T85 - Yakuriji
17 maj 2025, Japan ⋅ 🌧 22 °C
T86 - Shidoji
18 maj 2025, Japan ⋅ ☀️ 23 °C
T87 - Nagaoji
18 maj 2025, Japan ⋅ ☀️ 27 °C
T88 - Ōkuboji
18 maj 2025, Japan ⋅ ☀️ 22 °C
Dag 43 - Yasokubo (1093/1200km)
18 maj 2025, Japan ⋅ ☀️ 20 °C
Vandaag naar tempel 88. Het is nog een beetje een gek idee. In het begin kon ik me deze dag helemaal niet voorstellen, en nu eigenlijk nog steeds niet.
Ik nam afscheid van Joan en pakte de trein naar het station waar ik gisteren gestopt was. T86 was niet erg ver weg maar ik was verrast om te zien dat het complex meer op een tuin leek. Hoge bomen knus naast het pad en een aantal vrouwen die bezig waren met alle takken en plantjes. Ze hadden hier ook ansichtkaarten van verschillende tempels van de pelgrimstocht, en ipv het pakket van 23 ansichtkaartjes koos ik er twee uit. Nu nog steeds (ik schrijf dit op 27 mei) spijt dat ik niet het pakket gekozen heb🥲
Onderweg naar t87 stop ik bij de konbini voor wat eten. Een man komt naar buiten en geeft me een fles water als osettai. Het terrein van t87 was erg ruim met veel kale vlaktes. Erg anders dan t86 waar elk leeg plekje met een boom opgevuld is.
Nu naar t88. Mijn lichaam voelde zwaar en doorlopen was moeilijk. Misschien wilde ik wel niet aankomen bij de tempel, en deed ik dit onbewust om nog iets langer een pelgrim te zijn. Onderweg wilde ik mijn veters strakker strikken, maar de veter brak doormidden😬. Gelukkig had ik lijm bij me. Mijn veters waren al dunner aan het worden dus ik verstevigde ze al eerder met de lijm. Ik knoopte de uiteinden aan elkaar en deed er lijm overheen zodat het niet los zou komen.
Vlak voor de klim naar t88 is een pelgrimsmuseum. Hier kun je een certificaat ophalen als lopende (of fietsende) pelgrim. Vanochtend zat ik in de trein met een meid die onderweg was naar Takamatsu, ze was net klaar met de pelgrimstocht. Ze zei dat ze het certificaat niet kreeg omdat ze het laatste stukje naar het museum niet gelopen had, omdat ze een lift kreeg. Ook had ze niet alle tempels bezocht.
Bij het museum gaf ik aan alles gelopen te hebben. Ik heb twee keer de bus gepakt (20km totaal, vanwege blessures), maar heb die kilometers later ingehaald door vaak fout te lopen en door (onbewust) accommodaties verder van de route af te boeken, maar ik vermeldde dit detail niet. Ik krijg een certificaat en een speldje.
Even een spoiler: een paar dagen later spreek ik een andere meid die iets meer dan de helft gelopen heeft en zij kreeg het certificaat ondanks vele gemiste kilometers. Ik denk dat het van de strengheid van de medewerker afhangt of je het certificaat krijgt, wat niet helemaal eerlijk is maar wat voor mij wel een grote opluchting was. Ik voelde me een beetje schuldig dat ik niet de volledige waarheid had verteld bij het museum, maar toen ik dit hoorde waren die negatieve gevoelens meteen weg. Er was dus helemaal niks aan de hand.
Ik ging nog even op een bankje aan de weg zitten, in de buurt van een roadstation. Een man komt op me af en geeft mij een gepofte paarse aardappel, nog gloeiend heet. Hij heeft een kraampje waar hij deze verkoopt. Ik bedankte hem en stopte het in mijn tas voor later.
Toen begon ik de laatste klim, naar t88. Ik koos wederom voor de kortste weg, over een andere berg heen. Na een flinke klim mocht ik weer flink dalen. En natuurlijk daarna weer flink klimmen. Na ontelbare trappen veranderde het hiken in rotsklimmen. Dit was ook meteen het allerlaatste stukje, een soort laatste test ofzo (want ik had er nog niet genoeg gehad blijkbaar🥲).
Ik rustte even op een bankje op de top en probeerde de aardappel, die tot mijn verbazing echt super lekker was. Ook had ik vanuit hier zicht op de laastste tempel. Ik moest nog een klein stukje naar beneden. Alhoewel, het leek niet ver naar beneden maar dat voelde het wel.
De trappen waren weer hoog en ze hielden maar niet op. Mijn knieën vonden het laatste stukje ook echt niet leuk meer.
En toen was ik bij ineens bij de tempel. Ik had verwacht dat ik een beetje emotioneel zou zijn ofzo, of iig iets te voelen, maar ik voelde niks. Ik deed mijn ding zoals altijd. Bij de daishido stond een soort glazen bak met allemaal wandelstokken erin. Je kunt ervoor kiezen je stok hier achter te laten, maar dat doe ik niet. De stok heeft me door zo veel moeilijke klimmen en afdalingen geholpen, dus ik wil 'm mee naar huis nemen als aandenken.
Bij het stempelkantoortje koop ik nog een certificaat. Dit is een bewijs dat je alle tempels hebt bezocht. Ik wilde nog een souvenirtje voor mijzelf kopen hier, maar zag niks leuks. Ik ging maar gewoon naar mijn accommodatie, die om de hoek lag.
Het bad hier was reusachtig. Ik kon er bijna uitgestrekte in liggen. Helaas niet heel warm meer omdat het al een tijdje terug is dat ie klaargemaakt werd. Je deelt de baden hier met elkaar. Je doucht eerst en gaat dan in bad (soort sauna idee dus).
Ik had ook voor het eerst avondeten geboekt bij de accommodatie. Ik deed dit nooit omdat ik bang was het meeste niet te lusten, maar vandaag was speciaal dus ik wilde het proberen. Ik vond het avondeten zeker spannend, maar at alles op behalve de mandarijn en de gepekelde radijs.
Ook vertelde de host over haar dochter die aan honkbal doet. Ze speelt op een hoog niveau. Ik weet het niet zeker maar volgens mij heeft ze zelf ook aan honkbal gedaan. Ook staat de olympische fakkel van de Spelen in Tokyo in de eetkamer. Of dit de echte of een replica is weet ik niet, maar toen ze erover vertelde leken de andere gasten erg onder de indruk. Ik heb 'm in ieder geval even vast mogen houden dus kan dit als flex gebruiken mocht het de real deal zijn (doe hier nog onderzoek naar).
Tijd voor bed, want morgen is echt de allerlaatste dag. Ik loop terug naar tempel 1. Nog 40km en dan is het lopen echt voorbijLäs mer
Dag 44 - PAQ Hostel (1135/~1200km)
19 maj 2025, Japan ⋅ ☁️ 21 °C
Vandaag is de laatste dag van de pelgrimstocht. Ik gebruikte een website om te kijken op welke kilometer de accommodaties lagen, maar achteraf heb een stuk meer gelopen, maar straks meer hierover.
Ik had ook ontbijt geboekt bij de accommodatie, dus om 06.00 zat ik aan tafel. Prima ontbijtje, maar sommige dingen vond ik nog te spannend om te proberen.
Toen was het tijd om te gaan. Ik had nog 40km te gaan tot t1, en ik moet er voor 17.00 zijn want dan sluit de tempel.
Het eerste stuk was niet heel speciaal. Ik liep langs een saaie weg die later iets drukker werd met allerlei werkverkeer. Ik ga de prefectuur Tokushima weer in. Een man in een vrachtwagen geeft me nog een flesje met milk tea.
Ik kom weer in de bewoonde wereld terecht in binnen 5 kilometer wordt ik door verschillende mensen aangesproken. Ze wensen mij succes en vragen waar ik vandaan kom. Eentje nodigde mij uit voor thee, maar sloeg af (alhoewel je eigenlijk geen osettai mag afslaan). Ik legde uit nog een lange weg voor me te hebben, en hij snapte dat goed.
Een andere man draaide zijn auto om om mij snoepjes te geven. Ook vroeg hij of ik de hartsutra wilde voordragen. Ik raakte een beetje in paniek, maar zei dat ik het wel wilde doen als hij meedeed. We begonnen samen, maar toen hij na 2 zinnen stopte raakte ik weer in paniek. Het voelde een beetje alsof ik weer op de middelbare een mondelinge toets had, en van de hartsutra kon ik me ineens niks herinneren. Gelukkig vond de man het prima zo en ik liep door.
Wie kom ik ook nog tegen tijdens de laatste 10km? De fietsters die ik zag onderweg naar Nishiyugyo (dag 26!). Ik denk dat ze een maar omweggen genomen hebben onderweg. Na een super kort praatje gaan we weer door.
Ik hoor in de verte twee katten naar elkaar schreewen. Ik loop de hoek om en kijk ze ineens aan. Daar staan we een paar seconden elkaar aan te kijken. Vanwege de spanningen tussen de katten besloot ik ze maar niet proberen te aaien haha.
Wat ook gek was, was om alle pelgrims te zien die nu net van t1 af komen en de hele tocht maar net zijn begonnen. Het is een vreemd idee dat ik dat was, 6 weken geleden. Ik raak nog aan de praat met een jongen die van plan is te gaan kamperen. Ik weet nog dat bij PAQ hostel, een aantal weken terug, Joan en ik praatte met een meid die net klaar was. Nu was ik die meid.
Ik kwam ruim voor 17.00 aan bij t1. Ik herkende de tempel niet eens, behalve de poort en het stempelkantoortje. Alsof ik een compleet nieuwe tempel aan het bezoeken was. Ik was ook zo gestrest op die allereerste dag, dat ik waarschijnlijk ook helemaal niet goed om mij heen gekeken heb. Hier liepen ook allemaal startende pelgrims, en ik was een beetje jaloers op ze.
Bij het stempelkantoortje haalde ik mijn allerlaatste stempel en ik ging toen richting het station om een trein te halen richting het centrum. Ik verblijf weer bij PAQ, waar ik eerder ook al sliep.
