Aramayı sıfırla
100 cols
  • campo
  • marja weijerman
  • campo
  • marja weijerman

100 cols

Marja en Campo rijden de 100 cols tocht vanuit Elspeet. Met de tent op de racefiets door Nederland, Duitsland, België en Frankrijk. Ongeveer 5400 kilometer met zo'n 80.000 hoogtemeters. Okumaya devam et
Takip EtGenel BakışGenel BakışTakvimTakvimFotoğraflarFotoğraflarPaylaşPaylaşYapılacaklar listesi
Genel BakışTakvimFotoğraflar
  • 100 cols

    48. Rustdag

    26–27 Tem 2025, Fransa ⋅ ☁️ 22 °C

    In Isola bereikten we gisteren het doel van de etappes die we de vorige rustdag hadden gepland. Het waren pittige, vermoeiende berg-ettappes. We hadden nog niet verder gepland maar de volgende uitdaging wordt de Bonette, vanaf Isola nog eens 2000 meter klimmen. Voor vandaag was opnieuw onweer voorspeld, geen goed moment om het hooggebergte in te gaan. In plaats daarvan boeken we een nacht bij in het hotel. Voor morgen zien de voorspellingen er beter uit en hopen we op een mooie tocht.

    We bevinden ons nu in de Mercantour, een ruig berggebied op de grens met Italië. Isola is een knus oud dorp. We bekijken de rijk gedecoreerde kerk. Veel huizen hebben een bewerkte deur en muurschilderingen. Ook opvallend: geen auto’s. De meeste actie is in het gelijknamige skidorp op 2000 m, vorig jaar nog het eindpunt van een tour-etappe.

    Wij doen heel rustig aan en besteden een groot deel van de dag aan het plannen van etappes. De komende etappes kenmerken zich door lange beklimmingen en hoge Alpencols. We denken een realistisch schema gevonden te hebben. Dat maken we aan de hand van de beschrijving van de route van de 100-cols tocht, Topo-GPS, Climbfinder en Garmin Connect. Zo kunnen we een goede inschatting maken van het aantal hoogtemeters en kilometers per dag.
    We checken of de campings open zijn en waar we boodschappen kunnen doen.
    Een hele puzzel dus!    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols

    49. Thuiskomen - 67 km, 1900 hm

    27–28 Tem 2025, Fransa ⋅ ⛅ 22 °C

    Na twee dagen in een hotel te hebben geslapen gaan we weer over tot lekker erop uit trekken en niet weten waar je vanavond je hoofd weer neer kunt leggen. We zijn niet zo vroeg op pad en dat is ook wel eens lekker. We fietsen langs de Tinée, wat een echte bergrivier is, naar St-Etienne. Daar begint de klim naar de Col de la Bonette, een lange klim van 25 km met een gemiddeld stijgingspercentage van 6,5%. Het is druk vandaag met motorrijders, logisch, want het is zondag en het is mooi weer.

    Campo heeft daar vandaag meer last van dan ik, hij fietst ook niet zo lekker. Daarom gaan de oordoppen in om afleiding te hebben tijdens de klim. Het eerste stuk is mooi groen en slingert lekker omhoog.

    Na 13 km zijn we het bos uit en komen we in het open stuk. Je kunt de top al zien liggen, maar het is nog een heel eind. Als we boven de 2000 meter komen voelen we ook dat de lucht daar ijler is. De hartslag gaat omhoog terwijl we niet meer vermogen trappen. We forceren niets en gaan langzaam maar gestaag omhoog. Fietsers en ook motorrijders moedigen ons aan en dat is leuk.

    We passeren Camp des Fourches dat deel uit maakte van een reeks vestingwerken die de Ubaye-vallei beschermden tegen mogelijke Italiaanse aanvallen. Vooral deze kazerne, die gebouwd werd in 1888, werd gebruikt door Alpenjagers die als missie hadden de Col des Fourches te verdedigen.

    We klimmen verder en de uitzichten worden steeds spectaculairder. Het voelt voor ons allebei als thuis komen: de vergezichten, de ruigte, de bloemen…

    Vanaf de col kun je nog een lus rijden naar de Cime de la Bonette, een weg met een stijgingspercentage van 15%. Dat hebben we niet gedaan vanwege de inspanning op hoogte. We maken foto’s op de col, doen warme kleding aan en gaan met wat stops voor foto’s naar beneden. Het is prachtig!    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols

    50. Gletsjers – 37 km, 900 hm

    28–29 Tem 2025, Fransa ⋅ ☀️ 18 °C

    Voor de 800 hoogtemeters van de Col de Vars (2109, 1e cat) zouden we normaal gesproken geen hele dag uittrekken. Langs onze route volgt echter direct de Col d’Izoard die we twee jaar geleden zelfs zonder bepakking zwaar vonden. Beide cols en de tussenliggende kilometers op één dag leek ons niet haalbaar. Datzelfde geldt voor de combinatie met de Bonnette, gisteren.

    Zodoende rijden we vandaag een korte etappe. We slapen ‘s morgens een beetje uit en zijn toch vroeg op de camping, eigenlijk is het een halve rustdag. Dat was wel nodig ook na gisteren want de kilometers vanaf ongeveer 2000 meter hoogte werden steeds zwaarder. We zijn blijkbaar nog niet aangepast op de ijlere lucht.

    We rijden nog een aantal kilometers langs de rivier de Ubaye. Op wandelingen vanuit de Queyras keken we, jaren terug, soms uit over deze diepe vallei. Het is leuk om nu ook eens in de vallei zelf te zijn. Na een kleine 10 kilometer infietsen begint de weg echt te klimmen en krijgen we steeds beter zicht op de hoge bergen rondom. Het is een mooie beklimming. Er is wel wat bewolking maar de zon schijnt volop. Net als gisteren waait er een stevige, frisse noordwesten wind. Fijn tijdens het klimmen maar soms verraderlijk bij het afdalen.

