Peru
Piura

Here you’ll find travel reports about Piura. Discover travel destinations in Peru of travelers writing a travel blog on FindPenguins.

47 travelers at this place:

  • Day12

    Het was kikken om de pas fietsend te halen, en nog snel ook. Heb staan stoeien met mijn buf, omdat er zo veel zweet in mijn ogen liep. Uiteindelijk kwamen we op Tasmaanse Smurf. Karin lag in een deuk. Van een passerende bus kregen we een flesje heel koud water. Tof.
    Vlak voor de pas begon het keihard te waaien. Normaal houdt dat ook weer op, maar vandaag niet. Gingen we met onze warme kleren aan naar beneden! Helaas wind tegen, zodat we na de zalige afdaling stroomafwaarts bij moesten trappen. Ook hier wat meer in de bergen blijven de dorpjes een husje blokjes met op de muur reclame voor een alcalde. En óf er zijn 15 restaurantjes met dezelfde kaart en plastic stoelen, óf het hele dorp is dicht.
    Onze hele mooie rustige wildkampeerplek van I-Overlander is een grintafgraving aan een stuwmeer wat te vies is om aan te pakken. Dat maakt het minder erg dat het niet zulk zwemweer is, maar ik had me er iets anders bij voorgesteld. Geen vogel te bekennen ook.
    Read more

  • Day11

    17-7 Limon de Porcuya

    July 17 in Peru

    We vertrekken retevroeg om de hitte voor te zijn, om half zes al wakker. Van onze kampeerplek klimmen we 750 hoogtemeters in 15,4 km. Gaat net lekker, al overweegt Karin om een stuk te bussen. Die rijden hier alleen niet zo veel. In Limon de Porcuya zien we een hospedaye. Dan toch maar stoppen al is het pas 12 uur. Hierna komen nog 500 hoogtemeters en over 49 km is een wildkampeerplek bij een meertje. Dat is net leuk voor morgen.
    De mevrouw met de sleutel is moeilijk te vinden, om half 3 kunnen we er in, met zijn tweeën 1 kamer met 1 bed want meer is er niet. Er blijkt geen water te zijn, alleen 's morgens om 8 uur. Nou snap ik dat er in droge streken soms een waterprobleem is, maar 15 km terug stonden ze om de 500 meter trucks te douchen. En nou snap ik het dus niet meer. Gelukkig had ik nog water in mijn douche-zak.
    Ik hoop dat het dorp zo sneu is nu vanwege de siësta, dit is zelfs voor mijn maatstaven naatje.
    Read more

  • Day10

    Van het ontbijt zijn de eieren erg lekker. De koffie had ik graag wat heter gewild en met meer koffie. Ze zetten hier koffie extract, dat krijg je dan in een kannetje, en een beker "heet" water. Nou zat mijn beker al zo vol dat er niets meer bij kon, en heet is anders.
    Nog extra macaronie want waar we heen gaan staat helemaal niets op de kaart behalve de weg.
    De petroglyphen zijn moeilijk te vinden, toch gelukt. Gaaf idee; 4 tot 6 duizend jaar oud!
    Daarna klimt het gestaag, maar fietsable voor de verandering. Wel redelijk warm al heeft Karin er meer last van dan ik.
    Daarom stoppen we eerder dan we van plan waren. Naast een restaurant, er is een douche, een kraan en een wc. We douchen met mijn waterzak (warm😊) want we hebben veel water meegezeuld, want hier was niets volgens google maps. Huh.
    Read more

  • Day253

    Eight down, four to go

    June 1, 2017 in Peru

    Eigenlijk zijn we er wel eventjes klaar mee.. We hebben namelijk al 8 maanden lang geen weekend gehad, 'slapen' de laatste weken meer in nachtbussen dan in hostels en zijn vooral heeeel veel aan het wachten. Wachten op de tours, de bussen, de hostelkamers, wachten of de WiFi die überhaupt werkt, (tevergeefs) wachten tot de douche warm wordt of wachten tot we weer aan de hoogte zijn gewend om normaal in de bergen te kunnen functioneren.

    Ook hebben we amper kunnen koken en moeten we constant uit eten en dan met elkaar praten. Want ja.. Waar kunnen we nog over praten na 8 maanden? Ook het zoeken naar de laagste prijs van de menu's en van de hostels, afdingen van de taxi's en de tours zijn we wel zat, net als het in- en uitpakken van de tassen. Ellen is ondertussen begonnen met het 'vergeten' van items zoals haar slaapzak en is een deel van haar kleding sowieso al kwijt met de was, dus het wordt al iets makkelijker inpakken.

