Peru
Provincia de Paita

Discover travel destinations of travelers writing a travel journal on FindPenguins.

5 travelers at this place

  • Day55

    Bye bye Peru!

    May 31, 2019 in Peru ⋅ ⛅ 24 °C

    Peru was ons vierde land in Zuid-Amerika, en voor de vierde keer waren we aangenaam verrast!

    De natuur is prachtig en erg gevarieerd. We zagen turquoise bergmeren en de besneeuwde toppen van de Cordillera Blanca in Huaraz. We trokken door een van de diepste canyons ter wereld in Colca. Rond Cuzco bezochten we de mooie Heilige Vallei met haar zoutmeren en groene landbouwterrassen. We ontdekten ook de prachtige kust van Peru in Paracas, Lima en Colán.

    Cultureel valt er immens veel te zien in Peru. Het hoogtepunt was ongetwijfeld Machu Picchu. Maar naast de Inca’s, zijn er nog een heleboel andere volkeren die restanten hebben nagelaten. De Chimu, de Moche, de Nazca,… Er zijn genoeg archeologische locaties om je maanden bezig te houden. Daarnaast zijn er veel mooie koloniale pleinen en kerken (in Arequipa, Cuzco, Trujillo, Colan,…) uit de periode van de Spaanse overheersing.

    Aan de bevolking hielden we een gemengd gevoel over. We ontmoetten enerzijds vriendelijke mensen zoals Rosemary, Ingrid en de meeste hoteleigenaars. Anderzijds zijn er ook veel locals die sluikstorten, liegen, en dieren slecht behandelen. Al is dat eigenlijk niet anders dan in de vorige landen waar we waren.

    Er is duidelijk veel corruptie in Peru, op alle niveau’s. De 4 of 5 voorgaande presidenten zitten ofwel in de gevangenis ofwel lopen er processen tegen hen. Een ervan pleegde onlangs zelfmoord toen de overheid bij hem binnenviel om hem te ondervragen. Burgemeesters steken veel geld in eigen zak en ook de politie is niet te vertrouwen.

    Het eten in Peru beviel ons goed. Er is veel lekkere verse vis en de beste ceviche die we al gegeten hebben. Ook de andere traditionele gerechten zoals aji gallina, quinoa soep en arroz con conchas vonden we heel lekker.

    En dan is er natuurlijk pisco, de nationale drank. Peru en Chili ruziën nog steeds om wie de pisco uitgevonden heeft. Ons zal het worst wezen, als we het maar kunnen drinken. Puur is het niet lekker, in cocktails des te meer. De pisco sour (met citroen en eiwit), algarrobina (met gecondenseerde melk, eiwit en algarroba siroop) en chilcano (met ginger ale) gingen vlotjes binnen.
    Read more

  • Day47

    Vrijwilligerswerk bij Rosemary deel 2

    May 23, 2019 in Peru ⋅ ⛅ 27 °C

    Gezien Rosemary haar leeftijd is het begrijpelijk dat ze niet zo goed met de computer kan werken. En ze doet het ook niet graag. We helpen haar wat om documenten te maken en haar scanner te doen werken. Ze speelt ook met het idee van een nieuwe website voor haar asiel. Het voornaamste doel daarvan is vrijwilligers aantrekken en donaties binnenhalen. Ze had er vroeger een maar die is om een of andere reden offline gegaan. Rosemary vermoedt dat een ex-vrijwilligster de site gehackt heeft omdat ze niet tevreden was van haar verblijf bij Rosemary. Een Canadese vriend ging de site terug opstarten maar dat is er nooit van gekomen.

    Ik onderzoek wat het zou kunnen kosten voor een nieuwe website en stel Rosemary voor dat ik die wil proberen maken. Ik heb dat nog nooit gedaan, maar zo moeilijk kan het niet zijn. Een paar dagen later, na veel proberen en overleggen met Rosemary en Vé, lanceren we met trots www.animalvolunteeringworkawayperu.org . We verspreiden het nieuws via Rosemary haar Facebookpagina en de dag erop is er zelfs al een eerste donatie via de website. Dat is goed nieuws!

