historic Pioneer & Bear Lake
11 giugno 2014, Stati Uniti ⋅ 🌙 14 °C
Zes uur ononderbroken slaap, dat doet goed. Uitgebreid ontbijt, want moerden zal het weer wat minder zijn, Econo Lodge is een lagere prijscategorie dan dit en dat merk je wel.
Om half negen uitchecken, we krijgen nog een bag goedies mee, een heel zakje vol staaltjes, sommige enkele ml, maar toch ook een redelijke verpakking body lotion.
We nemen de US 26 naar de Pioneer Historic Byway en werpen nog een laatste blik op de besneeuwde bergen. Dan slagen we af naar de US South 89 terug richting Idaho. We passeren Edna op een hoogte van 5870 ft, we vinden hier de Baker Cabin uit 1889 op onze weg, helemaal terug in oorspronkelijke staat opgemaakt. Al gauw zitten we op een County line road, zo'n kleine weg waar je bijna alleen van dorp naar dorp rijdt. Gelukkig slagen we al gauw terug af, recht Idaho binnen op de Hwy 34 in waar de route begint.
Aan Tin Cup Creek werd een meisje uit een woonwagen ontvoerd door indianen, zij werd pas terug gegeven toen haar ouders haar ruilden voor een tinnen beker, die voor de indianen veel waarde had omdat zij geen ijzer hadden. Vandaar de naam Tin Cup.
We rijden door grasland waar de dieren van de homestetters konden grazen op hun lange weg, en door een watergebied met mooie bloemen normaal zijn hier ook veel watervogels zoal kraanvogels en Canadese ganzen, maar blijkbaar is het trekseizoen voorbij want het enige vogeltje dat ik zag was een wulp, en die zie je in Nederland ook.
Onderweg zie je ook minder mooi stukken, hier zijn de fosfaat mijnen verantwoordelijk voor, Monsanto onder andere.
In Soda Springs is de enige door mensen veroorzaakte geyser, bij boringen in 1937 op zoek naar warm water heeft men een natuurlijke geyser aangeboord op diepte van 317ft, nu wordt hij gecontroleerd met een timer en spuit om het uur 100 ft hoog gedurende 8 min.
We kwamen aan om vijf voor twaalf, en op her uur spuit hij dus we moesten ons nog haasten om hem te kunnen zien van op het platform.
Daarna nog enkele historische gebouwen gefotografeerd. Ik ging nog naar een kerkhof waar een hele familie begraven was.
In 1861 kwam hier een heel konvooi huifkarren door het gebied, waaronder een familie van 7 personen, bij het vertrek 's morgens steigerden de paarden zodanig dat de huifkar achter bleef, toen de hoofdgroep 's avonds zag dat zij er niet meer bij waren gingen ze de volgende ochtend naar hen op zoek, ze waren door de indianen vermoord, men heeft heel de kar zonder huif begraven met alle familieleden erin en bedekte hen met quilts en wilgen takken. Dit graf is er nog steeds en heet 'Wagon Box Grave' indrukwekkend en om over na te denken, die indianen hadden ook wel wat gelijk om zich te verweren tegen de indringers die hun land, bisons en water afnamen.
We gingen broodje eten bij de Subway en met gevulde beker rootbeer reden we verder door dit fascinerende landschap.
Ondertussen lieten we de historie achter ons en volgende van hieruit de Oregon Trail-Bear Lake Scenic Byway. Cruisend langs het mooie Bear Lake, dat langs de Idaho-Utah grens ligt in de Oregon Trail streek.
Het valt me wel op dat dit niet zo'n welvarende streek is, veel
Treft shops, een soort kringloopwinkels gewoonlijk verbonden aan een Mission, en leegstand, vervallen huizen. Toch ook nieuwbouw en grote boerderijen.
Eindelijk,het Bear Lake zelf, zo turquase blauw en zo groot, ongelooflijk.
We trachten het de hele weg op beeld te krijgen, het best lukt het nog in Garden City, en daarna rijden we via de Logan Canyon naar Logan, het is hier 30°, Dirk vraagt waarom ik niet uitstap? ik laat de fotografie nu maar aan hem over.
En heel mooiste overzicht hebben we aan het Welcome Center van Utah. Daar heb ik ook meteen een goed plan van Utah gevraagd.
De Logan Canyon was ook de moeite, maar zoals de meeste die we ondertussen al hebben gezien. Het binnenrijden van Logan was spectaculair, jammer dat het zonlicht ons parten speelde, Logan ligt in een dal en is heel groen, maar het was 5u en de zon gaf een mistig uitzicht. Het hotel is in orde, alles wat we nodig hebben en vriendelijke bediening. Ze wees ons de weg naar Walmart zodat we onze in,open konden doen, het zwembad is in renovatie maar we konden gaan zwemmen in de Super 8, maar ze gaan er hier altijd van uit dat je de wagen neemt, en het was iets te ver om tevoet te doen, ook met die drukke Hwy 89 voor de deur, gelukkig liggen we helemaal vanachter zodat we er geen last van hebben.
We picknickten op de kamer met haring uit Duitsland en sardienen uit Marokko.
Om 20u was het in het zonnetje voor de deur nog 27°!
Vandaag reden we 341 km.Leggi altro
Great Salt Lake
12 giugno 2014, Stati Uniti ⋅ ⛅ 25 °C
Ondanks de slechte reviews van Econo lodge hebben wij niet te klagen, mogelijk is er gerenoveerd want er was helemaal niets te merken van de drukke Hwy voor de deur, geen geluid kwam door de thermopane en geen licht door de gordijnen. Het ontbijt was meer dan OK!
Vandaag wordt er 32° C verwacht! Nu is het 9° het is ook nog maar 7u 's morgens.
We doen vandaag een hele korte trip omdat we los door Salt Lake City moeten, DE mormonenstad en niet onze favoriete plaats. Maar we gaan wel via de Interstate 15, een supersnelweg met vele rijstroken.
Op weg naar Bringham City rijden we eens te meer door de bergen, dit keer de Wasatch Range, máár 5883 ft hoog, gisteren waren ze nog 7619 ft hoog, maar eens te meer indrukwekkend mooi. Na een goede nachtrust apprecieer je de zichten meer dan na een hele dag rijden.
Aan de afslag Antilope beslisten we om deze te nemen om het Antilope Island te bezoeken. Een omweg van 28 miles, maar de moeite waard. Het bear Lake van gisteren zag turquase blauw dit zag licht waterblauw, washed bleu! Moeilijk te omschrijven maar zo mooi, op de 7 mijl lange toegangspier stopten we 8 keer om steeds een in ons ogen weer mooier zicht te fotograferen. Alleen de muggen die de auto belegerden hielden ons tegen om met de ramen open te rijden, en ook de temperatuur.
We deden een hike naar Lady's Finger Point waarbij we over de rotsen konden klauteren om een vogeleiland te zien. We picknickten met aardbeien van Watsonville, waar we geweest waren in het begin v d reis, niet toen meegenomen natuurlijk, gisteren gekocht bij Walmart.
Het was de moeite en de inkomprijs (10$) waard.
Toen we in de wagen stapten aan het Welcome center was het 13u en 36°, een normale dag zei de Ranger.
Het Great Salt Lake is het grootste natuurlijk meer ten westen van de Mississippi, het is het overblijfsel van het pre-historische Bonneville meer dat in de ijstijd 20.000 vierkante mijl groot was. Toen het einde vd ijstijd het meer liet smelten was het verantwoordelijk voor een groot deel van de Canyons die hier nu zijn.
Het huidige Great Salt Lake is 75 mijl,lang, 28 mijl breed en 33 ft (11 m) diep. Er zitten alleen een soort garnalen in en algen, deze dienen als voedselbron voor migrerende vogels, vissen zitten er niet in omdat het te zout is. Vergelijkbaar met de dode zee.
We hadden gepland om via een scenic byway via de boorden van het meer te rijden, maar dat viel dik tegen, het was een weg door industriegebied en er waren ook nog eens wegeniswerken aan de gang, dan maar terug de Interstate 15 op en in rechte lijn naar Taylorsville. Na een half uurtje ;-) rondrijden op de campus vonden eindelijk met de GPS aanduidingen ons hotel, we waren al twee keer gepasseerd maar met de borduurs en afsluitingen ertussen konden we het niet bereiken. We waren een uur te vroeg maar dat was geen probleem. Dit is de eerste kamer waar een echt keukentje is, Dirk ging meteen op inspectie. We zitten ook op een campus van de universiteit bij: Extended Stay America (motel & suites)
De kamer was net een ijskast, wat men hier heeft met die airco is abnormaal, van 36° naar 20° is net iets te koud. En buiten kregen we een kletterende regenbui over ons heen, die hadden we van ver zien aankomen, 3 minuten regen en dan terug zonneschijn. Aan de overkant is een Appelbee, en andere restaurants, de receptie raadde aan om naar 'Bout Time, pub & grub te gaan om een biertje te drinken. We zaten als enigen buiten, de rest in de airco koelte/kou binnen, een biertje van 1/2 l bleek de normale maat ik vroeg een kleintje en kreeg een 33er. Op de terugweg nog even de Walmart binnen want Dirk gaat koken en daarna rustig op de kamer de thunderstorm afwachten want het werd wel heel donker.
Op TV een stukje van de openingsmatch gezien van de wereldbeker, dan de routine, bloggen, lezen en tv-reclame zien met af en toe een fragment film of nieuws ertussen.Leggi altro
Taylorville (rustdag)
13 giugno 2014, Stati Uniti ⋅ ⛅ 17 °C
Vrijdag de 13e we zullen maar hier blijven, er is genoeg te zien en te doen.
De thunderstorm is niet hier geland zoals je op de weerkaart van gisteren kon zien zitten we juist op de grens tussen mogelijke regen (40% kans) en zon.
