Dag 16 - Haruno Guesthouse (352/~1200km)
22 april 2025, Japan ⋅ ☀️ 16 °C
Vandaag stond ik vroeg op om de trein van 06.35 te halen naar het punt in de stad waar ik gisteren gebleven was. Het werd al snel druk in de trein en toen mijn stop er was moest ik mijzelf tussen de andere passagiers heen wringen om de trein uit te kunnen. Gelukkig was het iets rustiger in de tram.
Om bij T31 te komen moest ik weer een bergje op. Het was nog voor 08.00, maar de zon scheen al hard en het was warm. Na de klim liep ik door het park van de botanische tuin, waar allemaal verschillende bomen en bloemen stonden. Voor de tuin in de kas bij het park moet je betalen, maar ik was te vroeg en veel tijd had ik ook niet. Vanwege werkzaamheden moest ik door een deurtje dat alleen voor pelgrims bestemd was en ik kwam uit bij de ingang van de tempel. Er was ook een rode pagoda, die ik in de verte al gezien had.
Ik liep meteen door naar boven en had pas na de hoofdtempel door dat ik mijn handen niet gereinigd had 🫣 Volgende keer beter!! Dit soort dingen herinneren me er wel aan dat ik meer om me heen moet kijken ipv meteen naar de tempel gaan, ervanuitgaande dat alles bij elkaar ligt. De basin was namelijk onderaan de trap meteen rechts om de hoek...
Bij de hoofdtempel waren ze binnen een sutra aan het oplezen/zingen. Het was 08.00, dus misschien is dit wel een van de ochtendrituelen die ze uitvoeren. Later zag ik nog twee andere monikken lopen, beiden in een oranje gewaad.
Onderweg richting T32 kreeg ik van een man een fles thee, echt heel lief. Hij reed langs en stak de fles uit het raam. Eerder liep ik ook langs een rivier waar telkens een vis uit het water sprong. Geen idee of dat normaal was of dat die vis iets mankeerde.
Ik ging even rusten bij het meer toen er twee buitenlanders voorbij liepen, een van hen zei "hallo" op zo'n Nederlandse manier dat ik even dacht mijn 11e en 12e Nederlander tegengekomen te zijn, maar ze spraken een soort Duits, dus misschien kwamen ze uit Zwitserland.
Om bij T32 te komen was weer een kleine klim nodig. Het complex was niet heel groot dus ik kon dit keer wel alles makkelijk vinden. Ook was hier een uitzicht over het meer industriële/havenachtige deel van de stad.
Naar T33 was wel een eindje. Schaduw was er amper maar ik liep dichtbij de kust en het windje van de zee was erg welkom. Toen kon je kiezen: de brug of de ferry. De brug was een beetje om maar dit was in mijn hoofd echt de enige optie. Het voetpad was smal en als er een vrachtwagen voorbij kwam gaf de wind die daar achteraan kwam me een duw naar links en rechts. Gelukkig veilig de overkant bereikt. Hier was ook een museum waar ik graag heen wilde, maar toen ik op google maps zag dat ik nog een heel stuk te gaan had tot mijn accommodatie koos ik er toch voor om door te lopen.
Onderweg naar de laatste tempel kwam ik de vrouw uit Nieuw-Zeeland weer tegen. Hij zat ergens in het centrum en liep daarom op een andere volgorde naar alle tempels. We kletsten een tijdje en na een paar keer proberen een einde te maken aan het gesprek ben ik eindelijk succesvol en loop ik door. Ik vond het erg gezellig met haar te praten, maar wilde ook graag naar mijn accommodatie toe.
De host van mijn accommodatie was super aardig. Ik kreeg wat snoepjes als osettai en ze hielp me met de laatste accommodaties boeken voor tijdens de Golden Week. In het huis hing ook een scroll met alle stempels van de pelgrimstocht, maar ben natuurlijk vergeten een foto te maken...
Ik sliep in een hostel, maar was weer de enige daar. Het huis staat naast de rijstvelden dus in de avond begonnen de kikkers lawaai te maken. Het was zelfs zo erg dat ik het oordopjes in moest gaan slapen, anders bleef ik maar wakker. Wel fijn dat ik morgenvroeg op kan staan zonder iemand wakker te maken.Läs mer
T35 - Kiyotakiji
22 april 2025, Japan ⋅ ☁️ 19 °C
T36 - Shōryūji
22 april 2025, Japan ⋅ ☁️ 20 °C
Dag 17 - Lilian Guesthouse (375/~1200km)
22 april 2025, Japan ⋅ 🌧 20 °C
Er zijn twee manieren om bij T35 te komen: een bospaadje, of de verharde weg voor de auto's. Ik wilde oorspronkelijk voor het bospaadje gaan, maar ik nam niet de meest handige route naar de tempel en ging uiteindelijk voor de verharde weg omdat ik niet om ging lopen om alsnog het bospaadje te nemen. Ook zitten er vaak stukken extra klimmen bij op de bospaden, dus dat nu missen vond ik niet heel erg.
De weg boven slingerde behoorlijk. Natuurlijk moest die tempel weer op een berg liggen, maar ik was al blij dat die maar halverwege de berg lag en niet op de top. Volgens mijn app (henro helper, waar de route op staat) moest er ook een shortcut zijn, maar die kon ik natuurlijk niet vinden. Een vogeltje vloog met mij mee en stopte telkens een stukje verderop. Het was bijna alsof hij me de weg wilde wijzen.
Onderweg naar boven kwam ik nog drie oudere mensen tegen die vroegen of ik uit Amerika kwam. Die vraag krijg ik heel vaak, terwijl ik meer Europeanen tegenkom in Japan dan Amerikanen.
Bij de tempel stond ook een brandweerwagen, heel gek gezicht. Op de weg naar beneden vond ik wel de shortcuts. Lekker veel tijd ingehaald op deze manier. Ik wil voor 15.00/16.00 bij de accommodatie zijn om de flinke regenbui die eraan kwam voor te zijn.
Onderweg naar T36 geeft een man oop een traktor mij 500 yen (3 euro), om daarvan bij de volgende tempel een stempel te kopen. Echt super lief. Op gegeven moment moest ik weer kiezen: of op de provinciale weg lopen of een bospaadje. Ik koos voor het bospaadje, maar had nog niet door dat dat een stuk flink klimmen betekende. Het was gelukkig wel een mooi pad. Toen het klimmen voorbij was rende ik bijna de berg af. Ik was er even klaar mee haha.
In het dorpje waar ik verbleef hield ik even pauze langs de weg. Er kwam een man op een scooter voorbij, en een laar minuten later kwam hij terug en gaf hij mij een sportdrankje. Die had hij net gehaald voor mij🥺
Ook nog even wat geluncht bij een restaurantje in de buurt: oyakodon (rijstkom met kip en ei), met een paar spannende bijgerechtjes. Alleen de mandarijn jelly durfde ik niet aan, de rest netjes opgegeten.
Ik wilde mijn spullen bij de accommodatie droppen en daarna doorgaan naar T36, maar er stond een hek voor het huis met een bordje: vanaf 16.00. Een beetje balen, maar toch maar met gewicht naar de tempel gegaan. Deze lag op een schiereiland, waarna ik weer terug zou gaan naar het dorpje. Het regende eventjes, maar hield gelukkig al snel op.
Bij de tempel was ik helemaal verdwaald. Het lukte mij niet om de hondo, daishido en het stempelkantoortje te vinden. Even google maps bestuderen, maar ik zat toch echt wel goed. Ik zag een random paadje naar boven, en toen kwam in eindelijk bij de hondo en daishido uit. Ik had de trap naar boven gemist blijkbaar. Bij de trap beneden haalde ik mijn stempel op.
