Brazil
Espírito Santo

Discover travel destinations of travelers writing a travel journal on FindPenguins.
Add to bucket listRemove from bucket list
Top 10 Travel Destinations Espírito Santo
Show all
Travelers at this place
    • Day298

      Vitoria

      December 27, 2022 in Brazil ⋅ ☁️ 29 °C

      Nach einer langen Busfahrt assen wir im Subway, wurden von einem Taxifahrer abgezockt und landeten in unserem Airbnb, das Potenzial für einen Tatort in einem Horrorstreifen hätte.
      Vitoria diente uns nur als Zwischenstop für unsere Weiterreise und so erkundeten wir am nächsten Tag nur ein wenig die Stadt, um am nächsten Tag wieder weiter zu ziehen.Read more

      Traveler

      churz u bündig😂

      1/4/23Reply
      Traveler

      ja das haben wir auch gesagt 😂 wir wollten es aber nicht künstlich verlängern und jede Mahlzeit aufzählen oder so 😅

      1/4/23Reply
      Liz und Thomas on tour

      Brasilien hört sich bisher noch nicht nach einem Traumziel von euch an. Ich drücke die Daumen, dass ihr das Land noch lieben werdet ✊❤ ...

      1/4/23Reply
      Traveler

      😉 alle Hoffnung liegt bei Lula 🤷‍♂️

      1/4/23Reply
       
    • Day49

      Itaunas

      January 15, 2022 in Brazil ⋅ ⛅ 29 °C

      Quando acordámos já o Cloves tinha feito suco de caju no quintal, comprado pão e ovo e colhido uma papaia da árvore para o nosso pequeno almoço.

      Itaunas era uma aldeia junto ao mar, mas devido às tempestades de areia, começou a ficar submersa. Tiveram que abandonar as suas casas e voltar a construir a aldeia do outro lado do rio.

      Os mais ricos foram-se embora, os mais pobres construíram a aldeia com o que conseguiram, roubando portas e janelas à aldeia abandonada.
      Agora a antiga aldeia é apenas uma duna gigante que temos que atravessar para ir até a praia.
      Fizemos a Trilha de Tamandaré para chegar até a praia, ou seja contornamos a duna, uma melhor opção para quem chega no pico do calor.

      Seguimos diretos para Barraca da Tartaruga, recomendada pelo Cloves. Ele inclusive tinha lá a prancha de surf dele que me emprestava se quisesse, mas infelizmente não havia ondas.
      Quando regressámos ao final da tarde, o Cloves estava à nossa espera de bicicleta do outro lado da duna.
      Apenas queria nos dizer a password do wifi que se tinha esquecido e relembrar que estávamos convidados para caranguejo na casa do amigo dele.
      Fomos tomar dar um mergulho no rio, tomar banho e quando demos conta já era tarde e o caranguejo já tinha acabado.

      Ao jantar comemos a especialidade da Thais, batata frita mergulhada no feijão como se fosse ketchup.
      Fomos dançar ao Forró na Padaria. A meio do concerto, sem contexto começaram a gritar: Fora Bolsonaro!
      Toda gente começou a gritar excepto 2 casais que não sabiam muito bem para onde haviam de olhar. Quase como se tivessem vergonha.
      Read more

    • Day48

      Conceição da Barra

      January 14, 2022 in Brazil ⋅ ☀️ 30 °C

      Dormimos no sofá na sala, com luz natural a entrar na sala. Não existe o hábito de ter portadas ou persianas. Nem nos quartos.

      Já toda a casa estava acordada a passear pela casa, com pequeno almoço na mesa quando tive consciência que tinha mesmo que sair da cama e deixar espaço para quem queria comer.

      A Teca tinha ido ao mercado e para matarmos a curiosidade, comprou suco de cacau (incrível), pamonha de milho cozida na folha da bananeira (tipo papa de farinha), outra de tapioca com coco, beijinhos de tapioca, tinha bolo de banana, pitanga, café quente. Eu ainda estava deitada na cama cheia de preguiça quando o Evandro cortou um pedaço de pamonha e me deu. Nem sabia muito bem o que fazer. Ficava na cama no meio da sala a comer a pamonha? Levantava-me e ia me sentar à mesa sem arrumar o sofá para as pessoas se sentarem?

      O Valentim acabou por ficar com a pamonha para eu poder arrumar tudo antes de comer.

      Passámos parte do dia na praia da Conceição da Barra, com os pais do Pedro o Evandro e o Tirso. A nós ainda se juntou o João Barrigas e a Analu com os dois filhos.