Omdat ik me niet goed voelde over het certificaat van het henromuseum ga ik naar de tourist information centre om mijn onvolledigewaarheid op de biechten. Daar vertellen ze me dat ik me echt geen zorgen hoef te maken en dat er niks aan de hand is. Ik mag mijn certificaat dus gewoon houden, want zo serieus is de regel dat je echt alles gelopen moet hebben ook niet.
Opgelucht ga ik op weg naar een restaurantje, dezelfde waar ik de vorige keer met Joan was. Je bestelt via een automaat en krijgt een ticket die je inlevert. Ik stop geld erin en de automaat krijgt een dikke error.
Fuck
De medewerkers proberen de automaat de fixen maar dit lukt natuurlijk niet. Ik vraag me af wat ik fout heb gedaan. Ik heb zo'n automaat al meerdere keren gebruikt en het ging altijd goed, het is ook super simpel. Het briefje wat ik erin stopte was ook niet gekreukt.
Ik ging er maar gewoon vanuit dat ik pech had, en het niet direct door mijn acties komt. Misschien had de machine moeite met de nieuwe 1000 yen briefjes? Vorig jaar werd er een nieuw design geïntroduceerd, en die worden nog niet overal geaccepteerd. Maar er was hier geen bordje dat die nieuwe niet gebruikt konden worden.
Ik kreeg mijn wisselgeld terug en bestelde via de ouderwetse manier. In tegenstelling tot laatste keer viel de ramen nu een beetje tegen. Misschien omdat ik nu alleen ben en niet met een vriendin zoals met Joan de vorige keer.
Ik haalde nog een snackje bij de konbini en ging terug naar mijn hostel om bij te komen van de hele ervaring (pelgrimstocht, maar ook die stomme automaat haha).
Uiteindelijk heb ik 1234km gelopen. Ik heb met mijn horloge alles bijgehouden en de kilometers opgeteld. Het verschil met de website die ik gebruikte komt waarschijnlijk door het nemen van langere routes, rondlopen op tempelterrein en fout lopen.Läs mer
Koyasan (dag 1)
20 maj 2025, Japan ⋅ ☁️ 24 °C
Vandaag was het tijd om Shikoku te verlaten. Bij het toeristencentrum vertelden ze me gisteren over een speciale ticket (sukippu). Dit is de prijs van de ferry, maar kan daarna gratis gebruik maken van de nankai lijn (trein, cable car) zolang ik het station niet verlaat. Oftewel, ik kon na de ferry gratis reizen helemaal naar Koyasan!
Koyasan is met zijn 120 tempels een heilige berg. In de 9e eeuw werd deze berg betrokken door een monnik die het Shingon-boeddhisme had gesticht, het Japanse boeddhisme. Dat was Kobo Daishi natuurlijk! Veel pelgrims gaan daarom hiernaartoe voor of na de pelgrimstocht.
Het was dus een goedkoop ritje naar Koyasan, maar ook een lange rit met veel overstappen. Zie hieronder mijn reisschema:
1. Bus naar ferry
2. Ferry van Tokushima naar Wakayama
3. Trein van Wakayama naar Tengachaya
4. Trein van Tengachaya naar Hashimoto
5. Nog een trein van Hashimoto naar Gokurakubashi
6. Cable car van Gokurakubashi naar Koya station
7. Bus van Koya station naar mijn accommodatie
Na 5 uur was ik eindelijk in Koyasan! Ik dropte mijn bagage bij mijn accommodatie en liep meteen 3km naar Okunoin. Okunoin is een boeddhistische begraafplaats en de grootste van heel Japan. Het mausoleum van Kobo Daishi te vinden is. Men gelooft dat Kobo Daishi niet gestorven is, maar tijdens een eeuwige meditatie wacht op de Buddha van de toekomst. De gehele begraafplaats is daarom heilig verklaard, en wordt veel bezocht door pelgrims.
Hoofdtempel wordt momenteel gerenoveerd dus een deel was helaas afgesloten. Ik steek voor de laatste keer een kaarsje op, brandt hiermee 3 stokjes wierook, laat een osamefuda achter, doe een donatie en lees de hartsutra op in mijn hoofd. Het stempelkantoortje was even zoeken, maar de lieve vrouw feliciteerde me en ik kreeg de laatste stempel.
Hierna dwaalde ik een beetje door Koyasan, langzaam terug naar mijn accommodatie. Ik kwam nog voorbij een put. Er wordt gezegd dat als je je reflectie niet kan zien, je niet lang meer hebt.
Ik haalde wat eten en checkte in. Blijkbaar is Koyasan ook heel mooi s' nachts...
Mijn plan om dus vroeg te slapen viel in het water want dit wilde ik wel zien. In de avond wandelende ik opnieuw de 3km heen. Het was mooi, maar ik had er persoonlijk iets meer van verwacht. Misschien had ik iets meer door moeten lopen. Ik ging niet ver de begraafplaats op want ik vond het wel spannend. Bang was ik niet, de begraafplaats heeft een rustgevende sfeer, ook s' nachts.
Toen weer snel 3km teruglopen om op tijd te gaan slapen, want ik had weer een reden gevonden om morgen om 05.00 de wekker te zetten. De host was vanmiddag in gesprek met twee andere gasten, en ze hadden het over een ceremonie om 06.00 bij Okunoin. Dat leek me natuurlijk wel leuk om mee te maken!Läs mer
Koyasan (dag 2)
21 maj 2025, Japan ⋅ 🌧 24 °C
Vandaag ging de wekker om 05.00 zodat ik rond 05.15 richting Okunoin kon gaan lopen voor de ceremonie van 06.00. Hierbij brengen monikken eten naar Kobo Daishi, die zich in een eeuwige meditatieve staat bevind. Ik kwam net op tijd aan.
Bij de offeringshal werd de kist (met eten erin neem ik aan) aan een stok gehangen zodat twee monikken vervolgens de kist konden tillen door de stok op hun schouders te dragen. Vervolgens droegen ze deze over de brug richting het mausoleum van Kobo Daishi. Bij de offeringshal en voorbij de brug mogen geen opnames gemaakt worden, maar het lukte om weg van de hal vóór de brug even een korte video te maken. Ik dacht dat dit de hele ceremonie was, maar we mochten mee een hal in die normaal niet open is voor bezoekers (staat een bordje bij geen toegang iig, maar wij mochten wel door). Er was een bak met een bruin poeder. Je moest een beetje pakken en dat in je handen wrijven. Het rook naar kaneel maar dat was het niet hoorde ik later van een vrouw.
Na even ruziën met mijn veters kreeg ik eindelijk mijn schoenen uit. Je mag alleen met sokken de hal in. Ik ga op mijn knieën zitten op de grond en voel mijn spieren al meteen verkrampen. Die zijn nog hard bezig met herstellen, en deze houding helpt niet.
Overal hangen lantaarns. Het plafond hangt vol, maar aan de zijkanten van de hal staan ook rekken met allemaal lantaarns. Foto's maken mocht helaas niet. Ik begrijp het goed, maar vond het wel heel jammer omdat het zo mooi was.
Er zitten al meerdere monikken klaar aan de rechterkant van de hal. Tussen ons en de monikken is een klein hekje. De hoofdmonnik gaat midden in de hal op een verhoogd kussen zitten en een andere monik zet een sutra in, en de andere monikken volgen. De hoofdmonnik (een priester?) maakt wat bewegingen maar het is moeilijk om te zien wat hij doet omdat hij met de rug naar ons toe zit. Soms luidt hij een belletje en hij steekt wierook aan. Dat zag ik iig wel.
De monikken gaan wel zeker een half uur door met chanten. Sommigen hebben een boekje met alle sutras, maar een monnik heeft die niet nodig en doet alles uit zijn hoofd. Echt bizar knap.
De zithouding op mijn knieën had ik al na een minuut of 10 opgegeven, en al snel zaten alle westerners op hun kont. Ik heb toch wel bewondering voor hoe Japanners zo lang in dezelfde houding kunnen zitten zonder dat het pijn doet, of ze laten te pijn niet zien.
Na afloop vertrekken alle monikken en eentje blijft achter om ons nog iets te vertellen. Uit zijn verhaal begreep ik dat vandaag de dag van Kobo Daishi is. Dat is op de 21e van maart, april en mei. Ook was er nog iets anders vandaag en hij zegt iets over kinderen zonder ouders die honger hebben maar niet kunnen eten. Vaag verhaal, dus buiten vroeg ik aan een aantal Japanse vrouwen wat er gaande was.
Blijkbaar is er nog een ceremonie om 09.00: Boshosokuyo Okunoin Daisegaki-e. Het is een herdenkingsdienst voor alle geesten vannde overledenen. Nu komt er even een uitleg van chatgpt: De term "Daisegaki-e" verwijst naar een ritueel gericht op het verlichten van het lijden van "gaki" (餓鬼), of hongerige geesten – wezens waarvan in de boeddhistische traditie wordt aangenomen dat ze gekweld worden door onverzadigbare honger als gevolg van karmische daden uit het verleden. Tijdens de ceremonie zingen priesters gezangen en bieden ze gebeden aan om deze rusteloze geesten naar vrede en bevrijding te leiden. De rituelen omvatten voedseloffers en symbolische daden van mededogen, wat de toewijding van de gemeenschap weerspiegelt om alle zielen te helpen op hun spirituele reis.
Ik had "gaki" verkeerd begrepen en dacht dat de monnik kinderen bedoelden, maar vond het al gek dat hij deze term gebruikte want het is niet een heel positief woord (beetje te vergelijken met een snotaap). Oepsie haha
Uitchecken bij mijn accommodatie was om 10.00, en nu was het 7.30. Even snel uitchecken en daarna terug naar Okunoin voor ceremonie #2!
Ik was weer net op tijd, maar stond al voorbij de brug dus kon niks filmpen deze keer. Ditkeer waren er meer monikken bij betrokken. Om 06.00 waren er drie monikken die over de brug richting het mausoleum liepen, nu waren het er wel 10-15, allemaal met mooie gewaden aan gedecoreerd met goud naaiwerk. Ik heb even een foto van internet geplukt om te laten zien hoe het eruitzag (foto 5).
