Mongolia
Hövsgöl Aymag

Here you’ll find travel reports about Hövsgöl Aymag. Discover travel destinations in Mongolia of travelers writing a travel blog on FindPenguins.

Most traveled places in Hövsgöl Aymag:

All Top Places in Hövsgöl Aymag

11 travelers at this place:

  • Day7

    Khuvsgul lake en onze nieuwe familie

    September 19 in Mongolia

    Terug bij de paardenfamilie staat Vé me al op te wachten en we delen onze verhalen van de afgelopen 2 dagen. Tijdens de “teatime” ontmoeten we de 2 Fransen die ik gisteren te paard gepasseerd ben. Zij slapen hier ook vanavond en rijden morgen met ons mee naar het Khuvsgul meer.
    Die rit is lang en het landschap is wit. Blijkbaar heeft het gisteren ferm gesneeuwd. De temperatuur gaat onder nul, we kunnen onze laagjes kledij goed gebruiken! Na 7 uur hobbelen bereiken we eindelijk een asfaltweg waarop we de laatste 100km naar het Khuvsgul meer afleggen.

    We stappen uit aan het Ar Tsaram tourist camp en worden direct heel warm ontvangen door Charlotte, een Engels meisje. We ontmoeten er ook Tsutle, onze gidse voor de rest van onze tour door Mongolië. Een hele lieve, interessante vrouw die goed Engels praat. Ze neemt ons mee naar het huis van Sofia, een 70-jarige vrouw die hier helemaal alleen woont. Sofia is niet haar echte naam, de andere toeristen in onze groep hebben een leuke traditie gestart om de Mongolen een Europese naam te geven nadat zij zelf een Mongoolse naam kregen. Zo wordt onze gidse Tsutle eigenlijk Maria genoemd en is Charlotte haar nieuwe naam Anouka.

    Binnen treffen we nog wat nieuwe gezichten aan. Dennis (aka Baatar) is de Duitse man van Anouka, de Oostenrijkse Robert (aka Sanchar) en zijn vriendin Isabella (aka Piemba) en chauffeur Sanka (aka Max). Tijdens het avondeten leren we elkaar wat kennen en ik voel direct dat we in een toffe groep terecht gekomen zijn. Maria en Max vertellen en lachen graag en ook de andere toeristen zijn heel open en aangenaam. Terwijl de vodka vrolijk rond gaat zoeken ze voor ons ook een Mongoolse naam. Vé wordt Dalai, moedermeer. Max vindt dat ik op een Russische komiek lijk die Shurik heet dus dat wordt vanaf nu mijn roepnaam.

    Na het eten krijgen we een plaatsje in de ger bij de andere 4 toeristen. Daar leren we al snel dat er heel wat speciale regels in een ger zijn. Je loopt niet tussen de 2 steunpalen, die symbool staan voor vader en moeder. Je loopt steeds in wijzerzin in de ger. Je richt je voetzolen nooit naar iemand anders. Je fluit niet in een ger. Je stapt niet op de houten drempel aan de deuropening. Je slaapt steeds met je voeten zo goed mogelijk naar de deur gericht. En ga zo maar door! Allemaal zaken die ongeluk zouden veroorzaken als je ze niet volgt.

    De volgende dag blijven we aan het meer. Daar profiteren we van door een mooie wandeling te doen naar de top van een berg in de buurt. In de namiddag zien Sanchar, Baatar en ik het zitten om een zwemmetje te doen in het meer. Het water is verdomd koud en we schreeuwen het dan ook uit. De vrouwen en Max lachen eens goed met ons, maar het doet toch deugd als we eruit komen. Zeker na een shotje vodka om ons langs binnen terug op te warmen.

    Wat later vervoegen nog 2 nieuwe toeristen onze groep. Hiroyuki Kuma uit Japan (nieuwe naam Donduk) en Linda (of Donduk Tudlum) uit Australië. Hun chauffeur is de oude en grappige Gamba, die we al snel de naam Willy geven. Na het avondeten leren de anderen ons de “Mongolian dance”, een eigen creatie. In een grote kring schudden we de schouders en de benen los, daarna kiezen we elk om beurt een typische Mongoolse activiteit en beeldt iedereen die samen uit. We zijn hier duidelijk in een grappige en creatieve groep terecht gekomen!

