Nieuw-Zeeland en Niue

Vandaag was een lekker cultureel en sociaal dagje! Woensdag en vrijdag zijn marktdag, dus ik ging vroeg uit de veren om het mee te maken. De markt is van 6 tot 8 uur sochtends (voor werk aan, met nog een koele temperatuur), maar mij werd aangeraden om 6 uur te gaan, want soms is alles binnen een mum van tijd op en heeft om 7 uur iedereen al ingepakt. De markt stelt op zich niet zoveel voor. Het is een soort open schuur met allemaal bankjes, waar iedereen hun spulletjes op legt. Druk was het niet, dus maar de helft was bezet. Er waren voornamelijk vrouwen die verkochten, de meeste met vruchten en groenten, anderen met zelfgemaakte sierraadjes of pannenkoekjes. In het midden stond een tafel met een kan koffie en wat kartonnen bekertjes, waar iedereen van kon nemen. De vrouwen waren vooral lekker met elkaar aan het praten, dus het was meer een ontmoetingsplek dan echt een handelsplek kreeg ik het idee 🙃. Zelf heb ik een tros kleine banaantjes gekocht die veel meer smaak hebben en wat zuurder dan die wij in Nederland kennen, en nog wat pepertjes (nog niet geprobeerd, maar ze beweerde dat ze ongelooflijk pittig zijn. Bij een andere vrouw mocht ik nog een andere vrucht proeven, wat een soort gekke mix van komkommer en meloen was, maar niet groter dan een wijsvinger. En net toen ik wilde vertrekken, stond opeens iedereen op en liep naar 1 mevrouw toe die met de auto aankwam. "Agatha, you're late!!", Agatha, don't sleep so much!" Hoorde ik om me heen, terwijl Agatha met een mand vol in aluminium verpakte broden aankwam. Al die vrouwen kochten massaal, dus ik ging maar is informeren wat het was. En toen ik voor Agatha stond, bleek dit de vrouw te zijn die ik de eerste dag in de supermarkt had ontmoet en dacht dat ik om de prijzen moest lachen! Ze keek me lachend aan en schreeuwde "Ha! You are the boy laughing at the prices, you broke yet?".

Na wat lachen en kletsen bleken het kokosbroden te zijn die ze verkocht, allemaal zelf gemaakt. Natuurlijk eentje meegenomen, en hij was lekker, en nogal vullend!

Overdag heb ik nog geprobeerd te zwemmen, maar deze dagen is het laagtij steeds later op de dag (rond 16:00, en dat wordt komende dagen dus nog later, maar ook wat later op de ochtend). Op het moment dat ik wilde zwemmen was de nog steeds ruige zee niet echt lekker om in te badderen, en ook lang niet overal veilig.

Maarrrr, eind van de middag stond Lawn Bowl op het programma! Ik hoorde dat ze vandaag een wedstrijdje hadden georganiseerd omdat ie afgelopen zaterdag dus niet door ging, en dus ging ik weer langs. Nu waren er wel mensen, en heb ik de bijna hele club kunnen ontmoeten. Oh ja, dat zijn zo'n acht mensen. En zes daarvan zitten in het bestuur, die allemaal hun eigen parkeerplek hebben haha. Het was al het eerste teken dat ze hun sport erg serieus nemen. Het waren allemaal wat oudere Niueans, en zo te zien ook de wat welvarendere bewoners. Ze zijn deze Lawn Bowlclub in 2013 begonnen, en doen sinds 2014 ook mee aan internationale wedstrijden die worden georganiseerd door alle Pacifische eilanden, en eens in de vier jaar tijdens de Commonwealth Games! Ze droegen dus met trots hun officiële wedstrijdkleding, en begonnen me na een klein kletspraatje al flink te trainen.

