China
Yunnan

Here you’ll find travel reports about Yunnan. Discover travel destinations in China of travelers writing a travel blog on FindPenguins.

29 travelers at this place:

  • Day40

    Yunnan Province

    October 12 in China

    Tien uur, maandagochtend. De dagelijkse lokale markt stroomt vol, mannen kaarten gehurkt op straat, kleine winkeltjes zijn open, oudere mensen maken een wandeling en doen oefeningen, ik laat een kledingstuk repareren op straat en ontbijt daarna met verse noodles en lokale tafelgenoten die nog nooit een foreigner hadden ontmoet. Communicatie met handgebaren en een glimlach. Reizen is heerlijk.

    Het was een relaxte week in de Yunann province, waar we vanuit Kunming zijn verplaatst naar Dali Ancient City en Shaxizhen. Een mix van de stad en bergdorpjes met een andere cultuur en dialect. In dit gebied leven veel etnische minderheden, waaronder de Bai minority.

    Vanuit Kunming vertrokken we per bullet-train met 300 km/u naar Dali. Wie met de trein door China heeft gereisd herkent het vast: in een Chinese trein wordt veel geluid geproduceerd. Het zijn luide praters, altijd geluid aan op de telefoon, reclame in de trein en veel andere prikkels. Na de treinreis op zoek naar de bus zonder nummer. Rondkijken, Chinese tekens vergelijken en met handgebaren checken of we in de juiste richting zitten. Ook een levende Chinese puzzel om op budget kleinere dorpjes te bereiken.

    De dagen in Shaxizhen waren en verademing qua drukte. Shaxi is een charmant historisch plaatsje gelegen tussen bergen, rijstvelden en een rivier. Het leven gaat hier in een rustig tempo. Zo ook wij. Vroeger was dit een centrale plaats in de belangrijke handelsroute met Tibet: 'The Ancient Tea and Horse Caravan Road'. We eten bij lokale eettentjes en struinen door de straten en omgeving. Hoogtepunt is de Shaxi friday market. Uit alle omliggende dorpjes komen Bai people met rieten-mand op de rug naar deze plek om weekinkopen te doen en andere mensen te spreken. Lokale tandarts, advocaat en veel eten zijn allemaal aanwezig. Bijzonder om als enige toeristen doorheen te struinen.

    We zijn inmiddels weer terug in Kunming en vanmiddag reizen we door naar de zuidelijke provincie Hunan. Nog acht dagen voor ons China-visum verloopt en we de oversteek (moeten) maken naar Hongkong, waar de visumplicht niet geldt. Voor vertrek naar Hunan gaat mijn weg zo eerst nog langs mijn favoriete eetplek voor verse Chinese Dumplings om de hoek. Een eet-afscheid van Kunming.

    Geniet van het mooie weer in Nederland!
    Read more

  • Day32

    Lijiang is an incredibly cute old town, although extremely touristy. Every single street is perfectly preserved, and most of the shops are of artisanal handicrafts where you can see the artisans at work. The hundreds of Chinese tourists make us realize that this town is not so authentic, but still we had fun walking around and trying weird food. The Black Dragon Pool Park had a totally different vibe, with locals practicing their morning exercise like dancing together or whatever it is they were doing! In the park we saw an innocent-looking hill and decided to see where it led - well, it led to a freaking exhausting 1h of stair climbing 😰 the views at the en made up for it though.

    With our legs prepared, we headed for the Tiger Leaping Gorge. We hiked here for two consecutive days, sleeping in a charming guesthouse along the way. The gorge is almost 4 km deep and it was impressive to walk through it. With our legs trembling, we reached Tina’s guesthouse wishing for a few days of rest 😂
    Read more

  • Day35

    Dali

    June 7 in China

    Dali was a place to relax. It was in the same style as Lijiang, but Dali felt more real. Where Lijiang was picture-perfect to the point of feeling fake, Dali has beautiful imperfections, and normal people actually live here and have their businesses and go to the market to buy a freshly killed chicken. We strolled around the town, chilled out at the Confucian temple, rode a bike along the lake, had a mid afternoon beer (or was it mid morning?) with strangers - this is beginning to feel like a vacation!Read more