Op weg maar buiten zag ik een echtpaar die ik gisteren ook al zag. Ze gingen ook de foute kant op, naar het verkeerde deel van het tempelcomplex. Ik gaf aan dat ze bij de trap naar boven moestten.
Het lag dus niet aan mij, maar meerdere mensen gaan hier dus de fout in haha
Eenmaal terug in het dorpje snel boodschappen gedaan en daarna voor de accommodatie gewacht tot het 16.00 was. Na het inchecken begon het al snel heel hard te regenen. Ik kreeg nog een dienblad met hapjes als osettai. Alleen de mandarijn/sinaasappel durfde ik wederom niet aan.Läs mer
Dag 18 - Awanosato (403/~1200km)
23 april 2025, Japan ⋅ ☁️ 24 °C
Niet echt in de mood om een verhaaltje te schrijven dus ik zet wat dingen onder elkaar. Gelukkig was vandaag toch niet heel spannend.
- denk je leuk langs de kust te lopen, zie je amper wat door de dijken.
- altijd fijn wanneer de stoep ineens stopt en je de weg met de autos moet delen (komt vaker voor, maar vandaag waren er kronkelende weggetjes dus de auto's zien mij minder goed)
- woonboot op het droge, lol
- op de voorgrond zijn rijstvelden, op de achtergrond een gigantische cementgabriek. Heel gek gezicht
- 6 tunnels gehad (2 hadden geen voetpad en waren slecht verlicht, 3 hadden acceptabel voetpad, 1 had gigantisch voet/fietspad)
- ging bij de lawson (mini supermarkt) eten halen. Vgm had de jongen bij de kassa z'n eerste werkdag
- moest een uur op inchecken wachten want was te vroeg :(( twijfelde beetje of ik gescamd was omdat de accommodatie er half verlaten uitzag
- super lieve host! Kreeg matcha en een zakje met kleingeld. Ze zei er iets bij maar dat woord kan ik me niet meer herinneren. Ik denk kleingeld voor tempel donaties (veel 10 yen), of voor drinken uit automaatLäs mer
T37 - Iwamotoji
23 april 2025, Japan ⋅ ☁️ 21 °C
Dag 19 - Sou Town Hostel (429/~1200km)
25 april 2025, Japan ⋅ ☁️ 16 °C
Toen ik ging kreeg ik een tasje met eten mee: een banaan, een pakje sinaasappelsap en een stuk cheesecake.
Ook was er weer een tunnel. Bij de ingang stond een kastje waar je een reflecterende band kon lenen zodat je beter zichtbaar was. Er was een mini strookje voor fietsers en voetgangers, dus niet super veilig. Gelukkig de tunnel overleefd en de band in het kastje aan de andere kant van de tunnel weer teruggelegd. Wel echt handig zo'n systeem.
Hierna voor een stukje het bos in. Volgens mij was het een stukje van de oude pelgrimsroute. Smalle paadjes langs een steile afgrond en een stukje over een boomstam over het diepe (slecht te zien op de foto maar de boomstam was echt wel een stukje van de grond af). Dat was nog niet genoeg, het laatste stukje was een steile klim naar boven. Hier even bijgekomen en mijn nieuwe verkoelende doekjes uitgeprobeerd. Ik had er vorig jaar gekocht en meegenomen, maar deze waren gisteren opgegaan.
Ik ging de hoek om en zag een bekend gezicht, Yohei die ook bij Misono verbleef in Aki. Samen liepen we verder.
Onderweg liet een hond ons nog heel hard schrikken door super hard te blaffen. Ook kwamen we weer wat enge poppen tegen die random langs het spoor stonden.
Op geveven moment toch zin in wat koud drinken. Ik stop een briefje van 1000 yen (6 euro) in de automaat, maar er gebeurde niks, terwijl ie mijn geld ingeslikt had. Bij vorige automaten stak het briefje nog uit wanneer en kon ik deze nog terugnemen. Bij deze was ie helemaal weg. Soms werken de automaten niet mee, maar gelukkig meestal wel.
Ik had mijn verlies al geaccepteerd toen Yohei in gesprek raakte met een man die naar zijn auto liep. Hij kent de eigenaar van de automaat en geeft mij 1000 yen, en hij zou mijn 1000 yen van de eigenaar terugkrijgen. Echt bizar geluk dit. Wat ook fijn was is dat ik de banaan en het pakje sap aan Yohei heb kunnen doneren.
Eenmaal in Shimanto Town de tempel bezocht een daarna wat gedronken in een schattig cafeetje verderop in de straat omdat we nog niet in konden checken. Yohei had ook nog geboekt bij mijn hostel omdat het zo goedkoop was. Normaal kampeert hij.
Het cafeetje was gedecoreerd met oude posters en foto's. Als ik het me goed herinner moet dit een beetje een vibe uit de Showa periode (1926-1989) uitstralen. Je kan hier geen alcohol drinken, omdat men vroeger naar dit soort cafeetjes kwam om de krant te lezen. Blijkbaar zijn er meer van sit soort retro cafeetjes, echt heel leuk.
Hierna ingecheckt en bij de supermarkt eten gehaald. Blijkbaar kon niet alles in de magnetron want de stickers op de verpakkingen begonnen de verbranden. Oepsie, maar warm eten is wel lekker.
Er was verder niemand in het hostel. Ik snap niet hoe het kan dat ik vaak de enige daar ben. Het is dat ik Yohei vertelde over het hostel, anders was ik wéér helemaal alleen geweest. Beter kom ik wat meer mensen tegen in de grote steden.Läs mer
Dag 20 - Takahama Minshuku (458/~1200km)
25 april 2025, Japan ⋅ ☁️ 18 °C
Yohei vertrok vandaag wat eerder, omdat ik volgens hem wat sneller ben dus hij wilde een voorsprong. Later zouden we elkaar weer tegenkomen en samen verder gaan.
Ik vond het wel weer fijn om alleen te lopen. Samen met iemand lopen is leuk, maar voor 30km lang kan dat ook vermoeiend zijn. Volgens mij dacht hij dat ook. Dit was dus perfect.
Vandaag loopt de route op en langs een drukke weg, maar ook een klein stukje door het bos. Het was bewolkt en daardoor lekker koel, wel heel fijn na de brandende zon van de afgelopen dagen.
Na een uur verliet ik de drukke weg voor het bos, maar ik haalde bij de lawson (konbini/kleine super) nog even wat extra brood voor lunch. Ik had wel bij me naar niet heel veel.
Op de rustige weg richting het bos kwam ik langs een soort mini cafeetje, en Yohei zat buiten met wie ik dacht dat de eigenaar was. We zwaaiden even en ik liep door. Ik was pas net iets langer dan een uur onderweg en wilde nog niet pauzeren, en nog even alleen lopen vond ik ook fijn.
Ik was bang dat ik in het bos veel moest klimmen zoals gisteren, maar dit viel gelukkig mee. Het was vooral naar beneden. Voor het eerst in lange tijd kon ik het bos verlaten zonder nat van het zweet te zijn.
Ik hield de originele route aan, de weg langs de drukke weg. Alhoewel de drukke weg wel aantrekkelijk was omdat die minder kronkelende, en daardoor korter was. Onderweg geeft een vrouw mij een paar karamelsnoepjes, een osettai. Echt heel erg lief.
Ik hield even een wat langere pauze. Ik had al 12km erop zitten en was geen rustplaats tegengekomen. Hierna speelde ik een beetje vals door de drukke weg te volgen in plaats van de originele route, maar waar de twee wegen samenkomen zag ik Yohei. Hij had wel de originele route genomen. De laatste 15km liepen we weer samen.
