February - March 2017
  • Day491

    Italië juni 2018

    June 19, 2018 in Italy ⋅ ⛅ 30 °C

    Na wat speurwerk hebben we besloten voor een vakantie in Italië. En wat voor één! Een heuse wandelvakantie! Jazeker, de 50-plussers gaan ook echte 50-plus vakanties doen. Wellicht staat volgend jaar een Rijnreisje op t programma... 😂

    06.00u ging de wekker vanmorgen. Kyron hadden we gisteren al naar de Woefhoef gebracht. Een soort wellnesscenter voor tot op t bot verwende honden... Rond 06.50u gingen we vrolijk op pad richting Zaventem. Dat "vrolijk" zou ons snel vergaan... Eerst files: die hadden we ingecalculeerd, maar toen ging t volledig mis met de navigatie. Verkeerde afslagen, omrijden, maar de tijd tikte onverstoorbaar verder. Misschien heeft de eigenwijsheid van de hoofdpersonen van dit verslag er ook iets mee te maken, maar dat laat ik in t midden... Er is ook geen enkel fatsoenlijk bord te vinden in dat kl... België! Ten einde raad, wilden we de auto maar op een andere parkeerplaats neergooien (we hebben nl gereserveerde plekken bij de Quickparking). Maar ja, dat kon niet, want ook die zijn gereserveerd. Voor anderen welteverstaan. Via Google Maps uiteindelijk in de straat terecht gekomen waar de "Quickparking" moet zijn. Een klein bordje leidt ons inderdaad een terrein op. Een volledig vervallen en duistere ex-fabriekshal doemt voor ons op. Das dus de Quickparking.... De paal vertelt ons dat we op een verkeerde lokatie staan, maar we zijn zo ten einde raad dat we m voorbij rijden en als een idioot een plekje zoeken. Na wat gesoebat met de uitbater kunnen we eindelijk met de transferbus naar de luchthaven. Godzijdank waren we nét op tijd... De rest verliep redelijk soepel, behalve dat we alsnog een half uur vertraging hadden!

    In Italië aangekomen de koffers opgehaald en een kaartje gekocht voor de trein. Das nog zo'n 3 uur tot aan Greccio, onze eerste stop....

    Nou, die 3 uur viel dus een bietje teugen zeg maar... We leven inmiddels 19.00u en we zijn net in t hotel. Een paar keer overstappen, kost een hoop tijd! Bij de laatste overstap in Terni, zou onze trein vertrekken van spoor 1 "Ovest". Geen idee wat dat laatste was, maar spoor 1 was natuurlijk zo gevonden... De tijd dat onze trein zou vertrekken was gekomen én gegaan, maar geen trein. Inmiddels stond Paulo onze hotellier al te wachten op ons in Greccio... Weer vragen en een uiterst onvriendelijke treinbeambte krabbelde wat op een papiertje en daar moesten we t maar mee doen! Op een gegeven moment viel mijn oog op een bord met "ovest" erop (inmiddels wisten we dat dat West betekent). Uiteindelijk daar gaan kijken en áchter een trein die al een behoorlijke tijd niet van zn plek was geweest, stond een dieseltreintje met 2 coupées. Dat was dus de trein naar Greccio!!!

    Ingestapt en nog even getuige geweest van een politie inval waarbij een donkere jongen volledig binnenste buiten werd gekeerd door 3 agenten in burger, maar waarbij niets werd gevonden. Zonder enig excuus stapten de 3 uit, de jongen hevig beledigd achter latend.... enniewee, we zijn er bijna! Nog 2 haltes te gaan. Greccio centraal is een vervallen gebouw met de naam van de plaats op de gevel, maar in the bloody middle of nowhere. En, als klap op de vuurlijl, geen gsm bereik! Nul, nada noppes! Hoe moeten we nu Paulo bereiken? Gelukkig stond er een man in een auto op iemand te wachten en hij had wel bereik door een duistere reden, dus zijn telefoon geleend en gebeld. Paulo kwam na een kwartiertje ons ophalen en babbelde vrolijk (in t Engels!) met ons. De kamer is prima, het pleintje voor het hotel uit een film en het eten super, dus we hebben geen klagen. Maar we zijn allebei helemaal kapot! Morgen onze eerste wandeltocht! Spannend!!!!
    Read more

  • Explore, what other travelers do in:
  • Day41

    Denpasar Bali - Doha Qatar - Amsterdam

    March 26, 2017 in Qatar ⋅ ⛅ 20 °C

    Normaal gesproken vlieg je na je vakantie terug en dat was t dan weer. Deze keer echter niet....

    We vertrokken vanuit Denpasar al met een flinke vertraging van ongeveer een uur. Dat zou met onze transfer op Doha dus krap worden. Gelukkig hadden onze rugzakken het label "priority handling" gekregen, zodat ze snel naar de volgende vlucht konden. De vlucht zelf was aangenaam, hoewel we wel van stoel zijn gewisseld omdat Airbus een designfoutje in hun A330 heeft.... in de middensectie heb je overal 4 stoelen en dat gaat achterin over naar 3 stoelen. Alleen de beeldschermen zijn zo gemaakt alsof t 4 stoelen zouden zijn, dus zit je er heel scheef voor...

    Enniewee, na dit "ongemak" te hebben opgelost door snel naar 2 andere vrije stoelen de verhuizen, liep t goed tot vlak voor Doha. Daar kregen we flinke turbulentie. Door het slechte weer (regen en harde wind, zelfs een zandstorm hoorden we), werd ons vliegtuig in een "holding pattern" geparkeerd en zo hebben we ruim 40 minuten rondgecirkeld. De chauffeur vertelde ons nog dat de aansluitende vluchten door t slechte weer ook allemaal vertraagd zijn, dus dat zou geen probleem moeten zijn. Toen we eenmaal om 7 uur aan de grond stonden, bleek onze boarding tijd voor Amsterdam al een uur geleden te zijn. De stewardess zei nogmaals dat dat geen probleem was omdat alles is vertraagd.