    Vanaf de col krijgen we zicht op het massief van de Ecrins, met toppen tot ca. 4000 meter. Er hangt veel bewolking maar af en toe zien we de gletsjers op de Mont Pelvoux. Morgen rijden we met een omweg naar Briançon. Daarna hopen we vanaf de Galibier de gletsjers opnieuw te zien vanaf de andere kant.    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols

    51. Col d’Izoard - 71 km, 1900 hm

    29–30 Tem 2025, Fransa ⋅ ☀️ 20 °C

    De Col d’Izoard (2360, 1e cat) is echt een heel mooie beklimming. We keken er wel een beetje tegenop vanwege de steile stukken maar het uitzicht maakt de inspanning meer dan goed. Vanuit Guillestre moeten we eerst nog een heel eind door de Gorges du Guil en onze route neemt daarvoor het smalle weggetje bovenlangs. Het is heel rustig en levert een mooi uitzicht over de gorge en later op het stuwmeer.

    Na de col dalen we af naar Briançon en rijden door tot Monêtier les Bains. Daarmee zijn we al begonnen aan de klim naar de Col du Lautaret en we kamperen nu op 1500 m hoogte. Bij de tent hebben we uitzicht op de gletsjers van de Ecrins. Mooier kan haast niet.    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols

    52. Galibier – 72 km, 1650 hm

    30–31 Tem 2025, Fransa ⋅ ⛅ 19 °C

    We boffen inderdaad met het weer, ook vandaag. Er is wel wat meer bewolking maar de zon schijnt volop. De wind is op hoogte ronduit koud maar dat is bij het klimmen juist wel fijn.

    We beginnen met de Col du Lautaret (2055, 2e cat). Deze is lang maar nooit steil en ideaal om warm te fietsen. Alleen hebben onze routemakers ervoor gekozen om een secundaire weg door de vallei te volgen. Die is veel mooier en minder druk maar gaat af en toe flink op en neer en dat doet ‘s ochtends vroeg soms best een beetje pijn. Vanaf de col begint direct de klim naar de Col du Galibier (2642, 2e cat). Deze is een stuk steiler maar we hebben er nu minder moeite mee dan twee jaar geleden. Zelfs de gemene laatste kilometer slaat ons niet knock-out. We krijgen prachtige vergezichten en ook de bloemenzee in de berm is er weer.

    De afdaling aan de noordkant is nieuw voor ons. Het is een prachtig ruig berggebied, moeilijk om in foto’s te vangen. Hier heeft de koude wind vrijspel en we moeten warme kleren aan. Ook aan deze kant zien we veel bloemen, soms andere soorten dan aan de andere kant. Zodra we beneden ca. 2000 meter komen verdwijnen de bloemen.

    Na een lange afdaling moeten we nog enkele kilometers klimmen naar de Col du Telegraphe (1566), vanaf deze kant maar een onbetekenend colletje. Op de col zetten we thee en eten een vers olijfbroodje. Dan een lange afdaling in de Maurienne vallei. We rijden alvast 15 km stroomopwaarts tot Modane over een rode weg die gelukkig niet zo druk is, het doorgaande verkeer rijdt op de naastgelegen snelweg.    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols

    53. Tussen reuzen – 42 km, 1070 hm

    31 Tem–1 Ağu 2025, Fransa ⋅ ☀️ 18 °C

    Gisteren daalden we af in de Maurienne vallei, een drukke verkeersader tussen Frankrijk en Italië. De snelweg en de spoorlijn naar Turijn duiken net voorbij Modane, onze overnachtingsplaats, de Frejus tunnels in. Het verkeer wat niet door de tunnel wil of mag kan ook doorrijden via de Col du Mont Cenis. Op de camping was het geraas van de snelweg en het gedreun van zware vrachttreinen de hele nacht te horen.

    Onze route volgt een secundaire weg die veel rustiger is. We moeten wel klimmen naar de Côte de Rossanges, 400 hm extra, meer dan een aantal cols. We worden beloond met mooie uitzichten over de vallei van de Arc. In de verte voor ons zien we waarschijnlijk Mont Cenis (3750) met zijn gletsjers. Na de côte weer dalen we weer af in de vallei en afdalen rijden nog 8 km over de zeer drukke weg tot de weg naar de Col du Mont Cenis zich afsplitst van de onze.

    Al snel begint onze weg te klimmen naar de Col de la Madeleine (1745, niet te verwarren met de bekendere naamgenoot boven La Chambre). Het is een pittige klim maar niet zo heel lang, het hoogteverschil is maar 300 m, en het is ook geen echte col, meer een schouder net als de côte waar we mee begonnen. Het onderscheid tussen cols en côtes is soms nogal willekeurig.

    In plaats van af te dalen komen we nu in een brede, hooggelegen vallei op ca. 1700 meter bij het plaatsje Bessans. Rondom zien we bergen van meer dan 3000 meter. Inmiddels hebben we op 40 km meer dan 1000 meter geklommen. Het oorspronkelijke plan was om door te rijden tot Val d’Isère maar dat betekent nog eens 1000 hm erbij. Er is echter een camping bij Bessans en dat biedt de mogelijkheid nog wat langer te genieten van het berglandschap. Het is de laatste dag dat we hoog kunnen kamperen. We besluiten onze etappe in tweeën te knippen en vandaag niet verder te rijden. Morgen de beklimming van de Col de l’Iseran, hoogste col van de 100 cols tocht. Het moet een prachtige klim zijn!    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols

    54. Overweldigend – 70 km, 1180 hm

    1–2 Ağu 2025, Fransa ⋅ ⛅ 22 °C

    Het is een goede keus geweest om te overnachten in Bessans. De eerste 6 km kunnen we een beetje infietsen totdat de echte klim naar de Col de l’Iséran (2770, HC) begint. Het is weerbeeld is zon en wolken en gelukkig waait het niet al te hard. Bonneval is een echt bergdorp en daar begint het klimmen echt. De weg gaat met haarspeldbochten omhoog en daardoor zie je steeds weer een ander stuk van deze prachtige vallei. Het is moeilijk onder woorden te brengen hoe het er uit ziet en ook in foto’s is het moeilijk te vangen hoe groots en indrukwekkend het is. Gletsjers, watervallen en bergbeken, maar ook een bloemenzee langs de kant van de weg. We genieten van alles en gaan langzaam maar zeker steeds hogerop. Boven de 2400 meter verdwijnen de almen en worden de bergen stukken graniet. Daar trekken de bloemen zich niets van aan.