We liepen door een tunnel uit de Meiji periode (1868-1912) en namen een pauze bij de lawson. Yohei verteld mij over een regionale specialiteit, katsuo tataki. Katsuo is een echte bonito, een straalvinnige vis uit de familie de makrelen (thanks google). Tataki betekent dat die van buiten licht geroosterd wordt maar vanbinnen nog wel rauw is. Ook zijn ze vaak in plakjes gesneden. Ik ben geen fan van rauwe vis, maar vond laatst de aji sushi (ook soort makreel) wel prima, dus wilde dit wel proberen.
Ook vraagt hij of ik imokenpi al geprobeerd heb. Toen ik aa gaf geen idee te hebben wat dat was kocht hij een zakje bij de konbini. Het zijn een soort gekaramelliseerde zoete aardappelfrietjes. Ik had deze ook gekregen toen ik in Aki verbleef, bij Kochi-no-ya, al had ik toen geen idee dat dit een lokale snack was. Ik vroeg ook nog naar de sakuramochi, waar de man met parkinson het aan het begin van mijn reis over had. Ik had het nog niet in de winkels gezien, maar volgens Yohei is het er wel al.
We liepen door en gingen weer van de drukke weg af. We liepen een stukje langs de kust en kwamen langs een brug: bentenhashi (hashi = brug). Daar moest natuurlijk even een foto van gemaakt worden. Zie ook de walvisjes in de gaten van de brug🥹 In deze regio worden ook walvistochten aangeboden! Ik had er eentje geboekt maar moest deze annuleren omdat ik voorloop op schema, en ik nu te vroeg hier ben voor het walvisseizoen.
Hierna weer terug naar de drukke weg, maar de leuning was kapot en lag over de trap. Bovenaan hing een lintje voor het pad. Deze weg was eigenlijk dicht, maar van onder was niks aangegeven. We liepen langs het lintje.
Onderweg kwamen we ook nog langs een soort zoutfabriekje/kasje! Zout water wordt hier in bakken gedroogd. Vanwege de grote ramen konden we makkelijk naar binnen kijken en een foto nemen.
Yohei kampeert dus voornamelijk, maar vandaag verblijft hij in een soort mini tempel, een soort hutje speciaal voor pelgrims. Overnachten is gratis maar vaak wordt er wel een donatie achtergelaten. Het zag er echt prima uit! Misschien de volgende keer toch kamperen, dat scheelt ook wel in de kosten. Maar ik heb weer een accommodatie geboekt. Alle kamers hebben een naam, en ik heb natuurlijk katsuo (かつお). Dit moet wel een teken zijn dat ik katsuo tataki moet proberen.
Na een snelle douch wilde ik pinnen. Volgens google maps was er een ATM bij het postkantoor, maar dat een leugen. Na het betalen van de accommodatie had ik niet veel geld meer over, maar blijkbaar nog net genoeg voor wat kroketten en katsuo tataki! Het supermarktje was heel klein, maar ze hadden precies wat ik nodig had. Ik had nog cup noodles van de konbini, dus dit samen was mijn avondeten. De katsuo tataki was echt lekker! Zeker voor herhaling vatbaar. Hopelijk kom ik het nog een keertje tegen.Läs mer
Dag 21 - Anshuku (490/~1200km)
26 april 2025, Japan ⋅ ☁️ 22 °C
Gisteren had ik gevraagd of ik nog een ontbijtje erbij kon boeken, en dat kon! Het kostte maar 3 euro, dus dan durf ik het wel aan. We hadden ook uitkijk op zee aan de eettafel! Normaal doe ik geen ontbijt bij de accommodatie omdat het vaak relatief duur is en ik het misschien niet lust, dus het dan voor mij mogelijk helemaal niet waard zou zijn. Ik liet de sla en de mango pudding liggen, maar heb de rest opgegeten.
Daarna meteen op pad. Het ontbijt was om 6.30, de vroegste mogelijkheid, en ik vertrok iets na 07.00. Al snel kwam ik Yohei weer tegen, hij had bij een hutje koffie gemaakt. Het was leuk hem weer te zien, maar ik had gehoopt hem later pas tegen te komen zodat ik iets langer alleen kon lopen, maar het was alsnog gezellig!
We gingen even langs michi no eki, een soort stadswinkeltje dat op veel plekken te vinden is. Ik kocht er een soort donutbrood (volgens verpakking, maar leek meer op croissantdeeg) en kreeg er een zakje tomaten bij als osettai. Yohei lachde me al uit want hij wist dat ik dit niet kon eten. Ik had hem gisteren verteld dat ik tomaten niet lekker vind, toen ik hem ook al tomaatjes gaf. Eenmaal buiten gaf ik deze ook aan hem. Gelukkig is het tot nu toe zowat altijd gelukt om osettai die ik zelf niet eet weg te geven. Weggooien is geen optie!
We kwamen langs wat strandjes en er waren weer surfers. We keken even hoe ze over de golven gingen, maar de golven waren niet heel hoog dus er gebeurde niet veel. Daarna kwamen liep de weg tussen twee velden waar knoflook (dachten we) geoogst werd! Al snel daarna waren er honderden bloemen langs de weg. Struiken met deze bloemen ben ik al veel tegengekomen, maar hier stonden er wel heel erg veel.
Op geveven moment kwamen we weer langs het strand. Hier waren wat hogere golven dus het was wat leuker om de surfers te bekijken terwijl we wat aten. Ik kreeg een sakuramochi van Yohei, die hij bij michi no eki gekocht had. Het blad van de sakuraboom was om de mochi heen gewikkeld. Het was niet vies, maar ik heb ook niet super genoten. Er gebeurde me iets te veel qua smaak en textuur haha.
Daarna weer door met strijden. We lopen veel langs wegen en dat is soms even afzien. Yohei staat bijna op een slang en slaakt een kreet. Ik schrik van hem en gil daardoor. Gelukkig was de slang ook geschrokken en sprintte hij ervandoor. Yohei zei ook dat dit niet de giftige slang was.
We komen ook schildpadjes tegen en lopen door een tunnel van 1600 meter. Omlopen om de tunnel te ontwijken was ook een optie, maar de afstand vonden we al lang genoeg dus we namen de tunnel. Na de tunnel was de shelter waar Yohei ging slapen en de laatste 5km liep ik alleen. Onderweg nog geprobeerd kaartjes over te kopen voor de 4 daagse, maar zonder succes omdat er geen aangeboden werden.
Ik checkte als eerste in en mocht dus ook als eerste in bad! Vind dit normaal wel fijn voor mijn spiertjes maar mijn benen kon ik niet strekken, dus ik kwam alsnog een beetje verkrampt het bad uit.
Toen even naar de lawson gegaan voor mijn avondeten, ontbijt, lunch en nog een keer avondeten. Waar ik morgen verblijf is geen supermarkt, dus ik sla nu in.
In loop naar buiten in ineens roept iemand mijn naam. Yohei komt ook de konbini uit. Hij gaat toch ergens hier slapen omdat een man hem vertelde dat de shelter s' nachts haunted is. Ook kon hij dan nog iets te eten halen, wat bij die shelter niet kon.
Ik vraag om heet water voor mijn cup noodles bij de host, die heel veel vragen stelde over mijn plannen van de komende dagen. Hij praatte snel Japans dus veel kon ik er niet van verstaan. Zelfs toen hij een kaart erbij pakte snapte ik er geen bal van. Een andere gast kwam binnen en de host ging hem helpen. Ik smaakte een snel praatje met de andere gasten die in de lobby aan het eten waren en ontsnapte daarna snel met mijn noedels naar mijn kamer. Na mijn geimproviseerde ramen weer lekker op mijn futon gaan liggen.
