- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 1
- Tuesday, June 13, 2023 at 7:47 AM
- ☀️ 19 °C
- Altitude: 20 m
NetherlandsMerwedekanaal52°5’18” N 5°5’48” E
Off I go!

De reis naar de veerboot verliep wat ingewikkelder dan ik aanvankelijk dacht. Eerst bleek de Holland Norway Lines ruzie te hebben met de Eemshaven, dus zou de boot vanaf het Duitse Emden vertrekken. Daar reed geen trein heen, dus de eerste etappe moest alvast door Duitsland gefietst worden. Maar toen bleek ook de NS moeilijk te doen, want er zouden werkzaamheden aan het spoor zijn tussen Zwolle en Groningen, dus moet ik via Leeuwarden omreizen. En tenslotte vielen er op de reisdag zelf in Utrecht allerlei treinen uit waardoor de mijne ineens van een ander spoor vertrok. Stond ik daar met een hete koffie in de ene hand, die zware fiets met de andere hand naar het juiste perron te manoeuvreren. Maar: het is gelukt. Dit vraagt gewoon wat van je flexibiliteit, that's all (zo sprak ik mezelf moed in).
Meteen al bij vertrek uit Utrecht had ik aanspraak van een meisje dat naar haar werk in Amersfoort ging en die zeer onder de indruk was van mijn fiets, met name van de fietstassen. Zij droomde van zo'n bikepackingtrip als die ik nu ging maken. Ik vertelde uitgebreid over alle lichtgewicht gear die we speciaal voor deze reis hadden aangeschaft, en hoe kritisch we hadden moeten zijn in wat je meeneemt en wat niet. Ik liet maar even weg hoe we alles tot op de gram nauwkeurig in een Excelbestand hadden gezet en zelf ook hard bezig waren geweest met ons gewicht. Overigens wel succesvol: op de dag van vertrek gaf de weegschaal een prima getal aan voor mijn lijf, en alle bagage inclusief de kleding die ik droeg woog in totaal slechts 20,4 kilo. Dat zou ik de berg wel op krijgen.
Ook had ik gezellige gesprekken met een jongen die ook naar Groningen zou reizen. Hij had zijn fiets tegen de mijne geparkeerd en omdat de trein zo vol was bleven we samen maar een beetje daar in het halletje hangen. Hij bleek afgelopen zaterdag (met 30 graden!) van Groningen naar Utrecht te zijn gefietst. Wat een bikkel. Verder had hij nog wat tips voor me over lekke tubeless banden repareren, en hielpen we om en om alle vertwijfelde reizigers die bij de verschillende stops instapten van hun onzekerheid af over de alternatieve route van deze trein. We moesten in Leeuwarden nog overstappen op een Arrivaboemeltje naar Groningen, en vanaf daar scheidden onze wegen weer.Read more
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 1
- Tuesday, June 13, 2023 at 1:16 PM
- ⛅ 25 °C
- Altitude: 8 m
GermanyWeener53°9’49” N 7°20’34” E
Treinreis gelukt, nu op de fiets

Ik had een relaxte overstap op een ander treintje dat de Duitse grens over zou gaan naar het plaatsje Weener. De heerlijke baguette "gezond" die ik op Utrecht Centraal had gekocht heb ik op het perron in Groningen in het zonnetje opgegeten. Het kauwtje dat brutaal om me heen liep te dartelen kreeg ook wat kruimels.
Vanaf Weener moest ik dus nog een stukje fietsen naar Emden waar de boot naar Kristiansand vertrekt. De noordoostenwind zou ik pal tegen hebben en was vrij krachtig, zou Gerrit Hiemstra gezegd hebben, en de zon is op z'n felst rond het middaguur. Aangezien ik al van huis wegging met koppijn heb ik de baguette dus gecombineerd met 2 paracetamol.Read more
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 1
- Tuesday, June 13, 2023 at 3:22 PM
- ☀️ 24 °C
- Altitude: 11 m
GermanyAußenhafen53°20’30” N 7°11’6” E
De boot gehaald!