Het ontbijt is meer een grab & bite, een ontbijtbuffetje, de jeugd komt binnen, nemen wat cupcakes en een cerealbar met een koffie to go en weg zijn ze, waarschijnlijk naar de les. Gelukkig hebben we zelf al een voorraad kaas, confituur en brood zo kunnen wij rustig ontbijten op de kamer.
Het is hier rustig en vandaag we gaan Taylorville verkennen, mogelijk een kapper zoeken voor Dirk en een wasje doen, ook nog wat pedicure, want mijn voeten zijn gecraculeerd. Ik begin met Thai Chi om mijn spieren te rekken. Dan stappen we 2 mijl richting stadscentrum, maar zover geraken we niet het is warm en er is een Barber shop, er zijn nog twee wachtenden vóór ons en we mogen na een half uurtje terugkomen. We wandelen naar een 'General Army Navy OUTDOOR' ernaast en dat was ne winkel de vroegere Stock American, nu Adventure store, is er niets tegen. Alles, maar nu echt alles voor outdoor verkopen ze daar, van thermo ondergoed, zomerse kledij voor Arabië, potten en pannen om te kamperen maar dan echt zwaar materiaal, dry fronzen food, van lemon cake over pasta bouglione, tot soups. Je hebt een truck nodig om dat in de bergen te krijgen. Semi legerkledij, jacht tenue's, BBQ tools voor worsten, maïskolven in en uittrekbaar gerei, en dan hebben we alles nog niet gezien want we moesten naar de kapper!
Ik kon Dirk toch overhalen om een heel lichtgewicht zwart TShirt met kraagje te kopen, want als hij zijn fototoestel bij heeft vind hij een TShirt met ronde kraag niet zo goed, dat schuurt altijd in zijn hals. Met zijn Army cut hair en zijn hunter shirt lijkt hij een mini Amerikaanse sergeant.
We nemen een smooty in een Hawaïaans eethuis en wandelen dan terug en kopen bij Walmart een steak, boter en tomaatjes om vanavond zelf klaar te maken.
Op de kamer is het reuze, 27° en schaduwzijde, we verpozen ons tot de wereldbeker begint: Spanje - Nederland, en wachten, alle posten 10 keer nagegaan, alleen commentaar geen match gezien, wel de ongelofelijke uitslag 1 - 5!
Nog even een namiddag wandelingetje en dan gaan we koken, ik de pasta Dirk de steak, na 6' gaat het fire alarm af, teveel rook, ik loop naar de receptie om te melden dat alles onder controle is, terwijl we eten hoor ik de hulpdiensten en krijg het een beetje koud ondanks de warmte, 't was niet voor ons.
De steak smaakte second best van degene die Dirk al gegeten had, pluimpje! We maakten ook een fles wijn van Coppola soldaat. Het was een echte rustdag!Leggi altro
Salt Lake City desert
14 giugno 2014, Stati Uniti ⋅ 🌙 10 °C
Na onze nachtrust, ik tot half zeven en Dirk tot half negen, ontbijten we zonder eerst naar de lobby om een grab & go. We sprayen onze toast met spraybutter, is vlugger en properder dan smeren.
Om 10 u set en go, na 10' zitten we al op de Interstate 80 die ons 120 mijl in één rechte lijn door Great Salt Lake desert zal voeren, of toch tenminste tot we het wel gezien hebben want we moeten al deze mijlen terug om dan nog 235 mijl naar ons volgend motel te rijden. Het is licht bewolkt en al 21°.
We passeren zoutvelden, zoutopslagplaatsen en water dat nog moet verdampen.
Het is de eerste Interstate waar we 80 mijl mogen rijden, dat is 120 km zoals bij ons.
Aan het plaatsje Delle gaan we tanken want dat is het begin van de echte desert. Wel duur, deze keer betalen we zoveel voor een naftbak vol als bij ons. We zien de treinwagons met benzine, diesel enz staan, ja die worden hier met de trein aangevoerd vandaar ook de prijs.
We rijden door Military Area, proefterrein voor actie's Afganistan, door de BONNEVILLE Speedway site waar wagens getest worden op hun Max speed, waar uurrecords worden gebroken waar zelfs 500 km/pu kan gehaald worden. En door zoutbedden, Salt flats, voor mij gewone zoutwinningen.
Aan de laatste afrit Knolls, vóór Wendover dat nog nog 47 mijl verder was en dat was net te ver, besloten we enkele foto's te nemen en terug te draaien.
Daar stonden twee reuze campers met quads, kleine jeeps en al. We groeten de mensen van ver en ze vroegen natuurlijk van waar we kwamen, en toen ze hoorden dat we Belgen waren kwam ze meteen naar ons toe. Daisy had dienst gedaan in Duitsland bij de airforce en kende België vrij goed, was er dikwijls geweest, toen ze het doel van onze stop wist, simpel enkele foto's nemen stelde ze voor om de plain (vlakte) op te rijden met de kleine quad/jeep, natuurlijk wilden we dat niet afslagen. Algauw zaten we met twee jongsters, haar zoon Steven en haar vriend's dochter Madison in de jeep voor een trip door een spectaculair landschap, zij deden een helm op en een motorbril, dat moest van de wet omdat ze nog minderjarig waren. Bijna een uur lang reden we door woestijn, quadsroutes, langs de spoorweg naar Army gebied en langs de andere kant terug, Steven reed en vroeg aan Madison de richting, het ging allemaal in gebarentaal,want iets zeggen dat ging niet van het lawaai. Even had ik schrik dat we zouden omslagen, maar Steven vertraagde onmiddellijk. We fotografeerden en filmden wat we konden en zouden later het resultaat wel zien. Soms leek het echt of ik was terug in Marokko door de woestijn aan 't rijden. Er werd veel gebruik gemaakt van de heuvels om te jumpen met moto's, waarschijnlijk was er bedrijvigheid omdat het zaterdag is.
Toen Steven ons afzette mooi naast de auto kwam Daisy vragen hoe we het vonden, prachtig natuurlijk, ik gaf haar een big huge, een Amerikaanse omhelzing en de twee gasten ook, Dirk gaf 10$ maar die wou ze eerst niet aannemen, in België zijn ze voor ons ook altijd zo vriendelijk geweest zei ze, maar toen we aandrongen en zeiden dat het voor de kids was nam ze het briefje toch aan.
We reden terug tot Aragonite om te picknicken en een kleine hike te doen.
Daarna verlaten we de Interstate 80 over de Hwy 138 naar 'other paived road' zoveel als geasfalteerde veldweg. Maar mooi langs de Wasatch range.
Omdat het vandaag een winderige dag is zien we regelmatig dustbowls, zo'n zandopwaaiingen die de lucht ingaan, ze waren maar enkele meters hoog en duurden nooit lang genoeg om te fotograferen.
East via Hwy 36 reden we heel wat mijlen aan één stuk, we wilden stoppen in Vernon dat leek een goed idee dus programmeerden we de GPS naar Main street, maar er waren maar twee farms en een paardenranch, dus het werd een watertje uit de koeltas. West 6 was weer een kleinere tweebaansweg maar we naderden ons einddoel al sneller dan ik gedacht had. Ik weet niet hoe hoog we zijn, maar er zijn alleen nog Juniper naaldbomen en sagebruch.
Toen we voorbij Tintic even over een aarden weg geleid,werden waren we beiden er niet gerust op, maar 5 km verder ging de Hwy terug voort, waarschijnlijk was de kaart nog van vóór de weg aangelegd was want het was nog een nieuwe weg en er waren nog geen strepen op getrokken, toen we daarna een echt goede Hwy kregen hadden er terug alle vertrouwen in!
Toen ik reserveerde via Hotels.com zochten we een rustige omgeving om het weekend door te brengen, tussen Salt Lake city en Zion National Park, we kwamen uit bij Nephi nog nooit van gehoord maar de afstand leek ons behoorlijk te doen. Blijkt dit wel het hol van Pluto te zijn zeker, 1 motel, 1 Mexicaans eethuis, 1 market store, 2 naftstations en 1 bar ver weg. 2' tot de Market zei de bediende, het was wel met de wagen 5 km rijden. Gelukkig vonden we alles wat we nodig hadden, en de bar zullen we morgen wel gaan zoeken. Het openluchtzwembad was nog leeg, ik denk dat het hier nog te fris is om echt buiten te zwemmen, het is nu 5 u en 22°.
We aten op onze kamer ieder een diepvriesmaaltijd op en passeerden de avond met uitzoeken wat er hier te zien is en wat we morgen gaan doen.Leggi altro
Nebo loop scenic byway
15 giugno 2014, Stati Uniti ⋅ 🌙 16 °C
Dit motel voorziet geen ontbijt, ik had het genomen voor de seasonal swimmingpool maar zelfs die was nog niet gevuld. Eigen ontbijt dan maar, blijkt dat de ijskast een diepvries is, of toch ten minste alles bevroren heeft. Melk, boter, vlees en kaas gelukkig stond de confituur er niet in en het Frans brood van drie dagen geleden ook niet. De koffie gezet in de waterkoker, was drinkbaar en het brood nog eetbaar. Melk, boter en kaas even in de microgolfoven en we konden gezellig voor het raam ontbijten, de tafel kwakkelt wel erg maar met een beetje voorzichtigheid ging het net.
Dan toilet maken, bed opmaken en mijn dagboek invullen want van de staande lamp is niets in huis gekomen. Tegen twaalven wilden we eerst gaan wandelen naar het centrum, maar dat hadden we al gezien vanuit de auto en was niet veel soeps, het was ook heel warm, 27° en volle zon. In mijn meegebracht boek Scenic Byways stond nog een tocht van ong 37 mijl en die sprak ons wel aan de : Nebo Loop Nat. Scenic Byway.