    De dag erop verdeelt onze bende zich over de 3 auto’s van Max, Willy en Nema. We lunchen in Moron in het Baigal guesthouse waar we na onze eerste busrit al een nachtje verbleven. En dan is het tijd voor onze eerste douche in 9 dagen, zalig! In de supermarkt vullen we onze voorraad snoep en drank weer bij en dan vertrekken we voor een uur of 3 rijden op bumpy roads. We stoppen net voor zonsondergang in de middle of nowhere om te kamperen. Het is ferm koud en winderig dus sprokkelen we hout voor een kampvuur in het nabijgelegen bos. Max start het vuur terwijl Maria het avondeten kookt in de koffer van Willy’s Russische busje. Een heerlijk avondmaal, straf hoe ze met zulke beperkte grondstoffen en plaats zo lekkere dingen op tafel kan toveren. Rond het vuur is het lekker warm en we amuseren ons met vodka, de Mongolian dance en wat vuurspringen.

    ’s Morgens is het ijskoud, ik doe al mijn laagjes kleren aan en ga direct wat hout sprokkelen om op te warmen. Max steekt het kampvuur weer aan zodat we tijdens het ontbijt warm blijven. Onder de blauwe hemel breken we de tenten af en laden we alles in de auto om verder te rijden. Vandaag zijn het wel heel hobbelige wegen, ik krijg het lastig om vol te houden. Na amper een uur rijden raakt Max met zijn bumper de grond in een diepe geul, dat klinkt niet goed. We stappen uit en de bumper hangt inderdaad los. Geen probleem, wij hebben goeie tape bij en na enkele minuten hangt alles weer stevig vast.

    In de auto bij Willy is het telkens vrij stil omdat hij niet zo goed Engels spreekt. Bij Max en Maria daarentegen wordt er continu getetterd. Ze leren ons ook heel wat Mongoolse woorden en wij leren hen ook tot 10 tellen in het Nederlands. Max houdt van alle soorten muziek dus we horen zowel traditionele Mongoolse liedjes als Mongoolse rapnummers en Engelse eighties klassiekers. Onze chauffeur en gidse zijn ook uitstekende zangers, we amuseren ons prima in de auto!

    We stoppen aan de rivier Itr voor de lunch. Het is mooi weer dus we halen de tafel en klapstoeltjes uit en genieten even van de zon. We helpen Maria wat met het snijden van de groentjes en daarna ga ik met Donduk wat water halen. Ondertussen is Max aan het vissen in de rivier en op nog geen 10 minuten tijd heeft hij er al 2 uit het water gehaald. Hij kuist ze op en we nemen ze mee om te verwerken in het avondeten.
    We rijden nog 3 uur verder op de hobbelige baantjes en nu begint het mij echt wel tegen te steken. Ik probeer wat te slapen terwijl ik het handvat boven de deur vast houd maar mijn hoofd schud constant van links naar rechts. Gelukkig zien we Tsagaan Nuur verschijnen, het Witte Meer, waar we overnachten. Opnieuw krijgen we een extra toerist in de groep. Het is Marlon, een Nederlands meisje dat vanaf nu Aruna genoemd wordt.

    Nog een filmpje: https://photos.app.goo.gl/qn5Dki9Ag6sC6bcz8
    Read more

  • Day4

    Ulaanbaatar en het Tsaatan volk

    September 16 in Mongolia

    Op een onmenselijk vroeg uur (4u15) vliegen we naar Mongolië. Daardoor is het gelukkig heel kalm op de luchthaven en verloopt alles vlot. Na 4u vliegen landen we in Ulaanbaatar en met een taxi doen we de laatste 15km naar het Golden Gobi guesthouse.  Oiko leidt ons kort rond en daarna kruipen we direct ons bedje in om wat slaap in te halen. We worden wakker rond 20u en gaan een stukje eten. Het is verdorie al koud buiten, een hele verandering met Bishkek. Daar konden we op ons gemak in onze t-shirt rondlopen ’s avonds, nu is het ongeveer 5 graden en kunnen we onze trui en jas goed gebruiken.

    De volgende dag willen we graag wat info over de tours die ons guesthouse kan regelen. Blijkbaar is de verantwoordelijke, Ogi, pas vanavond terug dus gaan we eerst iets eten in de stad. Onze keuze valt op Loving Hut, een vegan keten met heerlijke gefrituurde Mongoolse dumplings (khuushuur) en soep.

    Daarna ga ik nog even de stad verkennen. Op het centrale plein van Ulaanbaatar merk ik dat de stad verrassend modern is. Terwijl onze wijk vooral uit stenen huisjes en oude Sovjet gebouwen bestaat, zie ik hier de ene na de andere glazen wolkenkrabber opduiken. Het is ook geweldig druk. Op de brede 3-vaksbanen staat er een lange file en een agent die in het midden van de weg staat probeert alles in goede banen te leiden. De hoeveelheid uitlaatgassen valt hier gelukkig beter mee dan in Kazachstan en Kirgistan. Het valt mij op dat er superveel Toyota Priusen rondrijden. Alleszins beter voor het milieu dan die oude afgedankte Russische auto’s. Op het voetpad zigzaggen honderden mensen door elkaar om hun bestemming te bereiken.