    Waar we in Nederland een lekker vast ritme hadden met opstaan, staan we nu vaker midden in de nacht op dan een gemiddelde werknemer in de nachtdienst. Elke vorm van routine is helemaal weg. We dachten ook dat we 18 maanden zomer zouden hebben, maar het is steeds ijskoud op hoogte in de bergen waardoor het lijkt wel alsof we de laatste 6 maanden aan het wintersporten zijn. Maar het ergste is dat we ook nog alle opgedane indrukken moeten zien te onthouden. En dan ook nog bedenken dat we 'nog' 4 maanden langer door moeten.

    Je leest het goed, het gaat dus nog steeds heel goed met ons. Gelukkig zijn alle bovenstaande 'problemen' alleen maar luxe problemen en hebben we het echt prima samen. Hoog tijd dus voor een weekend vrij :-).
    Read more

  • Day256

    Máncora

    June 4, 2017 in Peru

    Zoals in ons vorig 'klaag'stukje al aangegeven, hebben we dus echt behoefte om even helemaal niets te doen. Dit plan viel een beetje in duigen in Huanchaco, maar we wisten zeker dat dit nu helemaal goed zou komen in Máncora. Deze plek staat namelijk bekend om zijn fijne stranden en is dé badplaats van Peru. Tussen alle dure hotels en resorts vinden we een klein pareltje. Voor iets meer geld dan dat we normaal voor overnachtingen uitgeven, hebben we nu onze eigen bungalow aan het strand met een eigen keukentje! Het ligt ook nog in de the middle of nowhere dus dat genoeg tijd om helemaal niets te doen.

    De eigenaresse gaf bij het inchecken aan dat haar man elke dag om half 5 richting het stadje gaat om boodschappen te doen en dat wij mee mochten rijden. Alleen vandaag had haar man daar blijkbaar geen zin in, maar na een kleine bedenktijd gaf hij schoorvoetend toch aan dat hij ons wel mee wou nemen. En dus konden we ons plan om de koelkast voor 3 dagen vol met eten en drinken te gooien uitvoeren! Nu hoeven we echt niet meer weg!

    Alleen na 1 dag strand wilden we eigenlijk wel weer wat doen, verrassend hè?, en gelukkig kon dit ook. Niet ver van ons dorpje ligt het gehucht El Ñuro. Wat niet meer is dan een grote vissers-pier en wat huisjes. Door het vele slachtafval dat vanaf de pier in het water wordt gegooid, hebben de zeeschildpadden deze plek ook ontdekt en zijn ze hier dus ook altijd te vinden. Vanaf de pier (of een boot) kan je het water in om met deze gigantische dieren te zwemmen, wat wij natuurlijk ook gaan doen! De schildpadden zijn ondertussen zo aan mensen gewend dat ze gewoon onder je door en tegen je aan zwemmen. Een rare, maar wel een erg leuke ervaring!

    Een andere rare, maar bijzondere ervaring, is de krekelplaag die gaande is Máncora op het moment dat wij er zijn. Door de vele regenval in maart heeft zich hierna een heuse krekelplaag voorgedaan en wij zitten zo'n beetje aan het einde van deze plaag. Overal zijn krekels om ons heen en voor de gekko's is het één groot feest. Als we andere Nederlanders spreken tijdens het wachten op de bus dan hebben we geluk gehad dat we niet een paar dagen eerder er waren. Zij sloegen er paar dag tientallen van zich af, maar dan viel het bij ons nog wel mee.

    Verder dan strandhangen, sporten op het strand bij zonsondergang en proosten met een biertje hebben we niet echt gedaan. Met een volle opgeladen batterij vertrekken we dan ook naar het volgende land, Ecuador!!
    Read more

  • Day27

    Vamos á la playa!

    September 28, 2016 in Peru

    Greets aus Máncora!

    Es tut mir wirklich leid, dass ich mich so lange nicht gemeldet habe. Aber deshalb habt ihr nun doppelt so viel zu lesen!