      Compraram 36 caranguejos de lama, que depois são cozidos durante 2h numa panela enorme no quintal para fazer a delícia de toda a família e amigos que se juntam no quintal só para conviver e passar um bom momento. Toda gente é bem vinda. Não há hospitalidade igual.

      A Fátima, que achou que eu era mexicana, fez um bolo de maracujá e o António (pai do Pedro) abriu o vinho que produz em Portugal.

      Eu quase que tenho vergonha. Não trouxe nada, não me deixaram contribuir com nada e o Valentim deve ter comido sozinho uns 12 caranguejos. Aqui os caranguejos comem-se quentes.
      Fico quase sem jeito. Sem saber como retribuir. Será que algum dia vou ser capaz de receber alguém assim?
      E não acabou!

      Já de noite seguimos para Itaunas, a capitaldo Forró. Onde supostamente há concertos de Forró a noite inteira e onde a Thais passou parte da adolescência.
      Só sabia que íamos para a casa do amigo do tio da Thais. Quando chegámos lá fiquei de boca aberta. Um casarão com 3 andares, todo construído à mão pelos nativos. Cada peça de madeira foi talhada com machado, criando formas irregulares e dando um charme maior à casa. A casa foi inspirada em casas orientais, sem paredes. Mais parecia um museu, com um poster, quadros, peças decorativas vindas de um canto diferente planeta.

      O Cloves, cineasta, dono da casa, comprou esse terreno há 42 anos com a sua mulher por 100$. Em vez de fazer uma viagem até ao Machu Picchu, no comboio da morte. Ele disse logo que a casa era nossa e que ele era o hóspede. Tinha um resto de moqueca capixaba, feita na panela de barro.
      A Thais trouxe umas prendas para ele e um mel de Cacau para nós, porque o Valentim tinha dito que era viciado na goma das sementes de cacau. Essa goma depois é usada para fazer o mel de cacau.

      E nós continuamos a ser levados de um sitio para o outro, sempre com as mãos a abanar e sem conseguir pagar grande coisa a ninguém.

      Fiz um gin de mel de cacau antes de seguir para o Forró na Padaria. Só não sabíamos que tinha saído um decreto a obrigar a fechar tudo até à meia noite devido a um surto de covid.
      Só deu para ver o final do concerto e provar a Catuaba, uma bebida típica parecida com sangria.

      A chegar a casa, fomos atacar a moqueca de robalo que o Cloves tinha deixado para nós.
      Read more

    • Day46

      Buda Gigante

      January 12, 2022 in Brazil ⋅ ⛅ 32 °C

      Hoje estou um pouco de ressaca porque bebemos muito ontem e quase não comi nada. Está muito calor o que dificulta ainda mais.

      Mesmo assim decidimos visitar o centro histórico de Vitória. Começámos o percurso na Catedral metropolitana de Vitória. Inspirada na Catedral neogótica de Colónia, na Alemanha, foi construída no início século XX.
      Nem deu para tirar fotos do interior porque estava a decorrer uma missa em pleno dia da semana e a Catedral estava completamente cheia.

      Continuámos o nosso percurso por várias igrejas e conventos até chegar ao palácio Anchieta. Chegámos por uma rua estreita e entrámos no primeiro edifício antigo que encontrámos. Um rapaz muito simpático disse que podiamos entrar e levou-nos a visitar um pequeno teatro, relativamente recente, completamente banal. Não merecia de todo uma visita, mas ficámos a saber que tinham espectáculos grátis ou quando eram pagos, custavam 4 a 5 reais.

      Quando saímos do teatro e olhámos em frente, percebemos que estávamos no lugar errado. O Palacio Anchieta era do outro lado da praça e era bem mais imponente.

      Foi uma boa surpresa, para além de ter visitas grátis ficámos a conhecer um pouco melhor a história do estado de Espírito Santo e de Vitória. Este estado não se desenvolveu muito porque durante muito tempo serviu de barreira de protecção para o estado de Minais Gerais. Os indígenas que moravam aqui eram bem perigosos e por isso acabavam por proteger o seu espaço e por consequência o acesso a Minas Gerais.

      Fomos ao parque da Pedra da Cebola para tentar fugir ao calor. A Thaís veio ter connosco para seguirmos para a casa dela e dos pais em Linhares, a 2h30 de Vitoria.

      A caminho, e junto à estrada, foi construído um buda gigante. Foi construído graças a doações. Uns quilómetros mais para dentro existe um mosteiro budista zen. As visitas são apenas ao fim se semana.