    Als we boven zijn blaast er van de andere kant een ijzige wind. Achter een muur doen we warme kleren aan, eten wat en genieten van het uitzicht.

    De andere kant van de col ziet er heel anders uit. De weg loopt naar Val-d’Isère, een groot wintersport gebied. Maar het zijn niet alleen de skiliften en de skidorpen die het anders maken, ook de vegetatie en de kleur van de rotsen is anders. Tijdens de klim reden we langs almen, in de afdaling rijden we al snel door dennenbossen.
    En we zien tijdens de afdaling de piek die ver boven de andere uitsteekt… we denken de Mont-Blanc.

    In Val-d’Isère stoppen we om thee te zetten en brood te eten. Daarna dalen we verder af naar Bourg-St-Maurice. De camping is afgeladen vol, maar we hebben een mooi plekje gekregen.

    Dit was onze hoogste col en ook met stip de mooiste!    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols
    2

    55. Nattigheid – 47 km, 1340

    2–3 Ağu 2025, Fransa ⋅ ☀️ 17 °C

    Vannacht werden we wakker van regen op de tent. We hebben een niet zo heel lange etappe en slapen een beetje uit. We ontbijten in de tent en pakken alles droog in. De regenpakken kunnen nog niet in de tas als we vertrekken maar de bewolking breekt al wel een beetje.

    We hebben een lange klim, 19 km en 1155 hm naar een pas met een wonderlijke naam. Cormet de Roselend klinkt als de titel van een middeleeuws heldendicht, waar komt die naam vandaan en wat gaan we boven zien, vragen we ons de hele weg af. Eerst krijgen we nog een terugblik over de Iseran vallei. Een wirwar van hoogspanningslijnen en bebouwing. De imposante bergnatuur gaat grotendeels schuil achter de wolken. Naarmate we verder klimmen zien we tussen de wolken steeds meer bergen. De zon breekt door en de regenkleding kan uit. Later komt er soms nog een bui over de bergen maar het valt alles mee en we krijgen ook de drieduizenders aan het einde van de vallei te zien. Hemelsbreed zijn we nog maar zo’n 20 km verwijderd van de Mont Blanc maar in die richting zien we vandaag alleen wolken.

    De laatste kilometers naar de col blijft het droog maar er staat een koude wind. We zien nu ook de bergen waar we onderlangs hebben gereden. Het is een prachtige klim door wilde bergnatuur. Op de Cormet de Roselend (1969, 1e cat) wordt eindelijk ook de naam helder. Volgens het infopaneel is ‘cormet’ het lokale woord voor ‘col’. Roselend was het gehucht in de vallei aan de andere kant van de col. Die vallei is afgedamd en er ligt nu een groot stuwmeer. Uit die richting komt de koude wind en ook dreigende wolken. We verwachten regen en de afdaling is echt heel koud maar het blijft droog en later breekt toch ook de zon weer door.

    Na het stuwmeer volgt een korte klim naar de Col du Pré (1713, 3e cat). Het is een heel smal weggetje met een aantal steile stroken maar we worden beloond met een mooie terugblik over het meer. Bij het collenbordje ligt een mooi gedicht in de berm.
    De afdaling naar de vallei van Beaufort is net zo smal maar veel langer. Het hoogteverschil aan die kant is 964 meter op 12 km en daarmee is het een categorie 1 klim. We zien dan ook veel fietsers omhoog rijden. Ook de Tour de France is hier langs gekomen. Onderweg komen we de versieringen nog tegen.
    Er zijn in beide richtingen eigenlijk veel te veel auto’s en motoren en ze kunnen elkaar vaak maar net passeren waardoor soms opstoppingen ontstaan. Wij doen maar gewoon rustig aan en verwonderen ons over de aanblik van de vallei. Veel houten chalets en hoge, ronde bergen, het doet denken aan Oostenrijk.    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols

    56. Mont Blanc – 52 km, 1400 hm

    3–4 Ağu 2025, Fransa ⋅ ☀️ 23 °C

    Meteen vanaf de camping begint de klim naar de Col des Saisies (1658, 1e cat). Het eerste deel is meteen het zwaarst maar het gaat ons vandaag goed af. We rijden bovenlangs Beaufort door enkele bergdorpen, het eerste nog verstild met herinneringen aan het agrarische verleden (Beaufort kaas), het tweede dorp al meer toeristisch. Dan zien we achter ons ook, onmiskenbaar, het Mont Blanc massief hoog uitsteken boven de omgeving. Hemelsbreed is het 25 km maar dankzij het heldere weer goed te zien. Na elke haarspeldbocht krijgen we een weidser beeld, maar de toppen verdwijnen langzamerhand in de bewolking. Het is een onverwacht cadeau, want dit is onze laatste klim boven de 1500 meter. Daarmee nemen we ook afscheid van de marmotten. We hebben ze de laatste week veel horen fluiten, maar we hebben er weinig gezien.

    Na een bocht verdwijnt de berg uit het zicht en al snel zien we de col voor ons. Deze keer geen wilde natuur maar een complete stad met een drukke boulevard. Een collenbordje hebben we er niet gevonden en we hebben ook geen foto’s van het landschap gemaakt. Er zijn grenzen aan waar je nog omheen kunt fotograferen.

    We vervolgen onze weg met nog wat korte klimmetjes. De omgeving doet ons erg denken aan het berglandschap in Oostenrijk en Zwitserland, groene weiden, houten huizen, die uitbundig versierd zijn met bloemen.