    Von Cuenca nach Máncora haben wir das erste Mal eine Grenze zu einem neuen Land überschritten. Zusätzlich war es unsere erste Nachtfahrt. Doch, abgesehen davon, dass wir ca. 2 h warten mussten, bis wir den Grenzübergang endlich hinter uns hatten, lief alles ziemlich reibungslos und wir kamen schließlich am Montag um 6 Uhr früh in Máncora, Peru, an. Zum Glück durften wir direkt in unser Zimmer und konnten dort noch ein wenig Schlaf nachholen.
    Unser Palosanto Hostel war wirklich genial! Es war super zentral - 2 Min zum Strand, es gab im Hostel einen Pool, jeden Tag wurde das gesamte Hostel geputzt, es gab eine Bar mit netter Musik, 3 WLAN-Router und total nettes Personal. Allgemein war es toll eingerichtet und wir würden es sofort weiterempfehlen! Nur das Frühstück ließ wieder zu wünschen übrig, aber man kann ja nicht alles haben. Außerdem war direkt am Hauptstrand, also 2 Minuten von uns entfernt, ein super tolles Frühstückscafé - ganz typisch auf Stelzen mit Rehtdächern -, wo es so fabelhaftes French Toast und frischgepresste Säfte gab, dass wir dort auch 2x frühstücken waren.

    Allgemein ist das Essen hier sehr billig, wenn man sich an die "Menu del días" hält - diese bestehen aus einer Vorspeise, Hauptspeise und einer Limonade dazu - für 10 Soles (3$)!

    Natürlich haben wir in unserer kleinen Strandwoche auch die Ruhe genossen, lagen brutzelnd in der Sonne, kühlten uns im Pool ab und lebten mal wieder in den Tag hinein. Am dritten Tag, nachdem wir am vorigen Tag verschlafen hatten, ging es dann surfen. Für 40 Soles (in $ immer durch 3,3 teilen) hatten wir ca. 2 h einen Personal Trainer, der uns die Technik erklärt hat und hinter einem am Brett geschwommen ist. Ich habe es direkt geschafft, aufzustehen und als wir beide die letzten Male bis zum Ende der Welle gesurft sind, haben wir eine kleine Pause eingelegt und wollten am Nachmittag nochmal unser Glück auf eigene Faust probieren. Also sind wir hochmotiviert wiedergekommen und wurden förmlich verschlungen. Die Wellen hier haben hier wirklich eine beachtliche Höhe und leider sind wir irgendwann in einen Strom von brechenden Wellen geraten, sodass wir teilweise Panik bekamen, was die Luft anging und Mengen an Salzwasser geschluckt haben. Diese Kraft ist echt Wahnsinn, du kannst irgendwann dein Surfbrett nicht mehr halten und das zieht dich dann auch noch in eine neue Richtung. Als dann ein älterer Mann zu uns schwamm und nur meinte: "Hey, was macht ihr hier, ihr bringt euch noch um!", da sind wir dann auch lieber rausgegangen. Wir sind also wohl doch nicht solche Naturtalente... Aber einen Versuch war es wert!

    Máncora ist eines der Städte, die für ihre Partys bekannt sind. Doch falsch gedacht - es war wirklich tote Hose dort. Anscheinend ist momentan Low Season, obwohl das Wetter fantastisch ist, sodass nicht viel los war. Naja, wir haben zwei nette Krankenschwestern aus England kennengelernt, mit denen wir viel unternommen haben.

    Am Freitag vor unserer Abreise sind wir dann nochmal zu einem weiteren Highlight aufgebrochen: das Schildkrötentauchen.
    Es war Wahnsinn! Diese großen Tiere kommen so nah an dich heran, das ist unglaublich. Teilweise weißt du gar nicht, wohin mit dir, weil du umzingelt bist und sie ja nicht mit den Händen berühren willst. Aber das war es echt wert, diese Tiere sind wirklich faszinierend - ein toller Abschluss!

    Gestern Abend ging es dann um 9, statt um 8 auf unsere erste lange Busreise nach Lima. Ich sitze gerade noch drin und inzwischen sind wir statt 18 h schon mehr als 20 h unterwegs. Aber so langsam kommt das Ziel in Sicht! Bin ich froh, wenn ich gleich Zähne putzen und duschen kann... Naja, wie auch immer ;-)

    Bis bald!
    xx,
    Jojo
    Read more

  • Day30

    Peru - Mancora

    July 31 in Peru

    Nach einem traurigen Abschied von David in Guayaquil bin ich meine Weiterreise nach Peru mit gemischten Gefühlen angetreten. Einerseits war ich super aufgeregt und gespannt auf das was noch kommt auf der anderen Seite aber auch sehr traurig und etwas nervös die kommenden Abenteuer alleine anzutreten.