Het was inderdaad een heftig tripje. Nog geen 40 kilometer lang en op vlak terrein (dat ga ik straks wrs. nog missen) maar met genadeloze wind tegen en inderdaad felle zon (gelukkig vooral in de rug, maar... had ik mijn kuiten eigenlijk wel ingesmeerd?) plus door de hooikoorts bleef het snot uit mijn neus stromen. Toch was het ook best een lekkere fietstocht. Je moet er toch een beetje inkomen, en op een zomerse dag als deze lekker buiten een stuk fietsen is natuurlijk nooit een straf.
Het grootste deel van de route ging langs een saaie provinciale weg. Maar ergens tegen het einde moest ik ineens linksaf, over een landweg richting de dijk, door een klaphekje want daarachter stond een enorme kudde schapen te grazen. "Klopt dit wel," vroeg ik mij vertwijfeld af. Ik kon me nauwelijks voorstellen dat dit juist was, want ik zou eigenlijk nu een soort industrieel gebied verwachten met een haven vol grote schepen. Niet een landelijk gebied en een dijk met schapen waar geen verkeer kan komen. Maar goed, Komoot verzint wel vaker creatieve routes, en ik volgde bovendien dezelfde weg die Matthijs een week eerder had gereden dus dit moest toch kloppen. Dus ik vervolgde de route. Tot het volgende hek, waar tot mijn schrik een zwaar hangslot omheen hing. Gelukkig zag ik nog zo'n klaphekje als daarnet, iets verderop, bovenop de dijk. Ik klom door het gras naar boven met m'n zware fiets, en zag dat daar ook een fietspad liep en achter de dijk.... het wad met laagwater! Daarna liep het pad langs een gemaal, over een bruggetje, en al gauw fietste ik weer naar beneden, over een wildrooster en was ik weer terug op een saaie weg waar grote vrachtwagens overheen raasden. Dit was kennelijk gewoon een korte, leuke short cut geweest.
Op de dijk langs die weg stonden overigens veel windmolens te draaien en ineens zag ik een bordje dat Ørsted daar zou zitten. Precies daar tegenover maakte ik een foto van schapen die in de schaduw van de mast van een windturbine liggen. Daar zijn al vele iconische foto's van en ik vond het grappig dat dat nou precies hier ook te zien was.
Even verderop was ik dan toch ineens in de haven en daar stonden al vele vrolijke mensen die net zoveel zin hadden in hun vakantie als ik. Ik mocht er met mijn fiets langsrijden tot de klep van de boot. Twee jonge meiden in zomerse jurkjes wilden daar een selfie maken en ik bood aan om wat foto's van ze te maken. Ze waren er helemaal blij mee. Schattig. Als tegenprestatie wilden ze mij vervolgens ook wel op de foto zetten.
Daarna was het nog slechts een kwestie van de fiets parkeren en mijn cabine opzoeken.Read more
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 2
- Wednesday, June 14, 2023 at 8:09 AM
- ☀️ 13 °C
- Altitude: Sea level
Skagerrak57°33’0” N 7°58’36” E
Vroeg wakker doch als herboren