    In de transferhal (die later bekend zou worden als de "transferhel") bleek dat inderdaad een hoop vluchten waren vertraagd.... behalve die naar Amsterdam. Die was al weg!!! Gloeiende, gloeiende...! Dan maar met een heleboel andere mensen die gestrand waren in de rij bij de Qatar transferdesk. Met een paar Duitsers kennis gemaakt en gezamelijk ons lot ondergaan. Het duurde zo ongelofelijk lang! Toen ik eenmaal aan de beurt was heeft de man achter de balie er letterlijk 45 minuten over gedaan voor hij met een paar opties kwam. Al die tijd geen woord, geen info, niets! Hij ging op een gegeven moment zonder een woord te zeggen weg van zn plek, om 20 minuten later terug te komen. Je moet je voorstellen dat er ruim 100 mensen voor die balie staan en er waren 8 Qatar medewerkers.... en bij iedereen duurde t zo lang leek t.

    Goed, er waren 2 opties:
    1. Wachten tot morgen en dan de vroege vlucht naar Amsterdam. Dus overnachten
    2. Via Rome, daar over stappen op een Alitalia vlucht naar Amsterdam. Verwachtte aankomsttijd in Amsterdam 23.00 uur

    We wilden naar huis dus optie 2 gekozen. "Gaat u maar ergens zitten, dan brengen we straks de nieuwe boarding passes". Dat even, werd 1,5 uur voordat we ze kregen. De vlucht naar Rome zou om 15.50 uur vertrekken. We kregen een lunch voucher en gingen die direct inwisselen. Een kleine rij maar, dat valt mee! Ja, niet dus! De Indiaase man die even voor ons stond, bleek de lunchrij vertegenwoordiger van een groep van 46 mensen (serieus, ik heb t bij hem nagevraagd!) te zijn. Die schoven er dus allemaal nog ff tussen, tot grote irritatie van iedereen. Wij stonden in de "lunch voucher rij" en daarnaast was de balie voor de betalende klanten. Talin was furieus en is dus gewoon hondsbrutaal naar de betaalde balie gegaan en geëist dat we daar eten zouden krijgen. Ik gaf t weinig kans, maar ze kreeg t zonder moeite voor elkaar!!! Hahaha! Na het eten nog wat geshopt. Talin een ring gegeven voor haar verjaardag en ze heeft zichzelf getrakteerd op matching oorbellen. Toen op de borden gekeken welke gate we moesten hebben en toen bleek de vlucht 4 uur vertraagd! We hadden een transfer window van 2 uur, dus dat zou wéér niet gaan! Driewerf gloeiende!!! Dus wéér terug in die rij en het hele circus zou weer van voren beginnen.

    Weer dat wachten, geïrriteerde mensen om je heen, mensen die voordringen, geen informatie, etc. Lang verhaal kort: na weer uren wachten werden we geboekt op de vlucht naar Amsterdam de volgende dag (optie 1 dus). Ik had gevraagd of we onze rugzakken konden krijgen. Ten 1e omdat daar natuurlijk spullen inzitten die we kunnen gebruiken, maar ten 2e omdat we ze dan morgen persoonlijk kunnen inchecken op de juiste vlucht! We zijn inmiddels zoveel heen en weer gesolt dat de kans dat onze bagage alsnog in Rome staat, exponentieel toegenomen is. Omdat onze agent weer spoorloos was verdwenen zonder iets te zeggen en na een half uur een andere kwam, moest ik t weer uitleggen. Hij zei dat t goed zou komen en dat de bagage gewoon naar Amsterdam zou gaan. Ik was inmiddels zo moegestreden dat ik maar heb toegegeven en we hopen dat t dan maar goed komt.

    Het hotel ligt een kwartiertje buiten het vliegveld en is boven verwachting mooi! We zijn echt bekaf en hebben snel gegeten en om 19.30u lagen we op bed. Morgen om 4 uur weer naar t vliegveld.

    Daar zijn we inmiddels. Toch maar bij de bagage service van Qatar navraag gedaan naar onze bagage. De mevrouw heeft ze gelokaliseerd en bevestigde dat ze klaarstaan voor vertrek naar Amsterdam. Halleluja! We hebben de identificatie nummers gekregen en zitten nu aan een bakkie koffie te wachten tot we aan boord kunnen.
    Read more

  • Day39

    Gili Trawangan - Sanur

    March 24, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 29 °C

    Zoals gisteren al gemeld, vandaag wederom een speciale dag! Talin is jarig!! Maar er staat vandaag ook een flinke reis op t programma. We hebben tot 1345u voordat de ferry naar Bali vertrekt. Aangezien t Talin's verjaardag is mag zij kiezen waar we heen gaan. Dat wordt dus The Exile aan t strand. Helaas is dat een stuk lopen en we spreken af dat we terug in ieder geval 1 van de paardenrijtuigjes nemen. Het is behoorlijk heet en met de rugzak wordt t niet beter. We komen volledig bezweet aan bij The Exile. Hier nog een kleine "ruzie" gehad over de gekozen lokatie. Maar vlot weer bijgelegd. We nemen een watertje en later nog een annanassap. We hadden de ober "Mr. Ja-Maaaan" laten doorschemeren van de verjaardag. Hij kwam met de sapjes terug en bij Talin stond er een stuk annanas op in de vorm van een hartje... Schattig!

    Ook de lunch daar gegeten en dan wordt t toch onverbiddelijk tijd om naar de haven te gaan. Natuurlijk op het hele stuk naar de haven geen paard en wagen te zien en we kwamen dus andermaal badend in het zweet aan.... Ingechecked en we konden direct aan boord. Op ons ticket stond 1345u als vertrektijd, op de folder stond 14u. Het was net na half 2 en de crew was bijzonder gepikeerd dat er nog een aantal gasten niet waren. Er werd luid getoeterd om zo de "laatkomers" te waarschuwen, waar ze ook waren. Uiteindelijk was iedereen er en konden we gaan. Talin had weer een zeeziekte tablet gescoort en viel op een gegeven moment weer in slaap. Op Trebogan een aantal mensen gelost en meer aan boord genomen, zodat de schuit afgeladen vol zat. Gelukkig nog maar een half uurtje....

    In Sanur stond onze transfer te wachten en bracht ons naar Villa by the Sea. Hier hadden we 3 dagen geleden de bagage, die we niet nodig hadden, achter gelaten. Ambon deed breed lachend de deur open. We mochten zelfs de douche nog even gebruiken als we wilden. Dat wilden we zeker!! Dus fris en monter afscheid genomen van Ambon en naar t strand gelopen. In hetzelfde leuke tentje waar we onze eerste maaltijd op Bali aten, eten we nu onze laatste... We hebben nog wat tijd over dus we gaan nog bij club Casablanca een drankje doen. Talin heeft een enorme hoeveelheid felicitaties die ze wil beantwoorden dus die is wel ff zoet....