    In dem kleinen Surferort "Mancora" an der peruanischen Küste habe ich nochmal einen Stop für 2 Tage eingelegt um zum letzten Mal Sonne zu tanken und den Strand und das Meer zu genießen bevor ich mich dann auf den Weg in die Berge und in deutlich kältere Temperaturen auf mache.

    "Mancora" ist wie auch schon "Montanita" in Ecuador ein Paradies für Surfer und Partywütige. Es gibt viele Bars und Restaurants die auch Einhemische zum Urlaub machen anziehen. Das heißt es ist immer was los und man trifft eine Menge netter Leute zum quatschen oder zum gemeinsamen in der Sonne chillen.
    Read more

  • Day167

    Zwei Wochen Sommer

    July 15 in Peru

    Nach der langen Zeit in Bergen und Städten wollten wir uns noch zwei Wochen Strand gönnen. In Cusco hatten wir zwei Sachsen kennengelernt, die von Máncora im Norden Perus geschwärmt hatten. Auch im Internet wurde der Badeort gepriesen, vor allem für Surfer, was Philipp gefiel. Beim Buchen einer Unterkunft haben wir uns schwer getan, uns zum Schluss aber für eine kleine Bungalow-Anlage auf einem Hügel mit Blick über den Ort auf den Strand entschieden. Die Bungalows waren auch klasse! Aber die Lage stellte sich in den ersten Nächten schnell als Fehlentscheidung heraus. Wir konnten ALLES hören, was unten im Ort los war. Und das war in den zwei Wochen eine ganze Menge: Hochzeit, Karaoke, Geburtstag, mehrere Open-Air-Konzerte der Lehrerband und die üblichen Parties betrunkener Urlauber. Selbst mit Ohrenstöpseln konnten wir fast alles hören. Da half nur Alkohol! Zwei Flaschen Rum in Form von Mojitos haben wir in den 14 Tagen platt gemacht. Das war aber auch lecker!
    Der Krach wäre wahrscheinlich erträglicher gewesen, wenn wir dafür im Badeparadies gelandet wären. Aber wer gern feiert, macht leider auch Müll. Der Strand im Ort war dreckig, voller kaputter Betonreste, weil wohl jemand zu nah am Meer gebaut hatte und man wurde von Leuten beschwatzt, dass man unbedingt bei ihnen essen/Sonnenbrillen kaufen/surfen muss. Als wir am Ortsausgang ein Stück in die vermüllten, jedoch einsamen Dünen laufen wollten, hielt uns ein Polizist davon ab. Man würde dort ausgeraubt, wir sollten in Sichtweite bleiben. Prima. Also nix baden.
    Was haben wir also die ganze Zeit gemacht?! Philipp hat Surf-Unterricht genommen, erst normal, dann Kite-surfen. Ich habe währenddessen am Strand Harry Potter gehört. Wir waren an einer stillgelegten Bohrinsel mit Seelöwen und viel Strömung Tauchen bzw. ich Schnorcheln. Das war aufregend! Freitag und Samstag abends haben wir mit den Leuten von der Surfschule was getrunken, wir waren sogar einmal tanzen! Aus Sicherheitsgründen haben wir die Technik immer im Bungalow gelassen und es gibt von alldem leider keine Fotos. Zu guter Letzt haben wir bestimmt zehnmal Kartoffelpuffer gegessen, weil ich so einen Heißhunger hatte und die Küche mit einer seltenen Reibe ausgestattet war.
    Insgesamt war es eine schöne sonnige Zeit, aber der Ort definitiv der Falsche. So waren wir eher froh als traurig, als wir mit dem Nachtbus zurück nach Lima gefahren sind.
    Read more

  • Day645

    Mancora revisited

    February 20 in Peru

    After being uninspired on first entry into Peru we decided to head to the beach town of Mancora where we had spent a very happy few days 13 years ago, last time we were in Peru! It didn't disappoint, although it has been built up quite a lot. We found a great hotel where we could park and use all the facilities including the pool - funnily enough it was right on the spot on the beach we used to go last time we were here.