      Aproveitámos para comer um pastel que a Thaís acompanhou com caldo de cana. Pelos vistos é muito tradicional essa combinação, mas eu achei o caldo muito doce.

      Chegámos à quinta da Thaís já de noite, com uma grande recepção. Churrasco pronto, cerveja fresca e muito animação, com o Pedro, os pais dele, a mãe e irmã da Thaís e o marido dela.
      Read more

    • Day44

      Vitoria

      January 10, 2022 in Brazil ⋅ ☁️ 28 °C

      Chegámos a Vitoria, um pouco antes das 7h da manhã. Apanhámos um uber para o aeroporto, para ir buscar o carro que tinha alugado.

      Sendo época alta, os carros estão muito caros e a agência de aluguer queria me cobrar quase mais 70 euros do que a minha reserva original. No final disseram que por cortesia iriam honrar a minha reserva original....

      Antes do almoço, subimos ao convento da Penha e ao Morro do Moreno, ambos com vista 360° sobre Vitoria. Quase parece o Rio em ponto pequeno, com morro e favelas, cortado com praias, rios e lagoas.

      Depois de almoçar uma moqueca no Atlântico fomos para a praia.
      Durante a tarde, toda a praia começou a bater palmas. Quando percebi, era uma senhora que não sabia do filho, andava pela praia a gritar "Samuel" com uma aflição enorme. As pessoas batem palmas provavelmente para chamar atenção do miúdo, não sei bem.

      No fim do dia, fomos para Guarapari um pouco mais a sul. Todo o caminho é incrivelmente verde no meio de montanhas e chegámos a tempo de ver o fim do por do sol.

      Jantámos peixe grelhado no Gaeta para tentar fugir à moqueca, mas com todos os acompanhamentos, parecia que estávamos a comer uma moqueca.
      Read more

    • Day45

      Guarapari

      January 11, 2022 in Brazil ⋅ ⛅ 29 °C

      Guarapari foi uma agradável surpresa. Tem mais de 52 praias, mas claro que num dia só conseguimos fazer duas. São praias pequenas com rochas de cada lado. Rochas lisas onde dá para caminhar.

      Passámos a maior parte do dia na praia da Bacutia, antes de ir para a praia dos Padres, bem mais bonita e com pouca gente, onde bebemos a melhor caipirinha do Brasil, uma caipirinha de pitaia.

      Ao final do dia voltámos para Vitória, onde nos encontrámos para jantar com a Thais, amiga do Valentim. A prima dela juntou-se a nós.

      Saímos do restaurante expulsos pelos empregados que nos oferecem a última cerveja num copo de plástico para nos irmos embora.
      Read more

    • Day25

      Dag 23: Laatste dagje

      January 9, 2020 in Brazil ⋅ ☀️ 32 °C

      De laatste dag! De dag die je wist dat zou komen. Geen dag om rustig aan te doen, blijkbaar, Want na het opstaan, moesten we gelijk al op weg naar een kappersafspraak. Ondanks opschieten toch te laat, maar gelukkig de kapper ook. Terwijl Silvania werd geknipt, gekleurd en gestyled heb ik wat koffie gehaald en coxinhas (heerlijke Braziliaanse snack, soort kip-soufflé). Op weg naar de auto op straat nog een lekker flesje kokoswater gescoord, want dat zouden we voorlopig ook moeten missen.

      De auto hadden we neergezet bij een 'lava jato'. Aan de straat parkeren is goedkoper, maar de auto moest deze dag toch nog gewassen worden. Dus dat was op deze manier gelijk geregeld.

      Thuis de koffers ingepakt en nog wat gechilled met de familie: jaca (jackfruit) eten, lunchen, kletsen met Victor (Alex), snel nog even een vriendin bezoeken (Silvania) en tot slot: het huis vegen en dweilen met hulp van Lucia. Ik citeer cheffin hygiëne Silvania: 'ik kan mijn moeder niet achterlaten in een zooitje'. En dat is ook zo.

      Het afscheid was emotioneel. Er waren vriendelijke woorden van Edimar en Lucia, knuffels van Victor en Papa, tranen van Mama. Afscheid nemen met de wetenschap elkaar voorlopig een jaar niet meer te zien: het is allemaal niet niks.

      Al met al vertrokken we iets later dan gehoopt richting het vliegveld, dus moesten we een beetje doorrijden. Onderweg ook nog even de tank volgooien en langs de supermarkt voor Braziliaanse koffiebonen. Auto inleveren bij het vliegveld, en door! Check, check!