    Over klein uurtje vertrekken we hier en dan de lange vlucht terug. Het was een fantastische, betoverende vakantie. Bali is echt een aanrader!!
    Read more

  • Day38

    Gili Trawangan - Snorkelen

    March 23, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 31 °C

    Wederom een rustige nacht met onze nachtegaal de Imam om 5 uur als enige dissonant... Het begint echt een beetje op zn eind te lopen deze vakantie. Toch is het een speciale dag vandaag! Talin en ik hebben vandaag 3 jaar een relatie! Gefeliciteerd schatje!

    Gewoon een ontbijtje zonder noemenswaardige bijzonderheden. Net terug op de kamer en het begint enorm te hozen! Duurt maar 5 minuten en als we weg moeten om de boot te halen, is t alweer droog. Bij de boot zijn we niet de enigen die meegaan. Hadden we ook niet verwacht natuurlijk! Mannetje of 30 gaan mee. En zo zijn er nog 2 á 3 boten die allemaal naar dezelfde stekjes gaan. Dat wordt "file-snorkelen"! Een groot deel van de mede opvarenden zijn Chinees of Koreaan. Denk het laatste want volgens ons zitten Psy (die van de Gangnam style) en de huidige leider van Noord-Korea (Kim-jong-un heet hij geloof ik...) tegenover ons...! 😂 De eerste stek is al snel in zicht en we mogen overboord. Eenmaal in t water valt t file-snorkelen reuze mee en je nauwelijks last van elkaar. Vlak nadat we overboord zijn gestapt, ziet Talin een zeeschildpad! Wij erachter aan natuurlijk. Het is geen hele grote, maar tis heel gaaf om het van dichtbij in t wild te kunnen zien! Even later is t dier ons zat en verdwijnt in de diepte...

    Na een 20 minuutjes moet de meute weer de boot in om naar de volgende stek te varen. Die is mooier dan de eerste, want het is daar ondieper en voor snorkelaars dus makkelijker om bij t koraal te komen. Het wemelt er werkelijk van de vissen! Kleine, grote, schitterende kleuren, kortom genieten! We drijven behoorlijk af van de boot en moeten de sokken erin zetten om terug te komen. Maar de moeite waard!

    De derde stek ligt vlak voor de kust van Gili Air, de kleinste van de Gili eilanden. Ook een mooie stek, maar de 2e was t mooist. Inmiddels moet ik enorm plassen en Godzijdank gaan we aan land, ook om te lunchen. Gili Air heeft dezelfde armoe en hetzelfde afvalprobleem als de grote broer Gili Trawangan. Zonde van zo'n mooi eiland blijf ik vinden....

    Terug naar Gili Trawangan duurt een half uurtje en om exact 15 uur staan we weer aan wal. Precies zoals t ticket had beloofd! Even lekker relaxen in t hotel, douchen en dan lopen naar t restaurant. Gisteravond zagen we een restaurant met tafeltjes voor 2 midden op t strand. Die hebben we dus meteen gereserveerd om deze heugelijke dag te vieren! Tis ff een stukkie lopen, maar dan heb je ook wat!

    Helaas bleek de werkelijkheid iets anders... wij hebben gelopen en gelopen tot we bijna bij de Exile club waren, maar geen tafeltjes te zien! Zijn wij nu blind??? Terug gelopen en bij het restaurant waar we echt dachten dat t was gevraagd. "Ja, dat doen we niet vanavond..." was t ontnuchterende antwoord. Maar we hadden geboekt! Nee hoor, dat doen we dus niet vanavond! Dussss.... dan maar teruglopen en een restaurant gevonden dat er ook zeer romantisch uitzag. Tafeltje op t strand, nagenoeg aan de branding, kaarsjes en leuke muziek, the works!! Zalig gegeten en deze mensen weten wel hoe t hoort! Top bediening en gezellig gepraat met de mensen!

    Gaan we nog naar de reggae bar? De geest wil wel, maar de benen en de rest van t lijf zegt toch... laten we maar terug gaan naar t hotel. En dat hebben we dus maar gedaan! Verstandige mensen die we zijn.... 😇 Morgen ook weer een bijzondere dag: Talin is jarig 😍 en de laatste dag van de vakantie.... 😭
    Read more

  • Day37

    Gili Trawangan

    March 22, 2017 in Indonesia ⋅ ☁️ 16 °C

    We hebben prima geslapen! We hadden gevreesd dat de buren misschien luidruchtig zouden zijn, maar naast de Imam om 5 uur en een haan, was alles in diepe rust. We voelden vanmorgen wel een trilling van 2 á 3 seconden en hoorden later vandaag dat er in Zuid Bali een aardbeving is geweest. Hoe zwaar weet ik niet. Vol frisse moed aan het ontbijt dus! Omeletje voor Talin en wafels met honing voor mij. Er zat ook een Chinees met zn zoontje bij t ontbijt. Die leek verdomd veel op de pizza donateur van gisterenavond! Maar goed, al die gasten lijken op elkaar.... 😇 Toch maar gevraagd en verdomd, t was um! Blijkt hij de eigenaar van het hotel te zijn. Uiteraard even gezellig gekletst en nogmaals bedankt voor de slice pizza!

    Bij de receptie fietsen gehuurd, want we gaan het eiland rondfietsen en zoals je weet zijn er hier geen auto's of scooters. We krijgen damesfietsen met een schattig mandje voorop en tig versnellingen. Het zadel moet uiteraard een eind omhoog en voor de eerste bocht doen we t nog maar een stukje meer. De fietsen hebben een hard zadel en op deze "wegen" is dat geen feest....

    We gaan rijden! Rechtsaf de boulevard op en na zo'n 300 meter laten we het drukke centrum achter ons. Onze indruk van Gili Trawangan wordt wat bijgesteld. De stranden zijn best mooi en aan de weg staan prachtige resorts. Zo rijden we een stukje, tot we bij de beachclub Exile aankomen. Hier staat een schommel in zee en daarnaast een hangmat. Mooi fotomomentje dus en een topexcuus om wat te drinken. We schieten wat (mooie) plaatjes en drinken een milkshake en een annanassap en gaan dan verder.