    We zijn op tijd op de camping, waardoor Campo wat klein onderhoud kan doen aan de fietsen, de remblokjes zijn echt versleten. Die worden vervangen, hopelijk maken ze dan niet meer zo’n oorverdovend lawaai. De mensen die we passeren schrikken zich een hoedje als we langs rijden.    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols

    57. Uitlopers – 79 km, 1400 hm

    4–5 Ağu 2025, Fransa ⋅ ☀️ 26 °C

    Vandaag maken we de oversteek van het hooggebergte naar het dal van de Rhône ter hoogte van het Lac du Bourget. De route vermijdt de drukte rond Annecy en kiest in plaats daarvan een aantal cols in het Massif des Bauges,

    We beginnen vrijwel direct met de beklimming van de Col du Vorger (715, 3e cat). Met ruim 3 km aan 9% of meer best pittig op de vroege ochtend. We zien de Mont Blanc weer vanuit een andere hoek maar het is nevelig. Na een stukje afdalen gaan we door met de Col de Tamié (970, 2e cat). Deze loopt een stuk makkelijker en we rijden over kleine rustige wegen. Daarna dalen we heerlijk lang af naar het meer van Annecy.

    Voordat we opnieuw de bergen in duiken gaan we eerst langs een fietsenmaker. Na 4300 km zijn namelijk alle vier sets remblokjes volledig op. We hadden verwacht er in fietsland Frankrijk gemakkelijk aan te komen maar dat valt toch tegen. In Briançon kochten we de hele voorraad, 3 sets en we hopen nu ergens een 4e set te scoren. Daarnaast knapte zaterdag een spaak nota bene in Marja’s voorwiel. Het zou fijn zijn om die te kunnen vervangen. De omgeving van Annecy is heel druk, zeker ook met fietsers, maar toch lukt het pas bij de derde winkel. Het is een grote Giant store en ze hebben zowel de remblokjes als de spaak. Er is echter vandaag geen mecanicien aanwezig. De verkoopster spreekt alleen frans maar is heel behulpzaam en we mogen de reparatie in de winkel zelf uitvoeren. We mogen ook de cassette afnemer lenen om de remschijf te demonteren. Het is een gepriegel maar het lukt om de spaak te vervangen zonder de band eraf te halen.

    Hoewel we vroeg zijn vertrokken, beginnen we pas vrij laat aan de tweede helft van de etappe. We steken over naar het volgende meer via de Col de Leschaux (897, 3e cat). Het is een makkelijke klim maar er zit een addertje onder het gras want de aanloop begint met de loeisteile Côte des Marterays die in de routebeschrijving specifiek als zeer steil wordt aangekondigd. Wij laten ons niet kennen en komen uiteraard fietsend boven. De weg naar de col gaat door mooi landschap. De bergen waar we vandaag doorheen rijden, zijn langgerekte ruggen en liggen als dakpannen naast elkaar. De randen zijn vaak rafelig, het doet ons denken aan de Jura, het volgende gebergte langs onze route. Maar we bevinden ons nog steeds in het departement Savoie. De vraag rijst: zijn dit nu uitlopers van de Alpen of al van de Jura? Duidelijk is in elk geval dat het hooggebergte nu achter ons ligt.    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols

    58. Grand Colombier – 71 km, 1850 hm

    5–6 Ağu 2025, Fransa ⋅ ☀️ 26 °C

    We slapen een beetje uit en zijn wat later op weg dan anders, het is dan al 9.30. Eerst beklimmen we de Col de la Chambotte (643, 3e cat). Deze brengt ons naar de rand van de berg boven het Lac du Bourget, 400 meter onder ons. Naar het noordwesten zien we de uitdaging van de dag al liggen. We dalen af naar het dal van de Rhône en steken de rivier over.

    De beklimming van de Col du Grand Colombier (1501, HC) is lastiger dan het hoogteprofiel doet vermoeden, met lange steile stukken ruim boven 10%, zelfs tot 14%. Het uitzicht is de moeite waard, eerst over het meer en de rivier naar het zuiden. Later naar het oosten de Alpen met heel vaag de eeuwige sneeuw.

    Als we bovenkomen staan er mensen voor ons te klappen. Ze bieden aan een foto van ons te maken. Eén van hen heeft gisteren de klim zelf gedaan en vond hem zonder bepakking al knap lastig. Nou, wij mèt zeker ook, maar het is weer gelukt!    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols

    59. Ziek

    6–7 Ağu 2025, Fransa ⋅ ☁️ 23 °C

    We lagen gisteravond nog redelijk op tijd onder de wol, maar omstreeks middernacht is Campo ziek geworden. Snotteren en koorts. En dat was vanmorgen niet over, dus een pas op de plaats. Dat kan gebeuren, je maakt een plan voor de volgende dag en ‘s morgens blijkt dat je een rustdag moet nemen.

    We hebben uitgeslapen en na het ontbijt is Campo terug naar bed gegaan en heeft weer een flinke tijd geslapen. Ik ben even het dorpje ingelopen, het kerkje en de huizen bekeken. Ook hier veel bloemen bij de huizen.

    Omdat we niet op pad zijn geef ik maar eens een inkijkje in onze rituelen als we gaan vertrekken. Als we wakker worden doen we gelijk onze fietskleding aan en ga ik de tent uit om het ontbijt klaar te maken. Thee zetten, brood smeren, wraps voor onderweg klaarmaken.
    Campo pakt de matjes en slaapzakken in en de overige spullen die in de binnentent liggen.
    Na het ontbijt pakken we de rest in, breken de tent af en stoppen alle spullen in de fietstassen. De waterflessen worden gevuld, de zonnebrandcrème gesmeerd, we zijn klaar voor vertrek.

    Onderweg kijken we waar we boodschappen kunnen doen. Als de tijd en het weer het toelaat doen we de lunch op een mooie plek, met een lekker theetje erbij.

    Als we op de bestemming zijn aangekomen gaan alle spullen weer van de fiets en bouwen we ons kampementje weer op. De ene keer tussen heel veel andere kampeerders, de andere keer met veel ruimte om ons heen. Dat blijft elke keer weer een verrassing.

    Ondertussen voelt Campo zich iets beter. We maken een korte wandeling waarbij we op de terugweg de ‘vreselijke’ berg van gisteren nog kunnen zien. We lopen naar een meertje en naar een overblijfsel van een kasteel. Er staan nog wat muren, maar dat is het dan ook.