    Ondertussen hebben we een extra hondje in huis: Negra. Een kleine zwarte teckel met bruine pootjes. Haar eigenares woont enkele huizen verder in de straat maar zorgt er niet echt goed voor. Negra is in het verleden al eens overreden door een auto waardoor ze problemen heeft met haar heup. Daarenboven overleefde ze distemper, een virus dat de ademhaling en het zenuwstelsel van de hond kan aantasten. Bij Negra trilt haar achterpoot constant en haar romp soms ook. Veel honden overleven deze ziekte blijkbaar niet dus Negra heeft geluk dat ze er nog is.

    Woensdag komt Ingrid haar steriliseren dus tot dan moet ze in het asiel blijven. Dat blijkt echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. De eerste dag, wanneer we haar even vrij laten lopen, dringt er direct een andere hond binnen door de omheining om bij haar te komen liggen. Ze is loops, vandaar. We jagen de hond buiten maar dan ontsnapt Negra ook. We gaan haar terug halen en besluiten haar in de kliniek op te sluiten voor de nacht.

    De volgende ochtend is de deur van de kliniek onderaan opengewrongen. Negra is er weer vandoor. Wat een Houdini zeg! Derde keer, goeie keer. De eigenaars brengen haar terug en deze keer steken we haar in een kooi in de kliniek.

    Na de sterilisatie proberen we haar zo goed mogelijk te verzorgen. We brengen haar eten, laten haar buiten voor een plasje en trekken haar verband, dat ze steeds lostrekt, terug aan om te voorkomen dat ze haar hechtingen openbijt.

    En dan gebeurt er iets geweldig. Door de goeie zorg begint Negra plots enorm gehecht te raken aan Vé. Elke keer als Vé in de buurt komt begint haar staartje te kwispelen. Wanneer ze uit haar kooi mag, springt ze rond Vé haar benen en laat ze zich stevig aaien en knuffelen. Het is mooi om te zien! Het lijkt er op dat ze nu niet zo snel meer zal ontsnappen, als ze weet dat ze hier veilig is bij Vé.

    We laten haar vanaf nu in de tuin rondlopen zodat ze ook aan de andere dieren gewend kan raken. Hopelijk vormt ze een band met een van de andere honden. Jenny is alvast nieuwsgierig en wil met Negra spelen. ’s Nachts steken we haar terug in haar kooi maar dan huilt ze om aandacht van Vé. De volgende dag laten we haar vrij in de tuin en dan komt ze ’s avonds aan de deur van onze kamer liggen.

    Het enige nadeel is dat ze zodanig graag bij Vé wil zijn, dat ze ontsnapt wanneer we gaan wandelen met de andere honden. Tegen de tijd dat we terugkomen, loopt ze op straat te snuffelen naar sporen van Vé. Gelukkig komt ze wel steeds terug naar binnen met ons. Na een paar dagen is ze mij ook gewoon en kan ik haar ook aaien. Nu Rosemary nog, anders gaat het problemen geven als wij weg zijn.

    Ondertussen denken wij er over na om Negra te adopteren. De band met Vé is zo sterk. De adoptie was eigenlijk Rosemary haar idee. Ze zegt dat ze er absoluut geen probleem mee zou hebben moesten we Negra meenemen. Zelf neemt ze liefst alleen oudere dieren in huis, en Negra zou nog vrij jong zijn.

    We onderzoeken de mogelijkheden online. Om een hond mee te nemen naar Europa heeft die 3 dingen nodig: een chip, een vaccinatie tegen rabiës en een bloedtest die bewijst dat die vaccinatie gegeven is. De eerste 2 zijn geen probleem en zouden door Ingrid kunnen gebeuren. De bloedtest is een andere zaak. Die mag ten vroegste 30 dagen na de inenting gebeuren. En na de bloedtest moet er nog 3 maanden gewacht worden vooraleer de hond naar België mag.