  • Day95

    Kunming (Red Land) II

    November 18, 2015 in China

    's Ochtends zitten we in de bus naar The Red Land. The Red Land bestaat niet als subject voor locals. Het is een toeristenterm. De verbaasde en verwarde blikken van de chinezen bij het busstation begrijpen we nu beter. In hun ogen waren we twee lange blanke vreemd sprekende dieren die iets wilden maar wat ze onmogelijk konden ontcijferen. Glimlachend hobbelen en slingeren we de bergen in. We worden na anderhalf uur ergens op een top in een klein dorpje afgezet. Als we terug gaan moeten we ook hier weer zijn. Zo maken we op van de buschauffeur. Om 13.40 uur. Het is nu net tien uur en we staan in een soort van middle of nowhere. Waar gaan we tukken? Gaan we iets makkelijks vinden? Er is een absentie aan engels. Ook nu worden we verrast dat er 1 chinees is die ons in het engels aanspreekt. Een toerist in eigen land. Ze werkt en woont in Shenzen. Tegen Hongkong aan en werkt bij een bedrijf dat computeronderdelen verkoopt. De voertaal is engels. Soms is alle geluk aan je zijde.

    Het landschap is overweldigend. De stilte heeft een enorme dichtheid. Zo een die zelfs pijn aan je oren kan doen. De wind waait stevig. Er zijn wat huisjes. Hotels met eetgelegenheid. Niet veel maar genoeg. Vrachtwagens zijn er ook. Veel van hen. Er wordt hier blijkbaar veel erts gewonnen. Op en af rijden ze. Kabaal. Roet. En veel warmte. Luidruchtige monsters zijn het. In het dorpje negeren we ze. We eten wat en gaan op zoek naar een slaapplek. Tijdens het verkennen van de omgeving worden we getrakteerd op schitterende vergezichten, rode en groene lappen die als terrassen tegen elkaar aanliggen. Het rood en het groen zijn samen een magisch duo. Eindeloze velden met lieve witte bloemen, een blauwe hemel zichtbaar tussen een grauwe deken van wolken maakt deze plek uniek. Helaas wordt dit spektakel danig verstoord door opspelende darmen die niet tot nauwelijks te controleren zijn.

    Landschap als dit katalyseert zonder te ontkomen direct het contact met jezelf. Er is geen afleiding en bent enkel afhankelijk van je eigen fysiek, geestelijke toestand en elkaar. De rode stilte reflecteert en bezint. De stad zorgt voor afleiding. In een stad is het zelf afwezig. Het individu wordt vermaakt. Gevoed met prikkels die het zelf overstemmen. Leeg consumeren zonder diepgang. Die optreden als een barrière. Wat gebeurt er als die barrière verdwijnt? Wat laat zich dan zien? Wat voel je? Wie ben je?

    Duisternis daalt af en onze dag was indrukwekkend. Het ongerepte. De duidelijke gecultiveerde grond voor landbouw. Die paradox. Hoe anders wordt dag twee. Volkomen uitgeschakeld zijn we gedoemd om de dag te spenderen in onze kamer. Een kamer waar kosten en moeite gespaard is. Enkel een tv. De chinees kan niet zonder tv. Waar hebben we dit opgelopen? Een arsenaal aan wilde geluiden resoneren keer op keer vanuit de badkamer. Het leidt zelfs tot hilariteit. Romantiek is je partner aanhoren met een niet te sluiten badkamerdeur. Tranen rollen over onze wangen. Meligheid maakt zich van ons meester tussen de lamlendigheid door. Een kleine wandeling ontaard in een fysieke veldslag. De zon is heftig. De wind schuurt hard in ons gezicht. Een oude herder met een verweerde kop en een lange grijze sik stuurt zijn geiten langs ons. Het is tijd voor ons bed. Tijd dat de dag voorbij trekt. Zoals de geiten. Dat de bacteriën verdwijnen.

    De nacht verloopt voorspoedig en nu is het tijd om weder te keren naar Kunming. Een lange dag van wachten en busreizen ligt voor ons. Rond acht uur 's avonds arriveren we op een vertrouwde plek. De plek waar we kunnen relaxen en bijkomen. Waar de vietnam visa's en backpacks op ons liggen te wachten.