    We hebben plannen gemaakt voor de komende dagen. We gaan het zien!    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols

    60. Bikkelhard – 106 km, 1700 hm

    7–8 Ağu 2025, Fransa ⋅ ☀️ 24 °C

    We zijn blij om weer op de fiets te kunnen stappen. Gelukkig zijn de hellingen in de Jura niet zo steil zodat we rustig aan kunnen doen. We rijden een prachtige route, veel bos, weilanden en verstilde dorpjes. Af en toe een doorkijkje naar de typerende rotsformaties.

    Onze bedoeling is om de rit iets in te korten en een camping eerder te nemen in de plaats waar we ook inkopen willen doen. We moeten ver omrijden voor de winkels en eenmaal bij de camping wacht ons de meest onvriendelijke ontvangst die je maar kunt bedenken. De camping is vol en er is geen plaats voor ons kleine tentje want dan krijgen ze problemen met de verzekering. Zo’n goeie smoes hebben we nog niet eerder gehoord.

    We besluiten toch maar door te rijden naar de camping die we hadden gepland, 30 km verderop. Voor de zekerheid bellen we eerst even maar men stelt ons gerust: voor trekkers is er altijd plaats. Na alle gedoe komen we pas om zeven uur aan. Onze rit werd 15 km langer dan gepland.    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols

    61. Jura – 95 km, 1200 hm

    8–9 Ağu 2025, Fransa ⋅ ☀️ 30 °C

    Vanmorgen hebben we wat uitgeslapen. De tent was kleddernat, het was een koude nacht, maar de hemel is strak blauw. Het belooft een mooie dag te worden.

    We fietsen 3 dagen door de Jura, dit is de tweede. Wat maakt nou dat we deze omgeving zo mooi vinden. Je fietst op een soort plateau, met veel weidegronden en veel bosbouw. Langs de weg veel bloemen, die ook in de wei staan. Dat maakt dat het er heel natuurlijk uit ziet. Het is een beetje klimmen en dan weer een beetje dalen, maar je blijft eigenlijk bovenop fietsen. En niet te vergeten: de koeien met hun bellen.

    Met het klimmen hebben we vandaag col nummer 100 gedaan. We zijn er nog niet (de lijst gaat tot 113) maar het is weer een mijlpaal!

    De boeren zijn druk in de weer, er wordt gemaaid, het gras wordt gekeerd en op rillen gelegd, en het gras wordt binnen gehaald. En wij fietsen door die streek met de heerlijke geur van gemaaid gras om ons heen.

    De dorpjes zijn klein. Af en toe staat er een kerkje waar de deur van open staat. Ik ga vaak even binnen kijken en in deze stond zelfs een orgel. Voorin de kerk een aantal veldboeketten, mooi!

    We rijden ook door het dorp Longeville, met 135 inwoners. De tour is dit jaar door het dorp gekomen, wat hebben de inwoners hun best gedaan om het dorp te versieren. Bij elk huis stond wel een versierde fiets, zo leuk! Daar hebben we natuurlijk foto’s van gemaakt.    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols

    62. Fruitière à Comté – 100 km, 1350 hm

    9–10 Ağu 2025, Fransa ⋅ ☀️ 32 °C

    De derde en laatste etappe door de Jura. De bergen worden naar het noorden toe steeds lager en wij blijven onder de 800 meter. We beginnen echter met een lange klim want we kampeerden in een dal.

    Eenmaal boven zien we weer de uitgestrekte graslanden met behalve gras ook veel andere kruiden. Misschien wel vanwege de smaak van de streekeigen kaas, Comté. Er grazen veel koeien, allemaal hetzelfde ras. In elk dorp een kaasmakerij, aangeduid als “fruitière”.

    Lagere bergen betekent minder klimmen, zou je kunnen denken, maar dat valt dan tegen want het gaat constant op en neer. Na twee uur fietsen hebben we nog geen 30 km afgelegd maar al wel 600 m geklommen. Bovendien is het in de loop van de ochtend al 30 ℃ en is er weinig schaduw. We drinken al fietsend veel water, vanaf de camping gaat er 4,5 liter mee, en onderweg kijken we of we weer kunnen aanvullen. Elk dorp heeft vaak meerdere oude wasplaatsen en soms zit daar een tappunt voor drinkwater. Meestal hangt er echter een bordje “eau non potable” of “eau non controlé”. Dan kun je je in elk geval even opfrissen maar of je het veilig kunt drinken is een gok. De wasplaatsen langs onze route vandaag zijn rijk versierd maar staan helaas allemaal droog en we kopen water bij de supermarkt.

    Na de laatste col fietsen we een ander landschap in, meer akkerbouw, meer loofbomen, andere koeien. We zijn de Jura uit.    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols

    63. La Carpe d'Or – 44 km, 650 hm

    10–11 Ağu 2025, Fransa ⋅ ☀️ 28 °C

    We zitten in een nieuwe periode warm weer en zijn vroeg vertrokken. Over een smalle weg, er past net één auto op, klimmen we een paar kilometer steil het dal uit en ook daarna gaat het voortdurend op en neer. We blijven een heel stuk in het bos en de weg is heel stil.

    In Giromagny, waar de klim naar de Ballon d’Alsace begint, zien we hoe iemand bij een wasplaats jerrycans aan het vullen is. Op Marja’s vraag of het drinkwater is wordt bevestigend geantwoord en wij vullen onze bidons. Het water is heerlijk fris.

    Eén plaats verder wordt het wegverkeer tegengehouden. Wij mogen door en even later rijden we langs een hele colonne opgestelde historische auto’s. We denken nog, zolang de motoren niet draaien kunnen we er misschien langs, maar een paar kilometer verder worden we toch tegengehouden. De weg over de col is tot vanavond 19.00 dicht. Dat is een tegenvaller, wat doen we?

    Inmiddels komen er nu ook auto’s terug van de col. Het is een heel spektakel, sommige auto’s zijn heel oud, andere wat moderner. Soms maken ze heel veel lawaai of spugen dikke rookwolken uit. Over een secundaire weg rijden we terug naar de wasplaats en zetten thee van het bronwater. Terwijl we onze opties overwegen komen er soms mensen aanrijden om flessen te vullen.