Ze gingen de hal van de tempel in en deze keer waren we niet welkom. Ik wachtte een uur op het terrein maar ze kwamen de tempel maar niet uit. Ik wist niet hoe lang dit nog ging duren, dus besloot maar te gaan. Onderweg kwam er nog een horde aan monikken voorbij, gekleed in zwart en wit (weet dit niet zeker, maar denk dat deze monikken wat lager in de hiërarchie staan, onder de monikken in een geel gewaad en de gedecoreerde gewaden). Ze droegen allemaal geta, een soort houten slipper, dus dat maakte een heel mooi geluid. Ik twijfelde eraan terug te gaan, maar besloot toch door te lopen.
Ik was moe en ging treuzelen, onderweg veel pauzeren en lang doen over mijn lunch kiezen. Ik vond eindelijk een leuk plekje en ging op pad. Ineens zie ik een meid lopen die me een beetje bekend voorkwam, maar zeker wist ik het niet. Totdat ik haar ook bedenkelijk naar mij zag kijken. Het was Jaja! Zij sliep ook bij Yasoba vlak voor Takamatsu.
We besloten samen te lunchen en bestelden een kom met rijst met bief een ei. Ze droeg het henro speldje van het henromuseum en ik vroeg ernaar. Blijkbaar heeft zij het certificaat gekregen ook nadat ze aangaf niet alles gelopen te hebben. Ze had de meerderheid wel gelopen, en dat was goed genoeg. Het resterende schuldgevoel dat ik bij me droeg smolt van me af. De vrouw die ik sprak was waarschijnlijk gewoon ultra streng, en was het dus niet echt een vereiste daadwerkelijk ALLES gelopen te moeten hebben om het certificaat te ontvangen.
Van Jaja krijg ik nog een osettai. Ze betaalde voor ons beiden en accepteerde mijn geld niet. Bij de konbini halen we een ijsje en ze slaat mijn aanbod haar ijsje te betalen af.
Hierna door naar Shojoshinin, een temple waar elke dag om 13.00 een vuurritueel plaatsvindt. Je kan je wens op een houten plaat schrijven, en deze wordt uiteindelijk verbrand. Ze zijn al begonnen als we aankomen maar we mogen nog gewoon naar binnen. De hoofdmonnik zit weer met de rug naar ons toe, voor hem een groot kampvuur met aan beiden kanten een rij monikken (voornamelijk vrouwen! Leuk om te zien) die luid aan het chanten waren. Heel indrukwekkend, en we blijven tot het einde. Na afloop zijn de monikken rood van de hitte en nat van het zweet. Wij voelde de hitte van het vuur al van een afstandje, en zij zaten er recht voor. De hoofdmonnik voert nog een aantal speciale blessings uit voor mensen dke daarvoor betaald hebben voordat hij een algemene blessing voor ons allemaal uitvoert. Hierna spreekt hij ons nog toe. De essentie van zijn verhaal: wie goed doet, goed ontmoet. Doe dit met je lichaam en je woorden. Doe je slecht, dan zul je dit ook merken in je lichaam.
Het ritueel duurde langer dan verwacht en ik had nog 90 minuten voordat mijn bus richting Kyoto vetrok. Ik nam afscheid van Jaja die naar Okunoin ging. Ik ging nog snel naar Kongobuji, een van de meestbezochte tempels in Koyasan. Bij de entree twijfelde ik. Entree was 6 euro en veel tijd had ik niet. Is dit het wel waard? Toen kwam er ineens een vrouw die mij een ticket gaf! Ze was met een grote groep en voor iedereen was er een ticket, maar 2 personen waren niet komen opdagen. Ik nam de ticket (wat eigenlijk gewoon de folder van de tempel was) aan en ging naar binnen. Bij de controle was ik wel beetje nerveus maar ik mocht door zodra ze de folder zagen!
Er waren tientallen schuifdeuren met allerlei afbeeldingen: bloemen, dieren, natuur maar ook compleet gouden deuren. Heel mooi, maar foto's maken mocht wederom niet🥺. Er was ook een tuin, daar mocht je wel foto's maken!
Eventjes later stond ik weer buiten. Ik had alleen tijd voor om een snelle blik te werpen, meer niet. Voor de tempel maakte ik nog stiekem een foto van de deuren van een grote afstand. Toch wel fijn zo'n goede zoom. En vanaf hier kan het ook geen kwaad.
Ik wilde ook nog naar Danjo Garan. Hier was ik gisteravond ook, maar de pagoda was toen gesloten. Hier staat blijkbaar een heel groot beeld. Ik baalde toen ik zag dat entree 3 euro was. Ik keek een beetje het gebouw in en zag mooi beschilderde zuilen en goud dat reflecteerde. Goed genoeg, en ik besloot wat snacks te halen bij de konbini voordat ik bij de accommodatie mijn tas ophaalde. Ik haalde de bus naar Kyoto, mijn volgende bestemming. De reis naar Koyasan toe was mooi, maar ik had geen zin om weer 10x over te stappen, dus besloot een directe bus te boeken.
Eenmaal in Kyoto checkte in snel in en ging op pad voor wat eten. Ik ging naar een tent waar ik vorig jaar ook met Lissa was, tantanmen ebisu! De noedels waren nkg steeds 10/10. Nu al zin om weer met Lissa samen terug te gaan naar dit restaurantje.
Hierna maar op bed gaan liggen om wat uit te rusten. Ik heb niet heel veel plannen in deze stad dus kan nu echt even bijslapen.Läs mer
Kyoto (dag 1)
22 maj 2025, Japan ⋅ ☀️ 27 °C
Vandaag is de enige dag in Kyoto waarvan ik iets definitief op de planning had.
Voor mijn reis liep ik stage bij Iki Travels, een reisorganisatie. Daar hebben ze een agent in Kyoto die voor ons de accommodaties boekt. Deze agent, Ken, gaf aan dat ik langs kon komen als ik naar Kyoto kwam na de pelgrimstocht. We gingen samen lunchen, dus ik ging naar hun kantoor toe.
Jeff (een Nederlander die daar werkt) en een Japanse collega (assisant van Ken) gingen ook mee. Ken en Jeff hadden twee plekken uitgezocht, en gingen er eigenlijk vanuit dat ik wel naar de salade plek zou willen. Ik moest Jeff helaas teleurstellen dat de yakiniku (bbq) plek me wat aantrekkelijker leek haha. In het midden van de tafel grilden we het vlees, en we kregen er ook een minisalade (die ik gewoon lekker vond, super zeldzaam), rijst en soep.
Hierna gingen we nog even terug naar het kantoor. Hier kreeg ik allemaal folders van Kyoto en een aantal plekken in Kyushu waar ik hierna heen ga. Genoeg inspiratie voor de rest van de reis dus!
Ken en zijn collega's moesten weer aan het werk, en ik ging weer op pad. Ik besloot naar Arashiyama te gaan, dat bekendstaat voor haar bamboebos. Heel toeristisch, maar tegelijkertijd ook rustgevend. Ik dwaalde daar even rond en ging ook nog naar Tenryuji. Ik betaalde entree voor de tuin en voor de binnenkant van de tempel, maar vond het achteraf maar relatief duur omdat ik de tempel tegen vond vallen. De grote hoeveelheid mensen maken de ervaring natuurlijk ook minder leuk.
Ik pakte de trein terug naar mijn accommodatie. Hier is een gedeelde keuken dus ik kon lekker koken! Toch wel fijn voor de afwisseling. Hierna om 20.00 gaan slapen omdat ik toch nog best moe was.Läs mer
Kyoto (dag 2)
23 maj 2025, Japan ⋅ ☀️ 25 °C
Vandaag weer niet echt een plan. Ik had zin in een froyo dus haalde dat als soort van tweede ontbijt. Echt overpriced, en niet zo lekker als die ik in Maleisië had.
Hierna dwaalde ik door Gion (geisha district), maar geen geisha gezien want die lopen hier vooral in de avond. In de buurt was ook Yasaka schrijn, dus ik nam daar even een kijkje. Al die lampionnen waren wel mooi.
Ik wilde nog graag wat aardewerk kopen dus ging maar Ninenzaka en Sanenzaka, twee beroemde historische straten waar wat winkeltjes waren. De ene had helaas niet echt iets wat me aansprak, en de ander was overpriced. En nog een andere was dicht die dag. Toch in een andere stad kijken! Ik zag nog een winkeltje waar ik een goedkoop ijsje kon halen, en zo'n goede deal kon ik niet laten liggen.
Ik was ook nog op zoek naar thee en onderweg naar een winkeltje dat ik had gevonden op google maps kwam ik langs een tempel met een scenische tuin, ook gevonden op google maps. Volgens de recensies was het erg rustig daar, dus ik besloot er heen te gaan. De tuin was klein maar mooi, en je kon in de tempel in de "veranda" zitten en naar buiten kijken. In de vijver was een vis die soms even besloot een dolfijn te zijn en uit het water te springen. Ik heb hier misschien wel bijna een uur gezeten. De stilte hier was wel fijn, een korte ontsnapping van de drukke stad.
Toen ik weer op pad ging zag ik links een deel van de tempel Tofukuji. Het was een soort brug tussen de bomen en er was een vrouw in een prachtige witte kimono. Waarschijnlijk een fotoshoot van een echtpaar dat net getrouwd is. Ik besloot dat ik morgen deze tempel zou bezoeken.
Het theewinkeltje was erg leuk! Ze serveren hier ook allemaal thee en koffie met matcha, maar daar kwam ik niet voor. Toen ik er klaar was ging ik weer richting mijn accommodatie, maar eerst nog langs een flea market om de hoek! Dit was echt heel leuk, maar toen ik een tentje met prenten zag was ik verkocht. Ik kocht een schildering op papier uit de Taisho periode, waarop Murasaki Shikibu is afgebeeld. Heel blij!