      We waren pas 17.45 op het vliegveld, en toen bleek ook nog eens de vlucht een half uur vervroegd(!) naar 18.30. Oei! Met het gebeuren van vorig jaar in het achterhoofd (vlucht gemist in Sao Paolo) gaf dat wel een beetje stress. We liepen gelijk naar de douane, maar vergaten even dat we de koffers hadden af moeten geven bij de incheckbalie. Dus wij terug en daarheen. Daar bleek mijn koffer te zwaar, dus uit de rij en zware spullen overhevelen naar een andere koffer. Pfoei, wat een gedoe! Nog een keertje wegen. Gelukkig goed! Geen tijd voor toilet of koffie, snel door naar de douane!

      Daar ging het gelukkig een stuk soepeler. Zonder rij of moeite konden we de douane passeren. En gelukkig is Victoria een klein vliegveld, dus ben je na de douane snel in de vertrekhal. De vlucht bleek iets vertraagd. Yes! Goed nieuws, dus toch nog tijd voor een koffietje met wat brood en een rustmomentje aan het begin van de terugreis.
      Read more

    • Day13

      Dag 12: Shoppen en kolibries

      December 28, 2019 in Brazil ⋅ ☀️ 24 °C

      We hadden geen vastomlijnd plan voor dit weekend. Ik had natuurlijk wel een beetje gekeken of er te doen was, maar wat we uiteindelijk wanneer gaan doen bekijken we dan ter plekke wel. Dat werkt het beste voor ons.

      Na het prima ontbijt van vers brood en fruit zijn we het circuito afgereden en naar het stadje van Santa Teresa gegaan. Eerst wat rondgelopen op de plaatselijke versmarkt. Veel lokale groente en fruit, maar die hadden we niet nodig want in het chaletje kon er toch niet gekookt worden. Wel koffie gekocht van twee mannetjes. Schitterend stel. Een rappe kleine met een hoed en kromme rug en een wat slomere lange met een glazen oog. Jammer dat ik geen foto genomen heb.

      Daarna wat winkels bezocht en wat geshopt, onder andere nieuwe slippers, een cadeautje voor Lucimar, wat vitaminen voor de hond van Edimar en een nieuwe hoed voor mij voor Ano Novo, nieuwjaar.

      Ik had op de kaart een parkje gezien dus daar ook even heen gewandeld. Dat bleek vol te staan met levensgrote kerstmannen en andersoortige kerstgerelateerde dingen. Daar wat foto's gemaakt en daarna een sapje en een caipirinha gedronken bij een gezellig tentje om de hoek, wat ook gerund wordt door Italianen. Eten hebben we daar niet gedaan, maar bij de self-service om de hoek. Dat is de helft goedkoper en ook altijd prima.

      We wilden nog wat shoppen maar de winkels waren dicht gegaan om 13 uur, dus dat ging niet door. Ik had wel een ander park gezien in de buurt wat wellicht wel leuk was, daar hadden ze ook vogels en dieren. Dus wij de auto opgehaald en daarheen gegaan.

      Dat park bleek best redelijk groot te zijn en bleek ook gratis. We hoefden geen entree te betalen, maar er was dan ook niks te eten of drinken. Ook was niet alles open, maar er was nog genoeg te zien over. De naam van het park is Musea de Biologia Prof. Mello Leitão. Het biologiemuseum van professor Mello dus. Naast levende dieren, vogels, schilpadden en slangen, bevat het museum ook veel opgezette dieren.

      De grote hit was echter de observatieplek voor kolibries. Tientallen kolibries vlogen af en aan en slurpten water uit hangende glazen flessen. Erg tof. Je kon heel dichtbij komen en dan stond je dus midden tussen het zoemende geluid van hun vleugels. Erg leuk!
      Read more

    • Day20

      Dag 19: Adventista de Setimo Dia

      January 4, 2020 in Brazil ⋅ 🌧 28 °C

      Vanochtend zijn we op bezoek geweest bij de zevendedagadventisten. Een kerk die veel bezig is met bijbelstudie en geloofsopbouw. Silvania volgt ook een dagelijkse bijbelstudie van deze kerkstroming. We gingen er dus weer even kijken. Vorig jaar zijn we bij de kerk in de wijk Mucuri geweest, nu zijn we naar de kerk in de wijk Vila Capixaba gegaan. Dat is ietsje verderop en tevens de wijk waar Silvania is opgegroeid.

