Philippines
Eastern Visayas

Here you’ll find travel reports about Eastern Visayas. Discover travel destinations on the Philippines of travelers writing a travel blog on FindPenguins.

6 travelers at this place:

  • Day13

    Awkward Bato

    April 25 on the Philippines

    Eens afgezet in Ubay had ik meteen een babbeltje met een agent die me aansprak. Die wilde duidelijk werk maken van een toeristenvriendelijke atmosfeer. Ik stapte daarna meteen naar de haven om te kijken hoe ik m'n vertrek de volgende dag best kon regelen, verkenning van het stadje en of ontspanning zou erna nog wel kunnen. Nu bleek er net een boot te vertrekken, werd ik achterop een brommer gezet en naar de pier gereden, en kon ik nog net voor het vertrek via de laadbrug op de boot. Dat ging gek vlot, gek snel, gek efficiënt.

    Eens op de boot verifieerde ik of hij nu naar Bato of naar Hilongos ging (Bato dus) en begon een lokale toerist me te ondervragen. Eerst de typische vragen, van waar ik ben, wat ik allemaal al gedaan heb, waar nog naartoe, enzovoort. Bleek dat hij in transport van maïs werkte en vaak in Europa kwam. Hij kende Antwerpen en Gin (duurde even voor ik doorhad dat hij Gent bedoelde), kwam ook in Gdansk soms en een stad in Duitsland. Dan kwamen er vragen in de trant van of ik getrouwd was, wat ik voor werk deed, en uiteindelijk hoeveel ik verdiende. Als ik al niet op m'n hoede was, was ik dat toen helemaal. Ik heb het gesprek maar subtiel afgerond, mijn hoofd neergelegd en m'n spullen dicht bij mij gehouden.

    Vanop de boot zag ik weer een knappe zonsondergang met een immense variatie aan prachtige kleuren. Tegen dat we in Bato aanmeerden (we bleven eerst nog een half uur op afstand want er was niet genoeg plaats ofzoiets?) was het pikkedonker. Ik had al wel via TripAdvisor een hotel gevonden (het enige leek me) en ging daar meteen heen.

    'Holy Child Pension', komaan seg 😂 De standaard kamers van 800php bleken volzet dus ik moest een luxe-kamer van 1000 php nemen. Dat was dan gewoon een kamer met dubbel bed ipv twee enkele bedden... Om daar nu 200 meer voor te vragen? 🙄 Daarenboven stonk het in mijn (bad)kamer echt naar riool, waarvoor de oplossing van het personeel dan was dat ik het licht met automatisch afzuigsysteem dan best kon aanlaten. Als kers op de taart waren het van die extreem oude stopcontacten waar moderne priezen op geen enkele manier inkunnen en mijn adapter door de aardingsstaaf niet in past 😣 rotkamer dus, al hadden ze aan de receptie gelukkig wel één adaptor die ik wel kon gebruiken! Oef!

    Na een warme douche ging ik wat rondlopen in Bato om al eens op zoek te gaan naar info over het vervoer naar Pintuyan. Ik ervoer al snel dat de lokale bevolking extreem toenaderend was, tot op het ongemakkelijke toe. Veel kinderen en jongeren riepen me constant na en iedereen leek dat grappig en amusant te vinden. Ik voelde me daarbij niet echt op mij gemak en had de indruk dat heel het dorp onder invloed was. Na wat rondvragen vond ik de terminus en begreep ik dat de eerste bus/van naar Pintuyan al om 5 zou vertrekken.

    Ik ging aan de haven nog even iets eten - sinds het ontbijt had ik op koeken en een cakeje na nog niets gegeten, en het was ondertussen ongeveer 22u. Daar stonden allerhande kraampjes die versgebakken kip en vis verkochten, groenten waren nergens te vinden. Ik ging dus voor een klein visje met wat rijst en zette me aan een tafeltje schuin voor het podium dat er stond. Na een kwartiertje kwamen daar dan een gitarist en een man met een elektrisch (!) drumstel wat cliché Amerikaanse emotionele hits spelen. De zanger was echt nog wel goed, alsook zijn Engels. Uit het publiek kwam er dan af en toe iemand het podium op om in een tweede microfoon mee te kwelen. Het biertje dat ik vroeg bleek een liter te zijn, dus ik heb daar nog even genoten van de muziek en naar de mensen gekeken, uiteindelijk wel een charmant schouwspel. Het viel me wel op dat er nooit geapplaudiseerd werd, behalve heel sporadisch voor de mensen uit het publiek. Vreemd...

