tegen de (redelijk hoge) golven in moeten varen zitten we toch echt aan de 3 uur vaartijd..
    Om ongeveer half 4 komen we EINDELIJK aan bij Punta Gallinas en worden we vriendelijk ontvangen door de eigenaresse. Aangezien we zonder echt ontbijt zijn vertrokken zijn we blij dat we snel kunnen lunchen en smaakt het koude biertje heerlijk. Omdat we nog maar weinig tijd over hebben, rijden we vanmiddag alleen nog naar de vuurtoren naar het echte noordelijkste puntje en bezoeken we de rest van de omgeving de volgende dag vroeg. En dus bereiken exact 8 maanden nadat we langs Kaap Hoorn (het meest zuidelijke puntje van Zuid-Amerika) zijn gevaren dan ook het meest noordelijke puntje van Zuid-Amerika. Tsja, oost en west zijn blijkbaar niet echt in trek bij de toeristen of de lokale VVV's moeten nog even een goede marketingcampagne op gaan zetten.

    De volgende dag (waar de chauffeur - wel een ander - ons als een gek rond rijdt zonder enige uitleg te geven of iets dergelijks) maken we ons klaar om naar de boot te gaan, terug naar de bewoonde wereld. Echter bleek dat Toti ons wel allemaal de tour heeft verkocht, maar de schippers van de bootjes geen geld heeft meegegeven om het andere hostel te betalen voor de tours en de boot. Gelukkig (wat zacht uitgedrukt is) hebben we een foto van de bevestiging van Toti gemaakt en dat wij dit allemaal aan hem zouden betalen en dat de tours en overnachting (lees hangmat) inclusief zou zijn. Niet iedereen had dit en we zouden niet eerder mogen vertrekken met de boot voordat het geld is betaald. Dit leverde natuurlijk een flinke discussie op en uiteindelijk snapte de eigenaar ook dat wij niet voor hem zouden betalen, omdat wij dan op het land weer problemen met Toti zouden krijgen. Uiteindelijk stuurt hij dus iemand mee met ons op de boot om ook verhaal te halen bij Toti.

    Na een rustigere vaart, waarbij we onderweg nog dolfijnen rond de boot zag zwemmen, komen we aan in het 'haventje' en er staat maar 1 auto te wachten in plaats van 3. We vragen waar de andere zijn en dat weet deze chauffeur niet. Toti neemt zijn telefoon niet op dus we kunnen niets anders doen dan wachten. Een kleine groep is helemaal klaar met de tour en geven aan dat ze zelfs niet het hele bedrag gaan betalen. De chauffeur krijgt wel door dat er mogelijk echt niet betaalt gaat worden en besluit de auto in de stappen en wilt heel snel weg rijden. Echter liggen er al meerdere backpacks in de auto wat men helemaal razend maakt en het lukt een Italiaan om op de auto te springen en op het dak te klimmen. Wij stonden overigens in de schaduw van het visserhutje op afstand met grote ogen en open mond te kijken naar dit tafereel en heel blij te zijn dat we onze rugzak vast hadden. De Italiaan gaat niet eerder het dak af voordat de auto wordt opengemaakt om de spullen te pakken, waar ook wij heel blij om zijn want we hadden geen telefoonnummer of iets om van de haven weg te komen. Ondertussen belt hij ook al met de politie. Nu zou Toti nog van meerdere van ons geld krijgen dus uiteindelijk komen de andere twee auto's ook om ons op te halen maar de discussie (en bijna gevecht) gaat nog wel even door. Moet je voorstellen dat je daar in de bikini of zwembroek staat in 35 graden en al je geld, paspoort, mobiel zit in de auto die heel snel weg probeerde te rijden...
    Iedereen is helemaal klaar met deze tour en we willen niets liever dan terug naar de stad. Alles wordt betaald en uiteindelijk stappen wij in de laatste auto nadat de heren van Punta Gallinas ook betaald zijn. Als een idioot rijdt onze chauffeur naar Urabia en opgelucht stappen we in de huurauto van een Belgisch koppel die ons heel lief een lift geven terug naar Riohacha .
    O ja, de zandduinen op Punta Gallinas waren echt heel mooi en ook de omgeving was met wat zonneschijn zeker fotowaardig wat de foto's beter zullen laten zien.