    Na een toertje van een uur keer ik terug en om 22u30 kunnen we eindelijk met Ogi spreken. We vertellen haar dat we o.a. interesse hebben om de Gobi woestijn te zien, het rendiervolk te bezoeken en het Khuvsgul meer te zien. Ze vertelt ons dat er deze morgen net een groep van 4 toeristen vertrokken die een gelijkaardige toer doen, dus als we willen kunnen we hen achterna reizen. Als we ook nog de rendieren willen bezoeken, dan moeten we eerst enkele dagen op ons eigen met een chauffeur rondreizen. We kiezen voor het laatste en zo puzzelt Ogi voor ons een tour van 21 dagen in elkaar. We krabben even in ons haar, dat is direct wel heel lang. Wij hadden eerder gedacht aan 2 of 3 kleinere tours van een week… Maar langs de andere kant heeft Ogi wel een punt dat we op deze manier minder “dubbele afstand” moeten doen door telkens naar de hoofdstad terug te keren. We besluiten om eens zot te doen en boeken de tour die ze ons aanbiedt. Voor “slechts” 5 800 000 Mongoolse tugrik (we voelen ons hier miljonair!) is alles in de sjakos.

    De dag erop worden we al om 7u15 naar het busstation net buiten de stad gevoerd. Een deftige, paars versierde bus dropt ons normaal gezien tegen 21u vanavond in de stad Moron waar we in een guesthouse blijven slapen. We zitten best comfortabel en ook de asfaltweg is in goede staat. Een goed begin! Op de tv vooraan in de bus wordt de hele rit lang een dvd met traditionele Mongoolse muziek gedraaid, inclusief clipjes. Het zijn vaak heel klagerige liedjes maar soit, zo leren we de cultuur toch al wat kennen.

    Eens we de buitenwijken van Ulaanbaatar verlaten, verandert het landschap al snel. Groene steppe en heuvels domineren het zicht. Af en toe passeren we een witte ger, de Mongoolse variant van de joert. Het wordt een lange, lange rit en uiteindelijk komen we om 22u30 aan in Moron. We worden opgehaald door Baigal, de eigenares van de guesthouse die gelukkig dichtbij het busstation ligt zodat we snel kunnen gaan slapen.

    Na een goeie nachtrust kopen we beiden een muts in een lederwinkel naast de deur, om ons te wapenen tegen de kou in Mongolië. Dan stappen we in het grijze Sovjetbusje van onze chauffeur Nema en vertrekken we naar een paardenfamilie. Zij wonen in gers vanwaar we morgen te paard naar het rendiervolk kunnen geraken.

    Eerst stopt Nema op de black market van Moron om wat inkopen te doen. We hebben even tijd om de gang van zaken in de stad te bekijken. Naast de “normaal” geklede bevolking zien we af en toe wat mannen en vrouwen in traditionele kledij. Ik kan het best vergelijken met een Japanse kimono waar ze een gekleurde riem op dragen. De meesten van hen rijden op moto’s, die ze op de steppe gebruiken om hun vee bijen te houden. Het valt me ook op dat veel vrouwen en kinderen sleuren met gele waterbidons op kruiwagens. Veel gezinnen hebben wellicht dus geen lopend water in huis en moeten hun voorraad aan een bron halen.

    Nema komt terug en we beginnen aan een offroad avontuur. Geen asfalt meer, enkel 4x4 sporen door de steppe waarop we amper 20km per uur kunnen rijden. Er zijn zodanig veel hobbels en putten dat ik er niet eens in slaag om wat te slapen. Mijn hoofd botst constant naar alle kanten, we zijn alletwee blij dat we een pilletje tegen reisziekte genomen hebben.

    Het landschap verrast me enorm. Ik had gedacht dat we door een eindeloze groene vlakte zouden rijden maar dat blijkt niet zo te zijn. We doorkruisen enkele rivieren, rijden op rotsachtige stukken en komen dan in de prachtige taiga terecht. Naaldbomen in alle mogelijke tinten groen, geel en oranje vullen het landschap rond ons. Ik zou dit uitzicht verwachten in het noorden van Scandinavië ofzo, maar niet in Mongolië. Geweldig om te zien.