Misschien vroeg om te zeggen maar ik ga futons echt heel erg missen wanneer ik Japan weer moet verlaten.Läs mer
T38 - Kongōfukuji
27 april 2025, Japan ⋅ ☁️ 20 °C
Dag 22 - Taisho-tei (514/~1200km)
27 april 2025, Japan ⋅ ☁️ 19 °C
Vandaag loopt de we dichtbij of direct langs de kust. Het is warm, maar het zeebriesje maakt het verdraagzaam.
Onderweg kom ik een kat tegen die heel graag aandacht wilde. Ook zag is dat ze een beetje water van een blauw zeil aflikte. Ik goot wat van mijn water op een groot blad en de kat begon meteen te drinken. Gelukkig gaat het regenen morgen, dan heeft de kat weer een voorraad water op het blauwe zeil. Nog een paar aaitjes en daarna ging ik door. Ik kwam bij een strand uit waar wederom surfers waren! Hier even een pauze gehouden en wat van de pretzels gegeten die Yohei gisteren had gekregen als osettai. Omdat ik hem mijn fruit had gegeven, gaf hij mij de pretzels.
Hierna weer door. Volgens mijn kaart was er een shortcut over het strand. Ik besloot hiervoor te gaan maar moest na een tijdje toch omkeren. Voor deze shortcut moest ik de rivier oversteken, en een brug was er niet. Ik kwam een aantal tegenliggers tegen. Henro die al bij T38 geweest zijn. Er zijn verschillende routes naar T39, waarvan eentje dezelde weg terug nemen is.
Ook gaan er verschillende routes naar T38 toe. Ik besloot de route langs de kust te volgen. Ik moest over een kiezelstrand en daarna het bos in. Ik haalde een andere pelgrim in. Hij was helemaal gekleed in wit en had zelfs een geel doek over zijn schouder. Misschien is hij wel een monnik.
Gisteren realiseerde ik me dat ik 3 dagen doe over de route van T38 naar T39, wat ook in twee dagen kan. Ik heb gekozen voor een route waar niet veel accommodaties zijn, dus heb daarom een dag waarop ik minder loop. Ik had een dag sneller kunnen zijn als ik voor de route ging waar ik dezelfde weg terug zou nemen. Ergens baal ik, omdat ik graag snel klaar wil zijn. Aan de andere kant heb ik meer dan genoeg tijd, en mijn lichaam kan de rust ook wel gebruiken.
Ik zie de pelgrimstocht een beetje als een wedstrijd, en ik moet zo goed mogelijk presteren en dus zo snel mogelijk klaar zijn. Dit slaat helemaal nergens op natuurlijk, maar ik heb dit altijd met sporten. Misschien is dit ook onderdeel van mijn ascetische training in Kochi, het veranderen van mijn kijk op fysieke activiteiten. Minder vergelijken, meer focussen op wat goed is voor mij. Net zoals inzien dat de bus nemen bij Muroto ook niet valsspelen is.
Ik ging het schiereiland op, en bij een lang stuk langs de kust waren geen rustplekken. Toen ik na een aantal kilometer eindelijk een bankje zag ging ik meteen zitten. Ik had Yohei nog niet gezien vandaag, maar een andere Japanner kwam wel ineens in zicht, Shigeki! Ik had echt niet verwacht hem nog eens te zien, omdat ik dacht dat hij veel verder was. Hij laat zien hoe hij de komende dagen gaat lopen. Hij neemt de lange route langs de kust (groen), terwijl ik de grijze neem. De grijze wordt blijkbaar maar belopen voor 8% van de pelgrims 😬. Nou ja, ik zie wel welk pad ik neem. Ik kan ook nog altijd dezelfde weg terugnemen en daarna de afslag richting T39 nemen.
Shigeki en ik lopen samen naar T38, wat nog iets van 3.5km was. T38 was echt heel mooi! Door de rotsen op het terrein leek de tempel een beetje op een kustlijn. Ook kwam ik hier weer de Nieuw-Zeelandse vrouw tegen. Ze had de bus genomen.
Ik kon al inchecken bij de accommodatie en had verwacht Yohei er wel te zien, maar hij was er nog niet. Toevallig verblijft hij ook hier vanavond.
Op gegeven moment kwam hij aan en had hij het over een supermarktje in de buurt. Ik dacht dat er geen supermarktjes waren en had al eten meegenomen vanuit mijn vorige locatie. We gingen even kijken en ik kocht weer katsuo tataki en ook nog een horsmakreel voor Yohei. Hij betaalde laatst voor mij een yuzu lemonade, dus nu staan we weer even.
We brachten het eten terug naar onze accommodatie en gingen daarna op pad. Er was een stenen arch in de buurt en wat uitkijkpunten. We klommen naar beneden en maakten een foto bij de arch. Na even pootjebaden in het water klommen we ook nog op de arch waar een kleine schrijn te vinden was.
Bij het uitkijkpunt waren we op zoek naar walvissen. Ze zitten in dit gebied maar het seizoen begint in mei, dn het is vandaag 27 april. Dichtbij genoeg toch?
Walvissen zagen we echter niet en dus gingen we door. Er was ook nog een ander uitkijkpunt. Hier hadden we zicht op de vuurtoren en ook op een hutje waar twee personen aan het chillen waren. En ineens zagen we een walvis. We wisten niet zeker of het wel een walvis was, of toch een rots. Maar een rots spuit geen water.
Lang in zicht bleven ze niet, dus iedere keer als ze boven kwamen probeerden we ze te filmen. Wel echt heel erg gaaf om te zien, ook al waren ze ver weg.
Hierna nog even naar een onsen voetenbadje geweest! Hier hadden we zicht op de arch die we eerder zagen. Yohei zag weer een walvis, maar ik was te laat en de walvis bleef hierna helaas weg.
We wilden ook nog naar het zonsondergangplekje die de host ons aanraadde, maar 30 min fietsen vonden we iets te lang, en er was ook maar een fiets.
Toen toch maar begonnen aan ons avondmaal. Het was een beetje een gekke combinatie tussen gebakken horsmakreel, katsuo tataki en rijst met curry, maar het was wel lekker!Läs mer
Dag 23 - Taishotei (526/~1200km)
28 april 2025, Japan ⋅ 🌙 16 °C
Vandaag liep anders dan gepland, maar op een leuke manier! Tot het begin van de middag zou het gaan regenen, dus in plaats van naar Tosashimizu lopen (17km, dus soort van rustdagje met tijd voor leuke dingen). Nu draaiden we het om. We namen de bus naar Tosashimizu, gingen daar dingen doen en gaan daarna terug Ashizuri wanneer het droog is.
Na de busrit begonnen we bij Tatsukushi. Tatsukushi betekent drakenspiezen en is zo genoemd omdat de rotsen lijken op een rij bamboestokjes die uit de draakvormige heuvels langs de kust steken. Alhoewel ik vijd dat de "spiezen" zelf op een drakenrug lijkt. Hier wandelden we over de formaties. Het regende hier en daar een beetje, maar de zware regen waren we voor. Natuurlijk moest ik weer uitglijden over een glad stukje🫣
Ik ben dankbaar voor mijn snelle reflexen want ik kon mijzelf opvangen. Wel was mijn voet (die uitgleed) het water in gedaan. Gelukkig waren die paar seconden niet genoeg voor het water om mijn schoen binnen te dringen.
Hierna gingen we naar het onderwater aquarium. Het aquarium is letterlijk de zee, en je gaat via een brug naar het gebouw en daarna met de trap naar beneden. Op 7 meter diepte keken we door de raampjes naar de vissen in de oceaan.
