Japan
Unzen-shi

Discover travel destinations of travelers writing a travel journal on FindPenguins.
Travelers at this place
    • Day 15

      Unzen-Amakusa National Park

      October 12, 2023 in Japan ⋅ ☀️ 14 °C

      Mt Unzen and other volcanoes created the Shimabara Peninsula. Unzen village in the middle boasts dozens of onsen (hot springs). A path outside the village winds through the bubbling jigoku (“hells”, boiling mineral hot springs).
      We hiked to Fungen Dake (1359m) for excellent views of the entire peninsula and Mt Unzen.
      Read more

    • Day 16

      Mont Unsen

      October 13, 2023 in Japan ⋅ ⛅ 16 °C

      Enfin au volant d'une Cube pour une journée ! J'en ai rêvé. Puis des heures d'ascension... Insuffisamment équipée par rapport aux rares randonneurs croisés, j'ai fini par renoncer. Je deviens sage...☺️Read more

    • Day 8

      Winterwonderland

      November 18, 2023 in Japan ⋅ 🌬 3 °C

      De angst voor regen blijkt vergeefs. Wakker wordend hoorde ik nog wat druppels, maar tegen de tijd dat we buiten staan straalt de zon en worden we onthaald door een frisse, heldere winterhemel. Het is zo'n 3 graden boven nul, maar door de frequente, vochtige windstoten voelt het een stuk kouder. Gelukkig goed ingepakt, met natuurlijk oma's wollen sokken. Bij een bakker + café nemen we een verwarmend ontbijt en slaan we lunch in voor onderweg. Dan op pad.

      We gaan de verschillende pieken van Mt. Unzen ontdekken. Allemaal vulkanisch gesteente. De hoogste piek op 1.486 meter is ook de nieuwste; Heisei Shinzan is tijdens een uitbarsting in 1991 die 43 mensen het leven heeft gekost ontstaan. Je mag die piek niet op omdat het gesteente nog te instabiel is, maar je kunt er wel zo'n 100 meter onderlangs lopen, over de tweede piek: Fugendake. Dat is ons plan, maar als eerst staat Myokendake op het programma en daarvoor spelen we een beetje vals: de tweede helft van de weg omhoog is er een kabelbaan. Volgens mijn hiking-app moet het ruim 4 uur wandelen zijn met dik 700 hoogtemeters voor de klim. Eerst moeten we echter nog een goed halfuur naar het begin van de wandeling wandelen, tja...

      In de verte lonkt Myokendake al, naast zijn kleinere broertje. Met enige schrik, maar vooral verwondering zien we dat de bovenste helft van de berg in sneeuw en rijp bedekt is. Het is een wonderbaarlijk uitzicht, de herfstkleuren dansen nog om ons heen, maar in de hoogte pronken de donkere takken reeds met hun ijzige mantels. We beginnen ons wel een beetje zorgen te maken om onze uitrusting. Karin heeft het al fris in deze wind en aan de snelheid waarmee de wolken Myokendakes piek voorbijrazen te zien is het daar nog veel kouder. Toch maar beginnen, we kunnen altijd de kabelbaan terugnemen.

      Op de klim van het dal naar de Nita pas, waar de kabelbaan begint, komen we een Frans pratend koppel tegen waarvan de man zowaar uit Nederland afkomstig is. Toevallig. Zij zijn van plan dezelfde wandeling te maken, maar maken zich ondanks hun veel professionelere uitrusting toch zorgen om de gladheid boven op de besneeuwde berg. Hmm. We kletsen wat en dan lopen Karin en ik door. De klim gaat Karin wat zwaar af, vanwege haar bloedarmoede, maar ze stapt stevig door en klaagt niet. Stoere meid. De sneeuw begint steeds dikker op de takken en het pad te liggen naarmate we de pas benaderen en de sfeer doet mij denken aan het videospel Skyrim, wat ik 10 jaar geleden best veel speelde. Het gekraak van de sneeuw onder mijn voetstappen, de eenzame, stenige bergpaden en het bos dat ons met geheimzinnigheid omhult.