    Na een uur of vier stoppen we in een dorpje van 10 huizen om de lunchen en daarna hobbelen we lustig verder. Gelukkig kunnen die Sovjetbusjes wel wat verdragen. We krijgen eventjes extra passagiers mee. 2 plaatselijke kinderen liften mee naar het volgende dorp waar morgen de school terug begint. Ze dragen ook de traditionele kledij die we in Moron zagen en entertainen ons onder de baan met enkele Mongoolse liedjes. We zetten hen af en net nadat het donker is, zo rond 20u, bereiken we onze bestemming.

    De vrouw van de familie maakt snel wat thee voor ons. Al vind ik niet dat je dit echt thee kunt noemen. Het is vooral melk, met een klein beetje theesmaak. Niet slecht, al vind ik gewone thee toch lekkerder. Er wordt ook soep met pasta en schapenvlees voor ons gekookt en daarna krijgen we een ger toegewezen waar het vuurtje lekker staat te branden. Morgen staat ons een tochtje te paard te wachten naar de Tsataan, het rendiervolk. Volgens de man van de paardenfamilie is het zo’n 9 uur rijden. Godmiljaar! Ogi had ons gezegd dat het 6 uur zou zijn, dat is al een groot verschil. Ze had ons ook gezegd dat we konden stappen als we dat wouden, maar hier zeggen ze dat de afstand daarvoor te groot is. Hmmm, dat wordt afzien…

    Met twijfel beginnen we aan onze paardentocht. Vé heeft schrik dat het te zwaar gaat zijn voor haar. Ik denk ook dat het afzien wordt. We spreken af dat we na 2 uur beslissen of we verder doorgaan of terug keren. Onze gids Baggy spreekt geen Engels en geeft ons ook geen uitleg over hoe we de paarden moeten aansturen. Nog een geluk dat we dit al eens eerder gedaan hebben in Kazachstan. De paarden stappen rustig en zijn ook een stuk kleiner dan de Kazachse paarden waardoor we op een of andere manier comfortabeler zitten. Toch gooit Vé na anderhalf uur de handdoek in de ring. Ik kan het haar niet kwalijk nemen, ook al wil ze zo graag de rendieren zien. Het zou gewoon te veel afzien zijn.

    Ik beslis dat ik wel verder wil gaan. Daardoor moet Vé te voet terug naar het gerkamp, Baggy en ik gaan verder met de 4 paarden. Anderhalf uur later stoppen we kort voor de lunch en nog een uur later komen we 2 Franse toeristen en hun gids te paard tegen. Zij komen van het Tsataan kamp en vertellen me dat het slechts een uurtje verder is. En effectief, na een klein uur door de naaldbossen zien we in de verte enkele typische Tsataan tipi’s verschijnen. Na 5u rijden zijn we er al! Ik voel het wel in mijn knieën en aan mijn gat maar het valt best mee. Hadden we dat op voorhand geweten, dan zou Vé de tocht zeker ook uitgereden hebben.

    Baggy haalt de zadels en de bagage van de paarden en we stappen de laatste 500 meter te voet. De “familie” bestaat uit 2 oude mannen en een 20-tal prachtige rendieren. De mannen verwelkomen ons en we houden een uitgebreide thee sessie in een van de tipi’s. Ook hier is het meer melk dan thee, de melk komt deze keer van de rendieren. We proberen wat te babbelen maar aangezien Baggy noch de 2 mannen Engels spreken, is het niet gemakkelijk. Ik versta wel dat ze beiden getrouwd zijn maar dat hun vrouwen en kinderen in een dorp verderop verblijven en naar school gaan.

    Na de thee ga ik uitgebreid de rendieren groeten. Wat een prachtige beesten! Sommige zijn volledig wit, andere grijs of een mengeling van de twee. Ze zijn rustig en ook nieuwsgierig. Ondanks dat ze vastgebonden zijn, proberen ze tot bij mij te komen. Ik steek mijn hand uit en in plaats van eraan te ruiken of te likken wrijven ze met hun gewei over mijn hand. Grappig. En ook superzacht door de vacht die erop staat. Na het avondeten en nog wat meer thee kruip ik in de tipi met 2 slaapzakken rond mij. Dat zal nodig zijn want het wordt een koude nacht, zeker omdat we gewoon op de grond slapen.