    We kunnen haar binnen 2 weken dus niet meenemen. Maar uitstel is geen afstel. Vé en ik beslissen samen dat we haar nog altijd graag bij ons willen krijgen. Ofwel komen we later zelf terug, ofwel schakelen we de hulp in van een organisatie die huisdieren vervoert. We zoeken later in België uit wat de beste oplossing is.

    De laatste dagen gaan snel voorbij. We doen nog wat klusjes en drinken een paar keer cocktails met Rosemary: haar favoriet rum-coke en ook een traditionele chilcana (pisco met ginger ale). We worden daarnaast verwend met lekkere pannenkoeken als ontbijt en rijst met scampi's als avondeten.

    Als we terugkijken op deze 2,5 weken, kunnen we heel tevreden zijn. We hebben veel klusjes gedaan: kamers uitgekuist, bomen gesnoeid, hekken en deuren hersteld, enzovoort. Kike heeft wat extra Engels geleerd van ons en spreekt nu zelfs een paar woorden Nederlands. Omgekeerd hebben wij wat Spaans kunnen oefenen. De hondjes hebben elke dag hun wandeling gehad, waardoor Alexa en Adela andere dingen konden doen. Vooral voor Bronson zijn we blij, hij heeft 2 weken buiten kunnen lopen!

    We hebben de katten veel aandacht en liefde gegeven. Snow White is al een heel pak minder schuw en speelde regelmatig met ons en de andere katten. En ook Rosemary is opgefleurd in deze periode. Ze is duidelijk tevreden van ons werk en we konden ook heel goed opschieten met elkaar.

    Het afscheid is lastig. We zwaaien alle honden en katten uit en kruipen dan in een taxi met Ingrid die ook naar Piura moet. Rosemary pakt ons nog eens stevig vast en bedankt ons voor alles. “I’m not gonna cry because I know I will see you again here in Peru.”, zegt ze. We kunnen niet anders dan met een glimlach vertrekken!

    Ons filmpje staat ook op de website van Rosemary: https://photos.app.goo.gl/vovTcaVBGJipBtSy8
    Read more

  • Day55

    Kosten Peru

    May 31, 2019 in Peru ⋅ ⛅ 21 °C

    We bleven 55 dagen in Peru en gaven gemiddeld €67 per dag uit. Het leven is er ietsje duurder dan in Bolivia maar een pak goedkoper dan in Chili en Argentinië.

    Het meeste geld gaven we uit aan eten en drinken: €21 per dag. We kookten hier weinig zelf en gingen vaak 2 keer per dag uit eten (lunch en avondeten). In de eenvoudigste restaurants kan je voor 6 of 7 sol (€2) een menu van 2 gangen krijgen. De haute cuisine in Lima daarentegen, kan je tientallen tot honderden euro’s per persoon kosten.

    Daarna volgen de activiteiten met €17 per dag. De grootste brok daarvan was ons vrijwilligerswerk bij Rosemary. Al kan je €460 voor 16 dagen (€14/pp per dag) niet duur noemen. Zeker als je weet dat alles in deze prijs inbegrepen was: 3 maaltijden per dag en een privékamer met badkamer. Verder waren het vooral de tours rond Cuzco en Machu Picchu die het meeste geld kostten. En dan was er nog een primeur in Peru: tijdens ons uitstapje naar het casino in Lima maakten we zowaar winst!

    De prijzen voor slapen (€11/nacht) en transport (€6/dag) waren gelijkaardig aan die in Bolivia.