    'Hello, we are back again?'
    'Hi, i see it.'
    'Do you have a double room for us?'
    'With or without a bathroom?'
    'Without please.'
    'We only have one.'
    'Can we see the room?'

    De kamer is de eerste kamer dicht bij de gemeenschappelijke ruimte en bar. Reisgidsen waarschuwen voor lawaai en adviseren om zo ver weg mogelijk een kamer te bemachtigen.

    'We take it'
    'Okay, can you give me your passport?'
    'You already have our information because we already spent three nights here.'
    Yes, I know, but i need your passport.'
    We don't have a passport, it is with the vietnamese embassy.'
    'Sorry, then we don't have a room.'
    'But you have already everything in your system!'
    'You already saw our passports when we checked in.'
    'Yes i know but i have to see your passport.'

    Mijn geduld raakt op. Mijn verstand heeft kortsluiting. Wat gebeurt er nu? Hoe is dit mogelijk?Het gaat om de regel resoneert in mij hoofd. Dit keer is boef pragmatischer. We zijn een goed team. We vullen elkaar aan wanneer het moet. Gelukkig maar.

    'If you sent us away we have a big problem.'
    'There is no place to stay.'
    'You could help us a lot, please will you?'

    De baas moet worden gebeld. De drie zijn hevig in conclaaf. Ons bewijs, dat onze paspoorten bij de ambassade zijn, wordt nauwgezet bestudeerd. Er is even geen contact. Ze zijn drukdoende om te bepalen of de gegevens in het systeem corresponderen met onze kopieën. Dat onze backpacks wel degelijk ons toebehoren in de opbergruimte. Er wordt veel in de computer gekeken en nieuwe gegevens toegevoegd.

    'It is okay.'
    'For one night?'
    'Yes for one night.'
    'Tomorrow you have to show us your passport?'
    'But we leave tomorrow and we dont come back.'

    Het meisje achter de balie is flexibel. Ze is de meest klantvriendelijke en begrijpt duidelijk onze situatie. Ze beslist voor ons. Ze gunt ons de kamer.

    'Okay'
    'Sorry for this.'
    'It is the rule.'
    'And we have to follow the rule.'
    Read more

  • Day58

    China

    April 11 in China

    Nach Dali ging es weiter zu den Yulong Snow Mountains. Kenny stellten wir auf dem Parkplatz ab, für uns ging es mit dem Bus zu den Gondeln und dann weiter auf 4600m nach oben.
    Die Sicht auf dem Berg war schlecht, es schneite und der Nebel war dicht.
    Man merkte die Dünne Luft auf dem Berg, Treppensteigen kostete Kraft.
    Zwei aus unserer Gruppe mussten leider nach Ankunft oben am Berg direkt wieder nach unten fahren.
    Die meisten der Chinesischen Touristen waren schlauer, Sie hatten sich eine kleine Sauerstoffflasche noch unten besorgt.

    Nachmittags ging es dann noch weiter zur Tiger Leaping Gorge Region, wir mussten eine Schmale Straße entlang fahren, rechts von uns ging es Steil ab in die Schlucht - Straßen die ich bisher nur aus dem Fernsehen kannte.
    Wir sind im „Sean´s Guesthouse“ einkehrten. Das Essen war super und vor allem die Aussicht direkt auf die Berge war genial.

    Am Nächsten morgen machten wir bei schönem Wetter eine Wanderung hoch auf einen Aussichtspunkt.
    Der Weg war Steil - doch die Aussicht lohnte sich!

    Wir beschlossen eine 2. Nacht dort zu bleiben & ließen uns Abends nochmal ordentlich bekochen.

    Im Konvoi fuhren wir am Montag über hohe Bergpässe weiter nach shangri-la, was schon in der Tibet Region liegt.
    Eine Kleine Stadt deren Altstadt leider vor 3 Jahren komplett abbrannte. Man sieht nichts mehr davon, und die Stadt wurde wieder im Traditionellem Baustiel aufgebaut - Schön anzuschauen.
    Read more

  • Day54

    China

    April 7 in China

    Nachmittags fuhren wir im Konvoi zum ersten laotischen Grenzpunkt hier hielt man uns für 1h auf, die Grenzbeamtin wusste nicht so ganz etwas mit unseren Papieren anzufangen & so bekamen fast alle ihre Stempel und Unterschriften in die Falschen Kästchen des Carnet De Passage.