    Overal worden snorkelspullen te huur aangeboden om vanaf het strand de zee te verkennen. Na een paar keer nee te hebben gezegd, doen we t op een gegeven moment toch maar. Ieder een snorkelsetje en t water in. Helaas is de kust bezaaid met scherp afgestorven koraal en het is dus een pijnlijke tocht het water in. We hebben gezwommen en gezwommen en gekeken, maar er was geen moer te zien! Deceptie! Dan maar weer terug naar het strand zien te komen. Dat was door de stroming en eerder genoemd koraal geen makkelijke opgave. Vlák voordat we eruit konden lopen, komt een Nederlandse dame met een snorkelsetje het water inlopen. Enthousiast vraagt ze: "is t mooi?" We moeten haar teleurstellen en dat is ze blijkbaar ook gezien haar gezicht. Tóch gaat ze verder zegt ze.... eigenwijs....! 😂

    Op de fiets verder karren. Het begint weer wat drukker te worden. Een ander plaatsje denken we nog. Maar toen reden we het restaurant voorbij waar we gisteren zo'n topservice hadden meegemaakt! We waren dus al rond!! En dit is het grootste eiland van de Gili's! 😁 We wilden ook nog het View Point aandoen dat pontificaal wordt genoemd op de kaart van het eiland. Maar inmiddels weten we dat het gebruik van wegbewijzering in deze contoreien tot het bittere minimum is teruggebracht. En ook hier: geen bord te bekennen. Ergens maar rechtsaf geslagen en dat was een leuk weggetje dwars over het eiland, maar geen View Point! Dus maar terug gereden naar het hotel en gevraagd waar we heen moesten. Hotel uit en dan "verderop" rechtsaf. Gedaan en we zien een soort van paadje naar boven. Dat zal t dan wel zijn.... Nog steeds geen bord gezien! We vragen ons hardop af of wij nu zo blind zijn of dat alle toeristen dit hebben... Behoorlijk geklommen en dan houdt t pad op. We zijn nu zover, dan maar door het weiland. Boven op de heuvel staat eerst een verlaten (nieuw) huis en daarachter een joekel van een zendmast. Wel wat plaatjes kunnen schieten, dus de View hadden we al te pakken, maar of dit nu het Point was, zullen we nooit weten. Door de struiken ontwaart zich ineens een soort pad en we horen stemmen! Ja hoor, 3 Fransen lopen ons voorbij! Bonjour!!

    En even later vinden we zelfs een trap die ons naar beneden leidt. Dit is de andere kant van het eiland dus nog een lange wandeling voor de boeg! Onderaan de heuvel staat zowaar een boordje "Out"! Maar geen enkel bordje waar je naar boven moet! De wandeling terug is warm maar leuk. Onderweg nog een aantal mannen gezien die met hun paarden in de zee aan t zwemmen waren. Zo te zien hadden de dieren het erg naar hun zin! Ijsje gehaald en terug naar het hotel gelopen. Hoog tijd voor een frisse duik!

    Na te hebben gedouched gaan we terug maar club Exile om de zonsondergang te beleven. We zijn niet de enigen! Maar tis gezellig en superrelaxed! We vinden een klein tafeltje met 2 stoelen direct aan de branding en bestellen twee biertjes. Helaas is t erg bewolkt dus de zonsondergang is niet veel, maar dat mag de pret niet drukken. Er speelt een drumband op de achtergrond, wij zitten samen aan de zee met een paar ijskoude biertjes in onze hand... Wat hebben we t toch slecht!

    T eten was bijzonder goed binnen te houden. Inmiddels zijn we nog 1 van de weinige gasten. De tafel naast ons is bevolkt met lokalen en 1 blanke ( wij denken de eigenaar van de tent) die gezellig een aantal pretsigaretjes laten rondgaan.... en wij maar denken dat de wetgeving zo strikt is hier! Eerder vanavond kwam iemand ook al langs die ons Paddo's wilde verkopen! Inmiddels wordt Salsa muziek gedraaid en Talin staat helemaal in haar eleme t alleen Salsa te dansen.... We hebben t plan opgevat om weer naar de Reggae tent van gisteren te gaan. Die was leuk! Maar tis een lange weg terug, slechte wegen, geen verlichting en een paar biertjes in de mik... dat wordt wat!

    Weer in de Reggae bar terecht gekomen! Er speelde vanavond een echte reggae band. Best lekker. We zaten aan een lange tafel met een aantal backpackers. Eén ervan (Janneke) heeft 8 maanden in Australië gereist en is nu nog een paar weekjes op Bali en omstreken voordat ze weer naar Nederland terug gaat. Hele leuke gesprekken gevoerd! Erg leuk en inspirerend hoe ze de tijd door brengen met zo weinig geld. Lekker wat biertjes met haar en haar vrienden weggetikt (super gezellig!) en nu weer terug in het hotel! Morgen een snorkeltocht langs de Gili eilanden! Zin an!!
    Read more

  • Day36

    Sanur - Gili Trawangan

    March 21, 2017 in Indonesia ⋅ 🌧 19 °C

    Wakker voor de wekker.... Talin was allang wakker en had de yoga oefeningen er al weer op zitten. Eventjes in de buitendouche, tas inpakken en naar beneden om op de transfer te wachten.

    Beneden kwam Ambon al naar ons toe, hij was gebeld door de transferclub en ze komen om 08.30 uur. Tijd zat en dus tijd voor een bakkie! Ook voor de Pisang Goreng als ontbijt dat we afgelopen avond op de avondmarkt gescoord hadden. Even na half 9 stond het busje voor de deur. Mr. Hans? Vroeg de chauffeur... Inderdaad Mr. Hans en gevolg. De chauffeur was van het type "voor de koffie geen gezeur aan mn kop" en hij had bijzonder weinig geduld met de mede weggebruikers. Dat zie je niet vaak hier, of eigenlijk helemaal niet: een aggressieve chauffeur. Hij toeterde en foeterde dat het een aard had en reed de rij wachtenden bij stoplichten voorbij om vooraan in de rij ertussen te wringen.... Een akelige vent.... Gelukkig duurde het ritje niet lang, maar lang genoeg!