    Eenmaal terug in Riohacha kunnen we niet wachten op een douche met zoet water en onze eigen kamer en een bed. Helaas is de tour naar de grootste open steenkolenmijn niet door het hostel geboekt, waardoor we een extra dagje in Riohacha hebben voor de blog voordat we de nachtbus pakken naar San Gill, voor een nieuw avontuur!
    Read more

  • Day126

    The Lost City

    August 28 in Colombia

    I didn’t know much about this place until I was on the San Blas crossing. Rich seemed very much the one driving everyone else to go, and it turned out to be an awesome trek.
    We signed up for it whilst staying in Taganga with the same company we went diving with and then spent the next day wondering what we should be taking. We’d be leaving our bags at the hostel and only taking what we need. Luckily, I knew some people who had done it a couple of weeks before, and I had just about the right kit. Happy days. One other reason for doing the trek pretty much right after the sea crossing was that the route closes in September so that the local tribes can have their yearly festivals.
    So, we all got our stuff together, Rich got his yellow fever jab which was a drama; and we piled in a van to Santa Marta to the main office. There we found a fair few other people we’d be on the trek with. We paid, loaded into a 4x4 and headed off.
    When we arrived at the start of the trek, we had lunch and a small briefing and then set off up a hill, it was hot and sweaty, but something that would continue. I was told by some friends to take a set of close to walk in and wash each night as nothing would dry, they were not wrong!
    After walking for about 4 hours, we got to our first camp just in time to join a big queue for the cold showers, which was over looked by a very large spider on the wall. Rich was to wake up with a scorpion in his bed, lucky that wasn’t me! The accommodation was bunk beds with nets, all under a roof. There was about four different companies trekking at the same time, so around 100 people all in. Once everyone was sorted, we sat down to eat and a good chance to meet everyone. The food was really good and there was no need for seconds. Each group had their own cooks, so it’s quite a frantic thing, but a very practiced process! There were also two macaws living in the dining area, which no one noticed until the next morning.
    After dinner our guide, though a translator, told us about what we’d see over the next few days. She told us about the 4 indigenous tribes and their customs, wildlife and the terrain. The walk goes up and down a lot, so there were some big hills to contend with.
    Next morning, we were up at 4:30am for breakfast and walking by first light at 5:30am. Wet close on and heading into the jungle. The track was pretty much all dried mud, so really glad it wasn’t raining, and had a river crossing thrown in. Constantly walking gave us a chance to chat shite about whatever we liked. There were 5 Dutch guys in the group who all walked quite quickly, so I mainly hung with them as the group was quite quick, but we were faster. We had a good laugh! We reached the lunch stop around 12pm and had a chance to swim in a river, a very nice thing as it was straight off the mountain and pretty cold. Fast flowing and nice to mess around in, it had a waterfall in a cave too! Lunch was ready for 1pm, too much food to be walking on and that afternoon would be a challenge for a while on a full belly!
    We ready the next nights camp as the sun was going down, a similar set up, but spread over a few bunk sheds. Some had to sleep in hammocks and the mozzies had a bit of a party! I think I drank some not so great water and the worst thing happened, there’s not much you can do, but get on the Imodium and get on with it! Good food again that night and a couple of beers. Early nights all round as we’d be heading to the Lost City early the next morning. The idea would be to get there as the sun was coming up, have a few hours there, then head to the final camp. The last day would be the longest day at 16km.
    We all got up at 4:15am for brekkie and a sit on the toilet and off walking by 5am. We headed off along the river this time, there was a rope bridge crossing and two river crossings before we would get to the bottom of the climb up to the Lost City. There’s 1200 steps up to the start of the city and when I say steps, it was almost climbing in some parts. Quite a task for someone with vertigo and the thought of the climb down was at the back of my mind! When we got to the top, it was mozzie Armageddon! We had to wear our rain jackets and cover everything they could bite. There, we were given a history of the place for about an hour, then we were free to walk around and have a good look. The sun was up and it was a lovely day! I had tonnes of pictures of the whole trek, but I’m only limited to 6 here. The place is really fascinating and basically only really exists because of the local tribes trying to get away from the Spanish. They got to them and their gold in the end, and the place had been lost, found and looted obese the next 400 years. The four local tribes are thought to be direct decedents of the Lost City tribe and there is a definite distinct genetic look to them and the way they live.
    We descended back to the river and headed back to the camp at the river for our last night. Another swim in the river was very much welcomed! We had a good last night, but everyone was quite tired, so it was a good night, but quite an early one.
    The next morning we headed off early for the final 16km back to the start for some more food! There were some big hills to go up! One of 25 minutes and one of 45 minutes, killer in the heat!
    There were about 6 of us who decided to run a lot of the last 8km back, which reduced to 4 and the row of the Dutch guys got ahead of me and Rebekah. We got back to the restaraunt over an hour before he last people, so quite happy with that! We had a celebratory beer and had a well earned sit down. As we were getting ready to leave, the heavens open and the rain was biblical! We saw two groups heading off and really felt for them as we were so lucky with the weather. We loaded into our 4x4 just in time to watch lightening strike the lamp post 15m from us! It hit a transformer and sparks flew everywhere! Good fun! Everyone had an awesome time and we’re glad to be heading back to Taganga for a warm shower and a beer! We dropped Rich off at the hospital to get his arm looked at as he’d been bitten and it was possibly a Botfly, it wasn’t in the end, but he was teased for quite a while, especially as he was heading back to the UK two weeks later.
    This is a more than brief account of the trek, but I hope you got the idea!
    Read more