    Tegen 24u ging ik dan, iets meer op m'n gemak, terug naar m'n hotel. Daar bleek de poort dicht te zijn en moest ik roepen of ze me binnen konden laten. Ook bedankt voor de verwittiging 🙄
    Read more

  • Day14

    Vredig Pintuyan

    April 26 on the Philippines

    Ik had mijn wekker effectief om 4:30 gezet (om vroeg naar Pintuyan te kunnen vertrekken), maar besloot erg snel die intentie toch maar te laten varen 😄 tegen 9u ging ik dan wel naar de terminal en moest ik tot 10:30 wachten - wat in realiteit dus vertrek om 11:30 werd 😂 ochja, ondertussen nog de markt daar gecheckt enzo, het leven is daar toch een groot verschil tussen dag en nacht 😃

    Een drietal uur later stapte ik af uit de propvolle van in Pintuyan en merkte ik meteen: 'wauw wat een oase van rust.' Ik checkte in in één van de twee logeerplekken die er waren. De uitbaatster kuiste mijn kamer nog even snel en veegde een stuiptrekkende mega-spin naar buiten 😰, toen ze mijn gezicht zag moest ze even lachen, en na mijn duuzd vragen zei ze simpelweg 'no no, no more spiders now'. Ok. Euhm.

    Bij het tourism office werd ik als een koning onthaald door een flaming gay super sympathiek manneke. Hij legde alles in t weid en in t breed (of wat is de uitdrukking?) uit en gaf me nadien zelfs en 'tour' door het dorp (hier is de winkel, hier kan je dit eten, hier kan je dat eten, hier is een andere winkel, ...). Hij deed zo zijn best om mij welkom te doen voelen dat ik me al een beetje schuldig voelde toen ik hem vriendelijk bedankte en zei dat ik zelf wel verder op verkenning zou gaan :)

    Na een egg and cheese burger (wat dus letterlijk een ei met wat kaas tussen twee broodjes was 😂) nam ik een habbalhabbal naar de Busay-watervallen en heb ik er even in heerlijk fris water gezwommen en genoten van het alleenzijn met de natuur (hahah dat klinkt geweldig hippie). Daarna dan terug een habbalhabbal naar Buenavista genomen en genoten van prachtige uitzichten en het traditionele leven daar (wonen in hutten, koken op houtvuur, ..., maar toch ook smartphones). Na de mooie wandeling (met duuzd kinderen die allemaal hun Engels wilden oefenen) terug naar Pintuyan proper 'gehabbald' en daar nog de zonsondergang gezien. Daarna wilde ik even douchen in mijn kamer, en toen...
    Read more

  • Day14

    Ayu jerjeri ko

    April 26 on the Philippines

    En toen moest ik natuurlijk geweldig neurotisch in het donker de volledige binnen- en buitenkant van mijn kamer controleren op monsters. En ja. Helaas. Wie zoekt die vindt. Buiten mijn kamer/huisje zat er in een hoek zo'n monsterspin. Paniek alom en hartslag naar boven de 9000. Na wat gepanikeer besloot ik dat ik ze zou verdrinken met er een emmer water over te kappen. Ja tarara. De spin kroop griezelig snel als ze was meer in mijn richting. Meer paniek. Snel handelen. En onder 'oh shit'-gesnik kreeg ik mezelf zo ver om de emmer er op te zetten. Wow. Hallo. Applaus alstublieft? Ik trok me terug op mijn kamer en begon hevig met Eva (die dit alles zéker begrijpt) te messenger-en en zij had geweldige tips: benzine of white-spirit zoeken en bokalen rond de poten van het bed zetten. Alleen: waar dat nu nog te vinden?! Ik ging nog horen bij de enige andere slaapplaats in Pintuyan en legde uit dat waar ik nu zat er spinnen zaten. Die vrouw zei dan eerst "yeah but everywhere spiders" en na wat Filippijns gebrabbel met familieleden "no no, here no spiders"... Sure. Daarbij had die ook geen douche ofzo dus dan toch maar terug gekeerd naar waar ik zat.