Hierna gingen we naar een aquarium op land. Ik had bij mijn vorige aquarium in Japan geen goede ervaringen (onethisch) maar deze zag er al beter uit, en door een comboticket te lopen (voor beide aquariums) konden we relatief goedkoop de aquariums bezoeken. Sommige tanks waren leuk aangekleed en het de zeebodem was nagebootst. Dan kom je in de volgende ruimte en dan zwemmen er schildpadden in een tank met helemaal niks erin, of vissen zitten in een mini tank waar ze niet lekker rond kunnen zwemmen. Heel erg afwisselende ervaring dus. Waarom niet voor alle beesten een leuke tank maken waar ze gelukkig van worden? Sommige vissen leken depressief :(( gelukkig hadden de meesten wel een leuke en ruimere tank.
Hierna zijn we gaan lunchen bij een ramentent en hebben we nog even geshopt bij de supermarkt en de daiso. Daarna was de regen eindelijk voorbij en begonnen we met lopen!
We wilden ook nog een keer een goede zonsondergang zien, dus we liepen naar een observatieplek dat semi op de route lag. Onderweg komen we nog wat historische plekken tegen (geboorteplaats John Manjiro, weet er verder weinig van).
Eenmaal bij het uitkijkpunt komen we erachter dat een berg de zonsondergang blokkeert... lang getwijfeld wat we zouden doen. Nog een stuk terug lopen om vóór de berg naar de zonsondergang te kijken, of juist verder door en hopen dat we dan iets zien.
Ik wilde eigenlijk door want ik was moe, maar is het maar goed dat Yohei mij overhaalde om een stuk terug te lopen. Daarna kunnen we de bus naar de provinciale weg nemen en vanaf daar de route te voet voortzetten. Ik wilde namelijk wel graag het stuk van Tosashimizu naar Ashizuri lopen (uitkijkpunten lagen buiten de route).
Bij de vuurtoren kijken we naar de zonsondergang. De zon verdwijnt alsnog achter een berg, maar deze ligt heel ver weg en daar hebben we dus geen last van. Na het busritje terug naar de route liepen we in het donker terug naar de accommodatie. De sterrenhemel was goed te zien en onderweg zien we ook nog poppen met dierenmaskers op... gadverdamme haha
Aan de hemel zien we een lijntje van lampjes dat redelijk snel beweegt. Blijkbaar was dat de Starlink van Elon Musk. Ik was maar blij dat het geen aliens waren.
Eenmaal terug bij de accommodatie stond het eten klaar, iets wat we niet hadden verwacht. Wij waren van plan om cup noodles of magnetronrijst te eten, maar de host had uitgepakt voor ons en een andere gast, Hiroshi. Echt heel lekker gegeten!Läs mer
Dag 24 - Kuro-Usagi (553/~1200km)
29 april 2025, Japan ⋅ ☀️ 20 °C
Vanochtend was ik van plan de vroege bus te nemen, maar vanwege de Golden Week was het vandaag een feestdag en was het schema dus anders. De eerste bus gaat pas om 07.05, 50 minuten later dan de eerste bus op een normale dag.
Ik zou vandaag eigenlijk vanaf Tosashimizu het bergpad nemen naar mijn accommodatie, maar omdat Shigeki aangaf dat dit niet een route is die vaak genomen werd en omdat er geen rustplekken zijn onderweg besloot ik toch voor een andere route te gaan. Ik loop nu voor een stukje over de weg die ik ook op de route náár Ashizuri genomen heb. Onderweg komen we Jaap tegen, die ik bij Pandaya heb ontmoet! Hij loopt nu naar Ashizuri toe. Ik loop nu 1-2 dagen voor op hem.
Yohei loopt mee tot het surfstrand. Hier pakt hij de bus naar zijn ouders. Hij maakt de rest van de tocht een andere keer af, want hij heeft nu een aantal afspraken waar hij heen moet. We nemen afscheid en ik ga door.
Ik hoop weer de kat tegen te komen. Op geveven moment zag ik zelfs 3 katten, maar de oranje kat zocht niet de aandacht zoals de vorige keer. Helaas. Ik loop door en zie ineens een soortgelijke oranje kat. Dit was de kat die ik op de heenweg ook zag. Even geknuffeld en daarna weer doorgelopen.
Bij de afslag naar de de nieuwe route richting mijn accommodatie heb ik nog kort met een paar fietsers uit Canada (dacht ik) gesproken. Ze fietsen rond Shikoku maar gaan niet de tempels langs.
De weg de bergen in was erg rustig. Het leek niet alsof veel mensen hier kwamen, maar gelukkig wel wat hutten om uit te rusten.
Onderweg vul ik mijn fles met drinkbaar bergwater en zie ik alweer dassen! Ik kom ook nog een redelijk grote slang tegen😳
Ook kom ik langs een verlaten schrijn. Het pad is helemaal overgroeid. Ik twijfelde even of ik het pad op ging om bij de schrijn zelf te kijken. Ik dacht aan Joan, want zij doet iedere keer dit soort dingen, maar ik vond het een beetje eng. Ineens blies er in een keer een harde wind richting de schrijn, en ik nam dat maar als mijn teken om gewoon een kijkje te nemen. Het gebouwtje lag niet hoog, maar vanwege alle takken en struiken was het wel een soort hindernisbaan. Het gebouwtje zelf zag er niet super oud uit, maar vanbinnen was er wel veel stuk en er lag wat afval. Een beetje teleurgesteld ging ik weer naar beneden. Het is toch wel jammer dat de schrijn niet onderhouden werd, maar het is ergens ook heel logisch omdat dit gebied overduidelijk aan het leeglopen is.
Ik loop door een paar dorpjes waar de meerderheid van de huizen onbewoond zijn. Ineens stopt er een auto achter mij. Een vrouw geeft mij een broodje als osettai, echt heel erg lief!
Mijn accommodatie ligt aan de rivier. Ik was wederom de enige daar dus kon lekker lang in bad. Sommige baden in Japan hebben en paneeltje waarmee je het badwater op temperatuur kan houden of zelfs het badwater warmer kan maken. Echt geweldig. Ook was er een machine die je voeten kon masseren!!
Alsof ik nog niet verwend genoeg was, ze boden mij aan mee te eten met de familie. Ik had de kamer gereserveerd zonder eten, maar toen ik vroeg of ze mijn magnetron rijst en curry kon verwarmen kreeg me mogelijk medelijden met mij. Ik mocht aanschuiven. Ik kreeg allemaal kleine bordjes met spannende dingen voor mijn neus, dus ik moest het wel proberen. Het enige wat ik niet at was de bamboe met kleine visjes. Bamboe is prima maar ik werd niet warm van de visjes die erdoorheen zaten. De host en haar man wonen in het dorpje (misschien wel met z'n alles samen in het huis naast de guesthouse) met hun dochter en haar man en hun twee kleinkinderen. Op televisie was er een programma te zien over boogschieten. Iets van een professionele boogschutter die bepaalde challenges doet, met een groepje jongere boogschutters als tegenstanders. Japan heeft wel echt leukere televisieprogramma's dan Nederland.
Het was een beetje gek maar ook wel leuk om met hen aan tafel te zitten. Alleen de host en haar man aten niet mee en ze zaten aan een andere tafel. Misschien hebben ze al gegeten, of eten ze achteraf? Ik weet het niet, ik vond het een beetje zielig.
Na het eten lieten ze mij een grote vis zien die in het ijs lag. Deze was onlangs gevangen in Kyushu en hierheen gebracht na de aankoop. Waarschijnlijk kunnen ze hier wel een week lamg van eten.