Oh wat fijn: ik ben weer een beetje in het land der levenden!
Heb gisteren aan boord eerst even gechilld in mijn cabine en gedoucht, plus m'n fietskleding gewassen. Ik zat op de eerste verdieping direct na het autodek en tijdens dat uur in mijn cabine kon ik de autoalarmen beneden onafgebroken horen afgaan. Dat zou ik ook 's-nachts gaan horen... Dus ik ben vervolgens eerst maar eens naar de receptie gegaan om te vragen of ze daar iets in konden betekenen. Wijst die aardige man me gewoon gratis en voor niks een andere cabine toe, 3 verdiepingen hoger! Daar kon ik naartoe verhuizen, echt zo fijn! Dus ik met de hele spullenboel en natte fietskleding (opletten dat ik geen onderbroekje verlies onderweg) naar boven en daar opnieuw installeren. Het was daar inderdaad helemaal stil.
Daarna ben ik een heerlijke bier gaan drinken op het zonnedek. Dat was een uitstekende tip van Matthijs. Het was nog steeds heerlijk zonnig, maar wel een stuk kouder met de harde wind om de oren. Maar we waren dan ook al goed op weg, en voeren echt al op zee op dat moment. Wel vlak langs Denemarken, wat fijn was want dan kon je nog een beetje internetten op je telefoon met de 4G-verbinding van het vaste land. Eindelijk begon ik wat te ontspannen, heb echt genoten van dat momentje daar op dat bankje. Totdat er entertainment op het dek kwam. Een man met een gitaar en microfoon. Allemaal leuk en aardig maar ik zat er niet op te wachten. De hoofdpijn was nog steeds niet over (dat ga je dan ineens weer merken als zo'n troubadour z'n intrede doet) en mijn 1,5 uur slaap van de afgelopen nacht begon (dankzij het bier wrs.?) ook voelbaar te worden. Dus ik heb mijn lege glas teruggebracht naar de bar beneden en ben een ander rustig plekje gaan opzoeken. Beetje staren naar buiten, naar de talloze windmolenparken op zee die we passeerden. Kort daarna was overigens alweer mijn gereserveerde shift in het restaurant. Daar at ik een tomatensoep, gegrilde groenten met frietjes en een brownie met vanilleijs toe. Daarna ben ik naar mijn cabine teruggekeerd en heb ik van 20:00 uur tot 4:00 uur ongeveer geslapen als een roosje.
Om 7 uur mocht ik aanschuiven bij het ontbijtbuffet en de koffie smaakte me goed, en natuurlijk het bakje fruit, en de kom yoghurt met muesli ook.
Nog ongeveer 3 uur op de boot nu, maar er is een zeer kalme zee en het zonnetje schijnt uitbundig dus ik denk dat ik me zo weer insmeer en dan nog meer koffie ga drinken op het zonnedek. Je moet er immers ook een beetje een feestje van maken.Read more
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 2
- Wednesday, June 14, 2023 at 10:23 AM
- ⛅ 19 °C
- Altitude: Sea level
NorwayDybingen58°7’48” N 8°0’0” E
Noorwegen!

Vanochtend na het ontbijt heb ik de meeste tijd doorgebracht in het ochtendzonnetje op het dek. De wind waaide toch nog verrassend hard daarboven, terwijl de zee bijna spiegelglad leek. Dus rits dicht en factor 50 op de neus. Naast me kwam een kerel zitten die wèl bereik had met z'n telefoon, want toen er een bekend telefoonpingeltje te horen was en ik naar mijn mobiel greep constateerde ik teleurgesteld dat mijn apparaat toch minder ver reikte. Hij grapte plagerig "helaas, het was de mijne!" en vervolgens kwamen we in gesprek over van alles en nog wat. Roel de Brabantse politieagent was van plan om het hele land door te rijden op zijn motor, helemaal van het zuiden naar zo noordelijk mogelijk. Tent mee en gáán. Ik vertelde hem natuurlijk ook over mijn reis met Matthijs, en het feit dat wij op de fiets waren. Zoals iedereen reageerde ook hij weer onder de indruk van dit voornemen (ben ik zelf ook nog steeds trouwens). Roel vertelde ook dat er vanochtend vanuit de ontbijtzaal dolfijnen waren gespot. Bruinvissen vermoedelijk? Maar men riep in elk geval "look, dolfins! Dolfins!" Shit, gemist. Ik was waarschijnlijk net even mijn factor 50 halen. Roel trakteerde me op een kop koffie en we kletsten nog over ons werk en de wereldproblematiek tot werd omgeroepen wanneer we onze cabine moesten leegmaken. Dat moment, al 5 kwartier voor aankomst, namen we afscheid.
Het laatste uur liep ik een beetje met m'n ziel onder mijn arm over het schip tot ik besloot dan maar wat foto's te gaan maken. Eenmaal aangelegd mocht je op een gegeven moment naar je vervoermiddel toe, maar stonden alle fietsers en ik nog een kwartier in de uitlaatgassen te wachten tot we bij onze fietsers konden. Maar tenslotte reed ik dan als één van de laatsten de boot af, op zoek naar het treinstation.Read more
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 2
- Wednesday, June 14, 2023 at 11:40 AM
- ☀️ 21 °C
- Altitude: 4 m
NorwayKristiansand Railway Station58°8’42” N 7°59’12” E
De volgende horde