    Gelukkig hoorde ik na een tijdje dat er in de kamer naast mij nieuwe mensen incheckten en de gastvrouw daar dus ook was. Ik ging haar vragen om de fles verdelger, paniek waarschijnlijk zeer hoorbaar in mijn stem, en ik probeerde verontschuldigend aan de nieuwe buren uit te leggen dat het er best wel ok is maar dat ik gewoon echt geen fan ben van spinnen. 😅 De vrouw gaf me de bus verdelger -hoera!- en ik toonde haar de emmer waaronder de spin zat. En wat doet die? Die tilt die emmer op en laat die spin gewoon wegscharrelen. Wat. De. Fok. Ik dus van 'WHAT ARE YOU DOING YOU LET IT GO' en zei lachte weer wat onverschillig en zei me dat er heus geen spinnen binnen in mijn kamer kunnen omdat er netjes rond de ramen hangen. Ja hallo euhm was die vergeten dat ze wel zelf al een spin uit mijn kamer had gehaald? Ik had nu iig de verdelger wel en voelde me al een pak versterkt. Ik spoot in elk randje en hoekje van de kamer en al zeker in en rond de gaten in de muur (voor de watertoevoer, gaten twintig keer groter dan nodig en dus plaats in overvloed voor indringer-misbaksels om binnen te komen). Ik nam snel een douche en begaf me naar het avondmarktje aan de kust om nog iets te eten.

    Ik at kip en rijst (lekker, maar weer geen groenten dus) en bestelde terug een grote bier. Hopelijk kon ik wazig genoeg geraken om toch iet of wat rustig te slapen 😅 Al snel werd ik aangesproken door een meisje dat vroeg of ik niet bij haar en haar vrienden wilde komen zitten. Ja! Leuk! Het was een Amerikaans-Filipijnse die op bezoek was bij haar familie, vergezeld van een stuk of 5 lokale gasten. We dronken bier in overvloed en hadden boeiende gesprekken over religie en zingeving, politiek (Duterte), drugs (blijkbaar was de Filipijnen voor Duterte echt een soort narco-staat aan het worden), dierenwelzijn, recht, homoseksualiteit, ... Een super interessante ervaring met deze hyperkatholieke inwoners, waarvan iemand dan wel in de gevangenis had gezeten voor zijn druggebruik, een andere nog herstelde van een auto-ongeval en wiet miste om de pijn te verzachten, broers hand in hand zaten, ... Ik leerde 'de jeugd' (ze waren ook wel rond de 30) wat beter kennen, en wat een hartelijke en oprechte jongens waren me dat! Ze leerde me ook een zinnetje Filipino: "Ayu jerjeri ko". Ik raad je niet aan het op straat te roepen of in formele context te gebruiken. Jammer genoeg heb ik geen selfies met die mannen genomen :( plan was wel om de volgende avond terug af te spreken.

    Bij thuiskomst was ik een beetje dronken maar dacht ik er wel nog aan nog eens rond te gaan met de verdelger. Plots bleek die leeg te zijn, maar aangezien ik zelf bijna vergast was, dacht ik dat dit wel zou volstaan.

    Niet dus.

    Fuck. Me.

    Toen ik wakker werd zag ik in de hoek boven de deur weer een grote spin zitten - waarschijnlijk die die de dag voordien was ontsnapt en nu wraak wilde komen nemen. Ik zat daar naakt in mijn slaapzak (na de douche de dag voordien had ik gewoon een short aangetrokken), te bibberen, en pakte de bus die ik naast mij had gelegd om gerust te slapen. Ik spoot in de richting van die spin, maar alleen, die bus was leeg. Just. Shit. Ik voelde mij echt een cartoonfiguur. Niet wetende wat anders te doen pakte ik mijn twee busjes anti-muggenspray en begon ik met beide tegelijk als ne zot naar die spin te sproeien. Dat deed dus juist niets. 'Wat anders' dacht ik, dus ik bleef echt maar anti-muggenspray sproeien en zag dat de spin het toch ook niet super aangenaam vond. Af en toe zag ik ze zo 'zich groter maken' (ik weet niet hoe ik het moet uitleggen), waarop ik dan jammerend hysterischer begon te sproeien. Ik zag de druppels van de spray op de duur op de spin vormen, en de grond was letterlijk nat aan het worden van al het gesproei. Ik pakte terug de emmer maar de spin zat niet op een handige plaats, en ik zou echt te dicht naar mijn zin moeten komen en het risico lopen dat de spin op de grond viel en dan op mij zou kruipen ofzo. Verder sprayen dan maar. En hoera, uiteindelijk kroop ze terug via de spleet aan de deur naar buiten en bleef ze daar op de rand zitten. Ik trok mijn short terug aan glipte naar buiten (vlakbij de spin dus) en liep even wat jammerend te ijsberen.