    Na het ontbijt de volgende dag neem ik afscheid van de mannen en geef ik hen nog een klein cadeautje als bedanking voor mijn verblijf. Vé en ik hadden kleurstiften en boekjes gekocht voor de kinderen en tandpasta voor de volwassenen. Maar aangezien er geen kinderen zijn, geef ik dus enkel de tandpasta af. Een van de mannen kijkt naar de tube, trekt zijn schouders op en lacht dan naar mij om zijn tanden te tonen. Welgeteld 1 tand aan de bovenkant en 3 aan de onderkant. Lap, ik heb precies niet het beste cadeau gekozen! Maar hij stelt me gerust en doet teken dat hij de tandpasta aan zijn kinderen zal geven.

    Hier hoort natuurlijk nog een filmpje bij om jullie te tonen hoe Mongolië eruit ziet: https://photos.app.goo.gl/jG9uf1LVfZxMPs3i6
    Read more

  • Day11

    De marmot en de pijnlijke schouder

    September 23 in Mongolia

    De marmot en de pijnlijke schouder
    Er volgt een dag zonder rijden, gelukkig. We wandelen over een groot zwart veld van lavarotsen naar de Khorgo vulkaan, 5km verder. Wanneer we terug beneden komen, staan Maria en Max te wachten met een heerlijke lunch: zelfgemaakte gefrituurde dumplings. Alweer hoedje af voor Maria. ’s Avonds krijgen we nog een verrassing na het avondeten. Max heeft vandaag een marmot geschoten en klaargemaakt dus eten we samen het vlees op. Superlekker, een beetje zoals konijn. Heel mals en vol smaak. Zelfs Vé schuift haar principes van vegetariër even opzij en geniet er ook van. Het is blijkbaar een eer om marmot te eten te krijgen, wellicht komt dat deels doordat het illegaal is om marmotten te schieten...

    Vandaag genieten we in de Tsenkher hot springs. Een echte luxe voor ons, want we kunnen douchen, onze kleren laten wassen en uiteraard een baddeke nemen in de hot springs. Het zijn eigenlijk 4 zwembaden waar het 90 graden warme ondergrondse water gemengd wordt met koud water tot een lekkere temperatuur. Al zijn sommige van de zwembaden echt te warm om lang in te blijven. Aan het resort staan ook enkele jeeps met het opschrift van Mongolia’s next top model. Later zien we effectief enkele dames een fotoshoot doen met yaks en paarden op de achtergrond. Grappig om te zien, het lijkt eerder een scène uit Boer zkt vrouw. ’s Avonds sorteren de mannen wat foto’s en filmpjes in het restaurant terwijl de vrouwtjes nog eens in de hot pools springen.

    De volgende ochtend rijden we richting Orchon waterval waar we bij een familie in een ger verblijven. ’s Avonds is er een kampvuur en daar ontmoeten we een andere groep van 6 toeristen die de komende dagen hetzelfde programma als wij afwerken: wandelen naar de Eight Lakes, de dag erna paardrijden en de 3e dag terugkeren naar deze ger. Na de gebruikelijke shots vodka uit onze eerder gekochte yak beker (gemaakt van yak hoorn) kruipen we onder de wol.

    Niet voor lang helaas, want om 2u worden we gewekt door een luid roepende Max. “Guys please help, Maria is in pain!”. Max ziet er ferm dronken uit, we weten dus niet goed hoe ernstig we hem moeten nemen. Baatar is dokter, dus hij gaat als eerste een kijkje nemen en komt even later de ger binnen met Maria. Ze is op een of andere manier op haar schouder gevallen en die staat erg gezwollen. Ook zij klinkt nogal dronken en jammert van de pijn. Baatar slaagt erin om haar wat te kalmeren en haar neer te leggen in een van de bedden. Donduk Todlum is fysiotherapeute en schiet ook te hulp door een soort verband te maken waar Maria haar arm in kan laten rusten. Ze denken allebei dat haar ligamenten gescheurd zijn. Dat betekent dus waarschijnlijk het einde van de reis voor haar.

    We proberen haar en Max verder te kalmeren en uiteindelijk vallen ze beiden in slaap in onze ger. ’s Morgens heeft Maria nog steeds veel pijn dus ze moet terug naar Ulaanbatar geraken voor een foto van haar schouder en mogelijks zelfs een operatie. De familie vindt een chauffeur die haar mee wil nemen, maar het wordt ongetwijfeld een pijnlijke rit voor haar. 10 uur in een auto op hobbelige baantjes, ocharme. Baatar geeft haar wat pijnstillers mee en we nemen afscheid. Ze excuseert zich voor wat er gebeurd is maar we stellen haar gerust dat ze er niks aan kan doen.

    We moeten ook allemaal even bekomen van de situatie en besluiten om te wachten tot na de lunch om te vertrekken op onze wandeltocht. Max gaat mee als onze gids en als we binnen 2 dagen terugkomen dan zal er een nieuwe gidse komen voor de rest van onze tour.