      In de kerk werd opvallend goed gezongen, erg goede voorzangers, wat erg leuk was. Verder viel op dat veel verschillende personen een inbreng hadden in de dienst en bijbelstudie. Halverwege was er ook nog een gedeelte ingeruimd voor groepsgesprekken over het boek Daniël.

      De dienst duurde alles bij elkaar bijna tweeënhalf uur, wat voor mij best lang is. Er was veel afwisseling, maar ik wordt na een tijdje moe van zoveel Brazilliaanse taal achter elkaar. Dat kost me nog veel hersenkracht.

      Na de dienst hebben we ons favoriete self service restaurantje maar weer even opgezocht. Op de terugweg spontaan een bakkie koffie gedaan bij een oude bekende van Silvania, ook in Vila Capixaba.

      De rest van de dag thuis wat rondgehangen met de familie. Gilmar heeft vakantie dus die was er ook weer ff. Volgens mij hebben we nog we even een ijsje gehaald met elkaar, maar verder lekker veel rust gepakt.
      Read more

    • Day7

      Dag 6: Typische zondag voor kerst

      December 22, 2019 in Brazil ⋅ ☀️ 31 °C

      Ook hier is het bijna kerst, dus familiebezoek. Er kwamen drie tantes langs die ik nog niet kende, en ook Gilmar(broer) en Sara (nichtje) met haar zoontje. Maar die komen zo vaak, dat noem je dan geen bezoek meer. Silvania wilde eigenlijk het huis schoonmaken, maar daar kwam dus weinig van. En ik wilde eigenlijk gewoon helemaal niks doen, maar daar kwam dus ook weinig van. Beetje bijzitten bij de tantes die op bezoek kwamen, beetje Silvania helpen, beetje relaxen. En een dag schiet zo voorbij.

      Groepsgesprekken in het Braziliaans zijn nog steeds lastig te volgen voor mij, en daardoor ook een beetje vermoeiend. Ik vond het een prima idee dat we gingen wandelen en een 'chupie chup' gingen halen. Dat zijn huisgemaakte ijsjes in plastic zakjes die je een stukje verderop bij iemand kan kopen. Iemand die bij een busstation en een voetbalveldje woont, een veranda heeft en een klein winkeltje is begonnen met ijsjes, chips, snoep, maar ook bier en sigaren. Voor elk wat wils dus.

      Dat wandelen moet je je niet op een Hollandse manier voorstellen. Zie het als slenteren op zo'n manier dat een 80 jarige en een peuter het tempo allebei makkelijk kunnen bijhouden. 'Tempo' is eigenlijk niet echt van toepassing. Daarvoor wordt er veel te veel stilgestaan en gepraat met buren. En toen we nog maar net de ijsjes hadden wilde men alweer terug naar huis. Dat vond ik zelf wel een beetje vlot, en gelukkig iedereen onder de 40 was het met me eens, dus bleven wij achter.

      Beetje voetbal kijken, ijsje eten, mango's rapen en nog een beetje praten met iemand die Edimar kent. We hadden een mooi zwembad gezien en Silvania wilde weten of dat enkel privé wordt gebruikt, of dat wij er eventueel ook een keer van gebruik zouden kunnen maken. Dat bleek geloof ik wel te kunnen, dus wie weet!

      Savonds zijn we nog met Mama mee geweest naar haar kerk. Een mooie dienst met veel jonge mensen. En af en toe gaat het er wat heftig aan toe, de manier van zingen, het volume, de hallelujas. Het is allemaal standje 10. Maar ik wen er aan. Ik zie ook de passie daarin, de toewijding, en dat is absoluut mooi.
      Read more

    You might also know this place by the following names:

    Espírito Santo, Espirito Santo, ES, إسبيريتو سانتو, Штат Эспірыту-Санту, Еспирито Санто, কাপিক্সাবা, Estat dEspírito Santo, Espirito-Santo, Espírito Santo osariik, اسپیریتو سانتو, אספיריטו סאנטו, एस्पिरितो सान्तो, エスピリトサント州, ესპირიტუ-სანტუ, 이스피리투산투 주, Civitas Spiritus Sancti, Espirito Santas, Espiritu Santu, एस्पिरितो सांतो, Эспириту-Санту, Espìrito Santo, اسپریتو سانتو, Chuya Ispiritu suyu, Эспириту Санту, รัฐเอสปีรีตูซานตู, Еспіріту-Санту, Espiritu-Santu, 圣埃斯皮里图州

    Join us:

    FindPenguins for iOSFindPenguins for Android