Colombia
Uribia

Here you’ll find travel reports about Uribia. Discover travel destinations in Colombia of travelers writing a travel blog on FindPenguins.

30 travelers at this place:

  • Day77

    Guajira, un coin à part en Colombie

    July 29, 2017 in Colombia

    Ce n'était pas forcément prévu mais après discussion avec Laurent et recherches sur le net on met le cap plus au Nord et surtout à l'Est pour la région de Guajira.

    Ici on nous conseille de ne pas y aller seuls. Plusieurs raisons :
    - on s'y perd facilement
    - il n'y a pas d'eau
    - la sécurité n'est pas au top (les indigènes wayuu sont particulier ET le Venezuela est proche)
    Du coup banco on écoute Laurent et on prend un tour organisé à pas trop cher au final par rapport au prix en solo.

    Nous avons rencontré Julien dans le bus jusque Riohacha qui nous suit dans l'aventure. Dans le tour nous sommes 7 (un couple de Colombiens qui fait un tour d'amerique du Sud comme nous et une mère et sa fille colombienne). La troupe est très sympa et le chauffeur Vladimir aussi

    Ici on change complètement de monde et ça nous rappelle un peu la Namibie. Les couleurs sont superbes dans ce désert bordé d'une mer turquoise. Il fait grand soleil et chaud mais le vent rend cela très supportable.

    Premier stop Cabo de la Vela. Superbe! Nous grimpons le Pilon de Azucar, on se baigne, on se ballade à Oro de Agua et on regarde le coucher de soleil depuis le phare. On en prend plein les mirettes.

    De retour à Cabo nous prenons nos quartiers pour la nuit : des hamacs vue mer! Le rêve! On est au poil : ni chaud ni froid, pas de moustiques,... une bonne nuit en perspective !

    Le matin les couleurs sont bien sympa aussi et la vie démarre tôt ici... vers 4h du matin les pêcheurs se mettent en action! Nous prenons ensuite la direction de Punta Gallinas. La route est superbe pour y aller. On s'arrete souvent pour des photos. Avant d'arriver Vladimir nous arrête aux Dunes de Taroa. On grimpe au sommet et on dévale de l'autre côté, jusqu'à la mer. Le soleil tape fort et l'eau est bien rafraîchissante. De retour au sommet on s'arrête pour au phare de Punta Gallinas qui est le point le plus au Nord de la Colombie (et de l'Amérique du Sud d'ailleurs). On a donc fait le point le plus au Nord et le plus au Sud (Leticia) de Colombie.

    On va se poser à l'hospedaje (moins classe que à Cabo mais ça fera l'affaire). On déjeune tous ensemble, on se pose un peu et à 17h nous allons sur une nouvelle plage, proche de l'hospedaje, pour participer à un lâcher de tortues! Les mamans ont pondus et une sorte d'association a protégé les oeufs qui ont éclos la veille. 35 tortues ont ainsi survécu! Et nous allons les déposer sur le sable et s'assurer qu'elles gagnent la mer.

    Trop trop bien ce moment! Totalement imprévu mais génial!! Décidément on ne regrette pas notre choix de venir ici!

    Diner, jeu de cartes et dodo en hamac! La nuit fut dure cette fois car le vent et les chiens ne nous ont pas laissés tranquilles.... on a de belles cernes.... et les mésaventures ne s'arrêtent pas là... Sur le chemin qui nous ramène à Riohacha nous tombons sur la voiture qui nous suit un peu depuis le début conduite par un guide Colombien que Greg a surnommé la baleine... on vous laisse deviner pourquoi... Ils sont en panne! C'est le radiateur. On les tracte tant bien que mal dans le sable et les pierres... 3 cordes y passeront! Pendant les maneuvres la baleine nous a régalé (cf photo). Greg et Julien aux premières loges.... on le lâche sur la route principale et on trace... enfin on essaye... car 5 kms plus loin c'est à notre tour d'être en panne... la durite d'arrivée d'eau a pété et le moteur est en surchauffe. Comble du comble c'est la baleine qui vient nous tracter à son tour! Ce fut long ce retour! Et sur la route un gars (mandaté par l'agence avec qui nous faisons le tour) nous remplace le tuyau mais le moteur surchauffe 10 min plus tard. Solution : on retire le bouchon du réservoir et on achète de l'eau toutes les 20 min pour le remplir!