    We nemen enkel het hoogst noodzakelijke mee. Vooral veel kleren, want het belooft koud te worden de komende dagen. Eerst brengt Max ons 15km verder met de auto en van daar beginnen we aan de wandeltocht. Het is al 15u dus hopelijk is het niet té ver zodat we voor het donker aankomen.

    Het eerste uur gaat het vrij steil omhoog door een naaldbos. Op de top van de hoogste helling stoppen we even voor foto’s en hebben we een mooi uitzicht op de omringende vlaktes en bergen. Vanaf hier gaat het even bergaf en daarna steken we een open vlakte over. Het wordt ferm drassig, gelukkig hebben we goeie schoenen aan. Behalve Donduk Totlum, die op haar sportschoenen al snel natte voeten heeft.

    In de verte doemen donkere wolken op, hopelijk zijn we bijna aan de ger waar we slapen. Het blijkt uiteindelijk nog een uur te zijn op drassige paden maar we blijven gelukkig gespaard van regen of sneeuw. Nog een stukje door het bos en dan een laatste klim, en dan bereiken we de gers. 3u30 gestapt, dat was toch een flinke wandeling. Vlak achter de gers ligt Bellybutton Lake, een van de Eight lakes.

    We worden door de nomadenfamilie uitgenodigd voor thee. Een klein jongentje ligt te slapen op het bed terwijl de televisie een reportage toont van hoe je een gebroken schouder moet ondersteunen. Als dat geen toeval is. We krijgen een ger toegewezen, smullen van het avondeten dat de moeder van de familie voor ons maakt, en kruipen dan ons bedje in.
    Read more

  • Day103

    Ab in den Norden

    May 26 in Mongolia

    Zurück in Ulaanbaatar wurde erstmal ordentlich geduscht, Kenny´s Wassertanks & Kühlschrank gefüllt und natürlich Käsekrainer gegessen.

    Am nächsten Tag brachen wir auf in Richtung Westen.
    Ganze 27km fuhren wir, ehe uns bei einem Überholvorgang eine Buchse vom Schaltgestänge Zerbrach und wir nicht mehr schalten konnten.
    Wir versuchten den Schaden notdürftig zu reparieren, aber die Zündende Idee blieb leider aus.

    Die Werkzeuge waren wieder alle verstaut und wir waren abfahrt bereit, ein Mann hielt neben uns an - Er konnte Englisch und sagte er arbeitet bei VW in Ulaanbaatar (es gibt in der ganzen Mongolei eine VW Werkstatt…)
    Er meinte wir sollen ihm folgen, er bringt uns hin.
    Nach 5min fahren sprang uns wieder das Schaltgestänge raus und so musste Chris die komplette Strecke (mit Kreuzungen und Ampeln) im 3. Gang zur Werkstatt fahren
    So kamen wir an einem Sonntag Nachmittag an der VW Werkstatt an und durften die Nacht auf dem Parkplatz bleiben.

    Wir waren das erste Auto am Montag Morgen das in die Werkstatt fuhr und nach 3h und 23,50€ war Kenny auch schon wieder Startklar.
    Wieder mal Glück gehabt!

    Zeitbedingt planten wir nochmal um und beschlossen in den Norden zum Khuvsgul See zu fahren. Auf dem Weg in den Norden fing es plötzlich an zu schneien und die Berge wurden weiß.
    An diesem Tag hatten wir eine Temperatur Schwankung von 29C - angeblich normal hier - für und doch sehr gewöhnungsbedürftig.

    Knapp 900km später waren wir dann am See, die Sonne schien und wir suchten uns einen geeigneten Schlafplatz wo wir 2 Tage
    verbringen konnten.
    Der See war klar wie Leitungswasser und man konnte direkt daraus trinken.
    Zum baden aber noch etwas zu kalte, denn er war zum Großteil noch gefroren…
    Read more