    Bij het ticketkantoor van de ferry deden ze t een stuk vriendelijker. Ik kon de PDF waarop ons ticket staat niet openen, maar had natuurlijk wel de bevestiging en het betalingsbewijs. Allemaal geen probleem en vlot werd er een nieuw ticket gemaakt. Labels voor ons en de bagage en dan wachten tot we werden opgeroepen om aan boord te gaan. De boot was vol, maar er gingen ook een stelletje naar Lembongan en weer anderen naar Lombok, dus t viel wel mee. De "stewardes" vroeg wie er wel eens last had van zeeziekte en naast mij schoot een arm als door een wesp gestoken omhoog. De "stewardes" bleek namelijk te beschikken over reisziekte pillen. Talin heeft er snel 1 genomen. En dat was nodig! De golven tussen Bali en Lembongan waren erg hoog en onze boot klapte van de ene naar de andere met een gangetje van 50 km/u. Niet alleen Talin was niet blij, maar er waren anderen die ook liever op een strand hadden gelegen. Een paar Nederlandse meisjes achter ons bijvoorbeeld, die eigenlijk naar Gili zouden gaan, zijn op Lembongan afgestapt. De ene was hondsberoerd en de andere doodsbang. Ik probeerde haar nog op te beuren door te zeggen dat, als het personeel nog breed lachend door de boot loopt en gezellig met elkaar kletst, er geen enkele reden is om bang te zijn. Ze waardeerde de poging, maar ging toch van boord, samen met haar vriendin...

    Dus.... ronde 2 van Lembongan naar Lombok! Voor de zekerheid nam Talin nog een pilletje. De "stewardes" grapte dat je met 3 pilletjes vanzelf ging slapen, dus Talin heeft t toch maar bij 1 gehouden. Deze ronde was een stukje rustiger, maar Talin was zo suf als een konijn door de 2e pil en sliep op een gegeven moment! Dus de dosis moet worden bijgesteld.... 😁 Bij Lombok nog wat mensen eruit gelaten en toen doorgevaren naar Gili Trawangan. Daar werden we op t strand door de sjacheraars weer opgewacht. Eén heeft ons naar ons hotel begeleidt en wilde daar het luttele bedrag van RP 100.000 voor hebben. We hebben hem RP 50.000 gegeven en nu: wegwezen vlerk! Gili Trawangan valt ons een beetje tegen moeten we eerlijk zeggen. Er zijn hier geen auto's of scooters (das een pluspunt), maar als gevolg zijn er ook geen wegen, alleen maar (modder)paden. Het is ook zeer armoedig, rommelig en overal ligt afval! Het is echt een beetje een achterbuurt! Wij hadden het ons iets mooier voorgesteld.

    Het hotel is OK, maar haalt t niet bij de hotels waar we tot nu toe hebben gezeten. Moet gezegd worden dat we tot nu toe ook ongelofelijk verwend zijn geraakt. Een beetje snobs dus.... Overigens klopt t wat sommigen ons al hadden gezegd. Wij halen de gemiddelde leeftijd hier een stuk omhoog. De 35-plussers zijn zeer zwaar in de minderheid! Ben benieuwd wat dat vanavond en vannacht wordt!

    Na de kamer te hebben bekeken en de airco op loeien hebben gezet, lopen we terug naar de "boulevard". Een stukje gewandeld en toen toch maar gaan lunchen. Een leuk tentje binnen gestapt en ze hadden iets op de kaart staan waar ik zin in had: pizza!! Toen de ober (een jongen die het buskruit niet had uitgevonden...) de bestelling op kwam nemen, bleek dat pizza niet mogelijk was. Onduidelijk verhaal over geen deeg.... of geen zin... zoiets.... Dus Beef Rendang besteld en Talin de Mie Goreng. De tent was nagenoeg leeg, maar toch kregen ze het voor elkaar om ons een half uur te laten wachten. Vervolgens kreeg ik mn eten en toen ik bijna klaar was kreeg Talin t hare. Das dus sowieso geen fooi....

    Na dit hoogstandje van planning en gastvrijheid zijn we verder gelopen en onderweg de snorkeltocht voor overmorgen geboekt. Uiteindelijk komen we bij "Bongkers Beach" terecht waar de surfers best hoge golven trotseren. Op de zee zien we een muur van regen naar Lombok trekken en enige tijd later is het gehele eiland niet meer te zien! Kan niet anders of wij krijgen ook een pluk daarvan mee. En ja hoor, even later plenst t ook bij ons. Tijd om de winkeltjes in te gaan... Ik heb uiteindelijk mijn oude slippers kunnen vervangen door een paar flitsende nieuwe en ook maar een t-shirtje gekocht. We kopen een ijsje, lang niet zo lekker als gisteren, maar toch zeker de moeite waard! Geinig om te zien dat 2 ijsjes bijna net zoveel kosten als een hele dag snorkelen voor 1 persoon! Rare verhouding...

    De regen houdt aan en wordt erger en we besluiten onze voorlopige residentie op te slaan in een Warung. Daar drinken we biertjes, Cappucino en Annanassap. Er loopt een schattig lokaal meisje in de Warung gekleed in een gele "Frozen" jurk. Talin heeft een hele tijd met haar gespeeld. Het meisje heet Linda (!) en is 3 jaar oud.

    Met Google maps in de immer aanhoudende regen over de modderpaden teruggelopen naar t hotel. Snel een douche (warm water is in no time op hier) en nog ff relaxen met een boek. Vanmiddag zei ik al tegen Talin dat er opvallend veel Moslima's rondlopen op dit eiland, terwijl Bali voor 95% Hindu is. Deze constatering blijkt correct, want er zijn dus minimaal 2 moskeeën hier en wij zitten er precies tussen in! Zojuist hebben de Imam's een wedstrijdje gehouden wie het hardst zijn gelovigen kan oproepen voor t avondgebed.... Laat ik het zo zeggen, de stoelen bij "The Voice of Gili" zullen niet draaien voor deze heren. Een hoop mensen die hier werken komen van Lombok en daar is het hoofdzakelijk Islamitisch, dus dat verklaart waarschijnlijk de aanwezigheid van de moskeeën.

    Rond een uurtje of 8 willen we eten in t restaurant van t hotel. Blijken ze daar alleen maar snacks te hebben! Dus alsnog de "stad" in. De straten waren echte modderpoelen vanwege de regen van vandaag, niet fijn... op een gegeven moment zagen we een pizzaria die er leuk uitzag. Echte steenoven enzo! Smikkelen dus! Wij zitten en krijgen de kaart. Na 10 minuten komt de ober ons doodleuk vertellen dat de pizza's op zijn! Das de 2e keer vandaag!! Aan het tafeltje naast ons zit een Chinees gezin. Ik sta al mokkend buiten, maar Talin wordt door de Chinezen "aangehouden" en ze krijgt gewoon een slice van hun pizza mee!! Wat een tof gebaar! Hulde! Op naar de avondmarkt dan maar. Dat blijkt geen straf! Heerlijke gerechten voor bijna niets! We konden een spiesje nemen van kip, rund of vis die kosten per stuk RP 20.000 (ongeveer € 1,40) en als bijgerecht kon je 5 dingen kiezen uit de kar. Dit varieerde van kipvleugeltjes, tot sperciebonen en mie. Die 5 bijgerechten kosten ook RP 20.000 maar dat tesamen! Lekker gegeten en daarna op zoek naar de Reggae tent die we vanmiddag zagen. Daar bleek een erg lekker bandje te spelen die alles speelden behalve Reggae. Hier een tijdje gezeten en wat gedronken. Erg leuk en een hele relaxte sfeer!