    Als laatste hadden we wat “speciale” kosten. Ten eerste enkele doktersbezoeken en medicatie voor Vé haar aanhoudende darmproblemen. Gelukkig konden we onze reisverzekering aanspreken en kregen we daar een deel van terugbetaald. Daarnaast deden we nog een extra donatie om Rosemary en haar dieren te helpen.
    Read more

  • Day109

    Kitesurfen in Colán

    January 26, 2019 in Peru ⋅ ⛅ 30 °C

    Wir wollen mal wieder aufs Wasser und fahren dafür an die Küste nach Colán in Perus Norden. Hier treffen wir erneut sehr nette Wassersportfreunde an und genießen zwei schöne Kitesurftage. Leider fliegt Jens den Schirm so unglücklich in die Welle, dass das Tuch des Kiteschirms einmal von oben nach unten durchreißt. Den nächsten Vormittag verbringen wir nun also damit den Schirm mit geeignetem Klebeband wieder zusammenzuflicken. Die einheimischen Kite-Jungs geben uns hilfreiche Tipps, so dass wir pünktlich zum am Nachmittag einsetzenden Wind, wieder einsatzbereit sind. Die Reparatur hält stand und es sind keine Beeinträchtigungen im Flugverhalten festzustellen. Zufrieden fahren wir anschließend noch die Surfspots in der näheren Umgebung ab, an denen aber kein kitebarer Wind vorzufinden ist.Read more

  • Day39

    Vrijwilligerswerk bij Rosemary deel 1

    May 15, 2019 in Peru ⋅ ⛅ 26 °C

    De laatste 2 en een halve week in Peru besteden we aan vrijwilligerswerk in een katten- en hondenasiel in het kleine kustdorp Colán. De eigenares, Rosemary, is een sympathieke vrouw van 76. Ze werd geboren in Peru maar verhuisde op haar 12e met haar ouders naar Zuid-Afrika, het thuisland van haar vader. Op haar 52e keerde ze terug naar Peru en startte ze haar asiel.  

    Tijdens ons eerste ontbijt samen leren we elkaar een beetje kennen. Toevallig heeft Rosemary dezelfde darmproblemen als Vé. Dat schept direct een band, al is het misschien een ongewone. De eerste dag hoeven we nog niet te “werken” dus verkennen we op ons gemak het domein.

    We zijn onder de indruk van het asiel. Zo kun je het eigenlijk niet noemen. Het is meer de tuin van Eden. Het grote binnenplein bestaat uit grasvelden, grote bomen die voor schaduw zorgen en een mooi padje dat van mozaïek gemaakt is. Overal liggen honden en katten in mandjes, hangmatten, stoelen en zetels. Zalig zeg. Een oase van rust!

    We ontdekken dat er 4 honden zijn. De oude knar Chato, een lichtbruine hond, ligt de hele dag rustig in zijn mand of op de sofa aan de voordeur. China is een mooie, grijze, rustige dame met zielige oogjes die je niet kan weerstaan. Witte poedel Princesa is ook al op leeftijd maar mobiel genoeg om steeds bij ons te komen zitten en aandacht te vragen. En dan is er nog Jenny, de speelse grijze jongeling van de bende. Over de jaren heeft Rosemary al ontelbare honden gehad, soms tot 16 tegelijk. Jammer genoeg heeft ze al van velen afscheid moeten nemen.

    Vooraan, in de buurt van de keuken en de kamers, lopen de honden en katten vrolijk door elkaar. Achter in de tuin is er een ruimte waar enkel de katten mogen komen. Hier staan hun kooien waar ze elke avond eten krijgen en waar ze de nacht doorbrengen. Per 2 of per 4 of soms zelfs per 6, met elk een eigen eetbakje en mand met dekentjes. In totaal zijn het er ongeveer 40. Rosemary kan de tel niet bijhouden aangezien er vaak nieuwe katten bijkomen en andere sterven van ouderdom of ziekte.

    We maken al snel kennis met de eerste katten die ons komen besnuffelen terwijl we op de zetel zitten. De caramelkleurige Dusty is de eerste om op mijn schoot te kruipen. Met haar mooie lange zachte haren eist ze direct de aandacht op. Haar vorige eigenaar, een vriend van Rosemary die gestorven is, was ook een man waardoor Dusty mijn gezelschap blijkbaar goed kan appreciëren.