Dag bootterminal, tot over 5 weken!
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 2
- Wednesday, June 14, 2023 at 1:16 PM
- ☀️ 23 °C
- Altitude: 198 m
NorwayBjørnskjerr58°46’60” N 8°55’36” E
Mooi hier!


Wendela Wallergewoon twee kiekjes vanuit de trein! Bij ons zie je enkel groene biljartlakens naast het spoor
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 2
- Wednesday, June 14, 2023 at 4:39 PM
- ⛅ 27 °C
- Altitude: 18 m
NorwayOslo Central Station59°54’38” N 10°45’11” E
Oslo Stasjon

Vanaf hier nog 330 kilometer te gaan. Om de (overstap)tijd te doden en alvast wat van de zware munten* kwijt te raken heb ik op het bloedhete station van Oslo een pizza slice gegeten.
* Noorse kronen in cash. Bij iedere vakantie naar een land waar met een andere valuta wordt betaald, geeft mijn mams contanten mee in die munteenheid. Dat geld komt uit de Nierstichtingcollecte, mensen mikken dat lekker makkelijk in de collectebus. Mijn moeder, die jarenlang voor de Nierstichting werkte, zorgt er ook na haar pensionering nog voor dat al dit "vreemd geld" verzameld en gesorteerd wordt, en gewisseld door de reiziger in kwestie zodat de waarde ervan toch bij het goede doel terecht komt. En dus sjouwde ik nu 640 gram aan munten mee, ter waarde van ongeveer 50 Euro.Read more

Wendela WallerNee joh, ik heb er ook van gekocht: een pastasalade in de trein als lunch, een flesje appelsap daarbij, een ijsthee bij die pizzapunt, thee en chocoladereep in de trein toe en vandaag nog wat boodschapjes in de supermarkt. Maar nu is het inderdaad op!
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 2
- Wednesday, June 14, 2023 at 9:12 PM
- ☁️ 19 °C
- Altitude: 208 m
NorwayHundorp stasjon61°32’51” N 9°58’6” E
Hier vind je een pot goud

Maar ik snap wel waarom, want niet veel later rijdt de trein waar ik in zit langs de waterkrachtcentrale bij Harpefoss. En hernieuwbare energie, dat is het goud van de toekomst!
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 2
- Wednesday, June 14, 2023 at 10:20 PM
- ☁️ 17 °C
- Altitude: 637 m
NorwayDombås62°4’8” N 9°7’33” E
Ik ben er, bij mijn lief!

Hier sliepen wij vannacht op de hoogste verdieping - en dan nog veel hoger want voor het bed moest je nog een trap op naar een plateau net onder het dak (de loft). De fietsen mochten ook mee naar onze kamer, en daar stond ook al een Skyr voor mij klaar, de toet na die pizzapunt van een paar uur geleden. Ja, Matthijs had het allemaal prima geregeld.
Onze hereniging op het station was trouwens heel fijn! Een beetje stressvol ook want ik maakte me zorgen of de norse (Noorse) conducteur wel ècht zou komen helpen met mijn fiets (de deur van de ruimte waar de fietsen staan kan de reiziger niet zelf bedienen, en de ingang ervan is heel hoog dus je hebt ook hulp nodig bij het tillen), maar dat deed 'ie. Ik had van tevoren helemaal visioenen gehad dat hij niet zou komen en de trein met mijn fiets zou doorrijden. Dat was natuurlijk zorgen maken om niks. Maar daarna had ik dus de rust om mijn man uitgebreid te knuffelen.
Jeee, ik ben er!Read more
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 3
- Thursday, June 15, 2023 at 9:44 AM
- ☀️ 18 °C
- Altitude: 643 m
NorwayDombås62°4’24” N 9°7’17” E
Here we go