Hierna weer lekker gekookt en vroeg gaan slapen, want de moeheid wordt maar niet minder.Läs mer
Kyoto (dag 3)
24 maj 2025, Japan ⋅ 🌧 18 °C
Voor vandaag had ik wel een soort van plan, maar lekker rustig, ook vanwege de regen. Ik begon bij de Daiso (eurowinkel). Buiten Shikoku en Koyasan werd ik raar aangekeken vanwege de sugegasa (de rieten hoed). Ik wilde dus een tas kopen waar ik deze in kan doen om minder aandacht te trekken. Ik vond een shopper die groot genoeg was!
De McDonald's was in de buurt, dus ik ging daarheen voor een vroege lunch voor 5 euro een milkshake, frietjes en kipnuggets. In Nederland betaal je hier het dubbele voor. Ze hebben alleen geen lekkere sausjes hier. De enige opties waren bbq en mosterd😔 helaas geen plek meer voor een mcflurry. Die moet ik maar ergens anders proberen.
De volgende stop was Tofukuji. Ik kocht een comboticket voor de brug & Kaisendo hall en de tuinen. De brug was waar ik gisteren de vrouw in de witte kimono zag, en nu waren er twee andere echtparen midden in een fotoshoot. Ik vond het uitzicht vanaf de brug maar matig, maar kan me voorstellen dat het in de herfst hier prachtig is wanneer alle bomen rood kleuren. Kaisendo hall vond ik maar niks. Je kon naar binnen kijken maar er was niks te zien. De tuinen waren wel weer prima. Daar was ook echtpaar bezig met een fotoshoot. Alle 3 de stellen dragen kleding die bij een traditionele Japanse bruiloft past, echt super mooi!
Hierna naar Nijo castle. Ik twijfelde onderweg over ik nog naar het nationale museum van Kyoto wilde vanwege de hoge prijs, maar besloot na het kasteel te besluiten.
Bij Nijo castle besloot ik weer spontaan voor de comboticket te gaan: het kasteelterrein en de binnenkant van het Ninomaru paleis. Het kasteel lijkt helemaal niet echt op een kasteel, en het bestaat uit twee paleizen en de tuin. De tuin zelf was niks bijzonders, vooral kiezel (of ik moet iets gemist hebben). Ik was bang dat ik spijt zou krijgen van de combotickets (er was namelijk wel een patroon tot nu toe wanneer ik combotickets kocht) maar de binnenkant van het paleis was prachtig! Ik mocht helaas geen foto's dus ik heb er een paar van internet geplukt. Ontelbare gouden schuifdeuren en prachtige architectuur. Later lees ik dat de deuren beschilderd zijn door de Kano school!! Daar werd ik natuurlijk wel enthousiast van want tijdens mijn opleiding was de werkwijze van de Kano school een van mijn favoriete onderwerpen.
Helemaal content verlaat ik het kasteel (natuurlijk eerst een stempel halen voor met kasteelstempelboekje). Ik besloot niet meer naar het nationale museum te gaan. De hoogtepunten van de huidige tentoonstelling had ik toch al een keer eerder gezien (Hokusai's Great Wave en Wind God & Thunder God Screens) en ik had vandaag al genoeg geld uitgegeven.
Ik kookte weer bij mijn accommodatie en chillde daar tot het tijd was om mijn nachtbus van 21.30 richting Fukuoka te halen!Läs mer
Beppu (dag 1)
25 maj 2025, Japan ⋅ ☁️ 18 °C
De nachtbus overleefd! Heb veel kunnen slapen maar goede en diepe slaap was het niet. Hierna weer een andere bus richting Beppu, waar ik ga verblijven.
Ik kwam aan rond de middag en gaf mijn bagage af bij mijn accommodatie. Allereerst naar het toeristeninformatiecentrum. Hier jatte ik allemaal folders (alsof ik er nog niet genoeg had) en ging ik rustig op een bankje alles doorkijken. Ik zag het ook al bij mijn accommodatie, maar er is een soort kortingspas waarmee je naar een aantal attracties kunt. Ik besloot dit morgen te gaan doen, wat bekende dat er voor vandaag weinig overbleef. Dit vond ik echter niet erg want was toch wel erg moe na bijna 15 uur reizen.
Ik maakte nog een wandeling door het park van Beppu. Hier waren ze net allemaal kraampjes op aan het ruimen, en ik baalde wel de markt gemist te hebben. Ik dwaalde hier even rond, ook door een mini bamboebos. Hiena boodschappen gedaan en gekookt. Totaal geen zin om ergens in een restaurantje te zitten.
En wederom vroeg gaan slapen :))Läs mer
Dag 42 - 瀬戸内塩上町 (1071/~1200km)
25 maj 2025, Japan ⋅ ☁️ 16 °C
Vandaag wederom vroeg op pad! Ik kon mijn rugzak achterlaten bij de accommodatie dus had alleen mijn kleine rugzakje mee. Erg fij want het regende hard buiten en ik moest twee bergen op om de twee tempels van vandaag te bezoeken.
Met mijn roze parapluutje stapte ik met tegenzin naar buiten. Ik besloot verder geen regenkleding te dragen omdat het buiten zo benauwd en warm was. Ik dan zou juist natter worden van het zweet dan van de regen, en de paraplu hield genoeg droog.
De weg naar t84 was voor het grootste deel niet bijzonder. Totdat ik bij de voet van de berg aankwam natuurlijk. Het pad naar boven was verhard maar constant steil, soms ook een beetje glad van de regen. Zelfs zonder zware rugzak had ik het een beetje moeilijk. Onderweg kwam ik oudere mensen tegen die naar beneden aan het lopen waren. Ik vraag me af of ze ook naar boven gelopen zijn, dat zou erg knap vinden want erg recht lopen de meesten ouderen hier niet meer.
T84 was erg mooi en de regen voegde zelfs wat toe aan de sfeer. Ook zag ik Michiko weer! Ik maakte me gisteren een beetje zorgen omdat ik haar niet meer was tegengekomen, maar dat was dus niet nodig geweest. Ze waarschuwt me nog dat de henromichi (stuk origineel pelgrimspad) glad kon zijn door de regen, maar ik begreep niet of zij een andere weg zou nemen naar t85 of het wel ging proberen.
De regen zou snel ophouden dus ik wacht tot het ergste voorbij is in een hutje bij de tempel. Ook zijn hier weer tempelkatten🥺
Toen het weer bijna droog was ging ik weer op pad. Ik besloot gewoon voor de henromichi te gaan. Dit was de korste weg en de alternatieve route zou veel te veel tijd in beslag nemen vanwege het omlopen. Ik kom langs een verlaten hotel(?) en zie weer twee mooie katten. Ik gaf ze wat kattenvoer (droeg kleine zakjes bij me voor straatkatten, en gaf hen mijn laatste twee zakjes). Ze waren schuw maar toen ik afstand hield kwamen ze wel op het eten af.
Toen vervolgde ik het pad weer en mocht meteen steil naar beneden. De stenen waren glad dus mijn normale tactiek (berg af rennen) was nu iets te gevaarlijk. Gelukkig kwam ik beneden aan zonder te vallen.
Maarja, toen moest ik een andere berg op voor t85. Dit was gelukkig wat minder klimmen, maar alsnog vermoeiend door de benauwdheid. En alweer een slang die op ren halve meter afstand ineens de muur opklimt😳 ik schrok me kapot haha
T85 is een mooie tempel met weer een groter complex, maar ik bleef iets te lang hangen. Toen ik zag hoe laat de trein terug naar Takamatsu ging, over een half uur. Toen zag ik hoelang het lopen was.... een half uur.
Ik heb legit die berg af gerend. De volgende trein ging pas een uur later, en Joan was al aangekomen in het centrum van Takamatsu dus ik wilde er zo snel mogelijk zijn. Het was een andere weg naar beneden dan naar boven, dus auto's reden hier ook. In de scherpe bochten was ik dus wel voorzichtig dat ik niet platgereden zou worden.
Station gehaald met nog genoeg tijd over. Joan was al bij de accommodatie om daar haar spullen te droppen en op mij te wachten. Na een dikke knuffel gingen we op zoek naar lunch. Takamatsu staat blijkbaar bekend om udon noedels dus we vonden een plekje om dat te eten. We moesten even buiten in de rij staan, maar dat vonden we niet erg want dat is juist een goed teken.
Na een super goede lunch gingen we richting het kasteel van Takamatsu, ofja, de ruïnes ervan. Een paar kleine gebouwtjes stonden nog, maar de rest van het kasteel is jaren geleden afgebroken omdat het in onherstelbaar verval was geraakt :(( wel weer een stempel voor mijn boekje!
Onderweg naar Ritsuin Garden haalden we een ijsje. Ik wilde eigenlijk pistachesmaak maar omdat deze duurder was koos ik toch voor een andere. Toen ik mijn ijsje kreeg met hadden ze er een klein lepeltje pistache bijgedaan🥺🥺 en deze was echt super lekker! Snap wel dat ie duurder was. Het was echt alsof je een hap pistachepasta nam, maar dan in ijsvorm. Totaal niet chemisch of afgezwakt zoals de ijsjes in Nederland.
We shopten nog even bij de donqijote en daiso en toen toch echt naar de tuin. De tuin was groot en heel rustgevend. Ik wilde nog een leuke foto op de brug (die natuurlijk helemaal leeg was totdat ik er ging staan). Gelukkig is het tegenwoordig makkelijk om anderen uit de foto te verwijderen. Ook keken we toe hoe de vissen in de grote vijver gevoerd werden door toeristen die sWe dwaalden nog even rond en daarna haalde we mijn rugzak op bij JAQ en keerden we terug naar onze accommodatie.
Vanavond besloten we te eten bij Kura Sushi! Een sushirestaurant met een lopende band. Ook kun je bestellen met de tablet en dan wordt het via de band naar je gebracht. We hebben ons helemaal volgevreten voor 15 euro (met z'n tweeën!!!!). Bizar
Super leuke dag gehad met Joan, en morgen gaan we weer onze eigen weg.🥺Läs mer
Beppu (dag 2)
26 maj 2025, Japan ⋅ ☁️ 14 °C
Vandaag was een race tegen de klok om zoveel mogelijk attracties langs te gaan die in de kortingspas inbegrepen waren voordat ze dicht gingen. De pas was al duur genoeg (voor mij) dus betalen voor de bus wilde ik niet. Allereerst een uur lopen naar de 7 hellen van Beppu!