    We eventually tore ourselves away continued south to a little town that been recommended to us back in Colombia because of its amazing museum, and it was incredible. It shows the tombs that they found of 2 Sipan lords who were buried with the most amazing gold, silver and copper jewelry. This is proper buried treasure, not to mention the lords' wives, child, priest, head warrior, dog and llama! (Sorry no photos allowed.) These were all things that they though they would be needed in the after life.

    After ANOTHER trip to a mechanic - the sound was back and this time they said the suspension.... we were forced to spend the night at a truck stop... Which actually wasn't all that bad - I've definitely had worst nights sleep. We headed to another amazing pre-Incan site in Trujillo called Huaca de le Luna. It was inhabited by the Moche people, who did a lot of human sacrifice (too much rain, not enough rain, etc!) which went hand in hand with a sophisticated social and artesanal society. We saw the famous reed canoes on the beach and spent an enjoyable afternoon eating ice cream and drinking beer with a friendly bar owner on the square we free camped on.

    We got up at sunrise as we were determined to try and get gas (propane). We arrived at the plant and after 20 mins (FYI that's really quick) were allowed to drive in where they filled our tank no problem! Hallelujah! This us a very big deal as it is very hard to find a place that will fill a fixed tank, and we were running on fumes. Cold beer for another month :)
    Read more

  • Day206

    The next stop on our north Peruvian expedition was Piura, known as the eternal city of heat. Or is that the city of eternal heat? The weather is reasonably constant in Piura with the minimum temperature rarely dropping below 20 degrees celsius in summer. For Team Canada, Dave and Terrie, who had joined us on our journey northwards, the heat was a stark contrast to the bitterly cold weather of their hometown. But for us, it felt like another summer's day in BrisVegas, although less humid.

    Piura is three hours by bus from Chiclayo and is the fourth largest city in Peru, with about 180,000 people. We were prepared for the bus to arrive later than scheduled but it seemed that the driver was on a mission to get us to our destination. For the fast, three-hour journey, the driver tailgated anything that got in his way. It was a wonder that the cars didn't end up becoming a decoration for the front of the bus. And we had front row seats! Every time the driver went over 90km per hour, there was a loud beeping sound, which could still be heard long after the trip. It's possible we're all suffering from tinnitus now. At least, we got to our destination on-time and alive. In recent times, there have been a number of buses that haven't made it to their destinations.

    Our time in Piura was spent mainly feeding our food addictions and exploring the centre city, around the Plaza de Armas. We were accompanied, as partners in crime, by Team Canada, who were staying 10 minutes away. We’re not sure if they were entertained or wanted to slowly slip away into the sunset, when we had an altercation with a street vendor selling cold drinks. Jason handed the vendor money to buy a cold drink but soon discovered that the woman wanted three times the price of a restaurant or supermarket. He politely told the woman that he didn't want the drink and that we would like his money back. This turned into a saga with the woman refusing to give the money back. Things soon escalated and a nearby security guard came over to investigate what was happening. In the end, we called the vendor a thief and walked away, as the woman continued to argue with the guard. After our time in Piura, Team Canada is probably sighing with relief to have rid themselves of the “rogue” Australians who made them traverse across the maniac streets of Peru, narrowly missing the cars as we weaved in and out of traffic to secure our next treat.

    After spending the last eleven days with Team Canada, we said our farewells as we went in different directions. We already miss the sound our their Canadian accents while we are “oot and aboot” and decked out in our toques. But we are sure that they will think of us when they are home amongst all the snow and ice, drinking their hot homo milk. We even started to speak Canadian and will be able to fit in like natives when we go to Timmies [Tim Hortons, a Canadian coffee and donut shop] for a timbit and a double-double. We tried to teach the Canadians some Aussie slang but it was all too much for them. Maybe we will try again if we get to meet up at another destination.

    Next stop: Loja

    For video footage, see:
    https://youtu.be/AeiovHyPMMQ
    Read more

You might also know this place by the following names:

Piura, Piwra jacha suyu, Рэгіён Пюра, Пиура, Regió de Piura, Departemento Piura, منطقه پیورا, Piuran alue, Région de Piura, Region Piura, Regione di Piura, ピウラ県, პიურის რეგიონი, 피우라 주, Regio Piurensis, Piuros departamentas, Wilayah Piura, Piura-regionen, پیورا, Piwra suyu, Пьюра, แคว้นปิวรา, Піура, پیورا علاقہ, 皮乌拉地区

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

Sign up now