We hebben het ons niet beklaagd, mooie vieuwpoints, tot 9350 ft hoog zijn we geweest de Nebo berg is 11870 ft en hij is de hoogste van de wachatsch range. We zagen ook twee keer een ree langs de bosrand, maar iedere keer waren ze vlug weg toen we vertraagden. We deden ook twee wandelingen één naar de summit en één naar een mooi uitzichtpunt telkens 1/2 mijl enkel, dus wandelden we 2 mijl. Het uitzichtpunt was zoals de mini Bryce canyon. We reden door een berkenbos, hier zijn dat aspen, in de herfst verkleuren zij heel mooi. Het overtrok en tegen het einde van de byway was het helemaal dichtgetrokken, we reden 72 mijl in totaal.
Terug via de I 15 en op een 20' waren we terug aan het motel.
Onze voeten rood van het stof en wij zo dorstig als wat.
We gingen eten verder in de straat waar we gisteren al naartoe gewandeld hadden, Family restaurant, vriendelijk en gedienstig tot en met, maar geen alcoholische dranken zelfs niet bij het eten, het waren mormonen. Toch lieten we de rib-steak en de kalfslever goed smaken.
Toen ik natuurlijk enkele foto's nam en de diensters zag lachen legde ik uit dat wij lang op reis zijn en dat ik alle indrukken fotografeer. Zij begreep het en ik moest heel onze reis uitleggen want zij was blijkbaar nog nergens geweest.
Daarna nog een wandeling door de buurt, hier zijn de blocks niet zo groot, het verschil in de huizen echter wel, krot naast villa en Flodder naast Mss Buckett als je begrijpt wat ik bedoel. Daarna op de porch nog wat gelezen en onze dag was om.Leggi altro
Cedar Breaks Nat'l Monument
16 giugno 2014, Stati Uniti ⋅ 🌙 16 °C
Gisteren avond eindelijk nog een's naar de telly gekeken zoals ze het hier zeggen, 100 kanalen, ik bleef hangen bij oude Cosby show's.
Heel slecht geslapen, om 3u eens gaan wandelen, naar de volle maan en de sterren gaan zien en terug het bed in.
Om 4u wakker na een droom waarin we geracet hadden met onze vier koppels tegen elkaar met campers, Lynn en Philip hebben gewonnen, rare droom.
Om 5u droomde ik van mijn vroeger werk, de Pidpa en al degenen die ik kende en op pensioen waren, waren terug aan het werk gegaan omdat ze niet genoeg jaren gewerkt hadden voor hun pensioen.
Eindelijk om 7u was het een redelijk uur om op te staan.
Ontbijt zoals gisteren, gelukkig niet bevroren, en terwijl ik de koffers inpakte checkte Dirk de auto, hij vond de olie nogal laag staan en omdat er naast ons een garage lag ging hij meteen even vragen om olie bij te vullen met 5 $ was hij ervan af en terug gerust voor de verdere reis.
We reden via Gunnisson toen ik onderweg ontdekte dat mijn reserve camera er ook de brui aan gaf. Wat een rotgevoel, laatste oplossing de mini IPad.
Hwy 89 is onze route, in Richfield vonden we een café waar we een koffie gingen drinken en ik nam een oatmeal want ons ontbijt had mij niet zo goed gesmaakt, het was 11u en we wandelden door Main street, ik ging op zoek naar All Star's voor ons Lynn maar zelfs hier vond ik ze nog niet, een lapje echte Amerikaanse quiltstof wel, er was een sawing gatering, een naaibijeenkomst aan de gang,maar de winkeldame zei dat er meer gebabbeld werd dan genaaid.
Daarna dwars door farmland. Dorpjes als Venice, Joseph, Elsinore en Sevier waren we voorbij voordat we het wisten, en nr 550 Sevier Hwy de rijweg, op geen enkele kaart te vinden.
GPSje weet de weg en voert ons terug naar Hwy 89, we hadden immers geprogrammeerd om geen Interstate te nemen.
Even foto's nemen aan het Piute State reservoir met water van een geel-groene rare kleur.
West 143 was onze volgende afslag en voerde ons door Panguite waar we een speciale cowboycollectables shop zagen met inderdaad oude spullen, we kochten er een CD met cowboymuziek en een antieke postkaart, twee magneetjes van geweerkogels waren ook het meenemen waard!
Met onze nieuwe CD reden we door Dixie National Forest.
Tot we aan Cedar Breaks Nat'l Monument kwamen een verbinding tussen de Hwy 148 en Hwy 143, ik dacht dat dit een te grote omweg zou zijn om vandaag nog te bezoeken en wat blijkt het ligt op onze weg.
Aan de Chessmen ridge overlook waaiden we bijna weg, het was koud (11°) en bijna stormwind. We gingen een plasje doen in de natuur en duwden een boterham door onze keel om vlug te kunnen gaan wandelen, ik zag een Ranger en die zei dat er slecht weer op komst is deze week dus doen we de hike vandaag ondanks de wind en het bewolkte weer.
We deden een hike van \- 1 mijl door meadows and wildflowers, weiden met wilde bloemen maar vooral een wild bos met af en toe een doorzicht naar de Cedar breaks, een midi Bryce Canyon. Gelukkig had Dirk zich nog omgekleed want met een voorspelling van 26° en nu maar 11° was toch een groot verschil. De hoogte speelde zeker een rol: 10.460 ft, dat is hoger dan we gisteren waren.
We voelden de hoogte bij het klimmen dus deden we het wat trager.
Daarna terug in de auto met nu de chauffage op i.p.v. de airco. Maar stilaan kwam de zon er toch een beetje door en zo konden we onderweg naar beneden nog enkele zonnige foto's trekken. Tegen dat we een half uurtje later aan ons motel kwamen was het inderdaad 26°.
Eindelijk een zwembad met water in, en het was reuze! Even zwemmen dan douchen en het stof is weeral weg. Foto's bekijken en zien hoe in ze van de mini naar de blog krijg duurt ook even. Daarna eten we en na zo'n slechte nacht val ik al vlug in slaap, Dirk houd het wat langer vol met de app van de Gazet van Antwerpen kan hij alle sportuitslagen zien.Leggi altro
Kolob Canyons
17 giugno 2014, Stati Uniti ⋅ ☁️ 9 °C
Goed geslapen, even lawaai buiten van een groep sportmensen die wat wilden uitwisselen op de kamers, maar daarna muisstil.
Ontbijt redelijk, ik hoorde een Nederlandse dame dit zat te praten met een Amerikaans koppel zeggen dat hetgeen haar het meest opviel in de VS de trafficlights waren, de verkeerslichten. Nu ben ik ook wel van de mening dat deze heel goed geplaatst zijn en dat de mensen goed gedisciplineerd zijn, maar dat is niet het eerst waar ik aan denk bij onze reis in de VS.
Op de kamer overlegden we wat we vandaag zouden doen en we kwamen uit op het Zion Nat'l Park.
Tegen half twaalf waren we er klaar voor, water, koekjes, crackers en abrikozen was onze mondvoorraad.
De GPS leidde ons langs een aardeweg, die wilden we echt niet doen, met deze wind alleen al zag je niets, en met een huurwagen mag het niet van de verzekering. Dan maar terug naar de bekende Interstate 15, en een eindje omrijden.
We namen de afslag waar er Kolob Canyon aangegeven stond en Zion Park, maar het was alleen de Kolob Canyon een nieuw stuk van Zion Park, je kon er niet doorheen rijden naar Zion. Alleen een 5 Mijl lange rit met adembenemende views. Helemaal ten einde aan het overlook Point begon de Timber Creek trail, een wandelpad helemaal naar boven waar we vergezichten kregen op de Canyon met hoogtes van 2455 m men noemt uitstekende cliffs de fingertips omdat er verschillende naast elkaar liggen ieder ingesneden met ravijnen zoals een hand met vingers.
Het was warm (27°) en gelukkig stond er een zuidenwind zodat het best te doen was. Na de hike aten we onze mondvoorraad op en reden we terug via de enige weg. Aan de overlook naar de Taylor Creek gingen we nog even naar beneden, er was weinig water in de Taylor Creek maar het was toch zeker de moeite waard. Er waren 5 jongens aan t werk, opruimingswerken denk ik, ze waren geen school werk aan het doen en ook geen vacantiejob, juist work zeiden ze, ik denk dat ze een werkstraf deden. Om twee uur, bezweet terug in de auto en naar ons motel, het is zonnig nog steeds 27° En eerst de uitslag van de rode duivels zien, toen we vertrokken was het 0-1 voor Algerije, we zien de match niet maar kunnen wel spieken via Sporza. Toen we terugkwamen hadden onze duivels toch nog gewonnen: 2-1!
Wij speelden eerst nog wat candy crush op de IPad en gingen op main street een restaurant zoeken. Het werd een pizza, de soep is hier gewoonlijk heel lekker en goed gevuld, dat was hier niet anders. Ik nam een Caesar salad, een halfje, en dat was een hele bowl vol, ik kon er maar de helft van opkrijgen, dus een half halfje was voor mij genoeg. Ik nam nog een mini pizza, met moeite helemaal opgegeten, Dirk nam een small pizza en heeft de helft in een doggybag mee naar huis gekregen.
En de laatste meters was in looppas, de ijskoude drank op de warme pizza was mij blijkbaar niet zo goed bekomen. Gelukkig hebben we een bus luchtverfrisser bij ;-)
Het weer was omgeslagen en het was fris geworden met een koude wind, dus nog een wandelingetje zat er niet in. Een golden oldie op TV was graag meegenomen, zwart wit en met onbekende acteurs met een tempo waar we van in slaap sukkelden, en dat was ook de bedoeling.Leggi altro
Zion Nat'l park
18 giugno 2014, Stati Uniti ⋅ 🌙 9 °C
Dirk heeft niet zo goed geslapen, hij heeft een beetje last van zijn keel, waarschijnlijk hebben we de raampjes van de auto teveel tegeneen open gezet.