    Ik zag de vrouw haar was op hangen dus twijfelde niet lang om haar terug om hulp te vragen. Ze wist meteen "spider?" en ik legde uit dat de bus leeg was en dat die spin dus eerst effectief binnen in mijn kamer zat. Ze pakte vlotjes een grote houten staaf en begon op het beest te meppen. Dat viel, kroop snel wat rond, en vond zijn weg langs de onderkant van de deur terug naar binnen in mijn kamer. De vrouw had wel nog juist één poot van het beest 'afgeklopt'. Ik moest mijn kamerdeur terug openen (hoorde niet bij het plan), waarop zij binnen dus direct zag wat voor een boeltje ik het met die spray had gemaakt. Ze zocht de spin verder maar vond die niet meer, veegde de vloer 'schoon' met het badmatje, en leek nu toch door te hebben wat de situatie voor mij betekende. Ze zei dat ik de volgende avond in de kamer ernaast kon slapen omdat die gasten maar één nacht bleven. Uiteindelijk wilde ze terug weg gaan zonder de spin gevonden te hebben, gelukkig zag ik ze dood vlakbij mijn rugzak liggen. Nadat ik in het toerisme-kantoor ging informeren of ik in de namiddag nog naar Tacloban geraakte (wat dus kon), heb ik vriendelijk bedankt voor het aanbod van de nieuwe kamer en uitgecheckt. Een tweede nacht als dat kon ik echt zeker en vast niet aan.
    Read more

  • Day15

    No tikitiki for me :(

    April 27 on the Philippines

    Vandaag was het eindelijk tijd voor de hele reden om naar dat spinnenhol af te reizen: whalesharks spotten! Er is elders in de Filipijnen een gekende plaats waar het zeker is dat je ze kan zien, maar daar worden ze gevoederd en wordt de baai met netten afgesloten. Bij Pintuyan worden er ook regelmatig gespot, maar dan in hun natuurlijke habitat. Ik had op voorhand reeds gemaild met de lokale pastoor en hij antwoordde dat er zeer recent nog gezien waren en vroeg god om een veilige reis.

    Ik ging met een habbalhabbal eerst naar een vissersdorpje en kreeg daar een gids, een vaarman en drie spotters toegewezen. 2300 php kostte het, maar ik had het ervoor over. We hebben drie uur rond gedobberd, waarbij de spotters dan heel de tijd afwisselend in de verte tuurden, en hun hoofd met duikmasker over de rand van hun minibootje onder water staken. Grappig zicht, jammer genoeg zonder resultaat. En het waren drie warme uren in de blakende zon geweest! Ik mocht ter afsluiting nog wel even aan een mooie rif wat snorkelen, maar natuurlijk bleef het ontzettend jammer en moest ik mijn best doen om niet té teleurgesteld te zijn. Maar ach, toch liever zo dan dat ik het alternatief was gaan steunen.

    Ik werd terug naar het centrum gebracht, pakte al m'n spullen en zette me aan de snelweg wachtende op de bus. Niemand kon mij zeggen wanneer die zou komen, maar na een uur (waarin ik me voor een hoop toeschouwers achter m'n handdoek terug in droog goed stak) kon ik me op de bus naar Tacloban placeren. Het duurde niet lang voor ik in slaap viel.
    Read more

  • Day16

    Tacloban

    April 28 on the Philippines

    Hier verbleef ik twee nachten in een jeugdherberg in een dormitory. De twee nachten was er wel telkens maar één andere persoon en er was niet echt contact, dus de volle dag in Tacloban was misschien wel de 'eenzaamste' van de reis, maar daar zat ik nu ook niet mee in. De hostel was best wel een hippe keet en ik voelde me er heel ontspannen, 's avonds veel gelezen met een pint erbij, overdag stevig rondgewandeld.