    Die Strecke zwischen dem ersten checkpoint und dem zweitem beträgt ca. 10km. Dazwischen ist eine Riesige Baustelle in der hunderte Baumaschinen wie die Wilden Erde abtragen.
    Wir stoppten in der Grenzstadt Boten, um dort die Nacht im Niemandsland zu verbringen. Schön war es nicht, denn auch hier wurde bis spät in die Nacht an Riesigen Gebäuden gebaut.

    Früh´s um 7Uhr ging es dann Richtung China, wir passierten den letzten Laotischen Checkpoint, gleichzeitig auch unsere erste Zeitzone und standen kurze Zeit Später im Chinesischem Grenzgebäude.
    Ze unser Guide wartete schon.
    Nach dem wir alle Stempel in den Pässen hatten mussten wir zur „Fahrzeugkontrolle“.

    Weiter ging es nach Mengla zum Fahrzeugcheck - Bestanden!
    Chinesischen Führerschein & Nummernschilder wurden uns übergeben und wir fuhren weiter.

    Die letzen 2 Tage verbrachten wir viel auf der Straße immer in Richtung Dali. Auf dem Weg dorthin, wurden wir an 2 Militär Checkpoints herausgezogen und kontrolliert (Die Landkarte an der Seitenscheibe von Kenny hilft manchmal ungemein)
    Abends suchten wir uns geeignete Stellplätze für die Nacht.
    In der 2. Nacht wurden wir von der Kälte überrascht, die Temperatur fiel auf 12C in der Nacht (klingt nicht so kalt, aber die Temperaturen der letzen Wochen lassen einen in Bezug auf Kälte doch schnell verweichlichen)
    
In Dali angekommen Regnete es wie Wild und die Temperaturen waren auch nicht zufrieden stellend - so beschlossen wir alle in ein Hostel zu gehen.
    Abends schlenderten wir etwas durch die Stadt, aßen frische Chinesische Dumplings und freuten uns auf ein Warmes und trockenes Bett.
    Read more

  • Day101

    Pugaolao

    November 24, 2015 in China

    Onze laatste stop voor Vietnam brengt ons bij de Hani en hun indrukwekkende rijstterrassen waar zij al 2000 jaar aan werken. Chinezen lijken hier niet op Chinezen.
    Prachtige klederdracht. Leven met de natuur. Varkens, waterbuffels en kippen. Verweerde koppen en woeste arbeid op het land. Veel dezelfde noodles. Onverwacht lunchen met locals. Een waardig afscheid van China. Proost.

  • Day95

    Kunming (Red Land) I

    November 18, 2015 in China

    We gaan op weg naar Yunnan. Een van de armste provincies van China van weleer. Tegenwoordig is het een van de meest toeristische provincies van China. We zijn benieuwd wat de sprong voorwaarts voor dit gebied betekent. Yunnan is een zeer natuurrijke regio. Waar je jezelf kunt verliezen in transcendente uitzichten over exemplarisch gestapelde rijstvelden. Waar je kunt hiken op grote hoogte op smalle paden met diepe dodelijke valleien. Gaan we ervan genieten of worden we gek van de drukte?

    We hebben Guilin, de karstcreaties en de onuitputtende stroom water uit de hemel achter ons gelaten en zitten weer eens in een nachttrein. De treinen in China zijn nadrukkelijk smeriger dan die in Rusland en Mongolië. Voor het eerst hebben we een vrouwen slaapvertrek. Dat is gunstig voor de slaaprust: mannen snurken alsof ze hevige gevechten aan het voeren zijn, wat een decibellen. Het enige dat erger kan zijn is een baby. Die hebben we nog niet gehad op onze 6 kubieke meter. Twee jonge knapen zitten in dezelfde wagon. Ook dat is een eerste keer. We zitten met mede blanca's in het treinstel. De knapen komen uit de Rijp. Noord Holland. Heerlijke gasten. Voor het eerst op reis. De tijd wat rekken met wat ze willen doen. Zoals veel reizigers de tijd voorbij laten strijken. Uitstellen met wat noodzakelijk is. Afzetten tegen orde. Structuur. Regelmaat. Praat ik nu ook tegen mezelf?