Beppu staat bekend om haar talloze warmwaterbronnen, waarvan de Zeven Hellen de meest spectaculaire zijn. Deze "hellen" zijn geen baden waar je in kunt baden, maar natuurlijke heetwaterbronnen met unieke eigenschappen.
Allereerst ging ik naar Umi Jigoku (Zee-hel). Het water was heel mooi blauw maar de stoom die van deze gloeihete hel afkomt was al van veraf te zien.
Vlak hiernaast lag Oniishibozu Jigoku (Kaalgeest-hel). Hier was kokende grijze modder. Funfact: de baam verwijst naar de bubbels die lijken op het geschoren hoofd van een boeddhistische monnik (thanks chatgpt)
Hierna kwam Kamado Jigoku (Kookpot-hel). Hier waren verschillende poelen: kokende modder, blauwe heetwaterbron en ook een rode. Hier kon je ook wat heet water proeven. Het was een beetje zout en kwam me ergens heel bekend voor. Ook kwam hier stoom uit pijpen zodat je het in kon ademen. Goed voor je keel! Maar ook goed voor je huid (volgens het bordje iig).
Om de hoek lag Oniyama Jigoku (Demonenberg-hel). Dit vond ik echt verschrikkelijk. Wat Oniyama Jigoku bijzonder maakt, is dat de warmte van de bron wordt gebruikt om meer dan 70 krokodillen te houden. Door de hete stoom en warmte uit de grond is het hier altijd warm genoeg voor deze dieren. Het verschrikkelijke hieraan is de kooien waar deze krokodillen in leven. Sommige beesten zitten alleen in een kooi met wat nepgras en een klein laagje water. De anderen zitten met z'n allen in een groter verblijf met water waarin ze kunnen zwemmen. Maar verder geen natuurlijke omgeving nagebootst ofzo, gewoon betonnen muren. Ik ging maar snel weg.
Voor de afwisseling ging in naar het onsen museum, die ook op de route lag. Hier volg je de reis van een regendruppel op weg om een druppel water in een heetwaterbron te worden. Het museum was interactief. Je kon een ansichtkaart decoreren met stempels te in het museum te vinden waren en er was een quiz! Die vulde ik natuurlijk goed in en als prijs kreeg ik badzout gemaakt van Umi Jigoku! Het bad zou de kleur van de heetwaterbron kriigen door het badzout. Ga dit thuis meteen uittesten.
Toen was het weer tijd voor een van de zeven hellen: Shiraike Jigoku (Witte Vijver-hel), weer een teleurstelling. De heetwaterbron was niet spectaculair vergeleken met de vorigen en wat ik vervelend vond was het aquarium... je kan het al raden maar die vissen zaten in bakken met verder helemaal niks erin. Of ze in onsenwater zwemden weet ik niet, ik liep maar gewoon naar de uitgang.
Het was even lopen naar de laatste twee hellen, maar dat vond ik niet erg. Tatsukaki Jigoku (Tornado-hel) was wel gaaf. Deze hel was een soort geiser: elke 30-40 minuten spuut het hete water omhoog uit de grond voor een paar minuten. Er is een soort overkapping om de geiser heen gebouwd, anders zou de straal wel 30 meter de lucht in kunnen gaan. Gelukkig hoefde ik niet lang te wachten tot het water omhoog kwam spuiten.
Tot slot was er de Chinoike Jigoku (Bloedvijver-hel). De naam zegt het al, maar de heetwaterbron was rood. Er was ook een gratis voetenbadje waar ik natuurlijk even gebruik van heb gemaakt.
Hier kwam ik erachter dat ik eigenlijk geen logische volgorde had gekozen voor de dingen die ik vandaag wilde doen en zien. Ik moest nu een stuk terug voor een onsen waar ik naartoe wilde: myoban onsen yunosato. Een buitenbad met melkachtig water vol mineralen. Ik heb nog geen onsen gehad met buitenbad en deze zag er erg mooi uit, en gratis toegang vanwege de pas! Volgens google maps 1.5 uur lopen, maar ik was er binnen een uur😎.
Er zijn hier ook privebaden, en dan heb je je eigen rieten hutje met bad die je een uur kan gebruiken! Echt super leuk, maar niet bij mijn pas inbegrepen, alleen het openbare bad. Ik vond het wel spannend, maar toen ik zag dat er maar 1 andere vrouw was was dat een opluchting. Ik wilde een handdoek huren, maar blijkbaar was het kopen. Een leuk aandenken voor €1.50 haha
Het bad was lekker maar natuurlijke vond ik het na 10 minuten alweer goed geweest. Ik heb niet het geduld om lang in zo'n bad te zitten. Bij een winkeltje bij de ingang koop ik nog een onsen ei (gekookt in heetwaterbron) en een pudding (ook gekookt in heetwaterbron). Volgens de mevrouw van het toeristencentrum is de pudding goed in deze regio. De pudding zelf was lekker maar de bruine suiker siroop die erbij zat smaakte naar verbrande suiker.
Nu weer haasten naar de volgende bestemming voor vandaag: een uitkijkpunt over de stad (gewoon gratis, niet bij pas maar wel op de route). Onderweg nog een overpriced cremia ijsje gehaald. Minder goed dan die ik vorig jaar had, maar het formaat maakte het weer een beetje goed.
Het uitkijkpunt was okay, het was leuk alle stoom te zien die op verschillende plekken in de stad omhoog komt, maar dat was het dan ook. Beppu is verder niet een hele mooie stad.
Om de hoek lag het parfummuseum! Niet per se heel geïnteresseerd hierin, maar als ik toch gratis naar binnen kan dan doe ik dat even. Er las een beetje over de geschiedenis en het gebruik parfum door verschillende culturen en vond het toen wel goed geweest.
Laatste bestemming: Beppu Tower. Hier is een kunstmuseum en een uitkijkpunt, en het museum sluit om 16.30. Ik was er om 15.30, maar stond binnen 15 min weer buiten. Het museum was wel grappig maar er was geen informatie om te lezen dus ik was snel klaar. Wel een paar leuke schilderijen van katten!
Ik besloot vanavond terug te komen voor het uitkijkpunt, die tot 21.00 open was. Maar eerst nog even naar een tempel in de buurt. Er was ook een tempel en kasteel dichtbij de zeven hellen, maar ik besloot deze over te slaan. De tempel vanwege mogelijk tijdsgebrek, en het kasteel vanwege de witte slang (de guardian van het kasteel) die ze daar in een kleine bak houden. Het kasteel was toch maar een replica. Helaas viel de tempel een beetje tegen. Misschien moet ik maar gewoon accepteren dat veel tempels geen indruk meer gaan maken na een paar prachtige tempelcomplexen tijdens de pelgrimstocht.
Ik kookte weet wat en ging na zonsondergang terug naar Beppu Tower. Toen bedacht ik me, waarom ging ik niet tijdens zonsondergang lol. Nouja, nu te laat. De lichtjes waren wel mooi, maar veel is er verder niet te zien.
Verder een rustige avond gehad en alvast mijn spullen gepakt zodat ik morgen meteen na mijn ontbijt te trein kan pakken naar Usuki!Läs mer
Usuki
27 maj 2025, Japan ⋅ ☁️ 23 °C
Iets na 9.00 kwam ik aan in Usuki, een rustig dorpje dichtbij de kust. Ik had niet nagedacht over de ochtendspits, en zat van Beppu tot de volgende grote stad (Oita) in een supervolle trein met een rugzak, tas en wandelstok. Gelukkig was dat maar voor 20 minuten, en het overige uur kon ik zitten in een rustige trein.
Gelukkig kon ik mijn bagage alweer alvast achterlaten bij mijn accommodatie. Bij het toeristeninformatiecentrum ging ik alweer op zoek naar folders. Ik vond er een van een walking tour en nam die mee.
Ik begon vandaag bij de stenen boeddha's van Usuki, die op een uur lopen van het centrum van het dorp af liggen. Ik kon ook een gratis fiets huren bij het informatiecentrum, maar ik besloot te lopen omdat ik anders veel eerder dan de check-in tijd van mijn accommodatie klaar zou zijn in Usuki.
De stenen Boeddha’s van Usuki dateren uit de 10e tot 12e eeuw!! Ze bestaan uit ongeveer zestig beelden, verdeeld over vier clusters: Hoki, Sankei, Furuzono en Denji. Ze zijn uit tufsteen gehouwen boeddhistische beelden zijn uniek in Japan omdat het de enige rotssculpturen zijn die zijn uitgeroepen tot nationale schat. Ook zijn de meeste boeddhabeelden gemaakt van hout of brons. Stenen boeddha's komen dus echt niet veel voor.
Er was een gratis audioguide voor wat extra informatie. Om de beelden heen is een dak gebouwd om ze te beschermen tegen de elementen en vallende stenen. Het voelt daardoor een beetje alsof je in een museum bent in plaats van dat je voor een rotswand van een berg staat, maar de beelden waren alsnog erg indrukwekkend om te zien.
Hierna was het natuurlijk weer tijd voor een overpriced softijsje. Ditkeer was de smaak een mix van gember en vanille, en ik kreeg er een cracker bij die in het fabriekje naast de winkel gemaakt wordt. Super lokaal dus.
Eenmaal terug in het centrum ging ik langs Fukuratenmangu, een Shinto tempel met allemaal beeldjes van rode katten! De rode kat verwijst naar Kōbei Otsuka, een invloedrijke koopman uit de Meiji-periode die bekend stond om zijn rode kat. Zijn bijnaam en de kat werden synoniem met geluk en voorspoed. Het was ook mogelijk een omikuji (lotbriefjes die toekomst voorspellen) voor je huisdier te kopen, dus ik kocht er een voor Pip! Snapte er alleen geen bal van omdat het erg afweek van de normale omikuji.
Hierna liep ik langs een pagoda van de tempel Ryugenji en door Nioza historical road. Vooral de historische weg was erg mooi! Ik twijfelde even of ik wilde betalen om de voormalige villa van de Inaba familie (feodale familie). Toen bedacht ik me, wtf doe ik moeilijk over een entreeprijs van €2,00, en besloot ik gewoon naar binnen te gaan.