    Morgen gaan we met de fiets het eiland over! Hopelijk is t dan beter weer....
    Read more

  • Day35

    Eco Lodge Selemadeg - Sanur

    March 20, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 27 °C

    Met een zwaar gevoel werden we wakker vanmorgen... We moeten vandaag deze prachtige plek verlaten en terug naar Sanur. Deze stek is echt een aanrader voor iedereen die Bali gaat aandoen!

    Na het ontbijt, afscheid genomen van de keukenstaf en naar de receptie gegaan voor t financiële plaatje. Ondanks dat de rekening behoorlijk was, mag je niet zeker niet klagen, als je terugleest op de rekening wat je er allemaal voor hebt gehad! Eén van de medewerkers tovert ergens onze scooters vandaan (hadden we aan t begin op t smalle pad achtergelaten, weet je nog? En daarna niet meer gezien!) en weg zijn we!

    Weer die hele slechte weg terug naar de hoofdweg, maar mét de mooie rijstvelden om ook naar te kijken! De scootermeneer had ons gevraagd om 12 uur in Sanur te zijn, omdat de volgende toeristen alweer staan te trappelen om op pad te gaan! De reis gaat gestaag, dus dat komt goed... We komen helaas ook weer in de drukte van de grotere plaatsen terecht en het verkeer is de bekende "harmonieuze chaos" die we gewend waren van het begin van deze vakantie. Gewoon met het verkeer meestromen en niet bang of terughoudend zijn. Laten zien wat je wilt en dan houdt iedereen rekening met elkaar.

    Onderweg zelfs een paar "files" gehad! De eerste was voor een defecte vrachtwagen waarvan de aandrijving het had begeven (cardan as lag er los onder) Bij dit gevaar stond een man het verkeer te waarachuwen door met een palmtak te zwaaien! Ook een manier!! En later lag er een enorme vrachtwagen op zn kant in een soort greppel. Probleem was dat de helft van het gevaarte nog boven onze weghelft hing.... Het is eigenlijk net als in Nederland! Daar hoor je op de verkeersinformatie ook als oorzaak van een file, een defecte vrachtwagen of een gekantelde vrachtwagen!!

    Eenmaal in Sanur zien we iets bekends: de avondmarkt! We zijn er dus bijna! Rond 11.30 uur zetten we de scooters na 650 kilometer rijden over dit prachtige eiland, voor de laatste keer stil! Dit is wel een "high-five" waard! De Villa by the Sea (ook ons eerste adres) waar we nu zijn is vol, maar de meesten gaan uitchecken. Ambon de huismeester komt even gezellig een praatje maken en even later nemen we voor 1 nachtje onze intrek in de bovenste kamer. Ook mooi, maar niet zo mooi als de eerste kamer die we hier hadden! Ondertussen komt de scootermeneer zijn eigendommen terughalen en stelt als enige vraag : "zitten de helmen erin?" Verder hoeven we geen papierwerk te doen of een rondje rond de scooter te lopen voor eventuele schade.... Lekker makkelijk...!

    Snel omkleden en naar t strand. Lekker een lunch gegeten met 1 (nou vooruit 2 dan) Bintang biertje(s) erbij. Ter plekke een paar strandbedden gehuurd en eigenlijk de rest van de middag niet meer vanaf gekomen. Behalve voor een stukje zwemmen en een toiletbezoek (Bintang biertjes hè...!) De golven in de verte zijn enorm! Veel hoger dan 2 weken geleden. Maar op t strand merk je daar niet veel van omdat zo'n 100 meter voor de kust een lange zandbank ligt, waar de golven op breken.

    Overigens zijn er al een aantal mensen die ons hebben gezegd dat Gili Trawanan (het eiland waar we morgen naar toe gaan), erg druk is en bekend staat als party eiland! Nét iets voor ons!! We kunnen nu niets meer wijzigen aan de boeking, dus we zien we wat t wordt. Tot nu toe zijn we eigenlijk erg weinig toeristen tegengekomen omdat t nog het begin van het seizoen is...

    Eventjes douchen en van plan via de strandboulevard naar de avondmarkt te lopen. De lucht is echter pikzwart en het bliksemt boven de zee. Dat voorspelt niet veel goeds... Uiteindelijk treffen we een heel leuk tentje aan met een leuk menu, dus we laten de avondmarkt voor wat ie is en schuiven hier aan tafel. Ik nam de eend en Talin nam Rendang (rundvlees gerecht). Heel romantisch op t strand met in de verte het onweer. Toch begon t hier ook te plenzen, maar dat duurde maar 20 minuten ofzo. Na het eten toch doorgelopen naar de avondmarkt, die we met enige moeite hebben gevonden. Even het ontbijt voor morgen ingeslagen en teruggelopen naar t hotel. Talin heeft ook nog een aantal placemats gekocht waar keihard voor onderhandeld is... Morgen weer vroeg uit de veren, want om 08.15 uur staat de transferbus naar de boot er (als t goed is...)
    Read more

  • Day34

    Eco Lodge Selemadeg (dag 2)

    March 19, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 25 °C

    Beter geslapen vannacht! De geluiden zijn wat gewend en Oma's deken draait nu ook goed... Vandaag hebben we niets op het programma, alleen een massage om 16 uur. Een echte Lazy Sunday dus!

    Na ons ontbijtje, lekker in de boeken gedoken. Uiteraard moeten we voordat we hier weggaan een keer onder onze eigen waterval hebben gestaan! Dus de zwemkleding aangetrokken en de trap af naar de waterval. Het water is erg helder en niet heel koud. Na wat geklauter over de rotsen kunnen we eronder staan. Das wel een apart gevoel. Heel dicht bij de natuur! Na wat gespetter blijven we nog een tijdje staren naar het klaterende water. Dat is namelijk net zo fascinerend als een kampvuur.