    Ook Kit en Kat, 2 grijze zusjes, komen bij ons zitten. Samen met een derde lookalike die heel dominant blijkt te zijn en andere katten soms wegjaagt. En dan zijn er nog 2 superzachte witte poezen met korte oortjes en 2 verschillende ogen: links een groen en rechts een blauw oog.

    Daarna maken we kennis met Lucia en Snow White, 2 beste vriendinnen. Lucia is een mooie rosse kat met slechts 1 oog. Dierenarts Ingrid vond haar op straat met 1 oog uit de oogkas hangend. Het kon niet meer gered worden en dus werd het verwijderd. Snow White is een klein bang wit katje met schitterende helderblauwe ogen.

    De grote asgrijze Cinders is een echte knuffelbeer. Hij heeft graag dat we over zijn kopje en neus wrijven en begint direct te ronken. Vervolgens klimt hij met zijn voorpoten op onze schouders en geeft hij ons echte knuffels. Pantera is een mager oud zwartje dat continu de keuken probeert binnen te glippen om eten te zoeken. En zo zijn er nog veel meer lieve haarballetjes in de buurt.

    We kunnen ze natuurlijk niet allemaal aaien, enkele katten blijven wat schuwer. Zo is er het mooie grijs-bruine Siameesje met de blauwe ogen. Of de langharige ros-witte kat die mij aan Lassie doet denken. En de grappige ros-witte straatkat die veel miauwt en altijd in een bloempot met aarde gaat liggen.

    De eerste taak die we krijgen van Rosemary is Snow White minder mensenschuw maken. Ze verstopt zich constant tussen de planten of op een stuk gras waar geen andere katten zijn. Ze lijkt constant op haar hoede en loopt snel weg wanneer je dichterbij probeert te komen. Stilletje aan proberen we haar op haar gemak te stellen. We zetten ons gewoon rustig in het gras en aaien ondertussen de andere katten. Gelukkig heeft haar vriendin Lucia ons graag waardoor Snow White nieuwsgierig wordt en ook dichterbij komt. Tegen het einde van de eerste dag slaagt Vé er zelfs al in om met haar te spelen met een palmblad. Rosemary is direct onder de indruk, een goed begin!

    Vanaf de tweede dag begint onze routine. Om 7u staan we op om met de 4 honden te gaan wandelen. De 3 meisjes (Jenny, Princesa en China) gaan aan de leiband maar Chato weigert pertinent en wil los lopen. Op zich geen probleem, alleen dwaalt hij altijd af om eten te zoeken in de bergen afval die langs de weg liggen. We roepen hem constant maar hij doet zijn eigen zin. Princesa loopt meestal voorop, Jenny is de speelse die onderweg in haar leiband begint te bijten en China wandelt op haar gemakje achterop.

    Na het ontbijt, rond 8u30, gaan we voor de eerste keer wandelen met Bronson. Dit is de hond van de overburen. Zowel de vader als de moeder van de familie zijn doofstom. Het zijn lieve en goeie mensen, alleen gaan zij nooit met de hond op stap. Hij zit de hele dag op een klein binnenkoertje aan de ketting. Rosemary introduceert ons aan de familie en zegt ons dat we het eens gaan proberen. Als het ons bevalt, kunnen we er gerust elke dag mee gaan wandelen.

    We horen Bronson scharten en blaffen aan de andere kant van het houten tuindeurtje. Rosemary had ons verteld dat het een Rottweiler is, dus ik ben toch niet 100% op mijn gemak. Maar 5 minuten later voelt het al heel goed aan. Bronson is zo’n lieve hond! Hij is wel groot en sterk, maar absoluut niet agressief zoals ik me had voorgesteld. Hij is super enthousiast dat hij buiten mag en we beginnen afwisselend te joggen en te stappen. 20 minuten later zijn we terug. En natuurlijk beslissen we om nog meer met Bronson te gaan wandelen. Elke dag om 8u30 en 17u komen we hem halen.