Gisteravond arriveerde ik om 22:30 uur in het hotel en we hadden natuurlijk razend veel verhalen uit te wisselen. Toen ik eenmaal de gordijnen dichtdeed en Matthijs al vanuit bed aan het spelen was met de (op afstand bestuurbare!) Luxaflex bij het raam van de loft, constateerde ik tot mijn verbazing dat het al vijf voor 12 was. Een vreemde gewaarwording dat het nog gewoon licht was buiten, of hooguit schemerig, terwijl het toch al bijna middernacht was.. Logisch natuurlijk, een week voor de zonnewende. De zon kwam ook om een uur of 4 weer op.
Ik weet niet of het daardoor kwam of door de stress van de reis hier naartoe, maar echt goed sliep ik niet. Ik vond het ook wel extra spannend, deze vakantie. En wel om een aantal redenen: vandaag was het precies 1 jaar geleden dat Matthijs' vader stierf, en we zouden als eerste naar precies die plek fietsen waar Matthijs vorig jaar het afschuwelijke telefoontje ontving. Ik wilde er vooral zijn voor hem natuurlijk, maar vreesde voor de brok in mijn keel. Maar ook had ik meteen op deze eerste dag bijna 1.000 meter te klimmen. En de rest van de komende weken nog eens 17.000 meter. Ging mijn nieuwe fiets de hooggespannen verwachtingen waarmaken, zou het beter gaan dan met die sporthybride die ik hiervoor had? En ging mijn lijf het ook aankunnen? En hoe zou het allemaal gaan, het kamperen, het fotograferen, de film die we van deze reis willen maken?
Veel tijd om hierbij stil te staan was er niet. Na het ontbijtbuffet, inpakken en uitchecken zou het grote avontuur beginnen. De zon was alweer uitbundig aan het schijnen. Het eerste stuk iets naar het zuiden was al meteen briljant. Het was nog maar gewoon een heuvelachtige asfaltweg, die erg leek op de wegen die we eerder fietsten door de Oostenrijkse Alpen en de Dolomieten. Aan weerszijden van de weg akkers en groene weides, links van ons een helling naar boven, rechts het dal en helemaal aan de overkant weer een bergkam. Met plukjes sneeuw op de toppen! Ik had daar ook al naar zitten staren vanuit de ontbijtzaal van het hotel, die zwarte bergtoppen met spierwitte "vlekjes", en vroeg me nu hardop af: wat maakt het toch zo betoverend, waarom vind ik dat toch zo absurd mooi? Matthijs had er geen antwoord op maar ervoer het exact zo.
Na een paar shotjes voor onze film (waarvoor Matthijs bereid was in de brandnetels te duiken) sloegen we linksaf en moest ik er echt aan geloven. De klim verliep eerst nog over asfalt maar na een wildrooster werd het gravel. Up, up, up we go. En het ging verrassend goed! Tijdens eerdere fietsvakanties in de bergen moest ik vaak bij stijgingspercentages vanaf 12% afstappen en gaan lopen, zeker als het ook nog een zand- of grindpad was zoals in de Dolomieten. Hier en nu ging het gewoon! Ondans de 14-16%! Het was zwaar, toegegeven, en heet en heftig, en ja, ik had alsnog pauzemomenten nodig. Maar lopen was er niet bij. Echt een persoonlijke overwinning!
Bij de ingang van het nationale park Rondane namen we een serieuze pauze. Schaapjes werden begroet, shirts gingen uit, foto's werden geschoten, en in een verfrissende beek iets verderop konden we de handen wassen en onze bidons opnieuw vullen. Toen we er klaar voor waren fietsten we door, nog een klein stukje verder naar de plek waar we Henk zouden herdenken. Dat was fijn en goed. We namen de tijd, Matthijs belde even met zijn familie en ik maakte intussen vanaf daar een foto van een pluk sneeuw op een berg verderop, waar ik een hart in zag. Als aandenken. Daarna konden we door. Letterlijk en figuurlijk.Read more
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 3
- Thursday, June 15, 2023 at 12:13 PM
- ☀️ 19 °C
- Altitude: 1,066 m
NorwayEftansåi62°0’25” N 9°20’2” E
Eerste gravelpad, eerste hoogvlakte