  • Day45

    This morning we will drive out to an ancient burial site featuring Mongolia's mysterious “deer stones”, these are memorial stones representing important leaders and warriors, carved with deer motifs. After visiting the site, we continue our trip northward to one of the world's biggest fresh water sources, the stunning “Khövsgöl Lake”. Khövsgöl Lake and its amazing surroundingst are home to several of Mongolia's ethnic minorities as well as a refuge for a wide variety of wildlife. One of the most interesting ethnic groups living near the lake is the Tsaatan, also known as 'The Reindeer People'. A small tribe of Tsaatan consisting of about 40 families lives with its herds of reindeer in the forests around the lake. These graceful animals provide the tribe with all its basic needs - milk, meat and transportation. As there are very few Tsaatan left and this is a mobile population, we may meet them but there are no guarantees - however, the scenery of the area is well worth the exploration. The following day we will take a hike around the forests and meadows near the lake. Lying at about 1.650m above sea level, surrounded by mountains rising above 3.100m, the waters of Khovsgol are deep and spectacularly clear and pure. We will hike through thick pine forests carpeted with flowers and explore the setting of Mongolia's 'Blue Pearl'. In Khövsgöl Lake we will stay at a ger camp. Included Activities: Walk through the beautiful area of Khovsgol and try to meet the local Tsataan Reindeer Herders (if available). Optional Activities: Take a horse ride through the incredible Siberian forest scenery surrounding Khövsgöl Lake (if time allows). MNT 10000

    27.06.2018
    Wir sind wieder off-road. Nach wenigen Kilometern hatten wir dann wieder harten Straßenbelag unter den Rädern. Es geht vorerst weiter nach Nordosten. Später dann in Richtung Nord. Wir haben einen kurzen Stop am salzhaltigen See „Achimag nuur“ gemacht. Danach haben wir in der kleinen Stadt „Moron” etwas eingekauft. Generell gilt: Mongolische Städte sind eher uninteressant. Dafür ist die Natur echt herausragend.

    Nachmittags:
    Wir haben die eingezäunten „deer stones” bei brutaler Hitze besichtigt. Nichts Besonderes, aber eben historisch. Gegen 18:00 sind wir im ger-camp angekommen und müssen ein tent mit Dana und Steve aus Australien teilen. Normalerweise ist Heidi der „sozialere Part” von uns beiden. Aber heute muss sie offensichtlich über mehrere Schatten springen*. Da wir uns heute um 22:00 Ortszeit das Weltmeisterschaftsspiel Deutschland gegen Südkorea** ansehen werden, wird das für uns eine kurze Nacht.

    *Am Ende der Reise haben wir uns mit Dana und Steve hervorragend verstanden.
    **Das Fußballspiel war aus deutscher Sicht ein echter Flop.

    Editiert am 09.12.2018
    Text von Wolfgang
    ÖFFENTLICH
    Read more

  • Day44

    Over the next few days we continue driving north on one of Mongolia's most beautiful routes, crossing high mountain passes, vast grasslands, and small creeks! We will pass by the beautiful alpine Lake Zuun en route. We hope to arrive at Mörön, the provincial capital, the following afternoonund . We will visit the local market, Danzadarjaa Monastery and the local museum. If we don't have time on this section of the trip, then we can visit the town after coming back from Khövsgöl Lake. We will aim to wild camp near Zuun Lake and near the town of Mörön. Discover the mysterious ancient Deer Stones near Mörön, erected by Bronze Age nomads over 3000 years ago.

    Die Sonne scheint wieder, aber gegen 08:00 morgens ist es immer noch ziemlich frisch. Erst im Verlaufe des Tages werde ich mich der Skiunterwäsche entledigen. Wir setzen unseren Nomadenkurs in Richtung Norden fort.

    Nachmittag:
    Wir durchqueren eine total einsame Region, die auf etwa 1.700 müN liegt. Es ist eine schöne hügelige Landschaft. Gelegentlich sehen wir Nomaden mit ihren Herden in dieser gigantischen Weite verteilt. Pferde, Rinder, Schafe und Ziegen in großen Herden sind überall anzutreffen. Auf den Hügelgipfeln sind gelegentlich Fichtenwälder zu sehen. Unser truck kämpft sich „off-road“ beständig in Richtung Norden weiter. Unsere Geschwindigkeit reduziert sich auf max. 30 km/h. Danach fahren jetzt durch eine komplett andere Landschaft, die zunehmend bergiger wird. Erinnert eher an Afrika. Seit mindestens 2 Stunden haben wir kein Nutzvieh mehr gesehen. Dieses Gebiet scheint eher ein Winterquartier für die Nomaden zu sein. Das Gras ist deutlicher höher und lässt darauf schließen, das dieses Gebiet seit längerem nicht mehr beweidet wurde. Gegen 18:00 bauen wir unsere Zelte am „Selenga river“ auf -weitab jeglicher Zivilisation. Mittlerweile sind wir wieder auf ca. 1.000 müN und die Temperaturen sind deutlich angenehmer. Wir haben alle im „Selenga river“ ein erfrischendes Bad genommen. Heute Nacht werde ich auf lange Unterhosen verzichten können.