En droge lucht! We drinken ieder een flesje water per nacht! Ik schat dat we op een hoogte van 1500 m zitten. Ik heb geen ervaring met hoogte maar aan de hoeveelheid water dat hier gedronken wordt zal dat een van de symptomen van hoogte zijn, veronderstel ik.
Vandaag gaan we echt naar Zion Nat'l Park, het is 69 mijl van hier en de parkings schijnen om tien uur al vol te staan dus vertrekken we op tijd.
Een groot stuk via de Interstate 15 en daarna nog eens zo lang via een gewone weg, we passeren vele dorpjes maar pas in Springdale kunnen we zien dat de parking vol staat omdat er verschillende mensen hun wagens onderweg parkeren en met de bijkomende gratis shuttle van Zion verder reizen. We zoeken een openbare parking en doen hetzelfde.
De shuttle zet de mensen af juist voor de inkom van Zion, en inderdaad de vrij kleine parking staat vol. We gaan de gate door, laten onze Park Pass zien en nemen aan de andere kant terug een shuttle.
Na twee haltes stappen uit aan Zion Lodge om de Emerald pools trail te nemen, als we aan de lower pool komen bemerken we dat we deze wandeling in 2000 ook deden, toch is er behalve de pool veel veranderd, meer volk de weg helemaal geplaveid en een verdere trail naar de middel en upper pools.
Ik stap of beter gezegd klim mee tot de middle pool maar daar blijf ik wachten, Dirk klimt verder tot de upper pool, maar zei dat het heel zwaar was, toen hij terugkwam.
Ik zat in de schaduw op hem te wachten en vulde terwijl deze blog aan, tot mijn IPad aangaf dat hij te heet gelopen was en dat er dringend voor koeling moest gezorgd worden, met thermometer en al op het scherm!
Ik stak,hem in mijn rugzak en zette de rugzak in de schaduw, toen Dirk terug was aten we onze mondvoorraad op: twee grote oatmealcoekies, één pompelmoes en water, we zaten zeker niet alleen te eten, links en rechts overal waar een beetje schaduw was zaten mensen, het was zeker een eind in de 30°! We gingen terug en bij Zion Lodge gingen we een biertje drinken, we moeste aanschuiven en het was heel druk, maar ons pintje in de schaduw in een rieten zetel smaakte het was het eerste in drie dagen. De shuttle bracht ons verder tot het eindpunt : 'Temple of Sinawava'.
Daar vulden we ons plastieken busje met spring (bron) water en wandelden de Riverwalk ongeveer 3,2 km heen en terug. Dan namen we shuttle helemaal terug naar het visitor center waar we terug door de gate van Zion gingen om net vóór de shuttle te nemen een speciaal home made beer te drinken bij de Zion Canyon Brewing Company. Dirk dronk een Delusion Ale en ik een Red Altar, met ieder een burger. Het duurt nog wel even voor we thuis zijn.
Via de shuttle naar Springdale, we hoorden jonge gasten vertellen over hun hike van 6uur! Bleken het toch wel Gentenaars te zijn zeker, morgen doen ze Angels Landing, de gevaarlijkste wegens hoogte en moeilijkheid, die zou min 4 uur duren. We riepen nog even nieuwjes over en weer in de bus vóór zij uitstapten, even later was het onze beurt, we reden iets verder om nog even rond te wandelen in Springdale, maar het was nog 31° toch was het al half zeven dus lang heeft onze wandeling niet geduurd! De auto kookte net niet. Alles open en de airco op maximum vóór we konden instappen. Na een half uurtje rijden via Rockville, Vergin en La Verkin bereikten we de Interstate 15 waar we snelheid konden halen, 80 mijl gaat goed vooruit, het is zo'n 130 km/u.
Om half 8 terug in het motel, eerst de wasmachine laten draaien, dan douchen, foto's nazien en Dirk neemt een Sedergine want die voelde zich vandaag niet zo lekker, hij heeft ook veel last van oorsuizingen, de hoogte of het lange rijden?
Morgen nemen we een rustdag.Leggi altro
Dixie National Forest, Cedar Breaks
20 giugno 2014, Stati Uniti ⋅ ☀️ 25 °C
Dirk vroeg om zoals gisteren ons ontbijt te gaan halen en op de kamer te verorberen, 't is toch teken dat hij zich niet goed voelt.
Gelukkig nam ik nu wel een dienblad mee want gisteren was het zeer moeilijk met koffie, cornflakes en toast allemaal tegelijk.
We vertrekken om half tien richting Tropic, zo dicht mogelijk in de zin van betaalbaar, omdat de afstand niet zo groot is rijden we terug via Cedar Breaks.
Daar waren we vier dagen geleden weggewaaid, nu is het veel beter, we rijden eerst naar de overlook die we toen vluchtig gezien hadden en daarna naar het visitors center waar ik mijn Park Pass moest laten zien. We deden de Ramparts trail een hike van 2 mijl rond. D.w.z. heen en weer, het was bangelijk, spectaculair en adembenemend, dat laatste echt want hiken op een hoogte van 3300 m zijn we niet gewoon. En ik ben een beetje bang van smalle wegen op de rand vd bergen, een val van 1000ft is niet echt gezond. De temperatuur op deze hoogte is een aangename 24°.
Daarna rijden we verder via scenic byway 14 naar US 89 richting Bryce Canyon ik weet niet wat die nog kan toevoegen aan de ervaring van Cedar Breaks.
Rijdende op de US 89 waar je 65 mijl mag rijden word de snelheid blijkbaar niet echt gevolgd, men steekt regelmatig voorbij tegen hoge snelheid.
25 km voor de Bryce Canyon begint het landschap al te veranderen, het lijkt wel of we zitten er midden in. De Red Canyon nodigt ons uit voor een wandelingetje, maar in de zon is het 38°, gelukkig wordt het wat bewolkt maar toch 28° is te warm voor ons. We stappen terug in en gaan een koffie drinken in het eerstvolgende stadje, daar bevelen we gezellig met mensen van Pennsylvania die nu hier in de buurt wonen, zij rijden gewoon rond om de velden te bekijken, de vrouw rijdt want haar man heeft deze winter een atackje gehad en mag niet meer rijden van haar.
We rijden verder en gaan nog niet naar de Bryce Canyon dat is voor morgen, eigenlijk zijn we beiden moe maar willen we voor elkaar niet toegeven, denk ik. Om half vier checken we in bij America's best balie in Tropic, het eerst stadje voorbij de Bryce Canyon, 7 mijl verderop. Alles uit de wagen want het is voor twee nachten, en dan gaan we een pint drinken in het enige restaurant, waar we morgenvroeg ook gaan ontbijten. Je krijgt geen alcohol geserveerd als je niet eet, dus wordt het een appetizer, zoete uienringen in deeg, gelukkig kennen we die al van een eerdere keer en dan eindelijk een bier: cuttrouth pale Ale voor Dirk en black somthing voor mij. Dirk gaat verder het stadje in, 430 inwoners, en ik wandel terug naar de kamer waar ik even de ogen sluit.
Een weldoende douche en pic nic met de rest van de kip en slaatjes van gisteren maakt ons terug in orde, de zon is verdwenen achter de wolken en de temperatuur is dragelijk. Nog wat TV zien en zo al doende in slaap vallen.Leggi altro
Bryce Canyon
21 giugno 2014, Stati Uniti ⋅ 🌙 16 °C
Ontbijt in Clark's restaurant, we kregen een kaart met 10 ontbijtonderdelen waarvan we er 4 konden kiezen.
Koffie,spiegelei, bagel met philladelphia cremekaas en twee toasts met jam voor mij.
Koffie, spiegelei op beide zijden gebakken, twee baconsneeden, toast met jam voor Dirk.
Onze dienster vroeg of we Hebreeuws spraken, de Nedelandse/Duitse klanken waarschijnlijk.
Zelf was ze van Moldavië en had een green card, die kun je alleen krijgen door in te schrijven in een loterij, als je deze wint mag je in Amerika wonen en werken, het is één uit tienduizend of zo dat je die wint!
Zij verzorgde ons goed en bleef af en toe een praatje maken in dat Moldavisch Engels van haar, ik liet voor de eerste keer een dollar achter na 't ontbijt.
We willen zo vroeg mogelijk naar Brice Canyon omdat het tegen vier uur te warm wordt om te functioneren. Dus vertrekken we direct na het ontbijt. Het is bewolkt maar een aangename 22°. We rijden eerst 11 mijl tot Brice village en dan de hele 18 mijl tot het einde van het Park, er wordt aangeraden om de vieuwpoints te doen op de terugweg omdat ze allemaal aan de oostkant liggen, dus als je ze van in het begin wil zien moet je steeds de baan oversteken.
Aan Rainbow & Yovimpa Point zie we voor het eerst de Brice Canyon in al zijn glorie. BAM, nu weet ik waarom de Brice Canyon wereldberoemd is en Cedar Breaks en Red Canyon niet!
Het is kolossaal en dan zien we maar 1/18e ervan hier op dit vieuwpoint.
We maken een hike: the Bristlecone loop trail, 1,6 km, een pad door een bos van Spruce dennen, dat gaat tot de klippen en uitgebreide zichten, er zijn ook enkele Bristlecone sparren die je herkent aan een speciale opzet van beginnende kegels met rode basis. Ik heb er 3 gezien maar ik ben ook geen specialist.
Vanaf dit punt deden we alle vieuws:
Black Birch Canyon -> peregrin falcon
Ponderosa Canyon -> bedelende kraai
Agua Canyon -> bikers van Canada
Natural Bridge -> banaan etende kraai
Fairvieuw Point -> Indian Paint Bruch
Piracy Point -> leguaantje
Stamp Canyon -> Pronghorn antilopes
Sunset Point -> getatoeëerde hiker
Hier deden we onze belangrijkste hike waar ik al van in het begin van de reis naar uitkeek.