    De trein stopt op een station. Zoals elk ritme van het station verlaten mensen de trein en betreden mensen de trein. Rijdende eetstalletjes proberen wat straatvoedsel aan de man te slijten en een passagier rookt buiten zijn sigaret.

    'Denken jullie dat je dat ken eten?'
    'Is dat wel te vertrouwen?'
    De Rijp staat vanuit het niets bij onze slaapvertrekken en gooit dit met onvervalst plat Amsterdams accent onze kant op.
    'Ja hoor dat kan je best vertrouwen,' retourneren we.
    Tien minuten later komt de Rijp weer even buurten.
    'Nou dat was lekker hoor.'
    Het Amsterdams echoot door onze oren.
    Hierdoor missen we thuis. Jullie. Amsterdam en Nederland zijn ineens dichtbij.

    Aangekomen in Kunming wisselen we gegevens uit en helpen we De Rijp op weg. We zijn de opa en oma die worden opgezocht om onze ervaring te delen. Gretig te worden leeggezogen. Als De Rijp zijn weg kiest en we ze weg zien lopen voelt het vertederend en aandoenlijk. Die jonge gasten die binnen een paar dagen al aanzienlijk beter engels zijn gaan spreken. Zoals ze zelf voldaan en spontaan betoogden.

    Wij gaan met de bus op zoek naar ons hostel. De komende dagen vullen zich met het aanvragen van een vietnamees visum, plannen maken wat te doen in en rondom Kunming, wat lezen in de zon (eindelijk weer eens zon) en de tijd doden met wat potjes pool. Het voelt zowaar als vakantie. Ons ritme in afdalen door China is hoog en voor dat we het weten lopen we als verdwaalde vermoeide backpackers rond. We nemen het er nu even van. Even niets.

    We mijmeren al een tijdje om van de touristtrap te wijken. Via de Lonely Planet gaat dat niet lukken. Reizen is ook voortbewegen zonder doel. Wat komt er op je pad. Welke inspiratie en signalen gaan jou vinden en ga jij zien. Dit inspireert ons en zo vinden we via het hostel en tripadvisor: 'The Red Land.' Met wat karige informatie gaan we op pad. Zonder paspoort. Richting een gebied dat nu nog niet in de klauwen is gevallen van de toeristenbusiness. Althans dat doet de informatie ons geloven. Eerst nuttigen we ons ontbijt bij een islamitisch straatrestaurant. We zijn vol van de aanslagen in Parijs. We hebben het er samen tijdens de reis vaak over. Dat we ons veiliger voelen op reis. Dat we in oorlog zijn met IS. We zijn ook benieuwd of de Chinees weet wat er gebeurd is. Of dat de propaganda machine alles verhuld. Soms zijn we even stil en zien we hoe een jonge knul zeer kundig de noodles bereidt. Dezelfde noodles als op ons bord.

    Het voelt goed om weer op pad te zijn. Naar hopelijk rauwe natuur. Naar stilte. De busreis is uitermate comfortabel en onze tussenstop is Dongchuan. Eerst nog een kleine lunch en dan met de minibus verder. De bergen in. Op het andere busstation, die we met behulp van het betere handen en voetenwerk weten te bereiken, spreekt niemand engels.

    'To the Red Land'
    'The Red land'
    'No, to the Red Land'
    Het enige dat we zien zijn pak hem beet twintig nieuwsgierige koppies die samen een ware kakofonie ontluiken om ons proberen te begrijpen. Zonder taal is begrijpen een weg van geduld en vertrouwen.
    'To the Red Land'
    Ons antwoord is enkel het schudden van hoofden met grote ogen.
    Hier gaat het ons niet lukken. We schudden wat taxi sjacheraars van ons af en proberen een nieuw plan te bedenken. Laten we liften? We struinen wat door de straten, maken gebruik van wifi in een hotel, plegen een toiletbezoek (de darmen beginnen onrustig te worden) en struinen weer verder. Op het moment dat de moed in de schoenen dreigt te zakken worden we vanuit een winkeltje door een meisje aangesproken. Ze blijkt te studeren in Chengdu. Ze wil tolk worden en de Britse intonatie die onze oren in deint maakt ons warm en blij. Er is ook nog een neef en een zus. Met zijn drieën nemen ze ons op sleeptouw.