    Retour dur donc! Dejeuner et pause pipi possible a 15h30 seulement et on arrive à Riohacha à 18h!
    Du coup on décide de se poser et de partir le lendemain pour Carthagène!
    Read more

  • Day318

    Cabo de la Vela en Punta Gallinas

    August 5, 2017 in Colombia

    Punta Gallinas is het meest noordelijke puntje van Colombia en ook van Zuid-Amerika. Aangezien we het meest zuidelijke punt hebben aangetikt van dit continent kunnen we het noorden niet overslaan. Je kan hier met een tour heen of vanuit Riohacha kan je zelf met een collectivo (gedeelde taxi) naar Urabia gaan om vervolgens vanaf daar een 4x4 jeep te nemen naar Cabo de la Vela. Dit ligt in de woestijn aan de kust en is voornamelijk bekend om het kitesurfen vanwege de constante wind. We hebben nog geen hostel dus eenmaal hier zoeken we er één op en kijken vooral waar ook andere reizigers te vinden zijn zodat we samen de tour kunnen doen naar Punta Gallinas. We worden bij Hostel Toti (een overdekte schuur met hangmatten en een WC buiten) naar binnengelokt en al snel hebben we de tour geregeld voor de volgende dag en zitten we aan de lunch met kreeft (!). Deze worden hier vers gevangen dus deze lekkernij past zowaar in ons budget.

    Na de lunch begint deel één van de tour en rijden we vanaf Cabo de la Vela naar een uitkijkpunt vlakbij. Helaas is de lucht een beetje gaan betrekken en is er vrij weinig moois te zien op het uitzichtpunt. We krijgen voor deze plek 1,5 uur en de auto rijdt weg dus we moeten ook echt de 1,5 uur wachten om naar de volgende plek te kunnen rijden. Ook dit is een uitzichtpunt en met iets wat meer zon is dit al een wat mooier gezicht, maar ook hier dienen we enige tijd te wachten... De laatste stop is het punt voor de zonsondergang alleen is de lucht compleet dichtgetrokken en het enige waar we naar kunnen kijken is de onweer in de verte en de regenbui die er aankomt.. De chauffeur kijkt al hoofdschuddend naar de lucht en meldt ons dat het twee jaar (!) geleden is dat het hier heeft geregend.. Het zal toch niet... Eenmaal terug in het hostel begint het te druppen en voor we het weten komt de stortregen naar beneden. Opzich best speciaal om (alweer) regen in de woestijn te hebben, alleen hadden we het effect hierna niet verwacht voor de dag erna.