Navajo Loop, 2,2 km, met een hoogteverschil van 168 m. Helemaal naar de bodem van de Canyon, je ziet de hoodoos met de Wall street high hoodoos, twee natuurlijke bruggen, de haler van Thor, een bekende rots hier, de drie zusters het is een vrij korte maar heel steile wandeling. We deden er 1,40' over. Gelukkig was het vrij bewolkt zodat de warmte niet te hoog was.
Toen we terug kwamen was de Lodge niet ver weg en gingen we een hap eten. We kozen voor het restaurant van de lodge en alhoewel ze 8 á 10 $ vroegen voor een glas wijn konden we toch Utah made bier kopen voor 5,75 per glas, 'T zijn wel boerkes glazen.
Dirk nam een soepje, allebei een burger Dirk,met agnus beef en ik met canadien salmon, en ik nam nog een pecan ijsje, zeg maar ijs, 5 bollen!
Voldaan wandelden we nog even door de gift shop en kochten nog wat leuke dingen voor thuis. Omdat er aan Fairyland Point ook nog purperen rotsen zijn wilden we daar ook een kijkje nemen maar de weg was afgesloten, waarschijnlijk werken.
Dan maar ineens terug naar Bryce village waar we 14j geleden ook gestopt waren, her is hard veranderd, maar enkele punten herkenden we wel, de watermolen, de Rick's die je kan kopen om te breken, ik denk dat we er toen zelfs voor Stefaan gekocht hadden. Ik kocht daar een silly chicken, die bij ons min 25 € kosten, voor 8,63 $.
Centen op, warmte stijgt naar 27° dus in één trek naar ons motel waar we in de lommerte wat luieren tot het minder warm is.
Vandaag hoorde ik een ranger het verschil uitleggen tussen een Nat'l Park en een Nat'l Monument. Een Park wordt zo benoemd na een wet goedgekeurd door het Nationaal gouvernement, een Monument wordt zo benoemd door een President, er zijn dikwijls nog private eigenaars die er land hebben en als zij verkopen kan het gouvernement dit land kopen, pas als het allemaal publiek eigendom is kan het een Park worden.
Een Monument kan ook herroepen worden door een volgende president, maar dat is nog nooit gebeurd.
Rond 8 u is het wat afgekoeld en gaan we een wandeling maken door Main Street, 150 m verder. We kopen ons een large Budweiser, de kleintjes komen alleen in Sixpack, en gaan wat UNO spelen na het verorberen van het laatste stuk kip, die nu wel stillaan ons oren uitkomt.
Ze woog wel 1.380 Gr. Zagen we nu op de verpakking! Tegen tien uur naar bed!Leggi altro
Kane Country
22 giugno 2014, Stati Uniti ⋅ 🌙 26 °C
Archi slecht internet, ik probeerde zoals gewoonlijk,juist voor het slapen gaan de blog door te sturen maar dat lukte niet, dan rond 12u nog niet, rond 2,30u (toen lukte het gisteren) weer niet en om 4,30u eindelijk gelukt.
Na het ontbijt met keuze uit 14 items, ik had mij gisteren misteld, inpakken en wegwezen. Rond tien uur vertrokken we voor een rit van 144 mijl naar Page dat gelegen is aan Lake Powel. Deze nacht, toen ik dus even internetbereik had reserveerde ik een scenic cruise over Lake Powel naar de Antilope Canyon, voor maandag.
Het is een heel eind terug via de Hwy 12 en de Hwy 89 maar als we verder zouden doorrijden dan moeten we een rit maken van 450 mijl, helemaal rond het Nat'l Monument 'Grand Staircase - Escalante' maar dan rijden we te ver East en daar zijn we in 2000 al geweest, daar is het vrij eentonig rijden.
Na de Red Canyon houdt de kleurenpracht inneens op en krijgen we terug bossen en groene weiden, een rust voor het oog!
In Hath waar we vorige keer een koffie dronken was nu bijna alles gesloten, het is zondag en de parking van de kerk stond eivol. Een antiek shop was open maar het was echt oude en versleten rommel dat er stond en duur! 25$ voor een afgedragen, desondanks mooie belt (broekriem). Met onze gekochte CD van Stan Corliss, reden we verder door her western landschap. In Orderville bij een rock shop was de verleiding groot om een Petrofied tree te kopen, dit is versteend hout, zeer mooi en speciaal maar duur, in plaats daarvan kocht ik een ringetje in nachtblauw en zo'n groen zoals een eendennek of vlindersvleugel.
Toen we in Kanab kwamen gingen we op zoek naar het Visitors Center om info van 'The Wave, South Coyote Buttes' te vragen. We zagen er beelden van op Internet ons door kennissen toegezonden, en nu we toch in de buurt zijn!?
We worden verwezen naar een kantoortje verder op de Hwy 89 om aan de loterij deel te nemen. Het gebeurt als volgt: er worden maar 20 hikes per dag toegelaten, van Max 6 personen per hike. Er worden 10 hikes verkocht per internet waar je minstens 3 maanden op voorhand moet inschrijven en enkele data opgeven, dat was voor ons natuurlijk veel te laat. Dagelijks worden er 10 hikes verloot vanaf 9 u 's morgens tot ze de deur uit zijn, en deze zijn maar voor de volgende dag. Toen we om 2 u aankwamen waren deze al weg.
De man van het visitors center had nog een andere tip gegeven, een backroad van waar je de bergen ook kon zien zonder er in te hiken. Dus gingen we daarnaar op zoek. We zagen bergen in alle streepjes en variaties onderweg, maar met een temperatuur van 36° IN DE SCHADUW! Deden we niet echt moeite om uit te stappen, alles gefotografeerd door open of gesloten ramen.
In Kanab was ook een film museum omdat hier in deze streek 115 films zijn opgenomen en niet de minste, Maverick, the planet of the apes, The Greatest Story Ever Told met Charlton Heston.
Het was druk op de baan, heel veel boten die terugkwamen van Lake Powel, dit is echt een verbindingsweg omdat er weinig wegen zijn, zoals eerder uitgelegd.
Welkom to Arizona, het eerste dat we zagen was een wagen aangehouden door de sheriff, waarschijnlijk overdreven snelheid. de wegen zijn hier ook slechter dan in Utah, Dirk dacht zelfs even dat hij een platte band had.
Ook het uur veranderd weer, een uur vroeger dan in Utah. We zitten algauw in echt woestijngrbied, droog en heet, behalve het Lake Powel dat een aangelegd reservoir is op de Colorado River. Toen we aan de overlook even uitstapten om een foto te nemen was het op de autodisplay 40°!
Ik kan daar dus echt niet tegen hé!
Na het Glen Canyon Dam Visitors Center is het N og een kwartiertje rijden tot ons motel, jammer genoeg gaf de GPS forfait, ze duidde veel te vroeg aan dat we ter plaatse waren. Ik ging de weg vragen bij Super 8 motel, dat blijkbaar van dezelfde keten is en ze zei dat we verder richting Page moeste rijden, maar toen we een Walmart tegenkwamen gingen we eerst voorraad inslaan, en toen we buiten kwamen wisten we niet meer welke richten we uit moesten, ik vroeg het nog eens in een tankstation en daar wees men het duidelijker, rechtdoor tot aan Burger King en dan rechts en helemaal doorrijden tot je het aan de rechterkant ziet liggen, zei de pompbediende. En ja het was een heel eind verder dan de GPS aangaf.
Normaal was er geen koelkast, geen microwave, geen koffiezet en geen ontbijt, blijkbaar is dat er allemaal wel, goed voor ons. Of anders hebben we een opgrade gekregen, niet vragen gewoon aannemen.
Wat rusten en bekomen van de warmte op de kamer, een duik in het zwembad en dan op zoek naar de uitslag van België-Rusland 1-0 en groepswinnaar tot hiertoe. De VS houden er al rekening mee dat ze misschien tegen ons moeten uitkomen, bibber bibber!
Nog picknicken op de kamer met echte krokante broodjes! En lekkere jalapeño worstjes, kaas en proscuito ham! En zelfs terug een fles wijn! Het kan niet op, eindelijk Utah en de mormonen verlaten.Leggi altro
Lake Powell
23 giugno 2014, Stati Uniti ⋅ 🌙 26 °C
Redelijk geslapen ondanks de warmte, Dirk zet de airco steeds af omdat die teveel lawaai maakt voor hem, voor mij niet want ik heb liever lawaai in de koelte dan stilte in de warmte.
Ik ga het ontbijt halen dat we aanvullen met onze aankopen.
Ik tuttel wat op de kamer en stuur Dirk in de warmte (32°) om de omgeving te verkennen.
Als hij terugkomt is hij toch blij om in een koelere kamer te komen. Na een tijdje gaan we toch wandelen, je kan moeilijk heel de dag binnen blijven. Ik doe mijn nat sjaaltje aan en mijn hoed op en als we dan van schaduw naar schaduw gaan dan lukt het wel. Er is een shopping center over de deur en daar is toch een Safeway zeker, de keten waar ik een verminderingskaart van heb. Ondanks dat we eigenlijk niets meer nodig hebben gaan we toch shoppen voor 30$, soep, wijn, echte chocolade en nootjes kan je altijd gebruiken. De soep is home made en echt lekker die eten we deze middag op.
Ik smeer een broodje voor op de boot, Dirk kijkt nog wat naar de resultaten van de voetbal van gisteren en tegen half één vertrekken we naar de Wahweap haven. Waar we om twee uur moeten zijn.