Het huis in een traditionele stijl gebouwd, maar er is in het huis niks te zien behalde de architectuur. De kamers zijn bijna helemaal leeg. Ook was er een mooie tuin waar je rond kon lopen. Normaal kun je ook naar een ander gebouwtje, waar de Hirai familie woonde, maar deze was dicht vanwege renovatiewerkzaamheden na de aardbeving van een aantal jaar terug (op bordje stond 2029 iig, snap niet dat het 5 jaar moet duren maarja).
Tot slot ging ik naar de kasteelruïne van Usuki. Het enige wat nog overeind staat is de poort, twee gebouwtjes (alhoewel dit ook replicas kunnen zijn) en een paar muren.
Ik had gezegd tegen de host rond 4-5 uur terug te zijn, dus had nog wat tijd om boodschappen te doen. De eigenaren van de accommodatie waren nog niet terug toen ik aankwam, dus ik kreeg instructies via app over hoe ik het huis binnenkwam. In heb een kamer in hun huis, dus het is eerder een soort homestay. Toen ze thuiskwamen kreeg ik mijn kamer te zien, eentje in Japanse stijl en erg mooi aangekleed!
De eigenaren zijn Rie en François, en ze hebben een dochtertje die Maya heet. François komt uit Frankrijk en ze wonen nog niet lang in Usuki. Het was erg gezellig met ze!Läs mer
Aso (dag 1)
28 maj 2025, Japan ⋅ ☁️ 18 °C
Vandaag naar Aso! Mount Aso is een caldera met een omtrek van 120km. Binnen de caldera liggen vijf vulkaantoppen: Nekodake, Nakadake, Takadake, Eboshidake en Kishimadake. Ik ga ze allemaal beklimmen behalve Nekodake, omdat er geen bus naar de trailhead gaat en ik geen auto heb. En helaas heb ik maar twee dagen hier, dus niet genoeg tijd om er te voet heen te gaan.
Ik koos voor een iets langere route naar Mt. Aso om geld te besparen, maar vroeg eerst aan Rie of de bus die ik op het oog had druk zou zijn. Ik had geen zin om weer met mijn bagage te kloten in de drukte zoals gisteren. Ze beloofde dat de bus erg rustig zou zijn, erg fijn!
Na een groepsfoto te hebben gemaakt bracht Rie (en Maya) mij naar de bushalte. En ja hoor, ik was de enige in de bus! Was ook fijn was is dat deze bus véél goedkoper was dan wat eop de ov app die ik gebruik stond. In plaats van €7,00 betaalde ik nog geen €2,00 voor een uur in de bus!
Hierna een treinreis met een overstap. Het felgele treintje was echt een vibe. Bij de overstap moest iedereen uit de trein, maar lager bleek dat ik gewoon weer in dezelfde trein door moest. Bij het eindstation had ik even tijd voordat ik de bus naar mijn eindbestemming moest halen. Hier stond ook een andere ouderwetse trein. Ik rook versgebakken brood en stapte het bakkerijtje in. Er waren een aantal producten met een Nederlandse vlag erop, en ik kocht wat yoghurtbrood (niet zeker wat hier nederlands aan is want ik had hier nog nooit eerder van gehoord). Rating: was ok, beetje vreemd maar op goede manier.
In Aso liet ik mijn bagage achter bij de accommodatie, waar ik pas om 16.00 in kan checken. Wederom naar het toeristeninformatiecentrum gegaan om folders te jatten en te kijken wat ik ga doen de komende twee dagen. Ook ging ik even naar de daiso (eurowinkel) voor een nieuwe pet omdat ik die van mij ben verloren.
Na het inchecken gewoon wat gechilld, verder niks gedaan in Aso omdat met de bus de berg op gaan het niet meer waard was in de middag, omdat de laatste bus naar beneden al aan het begin van de middag is.
Maar ik heb nu wel een idee wat ik de komende twee dagen ga doen!Läs mer
Aso (dag 2)
29 maj 2025, Japan ⋅ ☁️ 14 °C
Vandaag besloot ik de twee moeilijkste hikes te doen: Takadake & Nakadake. Het is eigenlijk alleen moeilijk om naar 1 van de twee toppen te gaan. Van de ene naar de ander is prima te doen. Er zijn 2 manieren om de toppen te beklimmen. De eerste is via de trailhead bij de krater. Hiervoor moet je eerst met de bus naar de krater, want lopen vanaf mijn accommodatie duurt 4 uur en is over een weg voor auto's. Het nadeel is dat de eerste bus pas om 10.00 vertrekt. De andere optie is de sensuikyo gorge trailhead. Hierheen lopen duurt 2 uur. Natuurlijk koos ik hiervoor.
Om 07.30 vertrok ik. De weg naar de gorge is niet bijzonder. Soms rijdt er een auto voorbij en ik hoop iedere keer dat ie stopt en mij een lift aanbiedt. Na een half uur lopen was dit helaas nog niet gebeurd. Ik zag op mijn navigatie dat de klim bijna ging beginnen. Dd trailhead bevindt zich op 900 meter hoogte, en dit dorp is op 560 meter hoogte.
Ineens stopt er een auto voor me. Het raampje gaat naar beneden en het stel vraagt of ik een lift nodig heb. Natuurlijk stap ik meteen in. Het stel komt uit Duitsland en is door Kyushu aan het reizen met een auto. Zij gingen uiteraard ook naar de gorge.
We komen aan en ik bedank ze meermaals. Ik heb nu zeker een uur minder hoeven lopen, dus meer energie voor de berg!
De klim naar Takadake was niet heel makkelijk. Er is geen duidelijk pad. Overal liggen stenen en je moet de gele pijlen volgen naar de top. Ik ga natuurlijk meteen fout, maar had de route op mijn telefoon dus vond de weg snel terug.
Het was constant klimmen, en soms had ik ook mijn handen nodig. In mei staan de azalea's in bloei, dus hier en daar waren struiken met de roze bloemen te zien.
Wat ook te zien was, was de oude kabelbaan. Alleen de masten/palen (die de kabelbaan ondersteunen) staan er nog. Nu is lopen nog enige manier om van sensuikyo naar Takadake en Nakadake te gaan.
Eenmaal op de top liep ik rond en ook deels in de (ondiepe) krater. Hier waren nog meer azalea's dus de krater kleurde voor een deel roze! Natuurlijk moest ik wel nog even naar het hoogste punt toe om Takadake echt beklommen te hebben.
Hierna door naar Nakadake! Deze was niet ver weg en was maar een beetje klimmen. Vanaf hier liep ik door naar het uitkijkpunt, met prachtig zicht op een van de kraters van Nakadake. Nakadake is nog de enige actieve vulkaan dus uit de krater komt gas en stoom.
Mijn plan was om naar de krater te gaan en vanaf daar de bus terug naar mijn accommodatie te pakken. Ik keerder om om naar het pad te gaan dat me naar de krater zou leiden.
Het werd een beetje bewolkt waardoor het uitzicht soms even verdween. Wat ook minder leuk was, was de daling naar beneden. De krater ligt namelijk een stuk lager dan het hoogste punt van Nakadake. Weer allemaal stenen, dus het was goed kijken waar je je poten neerzette. Het was zwaar op mijn knieën die het niet meer zo leuk vonden, dus ik hield onderweg even pauze om wat te eten. De afdaling duurde relatief lang maar gelukkig trokken de wolken weer een beetje weg.
Ik kwam eindelijk beneden aan liep over Sunasenrigahama. Dit is een oud kratergebied aan de zuidoostzijde van de Nakadake-krater. Hier groeit niks, dus het is eigenlijk een soort zwart woestijnlandschap. Via de houten loopbrug kom ik bij de krater. Het begon te regenen en harder te waaien. De krater was helemaal niet zo spectaculair van dichtbij vergeleken met wat ik zag vanaf het uitkijkpunt op de berg. Er was een gebouwtje waar ik even schuilde vanwege de regen waarna ik snel doorliep naar de bushalte. Voor vandaag genoeg gezien en gedaan.
Morgen ga ik naar Eboshidake en Kishimadake, de makkelijke hikes op Mt. Aso.Läs mer
Aso (dag 3)
30 maj 2025, Japan ⋅ ☁️ 14 °C
Ik nam de eerste bus van 09.55 naar de trailhead van Eboshidake en Kishimadake. Ik kon vanaf het dorpje al zien dat de vulkaantoppen omringd waren door wolken. Er werd ook regen voorspeld vandaag, dus dit was niet geheel onverwacht. Wel jammer natuurlijk.
Ik begon met Eboshidake. Hiervoor liep ik voor een stuk over Kusasenrigahama, een grasvlakte waar je normaal mooi uitzicht hebt op de pieken van Mt. Aso. Ik kon nu niet ver vooruitkijken door de wolken. Ergens had dit ook wel iets. Ik ging het pad op naar de top van Eboshidake. Ik liep over een bergkam over een smal paadje tussen allemaal planten en struiken. Soms waren de wolken even weg en kon ik uitkijken over Kusasenrigahama, maar hoe hoger ik kwam, hoe minder ik zag. Op de top zag ik dus uiteraard helemaal niks. Gelukkig was er wel nog een bordje met een uitleg over het uitzicht, dus kon het op die manier toch nog een beetje zien.
Ik ging weer maar beneden richting het pad naar Kishimadake. Ik moest echt mijzelf soms tussen struiken en bomen in wurgen. Ze onderhouden het pad niet echt.
Er zijn 3 manieren om bij Kishimadake te komen. De eerste is via een loop om de berg heen (langste weg), de tweede is via een verharde weg en de laatste optie is een onverhard pad, wat ook de kortste weg is. Ik wilde eerst via de loop, maar vanwege de voorspelde regen koos is voor optie 3. Het probleem was, ik kon het pad niet vinden. Ik volgde een paadje maar besloot dat dit het niet kon zijn toen ik zowat onder hoge struiken heen moest kruipen. Ik nam maar het verharde pad, nog niet wetende dat deze route uit honderden traptredens zou bestaan. Dat was wel even afzien.