Wendela WallerNou, we hebben dus speciale "gravel bikes" met dikke banden en dat rijdt verrassend verend! En stabiel met al die tassen eraan. Alsof ze ervoor gemaakt zijn ;-)

Wendela WallerJa... de ene gravelweg is het andere niet. Sommige hebben net een nieuw laagje grind gekregen, anderen hebben dikke kuilen die je moet ontwijken. Maar over het algemeen fietst het super en wat vooral leuk is: er is véél minder gemotoriseerd verkeer!
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 3
- Thursday, June 15, 2023 at 2:45 PM
- ⛅ 20 °C
- Altitude: 1,156 m
NorwayKnarten62°1’37” N 9°25’14” E
Lunch aan een meer

De hoogvlakte waar we nu overheen fietsten was schitterend. Hoewel de zon inmiddels zo fel was dat we bang waren dwars door de factor 50 heen te verbranden, fietste het nagenoeg vlakke gravelpad heerlijk, de vergezichten waren indrukwekkend en we genoten. Het begon wel tijd voor een boterham te worden, maar die wilde ik liever in de schaduw opeten dan in de brandende zon. En pardoes doken er een paar hüttes op en bovendien hing er ineens een wolk voor de zon, en nota bene was er vlak langs ons pad ook nog een meertje met een picknicktafel. Alsof het zo gepland was!
Het was inmiddels wel ietsje koeler geworden en Matthijs plukte handig een shirt met lange mouwen uit zijn bepakking. Zo voorbereid was ik nog niet. Maar bovendien maakten de vele aanwezige muggen onze lunchpauze toch wat haastig, en vrij snel lieten we de tafel weer aan de gele kwikstaart die we daar bij aankomst bovenop hadden zien zitten.Read more
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 3
- Thursday, June 15, 2023 at 3:26 PM
- ⛅ 19 °C
- Altitude: 1,018 m
NorwayVerkensåe62°3’36” N 9°31’48” E
Grimsdalen

We vervolgden de Grimsdalsvegen en kwamen via een steeds ruiger wordende bergweg terecht in "misschien wel een van de mooiste valleien van Noorwegen" (aldus internet). Matthijs baalde ervan dat 'ie had besloten die drone toch echt niet te kopen, en toegegeven, dat had hier wel briljante footage opgeleverd. In plaats daarvan stopten we om de zoveel meter voor shots met de GoPro en onze camera's natuurlijk. Alle schapen langs de kant van de weg staarden ons onophoudelijk aan en na, tenzij ze al hysterisch waren weggerend.
De omgeving? Eigenlijk niet goed in woorden te omschrijven, zo mooi. Het deed eerst denken aan de Shropshire Hills waar ik een jaar geleden was, in Engeland. Verderop was het toch weer unieker. Het beschermde landschap van Grimsdalen, grenzend aan het Rondane National Park, was een landschap dat ik eigenlijk nog niet eerder zag.
Je moet de foto's (en over een tijdje de filmbeelden) maar bekijken. Of ga zelf, ik kan het aanraden!Read more
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 3
- Thursday, June 15, 2023 at 9:23 PM
- ⛅ 17 °C
- Altitude: 861 m
NorwayStreitbekken62°4’12” N 9°49’52” E
Het perfecte wildkampeerplekje