    Eigenlijk hebben we maar twee opties: omrijden, of wachten tot morgen. Via de Ballon de Servance kunnen we de route vandaag nog oppakken aan de andere kant van de Ballon d’Alsace. De beklimming van de Servance is wat steiler en de omweg betekent extra kilometers. Bovendien missen we dan een belangrijke col uit de route. We zoeken daarom een overnachtingsmogelijkheid in de buurt. Dat kost wel even wat zoekwerk en veel telefoonnummers geven geen antwoord.

    We hebben nu een kamer in een oude herberg, La Carpe d'Or. Er zijn geen andere gasten en de eigenaresse woont verderop. Volgens een krantenknipsel waren de gloriejaren van de uitspanning van 1870 tot 1914 en maakte het in 1992 onder de huidige eigenaresse een doorstart als restaurant. Kortom, een beetje stoffig is het wel.    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols

    64. Ballonnen – 90 km, 2070 hm

    11–12 Ağu 2025, Fransa ⋅ ☀️ 26 °C

    We overnachtten in het plaatsje Rougegoutte en toen we daar gisteren kwamen viel ons al de bloemenzee op langs de weg. Sommige dorpen zijn echt heel uitbundig versierd met geraniums, petunia’s en ander bont zomergoed. Het wordt goed bijgehouden want als we wegrijden is er al gesproeid. We ontdekken ook dat ‘goutte’ zoiets betekent als ‘beek’, en in dit geval ontleent het dorp dus zijn naam aan de rode beek die erdoorheen stroomt. Later op de dag komen we nog allerlei andere gouttes tegen. Net als rood zandsteen overigens. Rode steen duidt op de aanwezigheid van ijzer en dat is te merken aan de smaak van het water. Het zorgt voor lekkere thee.

    De Ballon d’Alsace (1173, 2e cat) is een makkelijke klim met een rustig stijgingspercentage. Een lekkere opwarmer dus. We rijden in de schaduw en de weg is vandaag heel rustig. Dit is een van de eerste cols die werd opgenomen in de Tour de France, namelijk al in 1905. Gek genoeg vonden we boven geen collenbordje.

    We dalen af in de vallei van de Moselle, hier nog maar een beek. Het dal ademt de sfeer van het berglandschap maar dan zonder de hoge bergen erboven. We volgen de rivier tot de bron, net onder de Col de Bussang (727). De Moezel voegt zich uiteindelijk bij de Rijn, en dat betekent dat we de waterscheiding tussen Middellandse zee en Noordzee nu zijn gepasseerd.

    Enkele dorpen verderop zijn we ineens de route kwijt. Als we teruggaan naar de kruising waar we de verkeerde afslag namen zien we dat de weg die we hadden moeten nemen niet zomaar ‘Route Barrée’ is zoals al zo vaak tijdens onze tocht. De weg is zo grondig gebarricadeerd dat je hem niet eens meer ziet. Er zit niet anders op dan omrijden.

    We hebben nog genoeg energie voor een grote beklimming en besluiten vandaag ook de Col du Grand Ballon (1341, 1e cat) te bedwingen. Het eerste stuk, tot Col Amic, is rustig en goed te doen. Daarna wordt de weg een stuk drukker en volgen enkele steilere kilometers. We rijden nu op de populaire Route des Crêtes en er is veel gemotoriseerd verkeer. Het is ook echt wel een mooie route om te volgen met steeds wisselende uitzichten naar alle kanten.

    We staan nu op een kleine camping voor natuurliefhebbers. We moesten heel stuk van de weg af over een onverharde bosweg. Er staan alleen tenten, met caravan of camper kom je hier niet.    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols

    65. Het begint met lopen– 75 km, 1800 hm

    12–13 Ağu 2025, Fransa ⋅ ☀️ 33 °C

    Een van de vele ballonnen heeft vannacht over ons gewaakt. Als we wakker worden baadt hij al in het zonlicht en we voelen een warme dag aankomen. Na het opladen moeten we eerst een stukje heel steil terug naar de grindweg. Zelfs lopend is het zwaar. Na een korte afdaling begint de klim naar de Col du Petit Ballon (1162, 2e cat). Tijdens de klim komt een oude baas op een e-bike naast me rijden en knoopt een praatje aan. Hij kent alle cols en vertelt dat hij vier keer de Traversée des Alpes heeft gereden. Nu hij 80 is trekt hij er met z’n e-bike op uit.

    De afdaling gaat over een smalle weg die net weer provisorisch is gerepareerd en bestrooid met steenslag, dat is oppassen geblazen.

    Beneden in het dal wacht de volgende côte maar opnieuw is de weg grondig afgesloten. Met een kleine omweg komen we weer op de route en is het genieten of zwoegen op een belachelijk steil doorsteekje naar het begin van de klim naar de Collet du Ligne (987, cat 2). Ligne wijst op de Duitse verdedigingswerken uit WO 1, toen hier zwaar gevochten is. Rond de pas herinneren Duitse en Franse oorlogsgraven en een museum aan deze zwarte bladzijden uit de Europese geschiedenis.

    Na de afdaling komen we weer op de Route des Crêtes en dat betekent helaas ook dat het verkeer direct veel drukker wordt. Bij het Lac Blanc staat zoveel blik dat je het meer amper nog ziet en de klim naar de Col du Calvaire (1145, 2e cat) is best wel afzien. Marja rijdt voor mij uit als ineens mijn achterband erg zacht is en ik niet verder kan. Zij heeft de pomp maar haar telefoon staat in vliegtuigmodus en ze krijgt pas op de col door wat er aan de hand is. Ze moet 3 km terug en 200 hm opnieuw klimmen.