    Teruggekomen is alweer tijd voor de (lichte) lunch! Het is wederom heerlijk. Inmiddels is het ook gaan regenen. Onder ons restaurant zijn 4 mensen het rijstterras met de hand aan het omploegen. We krijgen toch een gevoel van schaamte als we eraan denken dat wij hier in alle luxe een lunch zitten weg te eten, terwijl daar beneden die mensen gekleed in lompen (tis ook nog eens heel vies werk) zich uit de naad staan te werken.....

    Desalniettemin worden we bijzonder vriendelijk door het viertal begroet als we langs hen teruglopen naar onze kamer. Het regent: dus gaan we weer lezen! Om vijf voor 4 de kimono van het huis aangetrokken. Die zijn "one size fits all". Dat geldt wellicht voor de Balinezen, bij mij ziet het eruit als een bijzonder sexy babydolletje.... We worden opgewacht door 2 dames. Talin krijgt een hot stone massage en ik een "gewone". Mijn dame heeft alle massage commando's in het Engels uit het hoofd geleerd, zonder daarbij aandacht te besteden aan de uitspraak... Dit leidt tot ongemakkelijke situaties als ik verzoeken als: "leedowonabeee" (lay down on the bed) en "plee tu ouwd ostomaaa" (please turn around on your stomach) moet opvolgen.... Maar het is heerlijk! De hot stone van Talin is ook heerlijk wordt mij door haar verteld!!

    Het diner vanavond bestaat uit een inheemse vis met rijst en groenten. Best lekker, maar eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we lekkerder hebben gegeten. Na het diner komt een grijze, "over de houdbaarheidsdatum surfer dude" naar ons toe en stelt zich voor als John. Hij blijkt de eigenaar van dit resort te zijn! We babbelen een tijdje met hem en hij verteld ons dat de "Waterfall lodge" waar wij verblijven een jaar geleden is gebouwd en de mooiste is op het resort (dat wisten we al, maar fijn om dat bevestigd te zien...) Verder vertelt hij o.a. hoe de kippen de compost maken voor de groenten dat dit werkelijk een zegen is voor het resort! Leuke vent! We hebben overigens al 3 avonden hetzelfde toetje gegeten (en we eten haast nóóit toetjes!) Twe bolletjes huisgemaakt vanille ijs en iets dat bekend staat als "Eileen's sticky date" een caramelgebakje met een room-caramel saus.... Zooooooo lekker!!!!

    Voor het eten hebben we de rugzakken weer ingepakt en, op briljant idee van Talin, verdeeld in 1 rugzak die we in Sanur kunnen achterlaten en 1 rugzak die we kunnen meenemen naar de Gili eilanden. Morgen ongeveer 3 uurtjes sturen naar Sanur.... Straks nog wat lezen en dan: "lights out!"
    Read more

  • Day33

    Eco Lodge Selemadeg

    March 18, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 28 °C

    Vannacht geslapen in onze prachtige villa. Wel ff wennen met de "herrie" van de waterval en de dieren om je heen! Plus, ik was "in gevecht" met de deken. Ziet eruit als een patchwork deken die je vaak bij Oma's zag. Voelt zwaar aan en beweegt niet soepel mee... Maar ik waag het niet om hierover te klagen, gezien de rest van de omgeving en de kamer!

    Om 8 uur opgestaan en na een openlucht douche naar het ontbijt gegaan. Pannenkoeken met palmsuikersiroop. Yummie, maar niet zo lekker als de pannenkoeken van mijn moeder! Om 9 uur kennis gemaakt met onze gids Keput, waarmee we een wandeling van 3,5 uur gaan doen. Keput is een kerel van 24 jaar en heeft als hoofdberoep houtsnijwerk. Maar werkt ook als gids en als tuinman op ons resort. Hij spreekt uitstekend Engels en al snel babbelen we er lustig op los met hem! Hij leidt ons door een paar dorpjes, waar we o.a. met de plaatselijke (geuniformeerde) schooljeugd kennis maken. Later lopen we door de prachtigste rijstterrassen. Je blijft foto's maken! De groenheid van dit eiland is ongekend! De wandeling is bloedheet en we zweten ons een slag in de rondte. Keput verteld ons veel over de rijst en de manier van telen en oogsten en laat ons ook vele bijzondere (fruit)bomen zien.

    Hij vertelde onder andere dat tot een aantal jaar geleden men in deze streek veel cacao produceerde. Toen is er op een gegeven moment een ziekte gekomen in de cacao bomen en daardoor rotten 90% van de vruchten al voordat ze rijp zijn. Hij laat ons een paar voorbeelden zien uit de bomen langs de weg. Tijdens de wandeling vinden we toch een minder aangetaste boom een een onaangetaste bijna rijpe vrucht. Keput breekt het open en erin zitten "zaden" zo groot als flinke cashewnoten, die worden omhuld door een witte slijmerige massa. Dit is te eten en dat doen we ook! Het witte spul smaakt zoet, maar de "noot" zelf smaakt maar flauwtjes naar cacao. Komt omdat na de oogst er nog behoorlijk wat behandelingen gebeuren voordat t echte cacao is.

    Ook een kruitnagel boom aan inspectie onderworpen. De bladeren smaken inderdaad zo, hoewel de vruchten de echte nagels zijn natuurlijk. Bij de inspectie stond ook een aftans vrachtwagentje dat een lading kokosnoten had. De chauffeur liet het barrel handig achteruit de steile heuvel afrollen. Ik zei nog: goede chauffeur! Onder aan de heuvel echter liet de chauffeur de oude diesel tot angst aanjagende toeren aanzwellen, om vervolgens volgas in zn 1e versnelling dezelfde heuvel weer op te denderen! Het ouwe gebakkie had gewoon een aanloop nodig! Hij stoof langs, ons in een dikke wolk uitlaatgassen achterlatend. Voor zover we t konden zien, heeft ie de top gehaald!!

    De wandeling is zoals gezegd bloedheet, maar niet bijzonder zwaar. Het voert langs kleine paadjes en over de rijstterassen, heuvel op, heuvel af. Na inderdaad 3,5 uur zijn we weer bij de lodge en bedanken we Keput met een leuke fooi. Snel ff onder de douche want de lunch staat alweer (bijna) klaar! Ik heb Mie Goreng met kip en Talin Spring Rolls met een salade. De Mie Goreng is superlekker met heerlijke groenten. De Spring Rolls zijn gevuld met een soort Spinazie of Paksoy en geitenkaas. Als dipje een pindasausje. Heul errug lekker!!