    Om 5 uur zouden we vertrekken in de 4x4 auto's, maar nadat we om 05:10 uur wakker worden is er nog geen auto te zien en slaapt iedereen behalve Ellen nog. Om half 6 is de eerste auto er en nadat er eerst een uur is gedaan om iedereen over 3 auto's te verdelen kunnen we eindelijk vertrekken. We zitten opgepropt achterin omdat ook de vouw van de chauffeur mee gaat (geen idee waarom) en we rijden ongeveer 2 uur de woestijn in waar we steeds meer modder tegen komen. We glijden over de weg heen die door de vele voorgangers al gecreëerd is. Het is een wonder dat we nog niet vast komen te zitten alleen heeft een andere jeep minder mazzel gehad. Bij een soort van rivierbedding waar we doorheen moeten, staat een jeep muur en muur vast en zijn ze al bezig om deze los te proberen te krijgen. Na ongeveer een uur komt er een grotere truck aan en deze heeft de kracht om de auto er uit te trekken. Nu moeten wij deze oversteek nog maken en onze auto (die al vrijwel oververhit is omdat de chauffeur de airco had aangelaten tijdens het wachten, maar de ventilatoren waren niet gaan draaien door alle modder wat er tussen zit) gaat als eerste. Hier komen we er achter dat dit geen 4x4 is en ondanks dat hij alles een malloot door de modder heen gast, staat hij snel stil midden in de rivierbedding. We zijn allemaal verbaast dat hij überhaupt hier is gekomen zonder 4x4... Al snel worden de mannen uit de groep gevraagd om mee te helpen duwen. Met behulp van ook andere auto's (en meerdere pauzes omdat de motor steeds oververhit raakt) staat de auto toch eindelijk aan de andere kant. Alle mannen hebben ondertussen een modderdouche mogen ontvangen van de rondspinnende banden dus voor de vrouwelijke toeschouwer blijft het nog even leuk om dit tafereel toe zien. Nu de andere twee auto's nog.. De andere gaat als iets beter en staat 'maar' een kwartiertje vast en nummer 3 rijdt als enige in een keer door naar de overkant. Gelukkig, we kunnen door. We lopen glibberend de bedding door en vol modder stappen we de auto's weer in.. Zouden we nu toch nog door kunnen..? De vraag wordt snel beantwoord, want nog geen 50 meter verder staat één van de andere auto's vast in de modder. Laat dit nu net de sterkste auto wezen... Ook auto nummer twee staat al snel vast en is alleen onze auto (met oververhitte motor) nog los en wonder boven wonder krijgen we de andere auto's hier wel mee uit.
    Het is ondertussen erg warm geworden aangezien we ons midden in de woestijn begeven en we zijn al behoorlijk klaar met de rit en de chauffeurs zien ook in dat dit niet gaat werken. Helemaal omdat de auto's al niet meer te vertrouwen zijn en bij één van de andere auto's ligt bijna de hele onderkant eruit, in de modder. We keren om en schijnbaar gaan we naar de haven om het met de boot gaan proberen, om het land heen. Niemand weet of dit werkelijk het plan zal worden en de meerderheid vind het wel prima en gaat liever terug naar Urubia of Cabo. Dit is echter geen optie, omdat we al naar het haventje rijden (met 1 visserhut en wat bootjes) en blijkbaar komen hier 2 boten aan met ander passagiers vanuit Punta Gallinas die dan in de auto terug gaan, en wij gaan naar Punta Gallinas. Echter wilt de helft van onze groep niet meer daar heen, omdat we 3 uur op een boot in de zon niet bepaald zien zitten. Al snel worden we voor het blok gezet en het is óf op de boot, óf zelf terug lopen naar Cabo wat ongeveer 4 uur zal zijn.. Oh en of we ook even extra willen betalen voor de benzine voor de boot.. Na een uur zitten we dus allemaal in de boot, maar het extra geld hebben ze natuurlijk niet gekregen. Gelukkig heeft bijna iedereen alleen een aanbetaling gedaan van de tour en zouden we tweederde van de prijs aan het eind betalen. Dit geeft ons ook iets meer mogelijkheden maar veel zal dit ook niet zijn. Men beloofd dat het maar anderhalf uur op de boot is maar aangezien we tegen de (redelijk hoge) golven in moeten varen zitten we toch echt aan de 3 uur vaartijd..
    Om ongeveer half 4 komen we EINDELIJK aan bij Punta Gallinas en worden we vriendelijk ontvangen door de eigenaresse. Aangezien we zonder echt ontbijt zijn vertrokken zijn we blij dat we snel kunnen lunchen en smaakt het koude biertje heerlijk. Omdat we nog maar weinig tijd over hebben, rijden we vanmiddag alleen nog naar de vuurtoren naar het echte noordelijkste puntje en bezoeken we de rest van de omgeving de volgende dag vroeg. En dus bereiken exact 8 maanden nadat we langs Kaap Hoorn (het meest zuidelijke puntje van Zuid-Amerika) zijn gevaren dan ook het meest noordelijke puntje van Zuid-Amerika. Tsja, oost en west zijn blijkbaar niet echt in trek bij de toeristen of de lokale VVV's moeten nog even een goede marketingcampagne op gaan zetten.

    De volgende dag (waar de chauffeur - wel een ander - ons als een gek rond rijdt zonder enige uitleg te geven of iets dergelijks) maken we ons klaar om naar de boot te gaan, terug naar de bewoonde wereld. Echter bleek dat Toti ons wel allemaal de tour heeft verkocht, maar de schippers van de bootjes geen geld heeft meegegeven om het andere hostel te betalen voor de tours en de boot. Gelukkig (wat zacht uitgedrukt is) hebben we een foto van de bevestiging van Toti gemaakt en dat wij dit allemaal aan hem zouden betalen en dat de tours en overnachting (lees hangmat) inclusief zou zijn. Niet iedereen had dit en we zouden niet eerder mogen vertrekken met de boot voordat het geld is betaald. Dit leverde natuurlijk een flinke discussie op en uiteindelijk snapte de eigenaar ook dat wij niet voor hem zouden betalen, omdat wij dan op het land weer problemen met Toti zouden krijgen. Uiteindelijk stuurt hij dus iemand mee met ons op de boot om ook verhaal te halen bij Toti.