Nog een keer met mijn voeten in die massagemachine, en daarna toch echt naar bed.Läs mer
T39 - Enkōji
30 april 2025, Japan ⋅ ⛅ 22 °C
Dag 25 - Guesthouse Sakura (576/~1200km)
30 april 2025, Japan ⋅ ☁️ 20 °C
Ik vertrok wat later dan normaal omdat vandaag maar een relatief korte dag is. Binnen een half uur lopen kom ik een man tegen die aanbood wat drinken voor mij te kopen uit de vending machine. Ik krijg een fles water en een blikje sprite. Ook vraagt de man waarom ik niet gewoon verhuis en ga werken in Japan. De werkcultuur in Japan spreekt mij niet heel erg aan, maar ik vertelde hem maar dat ik erover na zou denken.
Ook kwam ik voorbij een reusachtige dam. Hier was ook een plekje om uit te rusten wat erg fijn was na het lang lopen langs een drukke weg.
Het was een korte dag die alsnog als een eeuwigheid aanvoelde (denk ook deels door de warmte), maar ineens kreeg ik een berichtje van mijn accommodatie voor vanavond. Het was erg druk, dus of ik niet naar de guesthouse wilde verplaatsen ipv in de hostel verblijven. Daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen.
Bij t39, de enige tempel voor vandaag maak ik nog een praatje met een Amerikaan. In Tokushima raakte zijn kuit geblesseerd dus in plaats van lopend gaat hij nu fietsend langs de tempels. Als ik weer terug richting de weg loop kom ik Shigeki weer tegen!
Nu toch echt tijd om richting de accommodatie te lopen. Onderweg zie ik nog bij een brug visvlaggen hangen (idk wat de echte naam hiervoor is). Misschien was er een soort festival of feestdag gaande. Zo veel van deze vlaggen had ik nooit eerder gezien.
Wanneer ik aankom zie ik dat ik het hele huis voor me alleen heb. Dit is echt een zieke upgrade vergeleken met de hostel waar ik oorspronkelijk zou verblijven. De host kwam langs om wat uitleg te geven. Ook liet ze de evacuatiekaart zien waar ik heen moest in het geval van een tsunami. Dit soort kaarten heb ik tot nu toe al vaak zien hangen tegen de muren van de accommodatie, maar dit was de eerste keer dat ik er echt uitleg over kreeg.
Nog even eten gehaald bij de super en op de terugweg de lucht mooi gekleurd vanwege de zonsondergang.
Het hele huis voor mijzelf was heel erg fijn, maar als door de wind alles gaat kraken is het toch een beetje creepy om er in je eentje te slapen🥹Läs mer
T40 - Kanjizaiji
1 maj 2025, Japan ⋅ ☁️ 20 °C
Dag 26 - Nishiyugyo (611/~1200km)
1 maj 2025, Japan ⋅ ☁️ 18 °C
Ik verlaat voor 6.00 het huis. Het wordt potentieel een lange dag van 40km, als ik niet besluit de bus te nemen voor de laatste 10km. Ik wilde eigenlijk een accommodatie 30km verderop, maar alles zat vol. De eerste beschikbare accommodatie lag 10km verder. Ik ben benieuwd of ik het helemaal kan lopen, en zo niet, heb ik de bus als plan b.
Ik was nog niet lang onderweg en ik laat prefectuur Kochi achter me en ga Ehime binnen. Het is een beetje een bitterzoet moment. Kochi heeft zo'n speciaal plekje in mijn hart gekregen door alle leuke herinneringen: het lopen langs de kustlijn, het ontmoeten van Akina (washi kalligrafie), Laura & Koen (beeldhouwster), Yohei (met wie ik meerdere dagen samen liep) en ook alle geweldige hosts van de accommodaties.
De Ehime fase van de Shikoku Henro wordt ook wel, ook wel het "Dōjō van Verlichting" (Bodai no Dōjō) genoemd. Het symboliseert het bereiken van spirituele verlichting. Na de fysieke en mentale uitdagingen van de vorige etappes ervaren pelgrims hier vaak een diepere innerlijke rust en helderheid. Deze fase moedigt aan tot reflectie, loslaten van wereldse verlangens en het omarmen van wijsheid. Ik moet wel toegeven dat ik in Kochi weinig last had van fysieke en mentale uitdagingen, naast mijn kuit die toen even pijn deed voor 2 dagen. Benieuwd wat ik in Ehime mee ga maken!
Ik koos om te lopen naast de weg in plaats van door het bos over de bergen. 40km op vlakke weg leek me uitdagend genoeg. Ik kom nog fietsers uit Europa (denk ik iig) tegen die super hard "konnichiwa" naar me riepen met een grote lach. Onderweg liep ik door een dorpje en uit het niks rende er een kind op me af om de weg te vragen. Hij droeg pelgrimskleren en was ook onderweg naar de tempel.
Ik was heel erg in de war. Het kind leek wel 10, en hij was hier helemaal alleen in een dorpje in de middle of nowhere. Samen liepen we verder. Soms praatte hij tegen mij, maar veel kon ik er niet van maken. Het valt me op dat ik het Japans van vrouwen veel beter kan volgen dan dat van mannen. Ik weet niet waar het aan ligt.
Ik vraag hoe oud hij is, iets van 11 of 12. Ik begreep hem niet helemaal. Ook vraag ik hem waarom hij alleen loopt. Hij vraagt of ik Japans kan lezen. Ik zei ja, maar pakte google translate er alvast bij. Stukken kan ik wel begrijpen, maar hij gaf mij een brief van 4 kantjes, en die kon ik zonder te vertalen echt niet tot in de details begrijpen.
De brief is heftig. Op school werd hij voor een lange tijd gepest, en "gepest" is een understatement. Gewurgd en uitgescholden, maar de directie van de school ondernam voor een lange tijd geen actie. Waarom hij hier nu alleen loopt kon ik er niet uithalen. De reden daarvoor stond niet specifiek in de brief, maar ik verwacht dat het is om even iets leuks te doen, zelfvertrouwen terug te krijgen en/of even weg te zijn van thuis.
Het is totaal niet aan hem te zien dat hij gepest werd. Hij was vrolijk en speelde met het riet dat hij uit de berm trok. Ik kreeg ook een paar takken van hem nadat hij deze had "gepeld" zodat ze helemaal glad waren. Ik was bang dat samen lopen invloed zou hebben op mijn tempo. Ik had immers nog vele kilometers te gaan, maar hij liep goed door. Daar was ik wel blij mee want ik zou het niet over mijn hart kunnen krijgen om tegen hem te zeggen dat ik alleen door wil omdat ik niet alle tijd van de dag heb.
Eenmaal bij de tempel zei hij doei. Een man bij de tempel gaf ons beiden een snoepje als osettai en de jongen ging in gesprek met de man. Daaruit begreep ik dat de vader van de jongen hem hier zou ophalen. Ik was opgelucht. Hij was dus niet helemaal alleen hier.
Ik doe mijn ding bij de tempel en spreek nog kort het jongetje en zijn vader voordat ik doorloop. Na een snelle lunch gooi ik er weer wat tempo in en op gegeven moment kom ik bij een lange tunnel, alleen voor voetgangers en fietsers! Kon hier echt van genieten na alle tunnels die ik met luide auto's moest delen. Hier was ook kunst tegen de muur dus had nog iets om naar te kijken.
Ook kom ik weer bij de kust en loop ik door vissersdorpjes. De mensen dragen schorten, handschoenen en laarzen als ze in hun werkplaatsen bezig zijn met de vissen. De baai zit vol met netten en ik vraag me af of er überhaupt nog wel vissen daar zwemmen.
Eindelijk kom ik aan bij mijn accommodatie na 10,5 uur lopen en bijna 44km. Iets meer gelopen dan gepland, snap niet hoe maar dat doet er niet toe. Na deze afstand voelde ik me nog relatief goed, en nu ik wist dat ik dit kon veranderde mijn kijk op de rest van de tocht. Ineens leek 30km helemaal niet lang meer, terwijl ik in het begin zo bang was dat dit al te ver zou zijn.