Ik wist niet wat de sport inhield, dus ze moesten bij de basics beginnen. Kort door de bocht is Lawn Bowl hetzelfde als Jeu de Boules, maar dan met een heel klein beetje meer techniek omdat de bal aan 1 kant zwaarder is, en je hem dus in een bocht naar het witte balletje moet brengen. De ballen zijn wat groter, en de afstanden ook. Voor de rest kan je hem nog uit gooien als je bal in de goot gooit aan het andere uiteinde van het veld, en moet ie tussen twee paaltjes terecht komen, anders is het ook uit.

Ik moest direct aan de bak in de wedstrijd, in een team met twee mannen die me overdonderden met tips. Lager door de knieën, bal lager loslaten, bal nawijzen, net wat anders in de hand leggen... Het werd erg serieus genomen! Soms kwam er een centimetertje aan te pas om de dichtstbijzijnde bal aan te wijzen, en de stand werd nauwkeurig bijgehouden (de drie dichtstbijzijnde ballen krijgen punten). Maar, na de acht ronden die elke wedstrijd heeft, hebben we met 12 tegen zes gewonnen! Gelukkig maar, wilde deze mannen niet teleurstellen met hun sport!

Terwijl de club nog meer wedstrijden ging doen moest ik helaas alweer verder. Jacob en ik hadden eerder namelijk al een Uga hunting tour geregeld voor vanavond! In het donker verzamelden we voor de kerk, waar ook een Australisch gezin aanschoof (die had ik nog niet gezien, dus die hebben zich de hele week in het resort verscholen ofzo?). Die waren, op de Australische manier, allemaal op slippers, terwijl we door de bossen zouden lopen, met klimmetjes en koraalgesteente. De tour werd georganiseerd door een ouder koppel die matig Engels konden, maar alles wisten van de krabben, en eigenlijk alles van Niue. Omdat het nog vakantie is, waren hun twee kleinkinderen er ook, waarvan de oudste goed Engels kon en ook verrassend veel wist. Omdat het had geregend vanmiddag waren er veel Uga's op pad, dus er waren er genoeg om te aanschouwen! Het zijn echt enorme beesten, en flink zwaar ook. Heb er zelf een vast gehouden (met als instructie: leg je vingers hier en niet een paar centimeter verder, want dan grijpt ie je vinger en ben je hem kwijt), en dat weegt wel wat! Deze waren zo'n drie kilo, de zwaarste die zij ooit hebben gehad was 4.2 kilo. Je hebt twee soorten, blauwkleurige en oranjekleurige, en beiden waren prachtig! Zoals ik eerder al zei hebben ze enorme kracht, en kunnen ze met hun rechterschaar kokosnoten kapotknijpen, die ze vervolgens met hun linkerschaar kunnen snijden, en hun andere poten leeg kunnen lepelen. En wat ik niet wist, is dat ze ook in de bomen klimmen, en dat kunnen ze in rap tempo heeft er een laten zien! Twee Uga's werden meegenomen, en dat ging niet al te diervriendelijk. Hop in een zak, touwtje eromheen, en een langzame dood stond de twee krabben te wachten...

Na ruim een uur was het tourtje klaar, en vroeg ze heel lief of we in haar nieuwe gastenboek wilden schrijven. De man vertelde dat ze dit nog niet zo lang doen (dat verklaarde de onhandigheid die ze soms hadden in het vertellen en gidsen), en begon te vertellen dat de verlaten en kapotte gebouwen waar we naast stonden aan de rand van het oude bos zijn oude school was, en dat het kleine gebouwtje waar we in stonden de melkkamer was, waar alle kinderen in de rij stonden met een halve open kokosnoot om melk op te halen in de pauze. Hij straalde er helemaal bij, en legde uit dat hij ervan droomt om het om te bouwen tot schuur, waar hij alle materiaal voor zijn Uga tours kan stallen. Maar, het geld van de overheid miste nog. Ik had het idee dat dit verhaal vertellen zijn voornaamste doel was van de tour 🙃.

Hoe dan ook, het was een geslaagde dag!Weiterlesen