    'Waarom zijn jullie hier?'
    'Er is hier niets voor toeristen.'
    'We willen naar The Red Land.'
    'ah to the wild nature?'
    'Yes if that what it is.'
    'To the wild nature.'

    Eerst op zoek naar een hotel. Goedkoop en schoon. Wat blijkt: zonder paspoort ook al heb je kopieën en foto's op je Ipad het is allemaal niet toereikend. Je kunt niet overnachten zonder fysiek paspoort. Okay dat is dus een dingetje. Hier dealen we later mee eerst bustickets regelen. Dat gaat allemaal zeer voorspoedig. Zonder onze tolk was het nooit gelukt. Blijkbaar komen antwoorden altijd op je pad. Het is enkel een kwestie van vertrouwen. We kopen zelfs al tickets voor terug bij de buschauffeur. Hij onthoudt onze gezichten wel. Is ook niet een lastige opgave lijkt ons. Enigszins voldaan vervolgt onze weg via de ouders en een islamitisch restaurant onze weg. Het meisje staat er op dat ze ons trakteert. Met zijn vijven eten we heerlijk. Onder andere de lokale specialiteit: gebakken aardappelen met chilipeper en koriander. De kleine zus is opgewonden omdat ze nog nooit met buitenladers heeft gesproken. We laten haar weten dat ze ons alles kan vragen. Op een vraag krijgen wij antwoord. De aanslagen in Parijs zijn vol in het nieuws. 'It is terrible.' Daar blijft het bij. We kletsen vermakelijk en eten ons buikje rond.

    Na het diner moet er nog een oplossing komen voor het niet hebben van ons paspoort probleem. De oplossing is simpel. Willen jullie de hulp inschakelen van de politie? We kijken elkaar aan en denken hierover na. Het is niet altijd even verstandig om in een vreemd land naar de politie te gaan zonder paspoort en te vertrouwen op hun goede intenties. Intuïtief beslissen we om het te wagen. Het is inmiddels donker en een heus netwerk van onze tolk is voor ons aan het werk. De neef is duidelijk homoseksueel en staaft dat door te vragen wie onze popsterren zijn om vervolgens 'Shine bright like a diamond' in te zetten. Binnen tien minuten zitten we op een bank buiten naast het politiebureau. We zijn een attractie geworden. De politieagent vraagt om onze kopieën en kijkt ons indringend aan. Hij neemt ons duidelijk in zich op. Wie heeft hij voor zich? Is hun verhaal te vertrouwen? Wij laten het gedwee over ons heenkomen en na wat minuten van stilte en vele blikken is het antwoord positief: 'We mogen overnachten in Dongchuan zonder paspoort. Voor we het weten is de tolk, neef en zus verdwenen en zitten we bij een agent in de auto naar een hotel. Eenmaal aangekomen moeten we inchecken en tot onze verbazing krijg ik een telefoon tegen mijn oor gedrukt.

    'Yes, this is Jandaan.'
    'Hello, this is the policestation.'
    'Hello.'
    'Why dont you have your passport with you, you always have to carry your passport with you.'
    'Do you know that.'
    'Yes i know that.'
    'We already went to the policestation and told them our passports are at the vietnamese embassy for our visa application.'
    'It was okay, they told us.'
    We need your passport?
    Why don't you have your passport with you?

    Dit wordt irritant en ik weet dat ik rustig moet blijven want onze positie is op dit moment niet al te sterk en overtuigend. Kalm leg ik nog meerdere malen uit wat er gebeurd is. Dat we al bij het politiestation zijn geweest. Dat zij het al hebben goedgekeurd. En dat keer op keer. Eindeloos.

    'Okay, you spent the night in the hotel.'
    'Only for this night.'
    'Thnx we will.'
    'Thank you very much.'