  • Day17

    Ciudad Perdida

    August 8 in Colombia

    When we decided to visit Colombia the Ciudad Peridad (Lost City) was one of the main places we wanted to visit. It is located in the jungle in Sierra Nevada National Park. To reach the Lost City you need to hike for two days. The first day we started in midday sun so it was hot and humid and after five minutes of walking our clothes were already drenched in sweat. We realised quickly that that sweaty feeling would stay with us for the full trip. The climb wasn't the hardest but due to the heat it made every step feel like three steps. We stayed in a camp beside the river so it was nice to swim after our long day of walking however it also meant that the mosquitos were around too and they like my blood.

    The second day had the longest climb which felt like it went on for ages. There was a little bit more shade in the jungle which helped slightly with the humidity. We were rewarded with delicious fresh fruit snacks at the top of the hills. The trial continued through rivers, up and down hills and through mud patches. The second camp was a little bit more basic as some of the beds were hammocks. We did the classic "name from a hat" to determine who would sleep in the hammocks, luckily I wasn't one of them so I got a proper bed.

    On day three we finally reached the Lost City. The Lost city was built by natives hundreds of years ago but it was only discovered by the Colombian people thirty years ago. There is only 150 people allowed into the historic site everyday so after our guide gave us a tour of the place we were allowed to wander around for awhile. It was nice that the place wasn't crowded so there was times that we felt as though we were alone as there was no one around us.

    When we all gathered back together we went back to the second camp for lunch before walking to the first camp for the night. The final day was a long walk back to the start but everyone made it. Our legs were very tired after the long walk and our clothes smelled so bad that Rob and I decided to throw them away instead of washing them.
    Read more

  • Day38

    Hiking in the Sierra Nevada

    November 15, 2017 in Colombia

    We had a great time with the 13 other people from the Magic Tours group hiking 4 days to the Ciudad Perdida (Lost City)!

    The weather on the first 2.5 days was very nice, sunny with only a few clouds. The hike itself is not overly complicated but the heat and humidity get at you! The first day’s t-shirt does not get dry again ;-)

    Also, we were lucky only to walk one afternoon in the rain. The terrain gets so much more difficult to walk on once the rain starts pouring.

    The tour had really fantastic food, lots of it as well and well received fruit snack stops along the way.

    But the best were the natural pools in which we bathed at least once a day.

    Overall, great experience, but the 4-day version definitely suffices :-)
    Read more

  • Day51

    Kolumbiens Karibikküste

    August 26 in Colombia

    Tropisches Wetter, tropische Strände, lauter liebe Leute.
    Aber hier wäre es schöner mit Freunden zu reisen. Fast jeder Ort ist ein Party-Ort und es wird anstrengend immer wieder neue Leute kennenlernen zu müssen.
    Im Tayrona Park war ich mit paar Leuten wandern und an einem absoluten Traumstrand.
    Das costeño beach hostel lag direkt am Strand.
    Dann kam ich nach Palomino, touristisch sehr überlaufen aber ideal zum entspannen. Jetzt in Riohacha habe ich leider gemerkt dass meine Kreditkarte überzogen war und ich Depp habe dreimal den Flaschen Pin für die EC Karte eingegeben.
    Dafür habe ich gelernt dass Western Union echt super hilfreich ist!
    Ach ja Erfahrungen. Jetzt geht's erstmal wieder nach Ecuador...jetzt wo der Zeh geheilt ist will ich mir doch noch den Amazonas ansehen bevor es dann weiter geht :)
    Read more

  • Day30

    Cabo de la Vela - beach time

    November 28, 2017 in Colombia

    From Santa Marta, to Riohacha and 2 days later we are here, in Cabo de la Vela.
    Lying at the beach, sleeping in hammocks and wind-surfing on the flat warm water.
    What else could a man wish for? 😉

    The only thing that is annoying are the flies here. Sooo many flies and when we try to eat, they seem to multiply.
    But anyway, it's amazing here.

    And when you are up early (4:30 am) you can see a sky full of stars, even the milky way. Never saw anything like it 😍Read more

  • Day31

    Punta Gallinas - end of the world

    November 29, 2017 in Colombia

    It truly felt like driving to the end of the world.
    After who knows how many hours in a 4x4 jeep and boat, we arrived in Bahia Hondita, a well built hostel.
    On the first day they showed us all the spectacular places (see pics).
    On the second day we just took our 5L water bottle and
    ... started walking, by foot, the 2 of us, alone, under the cloudless sky, by crazy hot sun...
    So yea, we survived a 13km trip trough the desert and YEA, we enjoyed every part of it.Read more

You might also know this place by the following names:

Departamento de La Guajira

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

Sign up now