    Op de col is een splitsing waarna het weer iets rustiger wordt en we bovendien meer schaduw krijgen. Tot de Col du Pré de Raves (1008), 12 km verder, moeten we nog een paar keer stevig klimmen en we rijden weer een flink aantal hoogtemeters bij elkaar. Daarna volgt eindelijk een heerlijke afdaling en mogen we op de camping uitpuffen met een koud drankje.    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols

    66. Vlakke stroken – 82 km, 1600 hm

    13–14 Ağu 2025, Fransa ⋅ ☀️ 33 °C

    Opnieuw een heel warme dag. We vertrekken op tijd en halen in het dorp vers stokbrood. Dat is even zoeken want van de drie bakkers is er maar één open en de supermarkt is ook nog dicht. Dan klimmen we naar de Col de Ste. Marie (772) en na de afdaling volgt zomaar een stuk van 12 km vrijwel vlakke wegen. Na al het klimgeweld van de afgelopen weken is dat een bijna hemels genot. En hoe fijn is het als je dan ook nog eens langs een wasbak komt met “eau potable”.

    Na de vlakke stroken volgt een reeks collen en côtes en komen we nog eenmaal boven de 1000 meter. We rijden weer langs koeien, een ras (Witrik) dat eigenlijk alleen in de Vogezen gehouden wordt. Het zowel vlees- als melkkoeien. Daarna dalen we af naar de vallei van de Rijn. De Elzas heeft een bewogen geschiedenis en heeft zowel aan Frankrijk als aan Duitsland toebehoord. Je ziet dan ook invloeden van beide landen. Ook zien we nu vakwerkhuizen en rijden we weer tussen de wijngaarden. Ondanks de vlakke kilometers rijden we toch weer een flink aantal hoogtemeters. Het werk is nog niet gedaan en de route blijft tot het eind pittig.    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols

    67. Rond – 67 km, 1000 hm

    14–15 Ağu 2025, Fransa ⋅ ☀️ 33 °C

    We rijden eerst langs Leclerc voor een blik gas. Die ligt aan de andere kant van de stad en zo krijgen we ook nog iets te zien van de historische binnenstad van Obernai.

    Dan rijden we de laatste kilometers van de 100 cols route. Naar Saverne is het nog maar 48 kilometer en toch rijden we in dit laagland zo maar weer even 1000 hoogtemeters bij elkaar. De laatste col, nummer 113, is maar 424 meter hoog. Toch heeft de klim twee kilometer aan 11 à 12%. Aan de picknicktafel op de col genieten wij van thee, stokbrood en iets lekkers.

    Om te vieren dat we bijna rond zijn versiert Marja haar fiets met een bosje bermbloemen. Maar dan moet Campo’s achterband al voor de derde keer vandaag worden opgepompt. Tot nu toe was een keer per week genoeg en we vermoeden dat er iets anders aan de hand is. Er borrelt inderdaad iets wits uit een klein gaatje. Zo hebben we het flesje latex toch niet voor niets meegenomen. We vullen de band ter plaatse bij en daarmee lijkt het probleem opgelost.

    Even later staan we voor het station van Saverne. We hebben de hele 100 cols route rond gereden. Vooraf twijfelden we wel eens of het zou gaan lukken en onderweg was het vaak lastig. Maar hier staan we dan, op dezelfde plaats als twee maanden en een dag geleden. We zijn blij en dankbaar en het is gelukt. En we zijn ook blij met alle leuke en fijne reakties van onze volgers! Ook de mensen die in Elspeet op het huis passen en de poes verzorgen willen we graag bedanken!

    We hebben nog een kleine week nodig om naar huis te fietsen, dus morgen stappen we gewoon weer op.    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols
    2

    68. Jaagpad – 105 km, 625 hm

    15–16 Ağu 2025, Almanya ⋅ ☀️ 32 °C

    We gaan vroeg op pad om de warmte een beetje voor te zijn, in de middag wordt het 33 ℃. Eerst pakken we nog een stukje Vogezen mee met een col op wel 311 meter. De weg slingert door uitgestrekt bos en gaat wat op en neer maar we blijven geruime tijd rond deze hoogte.

    Bij de eerste bakker die we zien kopen we vers stokbrood en croissants. De laatste keer want vandaag verlaten we Frankrijk. Geleidelijk aan dalen we af in het hete laagland en gaan op zoek naar een supermarkt. We staan een beetje verbaasd te kijken als die op vrijdag dicht blijkt te zijn maar dan dringt tot ons door: 15 augustus is de feestdag van Maria hemelvaart. Alle winkels zijn dicht en dit blijkt ook in Duitsland het geval. Gelukkig hebben we genoeg brood voor onderweg maar vanavond zullen we ergens iets te eten moeten halen.

    In de loop van de ochtend bereiken we de rivier de Sarre. Vanaf dan volgen we het jaagpad en dat betekent dat de rit verder zo goed als vlak is. We schieten dan ook goed op. Ongemerkt steken we de grens met Duitsland over en de rivier naast ons heet vanaf dan de Saar. Na verloop van tijd merken we aan ons zitvlak dat zo’n vlakke, snelle rit weer zo zijn eigen moeilijkheden kent. Tijdens een beklimming verander je regelmatig van positie en wisselt de belasting nog wel eens. We zijn blij als we even voor drie uur op de camping van Saarlouis een plekje vinden.    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols
    4

    69. Rivieren – 123 km, 735 hm

    16–17 Ağu 2025, Almanya ⋅ ☀️ 23 °C

    Als we naar het washok lopen wacht ons een onwerkelijke ervaring: de USB adapter zit nog in het stopcontact, de kabel ligt ernaast maar de powerbank is weg. Wie doet zoiets? Van je medekampeerders moet je het maar hebben. Echt een laaghartige daad. Het ding kost maar een paar tientjes maar zonder wordt het voor ons een stuk lastiger om alle electronica opgeladen te houden. Gelukkig hebben we er twee mee en is de adapter er nog, daarvan hebben we er maar één.

    Vanaf Saarlouis rijden we eerst nog tientallen kilometers langs de Saar. Deze rivier volgen we helemaal tot hij uitmondt in de Moezel. Dat stuk is zo goed als vlak maar we hebben de wind tegen. Het eerste deel is erg industrieel al merken we daar op het jaagpad-fietspad weinig van. Later vernauwt het dal zich en oogt het natuurlijker. Veel bos, wat stadjes en wijngaarden. We komen ook weer langs de plaats waar een deel van de berg wordt afgegraven en de dieprode steen zo duidelijk te zien is.