Toen we ter plaatse de reservatie gingen ophalen bleek dat de toer van 2,30u gecanceld was wegens teweinig volk. Daar zaten we dan, wachten tot de toer van 4,15 u? Er zat niets anders op, terug rijden zagen we niet zitten voor de tijd die we hadden dus wat rondwandelen. Eerst buiten maar niet lang ik vond algauw de bar/restaurant en daar was juist de match Kroatië tegen Mexico begonnen. Het was spannend , we namen een Grand Canyon pale Ale en later nog een burger gedeeld door ons twee met French Fries en Sweet Potato Fries. De dienster waarvan wij dachten dat ze zeker van Indiaanse afkomst was, was een Turkse zijn supporterde voor Mexico. Ze was sympathiek en zoals de Moldavische van eergisteren kende ze België ook, en onze bierreputatie.
We spendeerden nog een half uurtje buiten in de schaduw en gingen dan aanschuiven om aan boord te gaan. En daar gaf mijn mini IPad de geest! Ik kon geen enkele foto trekken tijdens de boottocht. De zichten waren prachtig en gelukkig kon Dirk volop zijn toestel gebruiken. Ik luisterde dan maar naar de gids.
De rode zandsteen kan 25% van zijn volume aan water opslagen, men dacht zelfs vóór de bouw van de dam dat het nooit zou lukken om daar een reservoir te bekomen omdat het water zou weglekken in het gesteente. De dam is gebouwd omdat er na de winter als de sneeuw in de bergen verder in Utah smelt er steeds een grote flood (overstroming) kwam van miljoenen kubiekmeter water dat rechtstreeks naar de zee vloeide dikwijls met veel schade onderweg. Door de dam blijft dit water in dit waterarm gebied tot ze het verdelen naar de omliggende staten. Alle sites van Indiaanse nederzettingen uit de oudheid, van de Anasazi, werden eerst volledig geïnventariseerd door de universiteit van Utah en eventueel verplaatst naar diverse musea. Nu ligt alles onder water. Lake Powel staat laag want er is een droogte die reeds 15 jaar aan de gang is, het is nu weer iets beter omdat het een strenge winter was met veel sneeuw. Hier houdt men wel rekening met climatechance.
De Antilope Canyon lijkt wat op de fjorden in Noorwegen alleen veel kleurrijker. Rood, lila, crème, wit, soms zwart. En het water gaat van blauw naar groen.
Terug aan land was het al bijna half zeven en de zon begon lager te staan, wat weer een heel ander zicht was.
In het motel namen we een douchke en lieten de IPad afkoelen, voorlopig zonder resultaat. Ik houd mijn vingers gekruist want de IPad heeft garantie maar mijn 600 foto's die erop staan niet!Leggi altro
Grand Canyon, North Rim
24 giugno 2014, Stati Uniti ⋅ 🌙 14 °C
Vannacht aan de verschillende mogelijkheden gedacht betreffende mijn foto's!
Welke heb ik gebruikt voor de blog? Welke doorgezonden per mail, die kan ik recupereren. Wat doe ik morgen, eerst een nieuw fotoappaat kopen bij Walmart!
Waar is de dichtbijzijnde Mac store? Moet ik,het toestel daar achterlaten voor de garantie?
NIET goed voor de nachtrust.
Vanmorgen vond Dirk de resetknop! Hoera, hoera alle problemen opgelost: door de warmte was de batterij leeggelopen en was de shut down opgetreden.
Er wordt 107° F voorspeld dat is weer zo'n 45° C. We wilden verder doorrijden via de I 89a, maar nu las ik op de plaatselijke wegenkaart dat er een landslade, aardverschuiving, is geweest en dat deze weg geblokkeerd is. De enige oplossing is de hele weg terugrijden tot Kanab, en dan naar beneden naar de North Rim van de Grand Canyon. 40 mijl langer rijden en een groot stuk dezelfde weg, dat is niet zo erg. Een voordeel voor ons Lynn want nu komen we op een weekdag in Kanab en de Converse shop is open!
We rijden door een zeer gevarieerd landschap, eerst de Vermillion Cliffs, de Navajo Mountain met vele kleuren. Daarna door woestijngebied met lage struikjes, terug hogerop weiden en farms. Naarmate we dichter naar de North Rim komen daalt de temeratuur van 32° C naar 23° C ondanks de volle zon, het sparren woud heeft erg gelden onder bosbranden en het Fire risk is verry high.
Rond half twee zijn we aan de Lodge maar het is te vroeg om al in te checken. We wandelen wat rond en fotograferen de enorme zichten. We hebben veel Canyos gezien maar de Grand Canyon heeft zijn naam niet gestolen. Enorm diep, enorm wijd, waar we picknicken en dat zicht vonden we al indrukwekkend was maar een zijarm, angel Bright Vieuw Point durfde ik zelfs niet op, ik krijg er duizelingen van, Dirk ging dan maar alleen en trok bijgevoegde foto's.
Na het inchecken om vier uur wandelden we naar de kamer, het is hier heel groot, veel groter dan we gedacht hadden, een beetje zoals Hengelhoef maar dan houten bungalows.
We zitten in kamer 405 en alles samen zijn er 440, de meeste zijn aparte bungalows wij zitten in het motel dus naast elkaar met een bank op de gemeenschappelijke gang buiten.
We zitten aan de oostzijde dus als ik zo vroeg op ben als normaal ga ik de zonsopgang fotograferen.
Er is alleen Wi-Fi aan de shop van de camping dus deze blog vertrekt wat eerder. Want we moeten nog brood halen voor vanavond en morgen vroeg. Het is 3 mijl naar de campground, enkel, dus we nemen tegen onze principes toch maar de auto.
Foto's van de Grand Canyon volgen morgen!Leggi altro
Grand Canyon (rustdag)
25 giugno 2014, Stati Uniti ⋅ 🌙 15 °C
Om half vier opgestaan om de zonsopgang te fotograferen, heel stil goed aangekleed niet zoals toen aan het water, 3 weken geleden!
Over onze kamer komt de zon op maar dan zie je een zijarm van de Grand Canyon dus wandel ik helemaal naar de Lodge. Wel de zonsopgang net als de zonsondergang is niet echt fotografeerbaar, het is te donker in de Canyos en de zon trekt de focus naar zich toe, het is mooier aan zee of met veel wolken, zodag niet de scenerie de aandacht moet trekken maar de zon op zich.
Toen in om 6u terug kwam was alles nog donker en stil op de kamer, ik heb mij dan maar on de bank ervoor gezet en zo alles tot leven zien komen. Raven die de vuilzak kapotmaken, mensen die vertrekken, auto's die aankomen en veel diertjes. toen Dirk wakker werd gingen we ontbijten, ik maakte mijn dagboek van gisteren volledig en daarna reden we 46 mijl om naar andere uitzichtpunten te geen zien naar de Grand Canyon.
Op het Walhalla plateau dat we helemaal over moesten steken zagen we wilde kalkoenen, Merryans's Turkey, niet met zo'n keelzak als bij ons maar meer zoals ze in Schotland ook rondlopen op de highlands. Er was heel weinig verkeer zo vroeg op de ochtend, het was pas 7,30u toen we vertrokken dus alle vieuws waren alleen voor ons.
Greenland Lake was opgedroogd, je zag geen water meer en alles was begroeid, dus dat Lake zit al lang zonder water.
Vista Encantada was groots, gewoon zoals je je de Grand Canyon voorstelt.
Roosevelt Point was prachtig van begroeiing, veel bloemen en ik heb de hele hike van dit Point alleen gedaan want Dirk was in beslag genomen door zijn camera.
Walhalla overlook gaf dan weer een zicht naar waar de Anastazi, de voor vaderen van de huidige Indianen, gewoond hadden. 'S winters in de Canyon maar 's zomers op de Rim, blijkbaar waren de weersomstandigheden op de rim toen zachter want zij konden er graan verbouwen, wat nu niet meer gaat. Er zijn meer dan 50 sites van hen opgegraven en gedateerd.
Ten einde aan Cape Royal zag je eindelijk de Colorado rivier helemaal in de verte.
Vóór de Glen Canyon Dam gebouwd werd, dus vóór 1963, was de rivier roodgrkleurd door de gesteenten die met het water mee kwamen, het was pas na de bouw van de dam dat het opgeloste zand in Lake Powell blijft en de Colorado dus groen ziet!
Colorado wil trouwens in het Spaans roodachtig zeggen: de eerste Spaanse ontdekkers noemde de rivier ook daarom El Rio Colorado.
Hier deden we samen een hike naar het uitzichtpunt van 1 km.
Toen rechtstreeks terug naar het motel, ik deed een dutje van 20' terwijl we terugreden, we namen een aperitief voor onze deur op de bank, terwijl Dirk de lunch klaarmaakte bleef ik heel stil op de bank zitten en er kwamen cliff shipmunks kijken of er geen restjes, kruimeltjes of zo lagen. Ze zijn enorm snel, het lijken muisjes of mini eekhoorntjes met streepjes en zijn zo schattig, zo vlug als kwikzilver over en weer rennen even opkijken en terug weg. Na onze lunch deden we een siësta tot 4 u. De themperatuur ging van 18° tot 24°, best lekker in het zonnetje.
Nog een wandeling via de rim van east naar south en zo ging onze dag hier al vlug voorbij. Na het diner en een spelletje UNO ging Dirk naar de lezing over de sterren die hier heel goed te zien zijn. Er brandt, voor de eerste keer deze reis, bijna geen licht 's nachts of in de omgeving.Leggi altro
Las Vegas
26 giugno 2014, Stati Uniti ⋅ 🌙 27 °C
Heerlijke nachtrust, geen licht, slechts één keer wakker en geen dromen over herinnerbare dingen. De star party gisteren was een succes voor Dirk, Saturnus was de planeet van de Day, omdat zij op dit moment het best te zien was. Maar de sterrenhemel op zich is de moeite waard. Er stonden grote telescopen opgesteld om de planeet goed te zien, licht op de east porch was gedooft en er mocht geen wit licht gebruikt worden, alleen rood, zelfs de flashes op de camera's moesten met rood cellofaan afgedekt worden.