    De rest van de ochtend houden we ons bezig met de poezen of doen we klusjes. Hekjes herstellen, deuren verstevigen, bomen snoeien, houten stoelen afschuren,… ik ga hier zowaar nog een handige Harry worden. Na de lunch moeten we normaal gezien niet meer werken maar we doen alles zodanig graag dat we gewoon verder doen. Je kan katten aaien toch moeilijk “werk” noemen! Vaak doen we een kleine siësta in de zetel of de hangmat terwijl er wat poezen op ons liggen te ronken.

    In de namiddag komt Kike af en toe eens langs. Hij is de 22-jarige zoon van Adela, een van de twee parttime hulpjes van Rosemary. Hij studeert voor mijningenieur in Piura en wil graag zijn Engels wat bijschaven. Wij kunnen dan weer profiteren om wat Spaans te oefenen. Kike vindt het plezant dat er eindelijk eens een mannelijke vrijwilliger is want meestal zijn het meisjes en dan kan hij niet veel over sport praten.

    Op zondag rusten we vooral uit. ’s Avonds gaan we met Rosemary naar Playa Colan Lodge. Dit mooie hotel met zwembad ligt vlak aan het strand en we zien er een prachtige zonsondergang. De eigenaar, Mario, is een goeie vriend van Rosemary. Hij heeft haar al vaak geholpen in moeilijke tijden en ze komen elke zondag samen om wat te babbelen. Mario is een aangename man die ooit nog een jaar in Brussel woonde, en vele jaren in Duitsland. Hij spreekt dan ook vlot Duits en Engels.

    Het eten in de Lodge is heel lekker en Mario geeft ons elke keer een mooie korting aangezien we bij Rosemary verblijven. De laatste keer krijgen we van hem een Algarrobina, een typische cocktail van hier. Het belangrijkste ingrediënt is een dikke kleverige siroop van de algarrobo boom, vandaar de naam. Daarnaast zit er pisco, eiwit, kaneel en ijs in. Het doet een beetje denken aan Baileys en het smaakt heerlijk.
    Read more

  • Day6

    Autobusem liniowym z Organos do Limy

    August 6, 2018 in Peru ⋅ ☀️ 23 °C

    Koniec błogiego wypoczynku w raju nad oceanem (raj i błoga cisza z falami przyboju powróciły wraz z niedziela). Jeszcze ostatnie smażone jajka, smażone banany i sok z papaji na śniadanie (dzieci płaczą i jedzą jajka bo nie ma wyjścia, my z Wojtkiem opychamy się smażonymi bananami aaaaaaa!!!!), ostatnie pływanie z żółwiami i pływanie bez żółwi ale za to wśród fal - zapakowane plecaki na plecy - i ruszamy. Łapiemy moto (zaczynaliśmy od 2 osób na moto, potem 4, dzisiaj 4 z plecakami - a moto dzielnie pomyka, choć trochę rzęzi), i docieramy do stacji autobusowej. I - uwaga uwaga, bez pomocy Google translator kupujemy 4 bilety na lokalny autobus do Piury, skąd mamy wykupiony autobus liniowy do Limy z super wygodnymi siedzeniami w ekstraklasie (życzenie Wojtka). W porównaniu ze zdezelowanym busem który nas zabrał do Puerto Pizzaro ten jest rewelacyjny, wygodne, rozkładane siedzenia, nie ma klimy ale można otworzyć okna, a disco peruwiano puszczanie jest cicho i dyskretnie. Za oknem po raz kolejny krajobraz marsjanski koło Talary, ale czym bardziej na południe, tym bardziej porośnięty (suchą jak siano) trawą. Wzgórza i pagórki, pustkowie i ocean, te 38 milionów Peruwianczykow chyba w całości mieszka w Limie...Read more

You might also know this place by the following names:

Provincia de Paita

Join us:

FindPenguins for iOSFindPenguins for Android

Sign up now