Ik was eindelijk boven en besloot nog de krater rond te lopen. De wolken waren weer even weg en ik had prachtig uitzicht. Op de weg naar beneden besloot ik weer op zoek te gaan naar het onverharde paadje. Ik weigerde de trap opnieuw te nemen.
Na wat zoeken en half uitgegleden te zijn in de modder vond ik het eindelijk. Het pad was smal en van veraf niet goed te zien, dus ik begreep waarom ik het eerder niet kon vinden. Ik kwam beneden aan zonder opnieuw (helemaal) uitgegleden te zijn en besloot nog even over Kusasenrigahama te lopen. Het weer is uiteindelijk nog meegevallen. Het heeft amper geregend. En natuurlijk waren nu ik klaar was met hiken de wolken helemaal weg! Maar no way dat ik opnieuw een van de bergen op ga om het uitzicht te bekijken.
Ik kom vast ooit nog wel een keertje terug hier om andere dingen te doen waar ik nu geen tijd voor had (en geen auto voor had), dus ik ga dan wel opnieuw naar de vulkaantoppen op!Läs mer
Nagasaki (dag 1)
31 maj 2025, Japan ⋅ 🌬 22 °C
Vandaag was ik eigenlijk van plan om in Kumamoto een tussenstop te maken om het kasteel te bezoeken voor de stempel, maar dit heb ik overduidelijk niet gedaan.
Toen ik in Beppu was zei de mevrouw van het toeristeninformatiecentrum dat ik de Hashima tour moest doen.
Hashima is een klein eilandje eiland dichtbij Nagasaki. AIn het begin van de 20e eeuw had Hashima 5000 inwoners (en was daarmee meer dichtbevolkt dan Tokyo!l. In de bodem van het het eiland zat veel steenkool en mijnwerkers en hun familie kwamen daarom op Hashima wonen.
Uiteindelijk werd olie belangrijker (en goedkoper dan steenkool), dus werden de mijnen minder belangrijk. Het eiland liep leeg en raakte in verval. Het eiland wordt ook wel Gunkanjima (battleship island) genoemd, omdat het vanaf de zijkant hierop lijkt.
Om het eiland te bezoeken moet je online reserveren, en de enige optie voor mij was de middagcruise op 31 mei, vandaag dus.
Ik naam twee treinen en een bus naar Nagasaki en kwam om 11.30 aan, anderhalf uur voordat de tour zou beginnen. Ik dropte snel mijn bagage en ging naar de haven. Ik moest namelijk nog wat documenten in invullen en de ticket betalen. De meesten waren er al want er stond een lange rij.
Eenmaal op de boot zat ik buiten aan de zijkant. Een groepje van 3 vrouwen ging bij mij zitten. Ze begonnen een gesprek met mij in het Japans, en waren daarma verbaasd toen ik in het Japans reageerde. Soms vloog er wat zeewater in ons gezicht en toen we op het eiland waren kon ik zout van mijn voorhoofd vegen.
Vandaag was er ook een Engelse gids, die ons over het veilige deel van het eiland leidde en uitleg gaf. Blijkbaar hadden ze hier alle faciliteiten op het eiland: een ziekenhuis, eej school, zwembad, openbare baden (veel hadden geen badkamers), etc. En dus 5000 inwoners op dit eiland van 480 meter lang en 160 meter breed. Ook liet de gids het gebouwtje zien waar de schacht naar de mijnen vroeger was, die tot wel een kilometer diep was.
Er was ook een gebouw waarvan verwacht werd dat die binnen een half jaar in zou storten. Ik dacht terug aan de mevrouw in Beppu die mij over het eiland vertelde. Misschien wordt het instortgevaar inderdaad te groot, of is er over een tijdje helemaal niet meer zo veel te zien om tours te geven.
Na de tour op het eiland vaarde we nog een rondje eromheem om het van alle kanten gezien te hebben. Blijkbaar staar Hashima op de lijst van UNESCO werelderfgoed, dus weo echt gaaf om gezien te hebben!Läs mer
Nagasaki (dag 2)
1 juni 2025, Japan ⋅ 🌙 19 °C
Vandaag begon ik met een bezoekje aan het Siebold Memorial Museum. Het was een klein museumpje met wat voorwerpen van Van Siebold en uitleg over zijn leven in Japan. Mocht binnen helaas geen foto's maken.
Hierna liep ik door naar Suwa schrijn, een tip van de eigenaar van mijn accommodatie. Toen ik aankwam stonden er allemaal mensen bij de ingang met camera's. Ik vroeg aan een vrouw wat er gaande was, en ze legde uit dat dit onderdeel is van de voorbereidingen voor het Kunchi festival.
Het Kunchi Festival in Nagasaki is een kleurrijk jaarlijks herfstfestival, bekend om dansen, praalwagens en culturele optredens, die Chinese en Nederlandse invloeden weerspiegelen. Het viert dankbaarheid en voorspoed. (Thanks chatgpt)
Mannen in traditionele kleding en een aantal geisha liepen de trap van de tempel af, achtervolgd door een groepje fluitisten. Bij de tempel zelf ben ik niet lang gebleven, maar het was wel erg mooi.
Hierna ging ik naar het Nagasaki Museum of History and Culture en kocht ik de combo ticket voor de permanente en tijdelijke tentoonstelling. De permanente ging voornamelijk over de geschiedenis van het christendom in Nagasaki, maar er was ook een kort toneelstukje die je gratis kon bekijken. Dit is alleen op zondag dus ik had geluk!
Bij de tijdelijke tentoonstelling mocht ik weer geen foto's maken. Ook was hier amper uitleg in het Engels dus ik heb vooral gekeken. Het was mooi, maar achteraf wel beetje spijt van de comboticket.
Toen ging ik even op zoek naar castella cake. De mevrouw op de boot van gisteren zei dat dit een populaire snack is in Nagasaki. Het is een van in de invloeden van de Portugezen. Ik ging naar het winkeltje dat zij aanraadde. De castella daar werd ook geserveerd aan de keizerlijke familie. Voor €4.50 kocht ik 3 kleine plakjes, de goedkoopste optie.
Moet eerlijk zeggen dat nederlandse boerencake veel lekkerder is. De castella was een beetje plakkerig en had niet veel smaak.
Ook ging ik op zoek naar champon, een lokaal(?) noedelgerechten. Het restaurant zat vol, dus ik besloot maar wat bij de konbini te halen. Had geen zin om te wachten op een leeg plekje en om daarna in een volle tent te zitten. En geen zin om te zoeken maar een ander restaurant.
Ik laadde even mijn telefoon en horloge op bij de accommodatie en meerdere keren kwam er een optochtje voorbij met de fluitisten van eerder, maar dan zonder de geisha en mannen in traditionele kleding. Wel waren er andere mannen met drums. Heel leuk om te zien!
Hierna ging ik nog naar Glover Garden. Deze plek is vernoemd naar de Schot Thomas Blake Glover (1838-1911) die hier een prachtig huis in Britse & Japanse stijl liet bouwen. Er staan ook andere westerse huizen, maar het park voelde meer als een pretparkje aan.
Tot slot ging in naar Dejima, een klein, kunstmatig eilandje in de haven van Nagasaki in Japan. Het was de enige plek waar buitenlanders (voornamelijk Nederlanders!!) van 1639 tot 1859 handel mochten drijven. Ik had niet door (eigen schuld, geen onderzoek gedaan) dat de meeste gebouwen eigenlijk 30 jaar gebouwd zijn. Replica's dus. Ik baalde hier wel van omdat dit duidelijk te voelen was, en ik had graag willen zien hoe de huizen er destijds uitzagen. Vanbinnen waren het allemaal kleine museumpjes. Soms was de slaapkamer en woonkamer nagebouwd, maar ik vond dit niet heel indrukwekkend.Läs mer
Arita (dag 1)
2 juni 2025, Japan ⋅ 🌧 18 °C
Ik kwam er gisteren achter dat het atoombommuseum van Nagasaki ver buitej het centrum lag. Ik wilde er vandaag eigenlijk naartoe gaan voordat ik door zou reizen naar Arita, maar de treinstations lagen een beetje onhandig en ik had ook niet veel zin om mijn bagage mee te sleuren. Uiteindelijk besloot ik dus niet te gaan. Ik was al naar het museum in Hiroshima geweest. Ik baalde wel, vooral omdat het een belangrijk museum is, maar ik had van tevoren gewoon een beter plan moeten maken.
Ik ging dus meteen door van Nagasaki naar Arita. Onderweg kwam ik met de trein langs Huis ten Bosch, een themapark met replica's van Nederlandse gebouwen. Vanuit de trein zag ik de domtoren, wat wel grappig was.
In Arita moest ik nog een kwartiertje lopen naar mijn accommodatie. Arita staat bekend om haar aardewerk en porselein. In het straatje waar ik doorheen loop zijn de meeste winkels dus ook porseleinwinkels!
De accommodatie waar ik verblijf wordt gerund door een Nederlandse vrouw, Hanneke! Wat blijkt, zij heeft ook Japanstudies gestuurd 25 jaar geleden! Nu woont ze dus in het huis naast de accommodatie. En ze wilt ook al jaren de Shikoku Henro lopen. We hadden dus heel erg veel gemeen. Ook heb ik hier mijn eigen kamer, wat heel erg fijn was na voornamelijk in hostels geslapen te hebben. Nu kan ik ook in alle rust alvast mijn tas herorganiseren voor de terugvlucht🥹
Ik wilde vandaag nog naar een paar musea gaan, maar ze blijken beiden dicht op maandag. Dan maar gewoon boodschapjes doen, en daarna heb ik gewoon wat gechilld bij de accommodatie.
Morgen heb ik wel een wat drukker schema. Ik wilde eigenlijk ook naar akawachiyama village gaan, een ander pottenbakkersdorpje, maar die blijkt toch wat lastig te bereiken te zijn zonder auto. Dat dan maar bewaren voor een volgende keer!Läs mer
Arita (dag 2)
3 juni 2025, Japan ⋅ 🌙 17 °C
Vanochtend gaf Hanneke mij een lift naar Kouraku kiln. Daar hebben ze een 'treasure hunt', waar je voor een vast bedrag een mandje met aardewerk kan vullen. Ik had hier al de hele reis naar uitgekeken, maar het viel helaas erg tegen. Ik kwam veel te weinig leuke dingen tegen om het mandje mee te vullen, dus ik besloot het niet te doen.