    Na een rustigere vaart, waarbij we onderweg nog dolfijnen rond de boot zag zwemmen, komen we aan in het 'haventje' en er staat maar 1 auto te wachten in plaats van 3. We vragen waar de andere zijn en dat weet deze chauffeur niet. Toti neemt zijn telefoon niet op dus we kunnen niets anders doen dan wachten. Een kleine groep is helemaal klaar met de tour en geven aan dat ze zelfs niet het hele bedrag gaan betalen. De chauffeur krijgt wel door dat er mogelijk echt niet betaalt gaat worden en besluit de auto in de stappen en wilt heel snel weg rijden. Echter liggen er al meerdere backpacks in de auto wat men helemaal razend maakt en het lukt een Italiaan om op de auto te springen en op het dak te klimmen. Wij stonden overigens in de schaduw van het visserhutje op afstand met grote ogen en open mond te kijken naar dit tafereel en heel blij te zijn dat we onze rugzak vast hadden. De Italiaan gaat niet eerder het dak af voordat de auto wordt opengemaakt om de spullen te pakken, waar ook wij heel blij om zijn want we hadden geen telefoonnummer of iets om van de haven weg te komen. Ondertussen belt hij ook al met de politie. Nu zou Toti nog van meerdere van ons geld krijgen dus uiteindelijk komen de andere twee auto's ook om ons op te halen maar de discussie (en bijna gevecht) gaat nog wel even door. Moet je voorstellen dat je daar in de bikini of zwembroek staat in 35 graden en al je geld, paspoort, mobiel zit in de auto die heel snel weg probeerde te rijden...
    Iedereen is helemaal klaar met deze tour en we willen niets liever dan terug naar de stad. Alles wordt betaald en uiteindelijk stappen wij in de laatste auto nadat de heren van Punta Gallinas ook betaald zijn. Als een idioot rijdt onze chauffeur naar Urabia en opgelucht stappen we in de huurauto van een Belgisch koppel die ons heel lief een lift geven terug naar Riohacha .
    O ja, de zandduinen op Punta Gallinas waren echt heel mooi en ook de omgeving was met wat zonneschijn zeker fotowaardig wat de foto's beter zullen laten zien.

    Eenmaal terug in Riohacha kunnen we niet wachten op een douche met zoet water en onze eigen kamer en een bed. Helaas is de tour naar de grootste open steenkolenmijn niet door het hostel geboekt, waardoor we een extra dagje in Riohacha hebben voor de blog voordat we de nachtbus pakken naar San Gill, voor een nieuw avontuur!
    Read more

  • Day30

    Cabo de la Vela - beach time

    November 28, 2017 in Colombia

    From Santa Marta, to Riohacha and 2 days later we are here, in Cabo de la Vela.
    Lying at the beach, sleeping in hammocks and wind-surfing on the flat warm water.
    What else could a man wish for? 😉

    The only thing that is annoying are the flies here. Sooo many flies and when we try to eat, they seem to multiply.
    But anyway, it's amazing here.

    And when you are up early (4:30 am) you can see a sky full of stars, even the milky way. Never saw anything like it 😍Read more

  • Day31

    Punta Gallinas - end of the world

    November 29, 2017 in Colombia

    It truly felt like driving to the end of the world.
    After who knows how many hours in a 4x4 jeep and boat, we arrived in Bahia Hondita, a well built hostel.
    On the first day they showed us all the spectacular places (see pics).
    On the second day we just took our 5L water bottle and
    ... started walking, by foot, the 2 of us, alone, under the cloudless sky, by crazy hot sun...
    So yea, we survived a 13km trip trough the desert and YEA, we enjoyed every part of it.Read more

  • Day96

    Cabo de la Vela

    August 1, 2017 in Colombia

    Auf dem Weg zum nördlichsten Punkt Südamerikas, habe ich einen Stop in Cabo eingelegt. Der "Ort" besteht eigentlich nur aus ein paar Hütten, die sich an einer nicht asphaltierten Straße entlang der Küste befinden. Geschlafen wurde in landestypischen Hängematte am Strand. Dort habe ich eine kleine Tour zu ein paar schönen Landschaften und Aussichtspunkten gemacht und den Kitesurfern zzugeschaut.