      Op de pas aangekomen zien we een grote, verlaten parkeerplaats, werkelijk geen ziel te bekennen. Zou de kabelbaan wel dienst doen? We stoppen even om van het uitzicht van de baaien aan weerszijden van het schiereiland te genieten en openen met de hand de kapotte schuifdeuren van het kantoortje. Er is iemand die ons weet te vertellen dat de eerste gondel over 20 minuten vertrekt. Perfect om even bij te komen en een mandarijntje te snoepen. De wind is hier fiks en door het stilzitten krijgen we het koud. Ik geef Karin mijn regenjas om over haar donsjasje aan te trekken tegen de wind. Als de kabelbaan vertrekt is er inmiddels een Japans stel gearriveerd met kleine kinderen die continu "Samui! Samui!" (Koud! Koud!) roepen. De Française en Hollander zijn ook weer aangehaakt.

      Bovenaan is een man bezig de sneeuw van het plateautje te ruimen en als ik hem probeer te vragen welke kant het bergpad op is wijst hij naar onze sneakers en doet zijn best ons in het Engels uit te leggen dat we het daarmee niet gaan redden. "Very charrenging!" zegt hij lachend. Opzich een goed punt, misschien niet de meest geschikte uitrusting is om smalle, steile, met sneeuw bedekte bergpaadjes te beklimmen. Zeker Karin's gympen die amper profiel over hebben. We besluiten het toch maar te proberen en het is koud, dus we beginnen meteen te lopen. Karin's afkomst uit het noordelijke Hokkaido betaalt al snel zijn dividenden uit. Als een steenbok huppelt en glijdt ze behendig de rotsblokken en sneeuwhellingen op en af. Dit keer heb ik moeite om haar bij te houden.

      Het is volop genieten van het sprookjesland waarin we ons bevinden. Het enige wat de stilte breekt is het huilen van de wind en het knerspen van de maagdelijke sneeuw. Wij zijn vandaag de eersten die dit pad betreden en de atmosfeer is betoverend. Je voelt hier de winter. En dat amper een week nadat we in de tropische hitte van Hanoi zaten. We schuifelen om de struiken die over het pad hellen en manoevreren over de goed geplaatste steenblokken de helling af. Uiteindelijk komen we bij het kruispunt in het dal waar we moeten kiezen: de makkelijke, vrij vlakke weg terug, of het rondje omhoog over Fugendake. We laten ons niet kennen en stappen door. Dit pad is aanzienlijk steiler dan het vorige. Het gesteente is minder in een trapvorm geplaatst en meer lukraak neergepleurd. Echt klauteren deze keer.

      De met basaltblokken bezaaide top van Heisei Shinzan kijkt op ons neer als we de laatste rotsen hebben beklommen. Een imposant schouwspel. De wolken vliegen ons om de oren en we besluiten in de beschutting van een van de kleinere piekjes onze lunch te nuttigen. De regenjas maakt een goed picknickkleed om onze bipsen van de sneeuw te sparen. Ik maak een filmpje van de omgeving en we beginnen de afdaling. Het duurt niet lang voordat we voor de derde maal het Frans-Neerlandse stel tegenkomen. Zij hebben besloten vanaf de pas de vlakke route te nemen en dan meteen Fugendake te beklimmen. Ik waarschuw ze dat het van de top zelfs voor voetgangers eenrichtingsverkeer is, maar ze willen toch dezelfde weg terug. Prima dan. Deze afdaling is pittig. Net zo steil en rotsachtig als de klim hiervoor. Maar met wat handig geplaatste bomen om aan naar beneden te zwaaien lukt het allemaal. Karin begint er een beetje de pest in te krijgen, maar op dat moment bereiken we het vlakkere pad al. Vanaf hier is het allemaal goed te doen. Als we de pas weer zijn gepasseerd beginnen onze knieën langzaamaan te protesteren van steeds maar de grote traptreden af te moeten stappen en het is een verademing als we weer het asfalt voetpad langs de weg bereiken. Nog een klein stukje lopen, warm bakkie somen (een soort dunnen ramen) erin en dan de bus en trein naar Taira.