Ik loop nog door een winkelstraatje maar zie daar ook niks leuks. Ik neem even pauze van het shoppen en ga naar het Kyushu Ceramics Museum. Mooi porselein hier, maar het lukt niet om de teksten te lezen. Ik heb er het geduld gewoon niet voor. Ik kijk wat rond en ga weer. Gelukkig was toegang toch gratis!
Hierna een aantal winkeltjes binnengelopen. Veel zijn er ook helaas dicht, maar bij twee winkeltjes slaag ik! Bij een was er ook een grote korting gaande, dus daar maakte ik mooi gebruik van.
Voor de afwisseling ging ik naar Tōzan Shrine. Hier staat een torii poort die van porselein is!! En natuurlijk nog wat andere porseleinen beelden. Erg mooi.
Ik was vandaag nog eigenlijk van plan om naar een ander museum te gaan en nog naar een pottenbakker (voor het museumpje daar), maar had er echt geen zin meer in, dus ben teruggekeerd naar de accommodatie om daar mijn spullen alvast te herorganiseren en te chillen.Läs mer
Fukuoka (dag 1)
4 juni 2025, Japan ⋅ ☁️ 26 °C
Vandaag vertrok ik weer op tijd naar Fukuoka zodat ik daar nog voldoende tijd had. Ik heb nu anderhalve dag in Fukuoka voordat ik terugvlieg, wat voldoende moet zijn. Er is niet veel wat ik in de stad wil doen, alleen wat shoppen en naar de kasteelruïne toe.
In de trein komt er een Japanse vrouw tegenover mij zitten en ze begint in het Engels tegen mij te praten. Dit was een beetje onverwacht omdat de meesten ouderen helemaal geen Engels kunnen. Zij gaat ook naar Fukuoka toe.
Tijdens de overstap wijst ze mij de weg nawr het juiste platform en ze neemt me mee de trein in wanneer die aankwam. Op het station in Fukuoka neemt ze mij weer mee naar de poortjes. Wel heel lief dat ze mij de weg wijst, al was het allemaal al erg vanzelfsprekend. Het deed me erg denken aan de vriendelijkheid op Shikoku, en dat deed me goed.
Ik liet mijn bagage achter bij de accommodatie voordat ik de stad in ging. Ik ging een aantal winkels af en kwam uiteindelijk bij de Don Quijote (oftewel, Donki) terecht. Voor wie niet bekend is met Donki, het is een winkel waar je letterlijk alles kan halen. Het ding is, de winkel staat zo propvol met spullen, het is vaak druk, en ze draaien constant hetzelfde liedje. Het lijkt soms meer een attractie dan een winkel. Na 5 minuten was ik al duizelig en overprikkeld. Ik pakte nog even door en vond het daarna goed geweest voor vandaag.
Ik checkte in bij mijn accommodatie, een capsulehotel. Het was de goedkoopste optie maar ik keek er een beetje tegenop, maar eigenlijk was het heel chill!! Mijn hokje was ruim, ze hadden ook grote douches (regendouche!!), en ook grote kluizen waar je al je spullen in kwijt kon. Allemaal erg efficiënt geregeld.
In de avond ging ik nog eten bij een ramentent om te hoek, en daarna op tijd gaan slapen in mijn hokje.Läs mer
Fukuoka (dag 2)
5 juni 2025, Japan ⋅ ☁️ 24 °C
Vandaag de laatste volledige dag in Japan🥺
Ik ging allereerst naar het postkantoor. Ik wil de sugegasa (pelgrimshoed) per post naar huis sturen. Ik zat al aan het max aantal stukken ruimbagage (en dat zou de hoed niet overleven) maar was ook bang dat de hoed niet in het handbagagevak in het vliegtuig zou passen. Gewoon te veel gedoe, dus opsturen is ideaal. Ze hadden geen doos die paste dus hebben ze er eentje zelf gemaakt! Uiteindelijk verliet ik na 45 minuten het postkantoor zonder hoed. Maar hopen dat deze goed thuis aankomt.
Hierna ging ik naar de kasteelruïnes. Wederom stonden er alleen een paar muren. Ook nog een gebouwtje maar ik weet niet of dit een origineel onderdeel was van het kasteel of een replica.
Ik vond het wel weer goed geweest en haalde de kasteelstempel voor mijn boekje. Nu begon ik met het inslaan van de laatste souvenirtjes. Ik had van tevoren een lijstje gemaakt zodat ik niks zou vergeten. Het lukte niet om alles te vinden, dus moest voor een vriendinnetje een alternatief verzinnen.
Ik wilde lunchen bij een plekje met unieke ramen maar deze was helaas dicht vanwege een wisseling van menu. Ik had geen zin om opnieuw naar een restaurantje te zoeken dus ging maar naar de mac (alweer oeps).
Ook kwam ik opnieuw in de Donki terecht en moest ik een interne strijd voeren om niet gek te worden. Dit was gelukkig nog een relatief rustige Donki. In kan me herinneren dat iknin Mega Donki in Tokyo telkens mensen moest ontwijken. Ik zag hier nog grappig shirt met een kat erop (zie foto) maar haalde het niet (nu spijt natuurlijk).
Tot slot nog opnieuw naar het postkantoor om een doos te kopen! Vorig jaar kocht ik in Tokyo een koffer voor €15 euro om mijn aankopen mee naar huis te kunnen nemen, maar het goedkoopste koffer dat ik in Fukuoka kon vinden was €60, en dat gaan we niet doen. Toen ik voor tips online keek las ik dat iemand gewoon een doos gebruikt had als handbagage. Ideaal! Al servies uit Arita stopte ik in de doos en het pastte echt precies. Behalve de iets grotere schaal, maar ik wist van tevoren al dat dat niet ging passen. Maar de doos die een maatje groter was, was meteen een stuk groter, dus ik besloot de schaal in mijn rugzakje te doen die ik ook mee aan boord zou nemen.
Eenmaal bij de accommodatie propte ik mijn tas vol met alle spullen en zette ik alvast alles klaar voor morgen. Ik pak de metro van 05:45 dus heb geen zin om in de ochtend nog iets in te moeten pakken.
Ik beluit weer maar dezelde ramentent te gaan als gisteren. Het ligt om de hoek en was lekker, dus waarom niet. Ik nam er ook gyoza bij maar die waren helaas maar een beetje matig.
Hierna weer in mijn hok gekropen en meerdere wekkers gezet zodat ik sowieso op tijd wakker zou worden.Läs mer
Fukuoka - Amsterdam
6 juni 2025, Nederländerna ⋅ ☁️ 17 °C
Ik werd voor mijn wekker wakker dus had alle tijd om me klaar te maken en rustig te ontbijten. Vandaag vlieg ik naar Shanghai, en na een overstap van 2 uur vlieg ik naar Amsterdam.
Hierna met de metro naar het vliegveld, en daarna de shuttle bus naar de internationale terminal. Bij het inchecken van mijn bagage zag ik het naamplaatje van de medewerkster (大久保, Okubo). En wat was de naam van tempel 88? Okuboji. Het wordt wel anders geschreven (大窪寺 ~ 寺/ji = tempel), maar alsnog, het voelde toch als een soort van teken aan ofzo. En dan zegt ze nog iets waar ik heel blij van werd: ik kan van stoel wisselen! Bij het online inchecken waren er alleen nog maar middenstoelen beschikbaar bij de vlucht van Shangai naar Amsterdam, maar er was dus een gangpadstoel vrijgekomen. Toch wel fijn bij een vlucht van 13 uur!
Na security ging ik door de poortjes. Ik wilde kijken hoe laat het was, maar zag geen horloge om mijn pols😬 even paniek dus. Ik dacht dat ik niks meer zag liggen in de bak bij security, maar waarschijnlijk toch daar verloren. Maar terug door de poortjes ging niet meer.
Ik ga naar een medewerker die me naar een andere medewerker stuurde die mij weer naar de gate stuurde om aan het personeel daar te vragen. Ineens hoorde ik iets vallen...
Ja hoor, mijn horloge lag ineens op de grond. Het was blijven plakken aan de plastic tas waar de doos met keramiek in zit. Ik snap niet helemaal hoe, maar dit was wel de ideale afloop haha.
Bij de 2 uur durende vlucht van Fukuoka naar Amsterdam kregen we tot mijn verbazing gewoon eten! Een soort kleine bento, wel erg lekker!
Bij de tussenstop op Shanghai verliep alles gelukkig grotendeels soepel. Ik had per ongeluk een flesje pocari sweat (soort aquarius) in mijn rugzakje gelaten, maar ik kreeg het gewoon (onbewust) door security.
Bij de vlucht van Shangai naar Amsterdam kreeg ik wederom weer lekker eten. Ik vloog vandaag met China Eastern omdat dat de goedkoopste optie was. Online had ik niet zo positieve dingen gelezen over deze airline (vies eten, krappe stoel) dus ik keek er tegenop, maar het is mij eigenlijk echt super goed bevallen. Ik had lekker veel beenruimte dus was helemaal blij.
Om 18.00 landde ik op Schiphol, een half uur eerder dan gepland. Maar het vliegtuig af konden we niet. Er werden dingen in het Chinees omgeroepen maar gelukkig zat er een vrouw bij mij in de buurt die kon vertalen. Iemand was haar telefoon verloren, en de politie was gebeld. 20 minuten in de benauwde cabine voordat we eindelijk naar buiten mochten. Ik de gang stond de vrouw nog met de politie te praten. De telefoon was nog niet gevonden. Sip voor haar, maar ik ben ervandoor.
En nu ben ik thuis is het officieel voorbij🥺Läs mer
Resenär
ha Bente dat eten ziet er lekker uit is dat in het vliegtuig toevallig kan ik niet in slaap komen en dacht ga maar op de telefoon kijken krijg toch nog een foto dankjewel slaap lekker knuffel oma