Tot mijn verassing heb ik gewoon mijn eigen badkamer! En ook nog eens zeezicht. Ook was ik net op tijd binnen voor een mini storm. Nog even mijn avondeten laten opwarmen en daarna mijn bed ingedoken om bij te komen.Läs mer
Dag 27 - Dear U Guesthouse (635/~1200km)
2 maj 2025, Japan ⋅ ☁️ 14 °C
Vandaag vertrok ik wat later dan normaal. Er stonden maar 22km op het schema en inchecken kon pas vanaf 16.00
Toen ik ging kreeg ik nog een tasje met wat snacks mee van de host van Nishiyugyo: een soort chocoladereep, een koekje en een banaan. De route liep voornamelijk langs de provinciale weg. Bij het laatste stuk was het ook mogelijk door de bergen te gaan, om de tunnel van 1.7km te ontwijken, maar ik had geen zin om over de berg geen te gaan als ik ook gewoon op een vlakke weg door de berg heen kan. Het pad zal vast mooier geweest zijn dan de tunnel, maar waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Vooral na de lange afstand van gisteren.
Ik kwam ook nog een pelgrim tegen die aan het hardlopen was. Vraag me af of hij alles hardloopt, dat zou wel echt pittig zijn.
Eenmaal in Uwajima, waar ik zou overnachten, ging ik naar het tourist information centre. Daar kon ik mijn bagage achterlaten zodat ik de berg op kon maar het kasteeltje toe. Het was erg klein, maar leuk om even te bezoeken. Entree kostte ook maar 200 yen (1.20 euro). Ook zie ik mensen met een stempelboekje speciaal voor kastelen, en ging meteen opzoeken waar ik er een kon kopen.
Onderweg naar beneden hoor ik ineens een Japanner "goedemiddag" zeggen. Hij heeft Nederlandse vrienden en spreekt dus een beetje Nederlands, wat erg grappig was.
Ik heb nog even gechilld bij het information centre totdat ik in kon checken. Ik deel de slaapzaal met 3 andere vrouwen, waarvan ik ik eentje herkende van de laatste accommodatie. Zij was nu ook hier!
Ook ontmoette ik Madi, uit Amerika. Samen zijn we wat gaan eten bij een restaurantje in de buurt. Zij koos voor een locale specialiteit, maar ik vond die iets te spannend en koos voor een rijstkom met kip en ei. Hierna nog naar de konbini voor een snackje natuurlijk!
Ik wil alle coolish ijsjes proberen. Vanille is mijn favoriet maar er zijn dus ook andere smaken. Druif was meh, nu tijd voor matcha. In het begin wel prima maar werd er steeds minder enthousiast van. Toch niet opgegeten. Vanaf morgen op zoek naar de chocoladesmaak.Läs mer
T41 - Ryukoji
3 maj 2025, Japan ⋅ ☀️ 16 °C
T42 - Butsumokuji
3 maj 2025, Japan ⋅ ☀️ 19 °C
T43 - Meisekiji
3 maj 2025, Japan ⋅ ☀️ 21 °C
Dag 28 - Matsuchiya Ryokan (659/~1200km)
3 maj 2025, Japan ⋅ ☁️ 21 °C
Zoals altijd werd ik voor mijn wekker wakker en ging ik maar gewoon beginnen met lopen om 06.15.
Ik had gisteren ontbijt gekocht, maar had het gisteravond al opgegeten dus nog even langs de konbini voor wat brood.
Onderweg hoorde ik achter mij telkens een wandelstok tikken en de bel die daaraam vastzit ringen. Ik werd er een beetje gestoord van dus ging bij de eerste rustplek zitten zodat de man mij in zou halen. Hij ging echter ook even zitten, maar hield niet zo lang pauze als ik en ging snel weer door.
Bij T41 en T42 zagen we elkaar telkens weer. Bij t42 kreeg ik van hem wat snoepjes die hij als osettai had gekregen. Hij ging verder en ik keek nog even rond. Bij een ander deel van het tempelcomplex werd ik naar binnen uitgenodigd. Er was een soort minimarktje gaande in deze hal. Er stonden een paar kraampjes met spulletjes en pelgrims kregen gratis thee met dango.
Ook waren er twee vrouwen aan spelen op de koto (snaarinstrument), echt een heel mooi geluid. Ik wist niet of ik ze mocht filmen dus heb maar het geluid opgenomen door mijn thee te filmen.
Hierna moest ik weer gaan klimmen. Een deel van het pad was ingestort waardoor je met een ijzeren trap omhoog moest naar een alternatief pad. Gelukkig was de rest van de route gewoon helemaal in ordem
Ook kwam ik de man weer tegen. Hij heeft iets van hartproblemen waardoor een hoge hartslag erg lastig is voor hem. Klimmen was dus een grote uitdaging vanwege de intensiteit. Ik ga hem voorbij en ren de berg weer af. Ik viel bijna over een steen en maakte een snap hierover dat ik bijna op mijn bek was gegaan en benoemde daarbij dat ik goede reflexen had (en jinxte mijzelf meteen). Even later gleed ik uit over een gladde steen. Gelukkig was het pad steil dus de grond was al dichtbij. Het enige wat ik eraan over hield was een vieze broek.
Bij de konbini krijg je vaak een zakje met een vochtig doekje om je handen schoon te maken na het eten. Ik had deze opgespaard en kon ze dus gebruiken om mijn broek schoon te maken. Weer kwam ik de man tegen. Uchiyama heet hij, kom ik achter. We lopen samen verder richting t43. Onderweg komen we nog twee andere pelgrims tegen die ons tegemoet komen lopen. Ze geven ons een osettai: een zakje met snoepjes en 200 yen voor drinken! Echt heel erg lief.
Wat we ook tegenkomen zijn een aantal huizen met blauwe daken. Ik vraag waarom ze blauw zijn maar snap het antwoord van Uchiyama niet hekemaal. Iets dat dit vroeger traditioneel was? Ik moet het maar een keertje googlen.
Om bij t43 te komen moesten we een heuvel op. Boven wachtte ik op Uchiyama, hij had weer moeite met de klim en ademde zwaar. Na het bezoekje aan de tempel kocht hij voor mij een flesje sportdrank bij het restaurantje op de heuvel. Via het bospad liepen we het dorp in waar we beiden overnachten. We komen ook nog door een historische straat, erg gaaf! Op geveven moment zeg ik doei tegen Uchiyama en check ik in.
In deze ryokan hangen telefoons aan de muren, en ze belden mij toen het bad klaar was. Voor avondeten ging ik naar een ramentent om de hoek. Ik moest even buiten wachten tot er plek was, een goed teken! Na de lekkere ramen kreeg ik nog lolly. Echt heel erg lief.
De medewerkers van de ryokan waren ook zo lief en behulpzaam! Ze deden echt hun uiterste best om de gasten te helpen. Zo'n gastvrijheid kom je in Europa echt niet tegen.Läs mer
Dag 29 - Yamamomo (691/~1200km)
4 maj 2025, Japan ⋅ ☁️ 17 °C
Vandaag stond er weer 30km op het schema. Ik was weer van plan om de kortste en makkelijkste weg te nemen, maar hier kwam al snel verandering in. De mevrouw van de ryokan gaf duidelijk aan dat de tunnel gevaarlijk was. Er rijden veel grote vrachtwagens en het voetpad is een super snalle strook langs de weg, niet eens verhoogd.