  • Day42

    Wüstenausflug 01

    March 12, 2017 in Colombia

    Wir waren dort wo die Wüste das karibische Meer trifft!
    In unserem Hostel lernten wir ein Paar kennen, die welche kannten, die nachkommen würden, die wiederrum welche getroffen und von denen einer eine Empfehlung bekommen hatte: Rainer! Rainer macht Touren durch die Wüste, für weniger Geld als die normalen Touritouren. So waren wir im Endeffekt eine Gruppe von sieben Leuten die alle kein spanisch sprechen und hofften Rainer könne englisch. So riefen wir Ihn an: Wir: "?hola, hablar ingles?" Rainer: "no!" Wir: legen auf....
    Gott sei Dank half uns ein Kolumbianer der deutsch sprach. Er rief an und organisierte Alles.
    So machten wir uns auf den Weg ohne den blassesten Schimmer des Ablaufs!
    Schlussendlich war es ein lustiger, zweitägiger Ausflug in einem etwas engen Jeep, was aber auch das einzige Manko an der Tour war.
    Evtl. sieht man auf den Fotos, dass Tina nun endlich ebenfalls auf den Geschmack des Bieres gekommen ist :)
    Read more

  • Day332

    Parque Tayrona & Minca

    September 1, 2017 in Colombia

    Another day...another hike und da dachte ich, ich würd in Kolumbien nicht mehr wandern. Und dann das ganze auch noch bei einer extremen Luftfeuchtigkeit und nicht gerade der einfachste Weg (war ein bisschen wie wandern in der Sauna) 😂
    Man hätte den gleichen Weg am Meer rein und raus laufen können, aber das wär ja langweilig, also sind wir den längeren und etwas herausfordernderen Weg rein gelaufen.
    Die Nacht wird auch spannend, wir kommen im Camp im Nationalpark zu spät an, um noch eine Hängematte zu bekommen und müssen uns also zu dritt ein Zelt teilen - habe ich erwähnt wie heiß es ist?!?!? Keine Ahnung wie ich in der Nacht auch nur ein Auge zu bekommen hab.

    Vom Nationalpark aus geht es in die Sierra Nevada nach Minca. Die Anreise zum Hostel wird mal wieder zu einem kleinen Abenteuer. Kurz bevor wir angekommen sind, gab es einen kleinen Wolkenbruch und dem entsprechend ist die Straße ein Matschfeld...wie die das da mit Mopeds rauf schaffen, frag ich mich immer noch. Ich hatte jedes Mal Angst, wenn wir da durch die Gehend gerutscht sind (vor allem hatte ich aber Angst mit meinen Birkenstocks in den Matsch steigen zu müssen 😜)
    Im Hostel oben angekommen, werden wir dafür mit einem unglaublich schönen Sonnenuntergang entschädigt. Das aller Beste aber ist, Anni und ich bekommen ein Upgrade in das Baumhaus oder besser die Honeymoonsuite, war nur nicht so einfach da mit unseren "kleinen" Rucksäcken rauf zu kommen 😁

    Von Minca aus fahren wir dann zu fünft weiter Richtung Cabo de la Vela...mal sehen wie weit wir es am ersten Tag schaffen, hier braucht man ja immer auch für kurze Distanzen ewig...
    Read more

  • Day315

    Punta Gallinas

    July 14, 2017 in Colombia

    Es war so weit, unsere Tour begann. Um 5 Uhr morgens... Wer macht so was?! So konnten wir zwar den Sonnenaufgang sehen, war aber zu früh wach, da das Auto auf sich warten ließ. Irgendwann ging es dann doch los. Nach einer kurzen Boots überfahrt waren wir auch schon bei den Hängematten für diese Nacht.
    An Schlaf war nicht zu denken, wir besuchten Punta Gallinas, was abgesehen von seiner Lage ein Küstenabschnitt wie jeder andere ist. Der Blick in ein Wüstental war da schon besser und wurde nur von einer Sanddüne direkt am Meer überboten.
    Sonnenuntergang war spektakulär, ebenso wie der Sternenhimmel, den ich auch gerade aus meiner Hängematte heraus sehe.
    Read more

You might also know this place by the following names:

Uribia

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

Sign up now