Toen hij terug kwam sliep ik al diep, ik hoorde niets meer.
Rond zeven uur wakker, ontbijten, inpakken en om kwart voor negen waren we weg, even langs de campwinkel omdat dat de enige hotspot is voor het zenden van mijn blog.
Om 9,15 u op weg voor een rit van +/- 450 km naar Las Vegas, van een verschil gesproken van puur natuur naar puur commercieel.
Het is bewolkt en 19° na het afdalen van een 2000 ft van het Kaibab Nat'l Forest naar het Kaibab plateau was het ineens 28°, airco terug op en mijlen rijden door Indanenland, minder verzorgde wegen en op de Vieuw Points verkoop van kleine spullen. Sommige inderdaad hande made maar ik verdenk er ook sommige van dat ze made in China zijn. En in verhouding duurder dan in de shops.
Aan Fredonia juist vóór de grens met Utah slaan we linksaf, Mohave county in, het is dan 32° en bewolkt. Het is een countyroad de 389 en alhoewel grijs aangegeven op de map is het een mooi nieuw aangelegde weg met één rijbaan in iedere richting. We rijden dan Utah binnen en tanken, waarschijnlijk voor de laatste keer, even voor Hurricane, daarna de I15 op rechtstreeks naar Las Vegas. Dat is nog een eind weg, we kruisen nog even een hoekje van Arizona, zien de Josua Tree desert en stoppen aan de grens van Nevada, om een bezoekje te brengen aan het Visitors Center en metteen wat documentatie mee te nemen. Nog 72 km van Las Vegas zien we een monsterfile, gelukkig aan de overkant, en hopen dat dit niet ook aan onze kant is want er zijn ook werken bezig. Tegen drie uur waren we in Las Vegas we reden nog even verkeerd, het is hier ook zo groot! Dirk bleef aan de hoofdingang staan en ik ging ons inchecken, dat was nog niet zo simpel, onze kamer was gereserveerd in november 2013 op Dirk's naam, en nu moest Dirk, ook persoonlijk inchecken, dat ging natuurlijk niet want hij zat in de auto op een plaats waar je niet mocht parkeren, alleen stilstaan. Het hoofd van dienst werd er bij geroepen en eindelijk met mijn creditcard als garantie kregen we onze kamer, die al betaald was van verleden jaar! In de zes weken is er nooit moeilijk gedaan dat ik incheckte met Dirk's rijbewijs.
Onze kamer in Luxor ligt op de 15e verdieping, mooi uitzicht op Mandalay Hotel. We moesten de auto nog binnenbrengen bij 'Dollar' ons verhuur bedrijf, en dat duurde ook langer dan gedacht. Treasure Island was als hotel gauw genoeg gevonden maar waar de auto achterlaten? 3 keer nagevraagd, eerst aan taxichauffeurs en dan aan de valet van een hotel, het stond nergens aangegeven. Gewoon achterlaten op de 6e verdieping van de parking van Treasure Island, en dan op zoek naar de box waar we de sleutel in moesten droppen!
We lieten de auto achter om 5.15u en wandelden de 5,5 km terug naar Luxor, ons hotel, we kwamen aan om 9 u. Er is niet alleen veel te zien, het is ook enorm groot, en je moet veel extra stappen om bv over te steken want de straat is een snelweg geworden en overal zijn oversteekbruggen maar wel extra meters weg van het voetpad en ontworpen om je gemakkelijk binnen te leiden, in casino's en shoppingcenters maar niet zo simpel om weer buiten te geraken. Gelukkig was het warm maar niet ondraagbaar, waarschijnlijk door de bewolking eerder op de dag, 35° en er was 42° voorspeld.
Nog even de restjes opeten die we nog bij hadden en de uitslag van de voetbal gekeken op de flatscreen, we vernamen dat de US dinsdag tegen Belgium moet spelen, dan zijn we thuis en dat willen we niet missen.Leggi altro
Las Vegas Strip
27 giugno 2014, Stati Uniti ⋅ 🌙 31 °C
Goed geslapen, om 7 u naar beneden om te internetten, op de kamer is geen internet in alle public places wel, dus aan een lege bar zat ik mijn blog te verzenden, de Metro op te laden en de post na te zien.
Bij het naar de kamer gaan nam ik twee koffie's en croissant mee om te ontbijten.
We gingen tegen 10 u terug naar de strip dan gaan de gewone winkeltjes open, het zijn er niet veel meer, toch hier aan het einde van de strip vindt je ze nog tot een of ander groot hotel wordt opgetrokken en dan zijn het allemaal, Gucci, Dolce & Gabbana of Louis Vutton achtige dure shops.
Het is al behoorlijk warm zo'n 33° maar er is een beetje wind, net zoals je de haardroger op de hoogste stand zou zetten, even warm is de wond. Dus kuieren we winkel in, casino uit en even op de straat tot het volgende airco gekoelde lokaal zich aanbiedt. De casino's verschillen wel van elkaar qua aankleding, in Paris zijn veel Frans getinte aanduidingen zoals Toilets i.p.v. restrooms, bij MGM veel film en TVProgramma's bij Hard Rock café, natuurlijk Rock en buiten stonden 3 verklede mannen de groep Kiss te verbeelden, tegen tips kon je met hen gefotografeerd worden. Ik liet deze gelegenheid niet voorbijgaan en ze lieten zelfs hun butt zien toen ik zei dat ik liever hun achterkant zag dan hun voorkant.
We wandelden tot Harrah's om te gaan lunchen. Een buffet zoals op een cruise boot, alle smaken vertegenwoordigd. We herinnerden ons nog van vroeger dat Harrah's de beste buffetten had. En ja dat was nog steeds zo!
Ik ging met de bus terug naar Luxor, Dirk die beter tegen de warmte kan wandelde nog voort tot Treasure Island en dan helemaal de 5,5 km terug naar Luxor. Hij was wel bezweet toen hij aankwam om half 4, het is dan ook het warmste moment van de dag zo tot een uur of 6 a 7.
Een douche en een uurtje siësta hielp hem er bovenop.
Na zonsondergang om 8 u maakten we ons klaar om naar de fonteinen van de Bellagio en de Mirage te gaan zien. We namen de interne tramway tussen Mandalay Bay en Excalibur en na een half uurtje stonden we terug waar we begonnen waren, in Excalibur waren we niet op straat geraakt! Dirk ging tevoet en ik nam de bus naar de Mirage, alhoewel dat 4 km stappen is waren we er bijna tegelijkertijd, de bus heeft hier geen aparte baan en zit daardoor in het volle verkeer. Dirk genoot van al de drukte en was blij met een flesje ijskoud water, zodat zijn in lichaamsvocht wat aangevuld werd. We genoten samen van de vulkaan uitbarsting en de zingende fonteinen, ik wandelde een eindje mee en nam de bus terug, Dirk ging weer tevoet. Hij kwam een kwartiertje na mij op de kamer!
Het is twaalf uur en er is een enorme drukte op straat en in de casino's. We zijn dat niet meer gewoon en de drukte samen met de warmte, zelfs op dit uur maakte dat ik blij was om naar bed te kunnen gaan.Leggi altro
Las Vegas, Fremont Street
28 giugno 2014, Stati Uniti ⋅ 🌙 33 °C
Geslapen tot 7 u, we gingen ontbijten bij het Backstage Deli dat 24u open is. We namen een All breakfast club en kregen een warm broodje met roerei, bacon, tomaat, sla en een aardappelkoekje. Het was gemakkelijk want ze vroegen deze keer niets, je kreeg gewoon een warm broodje met alles tussen en je hapt dit weg, dat is dan je ontbijt.
Naar de kamer om ons klaar te maken voor deze laatste volledige dag. Eerst met de bus helemaal naar Fremont Street waar Las Vegas in de jaren 1930 begon. Gangsters die hier een speelhol/hotel begonnen op indianengebied waar de wetten van de VS niet geldend waren. Je kent ze wel: Al Capone, Bugsy Siegel e.a. Veel later in de jaren 1950 werd de Strip geboren, nu is dat het hoogtepunt. Maar Fremont Street heeft nog enkele hotels met bekende namen zoals Golden Nugget. Het is een straat van +/- 500 m lang en helemaal overdekt. Maar de drukte van de Strip is hier niet, het is gewoon een uitgangstraat zoals in Gent of Oostende.
Ik had mijn 24u ticket maar Dirk had een 2u ticket, dus meer dan een half uurtje konden we er niet rondwandelen. Op de bus kregen we controle van een gewapende veiligheidsagent, ik vroeg of hij politie was of controleur: Hij was een armed security! Er waren een viertal jonge gasten op de bus die juist opgestapt waren en nog geen ticket hadden, en de chauffeur zit afgesloten dus moet je op voorhand aan een automaat een ticket kopen, deze gasten werden van de bus gezet, niet zozeer voor het ticket maar omdat ze bier bijhadden en dat is ook verboden.
Toen we bijna aan Fremont Street waren deed een man teken naar de bus om op hem te wachten en hij liep de ziel uit zijn lijf om de bus nog te nemen, toen hij opstapte vroeg de chauffeur of hij Medical care nodig had zo was hij buiten adem en vuurrood, een passagier gaf hem zelfs water! Probeer in deze hitte niet te lopen! Het was 110° F en zonnig.
We namen de expres bus terug tot bijna aan ons hotel tot de MGM, waar ik nog een toegangsticket had voor een show, dacht ik! Na lang zoeken vonden we CBS studio en gingen inschrijven, het was een Opgenomen TVshow, ik dacht dat ik hem zelfs al gezien had op onze TV in België, en hij werd onderbroken door reclame voor: CSI New Orléans, The Secretairy, Stalkers. Wij dachten dat het over het programma was dat er vragen gingen gesteld worden maar het ging over voornoemde serie's. En de show was gewoon op groot TV scherm.