Ik baalde, maar mocht nog iets leuks uitkiezen dus dat maakte alles even tijdelijk goed. In de tas die de host bracht zaten sleutelhangers en andere dingetjes. Ik koos een origami uit en kreeg ook nog 5 yen (3 cent, maar dese muntjes zouden geluk moeten brengen). Hierna toch echt tijd om op pad te gaan. De host zat op haar knieën en boog naar me. Dit gebeurt vaker in Japan maar ik vind het nog steeds onwennig. Ze bleef zwaaien naar me tot de deur dicht was.
Om de tunnel te ontwijken moest ik de berg over. Met tegenzin begon in de klim. Het viel nog wel mee hoe zwaar het was, maar door de omweg voegde ik wel een kilometer of 2 toe aan de totale afstand voor vandaag.
In de verte zat ik weer Uchiyama lopen. Ik had geen zin in een gesprek dus hield afstand en bleef achter hem. Toen ik weer op een weg terechtkwam stopte er een auto naast mij en kreeg ik een reep en een boekje. Ze bood nog een lift aan maar die sloeg ik af. De reep zag eruit als een hondenkoekje maar was wel lekker!
Terwijl ik door Ozu liep (stad op de route) zag ik het kasteel in de verte liggen. Helaas iets te ver weg om te bezoeken. Ook waren er een aantal historische straatjes. Maar hierna begon de ellende: een lange lange straat met allemaal winkels (meubelzaken, restaurants, andere grote winkels) en het was natuurlijk weekend. Oftewel, grote drukte en veel herrie. Ik werd er echt een beetje niet goed van en er leek maar geen einde aan te komen.
Gelukkig moest ik op gegeven moment afslaan. Bij een rusthutje was een bak met allemaal zelfgemaakte uiltjes steutelhangers van stof. Er zat ook een brief in de bak: je mag er een pakken als osettai! Ik koos een blauwe die mijn rugzak matcht maar stop 'm in mijn tas. Als ik 'm aan mijn tas vastmaak ben ik bang het uiltje te verliezen.
Het was nu niet ver meer naar Uchiko, het dorpje waar ik verblijf. Ik kon wat eerder inchecken en kreeg van de host een dienblad met hapjes! Ook kreeg ik een zakje met snoep voor mijn tocht van morgen. Ik verbleef in een huis dat ik deelde met een ander Japans stel dat ook de Henro aan het lopen was.
Ik zag dat het overmorgen zou gaan regenen dus ging even langs de daiso voor een regenbroek en paraplu. En nog even langs de supermarkt voor wat avondeten natuurlijk.
In de avond hielp de host mij nog met het reserveren van de laatste accommodaties van de pelgrimstocht. Ik had nu alles tot het einde geboekt dus hoefde daar niet meer over na te denken. Heel fijn!Läs mer
Dag 30 - Kyō no Mori (712/~1200km)
6 maj 2025, Japan ⋅ 🌧 14 °C
Mijn plan om vroeg te vertrekken mislukt een beetje, maar dat is niet erg. Vandaag is een korte dag. Kumakogen is de volgende grotere stad waar ik heen ga, maar in een dag daarheen lopen is iets te optimistisch. Tussen Uchiko en Kumakogen is niet veel, en dus verblijf ik ergens ertussen.
Ik had de accommodatie voor vanavond gevonden oo de "henro helper" app. Het staat niet op google maps en heeft geen website. Via WhatsApp heb ik de accommodatie geregeld, en ik zou worden opgehaald door de eigenaar bij een winkeltje in de buurt.
Maar eerst nog even terug naar de lieve host van Yamamomo. Ik had gisteren een paraplu gekocht maar vond deze iets te groot (hadden helaas geen inklapbare) en dus onhandig om mee te nemen. Ik legde dit uit aan de host en vroeg of ik de paraplu hier achter kon laten. Zij rende echter naar haar eigen huis (naast de guesthouse) en gaf me haar inklapbare paraplu🥺 Uiteindelijk voerden we dus een soort ruil uit. Ik gaf haar nog een ansichtkaartje als bedankje en ging op pad. De host en haar man zwaaiden me uit en als ik omkeek stonden ze nog steeds te zwaaien.
Ik liep door de historische straten van Uchiko die goed bewaard zijn gebleven. Ik wilde ook even kijken bij het theater maar die was helaas dicht vanwege renovaties. Ineens zag ik een fotograaf, en ik hoorde hem achter me aan lopen en af en toe een foto maken. Is natuurlijk top om een pelgrim die door een oude straat loopt op de foto te krijgen.
Lang twijfelde ik of ik hem om de foto's ging vragen. Langzaam liep hij uit zicht en ik holde achter hem aan. Ik wist dat ik spijt zou krijgen als ik het niet zou doen. Ik vroeg of hij de foto's van mij naar mij kon mailen ofzo, maar als ik hem goed begreep kon hij de foto's niet eens van zijn camer af halen omdat het een oude camera was. Ik baalde, maar hij boodt aan met mijn telefoon wat foto's te nemen. Ik dacht dat na een fotootje of 3 ik wel verder zou kunnen lopen, maar de man zet mij op verschillende plekken neer en uiteindelijk lopen we wel een heel stuk het dorp door. Op geveven moment vond ik het wel goed geweest (eigenlijk al eerder) en ik raakte een beetje geïrriteerd toen de man mij de weg probeerde te wijzen. Ik wist waar ik heen moest, maar hij leidde me de verkeerde kant op na het vragen naar de weg bij een local. Er gaan meerdere wegen richting Kumakogen, maar dit was niet de weg die ik wilde. Toen ik aangaf naar de konbini (die op mijn route ligt) te willen voor eten (wat ook waar was) stopte hij eindelijk. Ik merk dat Japanners soms iets te graag willen helpen, waardoor ze een beetje opdringerig kunnen worden. Ik geef hem nog een ansichtkaart als bedankje voor de foto's en ga weer op pad.
Ik koos voor de shortcut over de heuvel, voornamelijk omdat ik de weg hierna tot mijn eindbestemming zou delen met auto's. Nog even in rust lopen dus.
Onderweg kwam ik nog langs een paar huizen met houten poppen, allemaal wintergerelateerd. Een stuk minder eng dan die stoffen poppen die ik onderweg vaak gezien heb.
Ook kwam ik nog langs een auto die naast de weg stilstond. De motor stond aan en de man achter het stuur leek te slapen. Ik vond het een beetje gek en vroeg me af of de man wel oke was en niet onwel was geworden ofzo. Ik bel Joan en vraag een tuinier om de hoek. Blijkbaar gebeurt dit vaker en het is gewoon een powernap. Ik ga daar maar vanuit en loop door.
Ik doe nog even snel boodschappen en kom aan bij het winkeltje waar ik nog even moest wachten tot ik opgehaald werd. Het huis is helemaal niet ver, maar we moesten wel een heuvel op. Wat blijkt, ik slaap vanavond in een 160 jaar oud gerenoveerd Japans huis!! Het water voor het bad wordt verwarmd door het branden van hout en in de woonkamer is zelfs een iori (verzonken haard). Vanwege de regen morgen vraag ik nog of het mogelijk is om mijn bagage op te sturen (is een service voor in Japan) maar helaas zou het dan pas over 2 dagen aankomen, en mijn bagage naar mijn accommodatie van overmorgen sturen wilde ik niet.
De eigenaar rijdt terug naar zijn eigen huis. Hij liet voordat hij ging nog zien hoe de voordeur op slot moest. Het is een schuifdeur, dus je zet een plank tussen de deur en de muur zodat deze niet kan schuiven.
Het huis was echt prachtig! Maar net zoals in Sukumo bij Guesthouse Sakura, was het toch wel een beetje akelig om er alleen te verblijven. Het huis was oud en de regen was al begonnen, dus alles kraakte ook in de wind. Gelukkig wel nog gelukt om in slaap te vallen.Läs mer