    En weg is de politiedame aan de andere kant van de lijn. Welkom in China waar bureaucratie soms ondoorgrondelijk is. Geheel niet te begrijpen. Dat het gaat om het toepassen van de regel. Enkel het toepassen van de regel.

    Vervolg Kunming (Red Land) 2
    Read more

  • Day25

    Kunming

    March 12, 2015 in China

    Third time in China and it keeps getting better and crazier each time. Having checked into the hostel, I went for a walk through Green Lake park (feels like a smaller version of central park) before dinner and came across a group of musicians playing by the water; erhus, madolins, violins and singers, all with their own portable microphones. I was in heaven. I stopped to listen and after a while they invited me to sing... I gave them 'the turtle dove', something stereotypically English and they worked their way around it. We did some other songs too. I shared dinner with Ben, an Aussie on a bike, who approached me whilst I had my head buried in LP looking for the restaurant road. We decided to share dinner and went to a local chinese and had a wonderful evening of talking about life, decisions and travelling.
    Friday the 13th was a write-off. I had hoped to go out of the city to visit some hills and set out to find the bus. I got on the number 5 and after an hour (and going past where I got on) it reached the terminus where I was to swap to number 6. I couldn't find it and by this time I was over it and with no Mandarin, I couldn't ask for help. I wandered to the museum to find it closed, and then tried the art galleries which had been knocked down. Feeling exhausted after 5 hours I went back to the hostel and had a snooze. 4 weeks on the go, it catches up with you.
    That evening I went back to the musicians and took a Chinese flute I had bought. I gave it a go but was rather shy and was struggling with working out keys. But they appreciated the effort. I found the expat bar for dinner and met loads of people who over the evening filtered in. It was a bit of a cliche club and a few were a little odd and full of themselves.
    This morning I headed back to the park. There ia such a community atmosphere there, it is just a blissful place to be. This time i was to try my hand at tai chi. Literally dozens of small groups just congregate in the park and set up with a little stereo. I just joined onto one and when they finished, I joined another. It was ao realxing in the warmth of the spring sun with blossoms floating from the trees.
    I explored the Yuantong temple which was rather beautiful before checking out of he hostel. On the way back from a coffee, I walked through the park (again) and found hundreds of the locals dancing crazy dances to crazy chinese music. I watched for a while before plucking up the courage to join in. Many were dressed in traditional costumes. By the end we were all dancing round in a huge circle. Thankfully the routines were quite simple. Now I am at Kunming Railway Station waiting for the overnight train. A big adventure given everything is in chinese!
    Read more

  • Day30

    Tiger Leaping Gorge

    March 17, 2015 in China

    Tiger Leaping Gorge is one of the deepest Gorges in the world and has a famous trail to tackle. The bus dropped us off at the beginning and the driver pointed vaguely up a dirt road. Eager to begin, Kevin, Briony and I marched off. The scenery to begin with was rather uninspiring but we soon left behind the town and started ascending the mountains. The morning was hard; we were laden with water and the sun was beating down on us. A sherpa followed us, waiting to see if we wanted to hire him and his donkey to take us up the hill... No chance. At lunchtime we stopped at Naxi guesthouse and devoured a cold drink abd noodles. By this time we had acquired Lee (from Singapore) and the group became four. The afternoon was much more pleasant; shaded by trees we meandered along the cliff edge chatting and taking in the spectacular views. By five we made it to Tea Horse Trade guesthouse and called it a night. We showered off the caked-on dust, watched the sun set from the rooftop and shared a meal before bed.
    The next morning we continued on deeper into the gorge now looking down onto the Jinsha river. We stopped for morning tea at Halfway guesthouse which has a loo with one of the best views ever, as Michael Palin claims in his book 'Himalaya'. I had to investigate and yes, I agree.
    On the way we saw some great sights including farmers with their goat herds and little goat kids running behind. We reached Tina's guesthouse (the end of the main trail) by lunch and explored a bit more of the gorge although the wind had become ferocious by now. We got the bua back to Lijiang in the late afternoon, tired but very contented.
    Read more

You might also know this place by the following names:

Yunnan Sheng, Yunnan, Province de Yunnan, 云南

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

Sign up now