    Het pontje over de Moezel brengt ons in Luxemburg waarna we verder de Sauer (Sûre) volgen. Die rivier vormt een tijdlang de grens en wij rijden aan de Duitse kant. We rijden nu verder steeds stroomopwaarts, ook als we overstappen op de rivier de Prüm. Tegenwind en vals plat maken dit traject pittiger dan op de heenreis, toen we veel voordeel hadden van de constante NO wind.

    We komen af en toe ook weer stukjes oude spoorbaan tegen maar we moeten er telkens ook weer af. De camping waar we op de heenweg verbleven laten we nu links liggen, we mikken vandaag op een camping 30 km verder. Daarvoor moeten van de Prüm nog over op de Enz. Die komen bij elkaar ter hoogte van Holsthum en in die omgeving zien we velden met hopplanten: “der Bitburger Siegelhopfen”.

    Nu beginnen ook de klimmetjes naar de hogere gebieden van de Eifel. Het is een lange rit maar het lukt om nog op een redelijke tijd op de camping aan te komen en gelukkig maakt men hier voor trekkers sowieso altijd wel plaats. We hebben een mooi plekje dichtbij het sanitair en de douche was super. En als kers op de taart ligt er een haspel op ons plekje. We kunnen we alle “gear” 100% opladen.

    Het is haast grappig hoeveel bekijks we hebben, blijkbaar ziet men hier niet zo vaak kampeerders met tent en zonder auto. Maar ja, wat zegt dat, en over wie? Ons deert het niet.    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols

    70. Oost België – 131 km, 780 hm

    17–18 Ağu 2025, Belçika ⋅ ⛅ 22 °C

    We worden nog voor de wekker wakker en zijn snel weg. Al direct zitten we op een oude spoorlijn die lichtjes omhoog loopt. De zon schijnt maar daar merken we tussen de bomen niet zoveel van. Het is maar 11 ℃ en de jassen moeten aan.

    Na ruim 40 km rijden we het Duitstalige deel van België binnen. Dit gebied werd na WO 1 door België ingelijfd bij wijze van compensatie voor de geleden oorlogsschade. Alle plaats- en straatnamen zijn Duits. Om ons heen horen we Duits, Vlaams en Waals.

    We volgen steeds oude spoorlijnen, eerst de RAVeL L47 waar niet meer van over is dan wat losse fragmenten. We doen een korte stop bij een bankje dat met z’n rugleuning naar het pad staat, vreemd… Als we eenmaal zitten zien we de reden, er is een Mariabeeld in de rots geplaatst.
    Vanaf Sankt Vith komen we op RAVeL L48. Deze is heel mooi hersteld en geeft ons vandaag 70 km puur fietsgenot. Glad asfalt, een mooie route door de Ardennen en Hoge Venen. Dit alles zonder gemotoriseerd verkeer, wat wil je nog meer. De bermen staan vol bloemen, andere dan in juni.

    Op de heenreis vonden we het stuk rond Aken niet zo geweldig, daarom proberen we nu iets anders. Bij Raeren verlaten we de Vennbahn. We kamperen vandaag in Hauset. Het is nog 22 km tot de Nederlandse grens. Morgen rijden we via de Voerstreek naar Noorbeek in Zuid-Limburg. Dan is het nog 250 km naar huis en we hopen dit in twee etappes te kunnen rijden.    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols
    1

    71. Limburg – 138 km, 600 hm

    18–19 Ağu 2025, Hollanda ⋅ ☀️ 25 °C

    Bij Kelmis komen we in het dal van de Geul en dan rijden we via Moresnet (met het lange spoorviaduct) en Plombières (mijnbouw) over opnieuw wat restanten van oude spoorlijnen naar de mooie Voerstreek. Die hoort bij de Belgische provincie Limburg, dus Vlaanderen, maar de voertaal is dan weer… Het blijft bijzonder en je zou kunnen denken “rare jongens die …”

    Bij Teuven klimmen we het dal uit naar De Plank om bij Nurop en grenspaal 21 Nederland binnen te rijden. Bij Noorbeek moeten we nog even flink aanpoten, de helling richting Mheer komt tot 14%. We steken door naar Maastricht en volgen dan de Maas, eerst aan de Nederlandse, dan aan de Belgische kant. Bij Neeritter komen we weer in ons eigen land. Het stuk daarna is voor ons wat minder bekend. Zandgrond met veel landbouw. Het is flink werken vandaag vanwege de NO wind en het is bovendien warmer dan gisteren.

    Na Meijel rijden we door de Limburgse Peel. Hier is turf gestoken en de plassen en moerassen vormen nu grote natuurgebieden.

    Limburg is een grote provincie met veel verschillende landschappen. We hebben een lange etappe achter de rug maar de noordgrens bereiken we pas morgen.    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör
  • 100 cols
    3

    72. Thuis – 118 km, 440 hm

    19 Ağustos 2025, Hollanda ⋅ ⛅ 26 °C

    Opnieuw zijn we allebei wakker voordat de wekker gaat, komt het omdat we bijna thuis zijn? We werken het vaste ochtendritueel voor de laatste keer af en gaan op pad. Het Limburgse Peellandschap gaat ongemerkt over in het Noord-Brabantse. Vanaf Cuijk volgen we de doorfietsroute F73 naar Nijmegen. Deze heeft een eigen, speciaal aangelegde brug over de Maas en loopt grotendeels vrij van ander verkeer.

    Na de brug rijden we nog net twee kilometer in Limburg en dan zijn we in Gelderland. De fietsroute loopt heel mooi door naar het centrum van Nijmegen en daar begint een vergelijkbare route naar Arnhem die ons net zo soepel weer de stad uit leidt. We rijden niet helemaal naar Arnhem maar steken de Rijn over met het Drielse veer. Vanaf Oosterbeek rijden we steeds meer over bekende paden. De heide komt in bloei en bij het Uddelermeer worden we begroet door zonnebloemen. Even later zijn we veilig en wel thuis. Er staan bloemen op het aanrecht, Boris is blij dat we weer thuis zijn.    Okumaya devam et

    Çeviriyi gör