    In de voormiddag ging ik na een absurd ontbijt (omelet in een wrap? Lekker maar zwaar!) naar een museum dat door de first lady van een vorige president werd geplaatst en ingericht met zowel lokale sierstukken als veel internationale geschenken. Hier heb ik echt mijn ogen uitgekeken: niet alleen van de absurde welvaart die in zo'n schril contrast staat met de stad rondom, ook (en vooral) van het ontzettend ongepaste en respectloze gedrag van letterlijk iedereen die er was. Ondanks dat er overal bordjes stonden 'thank you for not touching...' raakten alle toeristen alles zonder gene aan. Ze speelden op de piano(achtige) van honderden jaren oud, gingen op alle stoelen en banken zitten om te poseren, deden kasten open, namen potjes en kommetjes vast, ... En de gids (wat ervoor moest doorgaan) moedigde het zelfs aan! Veel van de meubels waren ook helemaal kapot, niet verwonderlijk... Ik. Stond. Versteld. Wat een onrecht tegenover die eeuwenoude pronkstukken die ongetwijfeld stukken van mensen waard zijn.

    Daarna stapte ik via de 'Japanese Madonna' (geschenk na WO II), waar een groepje jongeren een toneelstuk waren aan het repeteren, naar het gebouw dat tijdens WO II het 'capitol building' van de Filipijnen was. Het was ook lange tijd een universiteit geweest, en nu waren er nog een aantal administratieve diensten. Ook hier schrok ik ervan hoe weinig er om de culturele en historische waarde van dit gebouw gegeven werd. Het was totaal niet onderhouden en er was niets interessants in ondergebracht. Jammer om weer te zien dat Filipino's er allemaal zo weinig belang aan hechten.

    Anderzijds heeft de stad Tacloban wel erg veel te verduren gehad door een Typhoon in 2013. Blijkbaar was de ganse stad toen praktisch van de kaart geveegd, en daar merk je op de memorial na (een restant van een schip dat landinwaarts was gestroomd) echt niets van. Dat stuk schip lag iets buiten het centrum van de stad, en ik was aangedaan van de krotten waarin de overgrote meerderheid woont. De golfplaten huisjes die je op het platteland om de paar honderd meter ziet staan, staan hier gewoon allemaal op elkaar gepropt en tien keer bouwvalliger. Op die manier is't al iets beter te begrijpen dat de ganse stad weg was, maar het maakt het ook eens zo hard om het u voor te stellen...

    Tot slot beklom ik nog langs beelden van de lijdensweg een berg die een geweldig uitzicht gaf over de stad. Hier heb ik een tijdje zitten genieten alvorens ik terug naar de hostel ging voor een douche en de dag afsloot met een mega pijnlijke massage. Blijkbaar had ik veel stressknoppen in mijn schouders - mijn euro valt nu dat die spinnensituatie daags voordien er misschien ook mee te maken had. K weet nog steeds niet goed of het nu een goede massage was of niet... Het leek me nodig en ik was zowat loom van ontspanning erna, maar ik heb de dagen nadien ook wel last gehad van mijn schouders en nek...

    Erna vond ik nog een plekje waar ik voor het eerst in lange tijd groenten kon eten (!) en heb ik m'n boek met wat pintjes uitgelezen :)

    De dag nadien op naar Manila om daar Phil terug te zien!
    Read more

  • Day310

    Paisajes de la isla de Leyte

    December 14, 2016 on the Philippines

    Cuatro días de pedaleo de San Isidro a la bahía de Sogod. Arrozales, búfalos, cocoteros... sonrisas y más sonrisas 😊

You might also know this place by the following names:

Eastern Visayas, Rehiyon Subangan na Visayas, Visayas Orientals, Sidlakang Kabisay-an, Bisayas orientales, Itä-Visayas, Visayas orientales, Istočni Visayas, Daya a Visayas, Visayas Orientale, 東ビサヤ地方, 동부 비사야 지방, Visayas Orientalis, Rytų Visajai, Источни Висаи, Tang Visayas, Aslagan Visayas, Wschodnie Visayas, Восточные Висайи, Östra Visayas, கிழக்கு விசயாசு, Silangang Kabisayaan, مشرقی ویسایا, Đông Visayas, Sinirangan Bisayas, 東米沙鄢

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

Sign up now