      Daar verblijven we in een Ryokan, een traditioneel Japans gasthuis met bad. De kamer heeft tatami, futons, schuiframen met rijstpapier en een Yukata om na het bad aan te trekken. Als ik beneden het toilet betreedt, wordt ik begroet door de wc-bril, die helemaal uit zichzelf opent, een lichtje aandoet en even wat parfum sproeit. Beetje schrikken, maar ook wel uitnodigend. De bril is verwarmd en aan de muur zit een controlepaneel waarop je de verschillende sproeimodi, richting en sterkte van de ingebouwde bidet (natuurlijk ook verwarmd) kunt bedienen. Als je opstaat spoelt de wc automatisch en gaat de klep weer dicht. Dat is nog eens luxe kakken.
      Read more

    • Day 22

      Unzen Onsen

      February 15 in Japan ⋅ ☁️ 16 °C

      Berühmt für Unzen sind ist vor allem ihr Jigokudani mit viel Dampf und blubbernden Quellen. Dort trafen wir überraschenderweise auch sehr viele Katzen an, welche uns gierig anschauten während wir unsere in Onsen Wasser gekochten Eier aßen. Am Abend haben wir uns dann natürlich auch selbst noch im Onsen ein bisschen abgekocht und mit den netten Menschen im Hostel ein paar alte Nintendospiele gespielt.Read more

    • Day 7

      Hemel en hel

      November 17, 2023 in Japan ⋅ ⛅ 10 °C

      In ons eerste vierdaagse weekend besluiten we voordat we Honshu (het hoofdeiland van Japan) betreden nog twee dagen naar nationaal park Unzen-Amakusa te gaan. Dat is een vulkanisch zeer actief gebied met onder andere de nieuwste berg in Japan dankzij een uitbarsting 1991. Daar morgen meer over. Vandaag houden we het bij het spa-resort Unzen Onsen. Onsen is het Japanse woord voor een bad van geiserwater: lekker gaarkoken in heet, modderig, stinkend water. Unzen heette eerst gewoon Onsen, maar is met de nationaal park-status hernoemd om verwarring te voorkomen.

      Een mooie busrit van anderhalf uur uit Nagasaki brengt ons naar de Onsen. Onze aankomst wordt verraden door een lichte lucht van rotte eieren die de bus binnendringt en een stoompluim die verderop tussen de bomen oprijst. We hebben een simpel herbergje geboekt, want de resorts waren veel te duur. Het is geen probleem dat we anderhalf uur te vroeg inchecken en de gastvrouw overlaad ons (of eigenlijk vooral Karin) met pamfletten en informatie over de omgeving. We weten nu wat de mooie wandelroutes zijn, welke Onsen de locals gebruiken, de toeristen gebruiken en waar ze privé baden hebben en we weten dat het Chinees restaurant (is gewoon Japans, maar dan met wat meer Chinese ingrediënten en sauzen) naast de deur zogezegd erg goed is. Dat laatste valt die avond wat mij betreft wel mee. Desondanks erg behulpzaam.

      We lopen via een omweg naar de Onsen met privé baden, anders kunnen we het bad niet samen nemen vanwege de scheiding voor mannen en vrouwen. Daarnaast is Karin een beetje bang dat ik een faux-pas zou maken als ze mij niet eerst in de juiste bad-etiquette onderwijst. Onze omweg brengt ons langs een aantal van de bronnen waar de badhuizen hun water uit halen. Kokende modder, lekker geurtje en witte, gele en groene zwavelrotsen. Vet. De locals noemen dit gebied 地獄 (jigoku), wat "hel" betekent. Het doet mij denken aan de Solfatara, vlakbij Napels.

      Na ons in de Onsen uitvoerig gewassen te hebben zak ik héél langzaam het zo'n 40 graden warme water van het bad in. Karin zegt dat een stereotype is dat men op dat moment "gokuraku, gokuraku..." mompelt, wat zoiets als "in de zevende hemel" betekent. Leuk contrast met de naam van de bronnen. Het ontspant in ieder geval wel lekker, al moet je om de paar minuten even het bad uit om niet oververhit te raken. Ik merk dat het water erg bijzonder en vrij zuur smaakt op het moment dat ik een paar bubbeltjes blaas. Als we vertrekken ziet Karin dat het onverdunde water uit de bron een pH van 1,5 heeft. Da's wel zuur ja.

      Voordat we terug gaan lopen we nog even naar een meertje waar je volgens onze gastvrouw een mooie zonsondergang kunt zien. Dan moet natuurlijk wel de zon schijnen, maar ook zonder is het een heerlijk vreedzame en doodstille plek. Eindelijk kan ik de herst weer eens voelen. Ik wil nog even proberen via het bospad en een omweg terug te wandelen, maar het wordt zo vlug donker dat we daar maar van afzien.
      Read more

    • Day 60

      The mountain that once was

      September 28, 2023 in Japan ⋅ ⛅ 22 °C

      Geschrieben von Isabelle

      Ich weiß nicht, wie es euch geht, aber ich habe Berge immer als etwas relativ permanentes wahrgenommen. Natürlich verändern sie sich im Laufe der Zeit, aber ich bin immer davon ausgegangen, dass das eine Weile dauert. Das muss aber nicht immer der Fall sein.