Na eindeloze vragen op een touchscherm kregen we een envelope met coupons en we stonden weer buiten, byby live show!
De coupons waren dan ook nog enkel geldig als je iets aankocht, het was zoals je op de Meir wordt tegengehouden door enquêteurs en dan een mini geschenkje krijgt waar je niets mee kan doen. Alleen de ervaring en het wandelen ernaar toe waren de moeite waard, en de tijdspassering uit de hitte. Volgens een inwoner/werknemer kan het in augustus tot 150° F worden, 'don't come in August!' Zei hij.
We gingen terug naar ons hotel het was alleen maar de straat oversteken maar duurde wel een half uur, walkway op, tramway op, casino door en Dirk waagde een gokje, maar zonder resultaat en om half vijf waren we op de kamer waar we onze laatste fles wijn soldaat maakten, dat duurde ook niet lang. Om 7 u gaan we dineren bij Tender, met aangepaste kledij, geen short, mouwloze shirt of baseball pet, zoals de receptionist aanduide. En ik begrijp haar opmerking, na enkele mensen in badpak door het casino te zien lopen!
'Tender' was de klap op de vuurpijl: vrij chic en vrij duur maar voor genieters als wij een mooie afsluiting van een mooie reis.
Exotic Mushroom soup voor mij en Maine Lobster bisque voor Dirk.
Allebei fluwelig en zacht maar met uitgesproken smaak.
Black Agnus Omaha Beef, 8 oz, for the lady and
Range fed bison, Durban Ranch from Wyoming, 14 oz, for the gents.
Sukkulent mals met één maxi aardappel in de schil pp en drie mini gefruite uitjes en béarnaisesaus.
Daarbij een Fat tire Pale Ale Belgian Stile voor mij, en een Siërra Nevada Pale Ale voor Dirk.
Als afsluiter een American koffie, d.w.z. Gewoon een tas koffie zonder iets, geen suiker, melk of koekje, en een glas Bailey's voor mij en een Jack Daniels voor Dirk.
Die gewoonte kennen ze nog niet want dat was niet gesoigneerd. Het glas kon even goed ons badkamerglas zijn om onze tanden te poetsen.
En dan kont ineens de check, de rekening, als een koude douche op de tafel, wel met de opmerking: 'do it on your own time, when your ready'.
Maar voor Amerikaanse normen was het heel goed. Als we niet getemporiseerd hadden waren we op een uurtje buiten geweest. We konden het trekken tot een anderhalf uur.
Dan naar de kamer en als een blok ons bed in tegen 9 u lagen we beiden te ronken. Nu, terwijl ik dit tik is het 1,30 u, ik draai mij nog eens om en als ik waarschijnlijk in de vroege ochtend wakker word stuur ik dit door.Leggi altro
Van Vegas to Chicago
29 giugno 2014, Stati Uniti ⋅ 🌙 34 °C
Zoals gedacht 7u wakker, gaan internetten en met koffie en croissants uit de Backstage Deli naar de kamer om rustig te ontbijten.
Na ons ochtendtoilet alles maar dan ook alles eerst uitpakken om te sorteren en terug in te pakken. We mogen maar twee valiezen plus een rugzak meenemen. En we hebben twee valiezen, twee rugzakken, twee schoentassen en enkele plastieken tasjes met aankopen!
Dirk's fototas blijft hetzelfde heel de reis. Maar de grote valies met truien, jassen en jeans is onaangeroerd gebleven omdat het praktisch heel de reis goed weer was. Toen we de reis planden en zelfs twee weken voor we vertrokken was het nog winter van voorbij San Fransico tot Yellowstone en toen we er waren was het uitzonderlijk goed weer, zo zie je maar.
Als we nog even rondwandelen in het casino nadat we ingeladen hebben zien we dat de match Nederland-Mexico al aan de gang is, met al die verschillende uren hier is het beginuur moeilijk te volgen, wij dachten dat de match maar om 11,30u zou beginnen.
Om 11u moeten we de kamer verlaten en we zien nog de twee goals van Nederland en verlaten dan de kamer en brengen we nog wat tijd door in de Public Room, we hebben nog twee uur te wachten voor we naar het vliegveld moeten maar zolang wachten we niet want het is veel te koud (airco!) en te lawaaierig in de Public Room. We besloten dan maar om al wat vroeger naar de luchthaven te vertrekken, dat was een goede beslissing, we moesten eerst aanschuiven om een taxi te kunnen nemen want het was heel druk bij de Bell boys. Ik vroeg om een taxi die creditcards aannam want we zitten bijna zonder contant geld, dat was geen probleem. De taxichauffeur zette ons netjes af aan de luchthaven en ik slipte mijn kaart door de betaalcomputer die gemonteerd was op de achterkant van de passagierszetel vooraan. Ineens de tip erbij gerekend dat was gemakkelijk. Dirk gaf nog 1 $ aan de chauffeur omdat hij ons zo goed hielp met de zware valiezen, het leek ook wel een bodybuilder er lagen zware gewichten naast hem tussen de voorzetsels. Je weet niet wat zo'n taximan meemaakt, dat is soms ook bij ons het geval!
We moesten onze bagage zelf in checken, gelukkig kwam een dame ons helpen, zij wisselde ook onze plaatsen in zodat we naast elkaar en aan het raam zaten, en waarom weet ik niet maar ze gaf ons zelfs een vrijgeleide om vlugger door de bagagecontrole te geraken.
Eerst maakten we onze laatste Budweiser en water leeg, en dan gingen we maar door de controle, we moesten niets uitdoen, geen riem, horloge of schoenen en zelfs de IPads mochten in de rugzak blijven zitten, het is een nieuw soort scanner.
We dwaalden langs de winkels en de restaurantjes tot we om een uur of drie een burger gingen eten, het zal een rare dagindeling worden.
Nog wat wachten aan de gate en de vlucht naar Chicago O Hare ging op de aangeduide tijd taxiën, we stegen op om half zeven.
Op de vlucht die 3,15 u duurde konden we op een schermpje film of TV series kijken of zelfs voetbal, maar dan moest je eerst je creditcard swipen voor 5,99 $, ik zat te ver van het scherm en Dirk verstaat het Engels niet genoeg dus hielden we ons bezig met lezen en candy crush. We zaten vooraan met veel plaats voor onze benen op rij 8 juist voorbij de first class.
Omdat we alleen voor de vlucht naar Chicago hadden ingecheckt moesten we onze bagage afhalen en terug internationaal inchecken. En daar liep het mis, het was juist middernacht en alles was gesloten, zelfs de tramway om naar terminal 5 te rijden was dicht.Leggi altro
Chicago
30 giugno 2014, Lake Michigan ⋅ 🌧 18 °C
Ik heb mij dan te slapen gelegd op de banken voor de bagageclaim en Dirk hield de wacht, af en toe ging hij buiten om op te warmen want binnen met de airco was niet te doen. Ik haalde een fleece handdoek uit de valies om mij toe te dekken en dan ging het wel. Om een uur of 4 dronken we een Starbucks koffie om het warmer te krijgen en rond vijven begon het volk voor de binnenlandse vluchten toe te komen, zowel aankomers als vertrekkers.
Men dirigeerde ons naar terminal 5, maar de tramway was out of order, dus op zoek naar de shuttle. Toen we in T 5 aankwamen dirigeerde men ons terug naar T 1 waar we vandaan kwamen, daar werden we geholpen door een vriendelijke werknemer die toch de moete deed om ons van onze valiezen af te helpen want het was nog 11 u vóór vertrektijd, en raadde ons aan om met de trein naar Chicago te reizen, en dat deden we dan ook. Het was 50 min tot Jackson en Dirk dacht dat het misschien aar ddowntown kon zijn want er stapten veel mensen af.
En ja goed gegokt midden in de roos, de Van Buckingham fontein zowat het bekendste van Chicago was op wandelafstand, het Lake Michichan lag er ook vlakbij en het zonnetje deed moeite om erdoor te komen. We zagen mooie buildings jaren 1920, en brede straten echt een grootstad in Amerika.
De reisweg was wel lang bijna een uur om van de luchthaven naar downtown te rijden met een semi-trein/metro, en dat was ongeveer de helft van de lijn zelf!
We wilden niet te ver afdwalen en we wilden nog naar Forest Park, het eindpunt meerijden maar eens we in de trein zaten sloeg de vermoeidheid toe en na enkele haltes, stapten we uit en reden terug naar Chi o' Hare zoals de luchthaven hier heet. We moesten zoeken naar onze gate want die stond niet op de boardingpas omdat we zo vroeg ingescheckt hadden, en welke zitplaats we hadden wisten we voor het instappen ook niet, hopelijk naast elkaar.
Het duurde nog even maar we hadden een plaats op rij 26, Dirk aan het gangpad en ik in het midden, omdat het nacht is bijna de hele reis was dat gemakkelijk, Dirk kon dan al eens rechtstaan.
We kregen af te rekenen met redelijke turbulentie en zelfs het opstijgen ging in sneltempo want er was zwaar weer op komst, een storm kwam over Chicago en nadat we opgestegen waren lag de luchthaven zelfs even plat. Ook boven Canada voelden wij het nog. Al bij al was de vlucht rustig: gemiddelde hoogte 11.267 m en snelheid 1020 km/u, afstand ongeveer 6670 km.Leggi altro
Terug thuis
1 luglio 2014, Belgio ⋅ 🌙 13 °C
Ik resumeer de reis: we reden 7006 km, het was overwegend goed weer, we zagen heel veel en alles moet nog bezinken, er zijn 4763 foto's genomen. Ik gebruik er heel veel voor een film die ik achteraf maak.
De terugreis was eerst 4 u vliegen naar Chicago, daar 13 u wachten op de vlucht naar Brussel die 8 u duurde! We kwamen in Brussel aan dinsdag 1 juli rond 9u 's morgens.Leggi altro