    Terug op de kamer lekker ff relaxen met een boek. We zijn allebei best moe! Talin heeft nu een Balinese kookcursus en maakt haar eigen gerecht voor het diner. Ik verwacht overigens wel dat we het gewoon moeten betalen.... 😎

    Inmiddels gegeten en het was bijzonder lekker wat Talin had klaargemaakt! Ook zijn er nu 2 andere gasten in de lodge gearriveerd. Weten niet of t buren zijn, of dat ze verderop op t resort zitten.... Terug naar onze bungow dan maar en nog effies lezen en dan slapen! Trusten!
    Read more

  • Day32

    Lovina - Eco Lodge Selemadeg

    March 17, 2017 in Indonesia ⋅ ⛅ 26 °C

    In etappes geslapen vannacht. Om 01.00 uur wakker geworden van een geluid alsof een kraan lekt... Proberen dat buiten te sluiten, maar na een uurtje draaien, toch op onderzoek uitgegaan. De boosdoener bleek onze boiler te zijn die direct onder mijn bed staat. Waarom ie zo'n geluid maakt, geen idee! Ik heb even een tijdje het warme water aangezet en dat lijkt de truc te doen.... Snel weer terug naar de mand en proberen te slapen. Maar helaas, voordat ik in slaap val, heeft de boiler het irritante geluid alweer opgepakt.... grrr.... Ben uiteindelijk toch in slaap gevallen, want ik werd om 8 uur door de wekker gewekt! Talin was er om 06.30 uur al uit! Zij heeft de tijd nuttig besteedt met yoga en een paar baantjes zwemmen.

    Helaas moeten we deze prachtige en supervriendelijke plek weer gaan verlaten. We nemen ons ontbijtje en kletsen nog even wat met Rosi de serveerster. Met haar doen we ook de financiële afwikkeling. Ondertussen ook een retour ticket geboekt voor de veerboot naar de Gili eilanden waar we vanaf de 21e zullen zijn. Hartstikke handig dat internet! Op de scooter gestapt en lekker gaan rijden. Via Lovina stad (druk) uiteindelijk linksaf geslagen het binnenland in. Weer erg mooi sturen, maar de lucht betrekt op zorgvolle wijze. We spreken af door te rijden tot het gaat regenen en dan zien we wel. Op een gegeven moment voelen we de eerste grote druppels, juist op t moment dat we een Warung/winkel voorbij komen. De scooters toch maar aan de kant gezet en.... het begínt te storten!! De weg verandert in korte tijd in een rivier. Het komt werkelijk met zwembaden tegelijk uit de hemel! Niemand in de Warung spreekt Engels, tot moeders de vrouw op een scooter aankomt. Ze heeft gelukkig een poncho aan en daaronder blijkt ook nog een kind verscholen te zitten! Bij haar maar wat te eten besteld. Was lekker, maar niet zo goed als alle andere dagen dat we bij deze kleine tentjes hebben gegeten. De regen wordt wat minder en het verkeer neemt weer wat toe. Vanaf de berg komt een merkwaardig tafreel op ons af... Een rijdende scooter, met daarop een vrouw (stuurt), daarachter een kind en daarachter een man die een Triplex plaat van 2 bij 3 meter vasthoudt. Dit hele gebeuren rijdt voorbij alsof het de normaalste zaak van de wereld is! De man en ik wisselen een blik uit en ik steek beide duimen in de lucht, dat met een grote grijns wordt beantwoord.

    Inmiddels is het wat gaan miezeren en besluiten we de regenjassen aan te trekken en het er maar op te wagen. Dat gaat de eerste kilometers goed, maar dan begint t weer harder te regenen. Niet zo hard als net, maar hard genoeg om alles wat niet is bedekt, in de kortst mogelijke tijd zeiknat te maken (geen enekel mogelijkheid om te schuilen)... We besluiten maar door te rijden, want we zijn toch al nat... Rosi van het hotel had ons al aangegeven dat in dat gebied van Bali het relatief vaak regent. Was wel weer een mooie route! Maar uiteindelijk moesten we toch van de hoofdwegen af. Die kleine weggetjes waren erg slecht en sommige stukken dan weer prima, maar we deden er behoorlijk lang over. Opeens een piepklein bordje met Eco Lodge! We moesten onze scooters over een stenen paadje van zo'n 30cm manouvreren! Links een soort rijstveld, rechts een greppel. Uiteindelijk konden we gewoon niet verder en dus maar gaan zoeken naar de receptie. Die hebben we niet gevonden, maar de keuken wel en een dame bracht ons naar onze kamer. De scooters zouden door een collega wel ergens anders worden geparkeerd...

    Wat we toen kregen te zien overtrof alle verwachtingen! Het is een heel "huis" alleen voor ons. Je komt binnen en links een joekel van een hemelbed en vervolgens zijn er geen muren! Alles is open en je kijkt zo op rijstvelden, jungle en (wat later bleek) ónze waterval!! Er is ook weer een prachtige openlucht badkamer en onder de boomhut is nog een hele verdieping (ook zonder muren, maar hetzelfde uitzicht) waar je kunt relaxen. Of je dat in de kamer zelf al niet geweldig kunt doen! Het resort is Eco en we lezen in het boek dat bij de kamer hoort dat veel eten hier zelf wordt verbouwd, dat je geacht wordt hun zeep voor t douchen te gebruiken, omdat dat biologisch afbreekbaar is én het water uit de kraan is van hun eigen bron en is ongelofelijk puur. Zij beweren, nóg puurder dan het flessenwater dat je in de winkels koopt!

    Nadat we van de schrik zijn bekomen, hebben we een kleine wandeling gemaakt, waarbij we de moestuinen en waarschijnlijk de kip van dienst hebben gezien. Tevens de volgende dagen maar volgepland. Morgenochtend een wandeling van 3,5 uur met een gids, Talin doet 's middags een Balinese kookcursus en de dag daarna worden we gemasseerd!

    Rond 18.15 uur aangeschoven bij het diner. In het restaurant aangekomen was er precies één tafel gedekt. Blijkt dat we de enige gasten zijn!! Morgen komen andere mensen wordt ons verteld... Heerlijk gegeten: rode rijst met gewokte mix van groenten en cashewnoten. Lekker, lekker!! Strakjes nog lekker een beetje lezen en dan maffen. Ben benieuwd hoe dat gaat met alle jungle geluiden om ons heen!
    Read more