      Im Jahr 1792 ist die Region um Shimabara im Süden stärker als sonst von Erdbeben betroffen. Schließlich stürzt ein gesamter Berg auf der Halbinsel ein und begräbt mehrere Dörfer und über 10000 Menschen unter sich. Das Geröll bahnt sich seinen Weg bis in die Bucht am Fuße dessen, was einmal ein Berg war. Die resultierende Welle verursacht am anderen Ufer der Bucht einen Tsunami, der 15000 Menschen tötet.

      Wie konnte es dazu kommen? Bei dem Berg handelte es sich um einen aktiven Vulkan, der über lange Zeit immer wieder zähe Lava ausstieß und einen Lavadom bildete. Dieser Lavadom brach schließlich in sich zusammen und brachte damit den gesamten, durch vulkanische Aktivität und Wettereinflüsse relativ bröseligen Berg zum Einsturz. Ich finde dazu sollte es eine Willi wills Wissen oder eine Wissen macht Ah! Folge geben.

      ______
      English version

      Written by Isabelle

      I don't know about you, but I've always perceived mountains as something relatively permanent. Of course, they change over time, but I always assumed that it takes a while. However, that's not always the case.

      In 1792, the region around Shimabara in the south was experiencing more earthquakes than usual. Eventually, an entire mountain on the peninsula collapsed, burying several villages and over 10,000 people beneath it. The debris then made its way into the bay at the base of what was once a mountain. The resulting wave caused a tsunami on the opposite shore of the bay, killing 15,000 people.

      How could this happen? The mountain was an active volcano that had been oozing viscous lava over a long period, forming a lava dome. This lava dome eventually collapsed, causing the entire mountain, which was relatively crumbly due to volcanic activity and weathering, to collapse. I think there should be an educational program or an episode of 'Wissen macht Ah!' Or ‘Willi wills Wissen’ about this.
      Read more

    • Day 226

      Happy birthday

      May 1 in Japan ⋅ ☁️ 15 °C

      No I value family even more, it's so lonely. But the calls from everyone were a perfect gift. Thank you
      21, I can live with that.
      I had a 7\11 birthday brownie and takoyaki. Soo good

    • Day 11

      Nagasaki

      October 18, 2017 in Japan ⋅ ⛅ 18 °C

      We were up at 7am just in time to see the ship dock. Another dull and damp day. We left the ship at 9am and bought an all day tram pass for 500 yen. After getting some directions from the tourist information desk we caught the tram to the Peace Park. The park was crowded with school children and tour groups from the ship. The park features sculptures and a fountain that depicts butterfly wings. It is all aimed at promoting peace and making sure that nuclear weapons are never used again. Nearby is another park which was the epicentre of the Atomic Bomb. They have re-erected part of the wall of a church that was destroyed in the blast. Next we went to the Atomic Bomb Museum. A very well done and moving display of the destruction and misery that nuclear weapons and war in general inflict on ordinary people. It is hard to believe that out of a population of 240,000 around 73,000 were killed or injured and about 70% were women, children or elderly. We caught the tram back to Nagasaki Station and had lunch at a sushi train restaurant. We were made very welcome with hot towels and trays to put our bags on instead of the floor. Between each setting was a tap dispensing hot water, soy sauce, chopsticks and green tea powder. We really enjoyed our meal and at $12 for two, it was great value. After lunch we wandered around the shops and then caught the tram back to the ship. We had to change trams to go the last 2 stops, but there were so many people waiting we decided to walk. The rain was quite steady at this stage. Back at the cruise terminal we did a survey for the Nagasaki tourist organisations and we were given a gift in return. The sail-away was entertaining again with a school band performing. We gave the show a miss tonight and sat in the Ocean Bar and listened to the trio instead.Read more

    You might also know this place by the following names:

    Unzen-shi, 雲仙市

    Join us:

    FindPenguins for iOSFindPenguins for Android