    Editiert am 08.12.2018
    Text von Wolfgang
    ÖFFENTLICH
    Read more

  • Day46

    Khövsgöl lake

    June 28 in Mongolia

    28.08.2018
    0:02h
    Der Tag hat nicht gut begonnen. Deutschland ist raus!!!
    Deutschland: Südkorea 0 : 2
    Deutschland ist verdient ausgeschieden.
    Wer so pomadig Fußball spielt ,hat es nicht anders verdient.

    06:00h:
    Ich drehe meine einsamen Runden am See. Noch ist es ziemlich frisch. Aber immerhin scheint die Sonne.

    Nachmittags:
    Wir sind ein bisschen Kajak gefahren. Mein Ding ist das aber nicht wirklich. Heidi geht wieder Reiten. Ist auch nicht unbedingt mein Ding. Aber ich habe eine gute Ausrede gegen das Reiten: Mein Allerwertester! Der tut immer noch weh nach dem letzten Reiten. Gegen Abend haben wir mit einem Speedboot einen Bootsausflug auf eine Vogelinsel gemacht. Abends hatten wir noch eine Musikvorführung.

    Editiert am 09.12.2018
    Text von Wolfgang
    ÖFFENTLICH
    Read more

  • Day47

    Morgens:
    Wir haben das ger camp getauscht und sind knapp 5 km weiter in ein simples camp gewechselt. Hier haben wir auch wieder eine Basic Hütte für uns alleine. Heidi sagt zwar, dass sie sich an das Teilen des tents gewöhnt hat. Glauben tue ich ihr das aber nicht.

    Nachmittags:
    Ein privater Bus bringt uns zum Ausgangspunkt (1.600 müN) des tracks zum „Hu-Uvs-Ula (2.648 müN)”. Heidi wird im camp zurückbleiben, da sie sich etwas unwohl fühlt. Nach einem anstrengenden Marsch über gefühlte zwei Stunden habe die Höhe von 2.403 müN erreicht. Im Prinzip könnte ich jetzt auch noch den Gipfel des Hu-Uvs-Ula erreichen. Meine Fitness würde es zulassen. Aber meine Outdoorsandalen sind für das immer alpiner werdende Gelände schlicht nicht optimal geeignet. Jetzt bräuchte ich echte Wanderschuhe. Die habe ich aber bewusst nicht mitgenommen. Außerdem geht die Gruppe auch nicht zum Gipfel, sondern geht nur bis zu einer Aussichtsplattform mit einer tollen Aussicht auf den lake. Den Berg runter gehen war dann schon deutlich einfacher. Ich bin am Spätnachmittag wieder am Ausgangspunkt angekommen. Ich bin zwar nicht mehr der Schnellste, aber die Kondition reicht allemal noch für solche Bergbesteigungen. Wanderschuhe wären aber dennoch angebracht gewesen. Die Aussicht war spektakulär und hat die Anstrengungen gerechtfertigt. Am Anfang hat es geregnet. An Ende war das Wetter wieder gut.

    Editiert am 09.12.2018
    Text von Wolfgang
    ÖFFENTLICH
    Read more

  • Day43

    Murun

    August 22, 2015 in Mongolia

    Vannacht gelukkig geen wolf gehoord of gezien. We breken de tent af en zitten al snel weer in de wagen. Eerste stop staat niet op het officiële programma: een begraafplaats uit de steentijd; heel bijzonder. Tegen de lunch bereiken we Murun. Het stadje is niet echt heel spannend, maar we rusten er weer een beetje uit. Na de douche (ook weer eens lekker) hebben we ook nog een warme slaapplek! Het leven is weer wat mooier ;)Read more

  • Day44

    Hatgal aan het Khuvsgul meer

    August 23, 2015 in Mongolia

    Rustige rit naar Hatgal. Vandaag eens een keer over een asfaltweg; scheelt een hoop :) Tegen de lunch zijn we in het guest house met normale toiletten, een douche en internet! Kamer is wat merkwaardig, maar goed, hier kun je alles verwachten. Na de lunch wandelen we naar het stadje waar het meer ook begint. Het is een slaperig stadje; weinig actie. Voor het avondeten worden de pennen met vlees en groente op het kampvuur gegooid (nee echt, OP het vuur ;)) maar het smaakt alsnog heerlijk. We laten de overige kampbewoners voor wat ze zijn en kruipen in onze slaapzakken; wat kan een matras toch lekker aanvoelen...Read more

You might also know this place by the following names:

Hövsgöl Aymag, Hovsgol Aymag, Khubsugul’skiy Aymak

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

Sign up now