Na een paar stops hiervoor, op zoek naar de ultieme plek om de tent op te zetten, vonden we deze spot. Aan de rivier de Grimse, met een picknicktafel en met spectaculair uitzicht op het meest noordoostelijke deel van het Rondane-massief. Er zijn in het nationale park Rondane tien bergtoppen van meer dan 2.000 meter hoog, en vanaf hier kon je er vijf zien. De zon was weer tussen de wolken door gaan schijnen op de sneeuw daar in de verte en we konden er gewoon niet over uit hoe mooi dit gezicht was.
In dit gebied zouden nog wilde rendieren leven. Matthijs wilde deze schuwe dieren dolgraag op de foto dus vanaf het moment van afstappen hadden we ogen op stokjes. Maar ook moest er gewassen worden (het water van de rivier was zo ijskoud dat mijn voeten bijna direct in een soort superpijnlijke bloedvatvernauwingskramp schoten en ik me later afvroeg hoe mensen in hemelsnaam de Wim Hofmethode aan kunnen), de tent moest worden opgezet, een waslijn voor de gewassen fietskleding geknutseld, intussen moesten de muggen en midges van ons af worden geslagen (helaas tevergeefs waardoor ik alweer helemaal onder de builen zit), er moest gekookt en gegeten worden en uiteraard moesten we duizend foto's schieten van de bergen waar we op uit keken, de gekke vogel die we hoorden fluiten en van ons briljante plekje daar in die omgeving. Not to mention het weer nabewerken van die foto's, het schrijven van het reisverslag, het installeren van minn camera buiten de tent met bewegingstrigger en oja, was er niet ook nog zoiets als nachtrust?
Die nacht ervoer ik pas echt goed het bizarre fenomeen van de zonnewende. Niet alleen bleef het ontzettend licht tussen 12 en 4 uur 's-nachts, ook raakte mijn kompas zoals mijn vader me die ooit leerde in het kader van het zeilen helemaal in de war. De zon ging namelijk niet onder in het westen en weer op in het oosten, maar maakte een ruime driekwart om ons heen. Zo cool, dat besef dat je je op een draaiend hemellichaam bevindt rond een ster die zorgt voor al het leven.Read more

TravelerHaha ja dat vraag ik me ook af over de Wim Hof methods! HOE dan!!!? Enig idee hoe koud het water was? Klinkt wel heel sprookjesachtig allemaal. Nou ja de midges niet natuurlijk ;)

Wendela WallerEr liggen nog patches sneeuw in het water dus ik gok nabij de 0 graden. Zo voelde het in elk geval wel
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 4
- Friday, June 16, 2023 at 1:01 PM
- ☁️ 21 °C
- Altitude: 732 m
NorwayFolldal62°8’4” N 9°59’36” E
Een iets rustiger dagje

Met enige pijn in het hart namen we vanochtend afscheid van de mooie plek waar we gekampeerd hadden. Het inpakken ging heel relaxed en traag want we hadden weinig spannends op de planning verder, dus no need to rush. Het volgende doel: een hotel, slechts 45 kilometer verderop, en daar wat ontspannen, schrijven aan de reisverslagen en werken aan de foto's.
Het eerste deel van de fietstocht ging door een zoetgeurend naaldbos, de vallei uit. Het tweede deel over glooiend asfalt naar een dorpje waar we koffie of zelfs boodschappen voor ogen hadden. Maar het plaatsje Folldal leek uitgestorven, de grote supermarkt aan de rand van het dorp was gesloten (ik heb serieus even gekeken of het niet zondag was, maar het was pas vrijdag) en geen restaurantje of terrasje te bekennen. Maar gelukkig was de buurtsuper genaamd Joker wel open. Mooi, daar konden we onze voorraad zonnebrandcrème aanvullen, en fruit, broodjes en plakjes kaas kopen. Ze hadden bij de Joker een aparte ruimte voor de klanten ingericht met een gezellige zithoek, langere tafels met houten stoeltjes, een koffieautomaat, aanrecht met gootsteen en de doorgang naar een brandschone wc was er ook. Ideaal. Daar hebben we het grootste deel van onze boodschappen ook maar meteen opgegeten, dan hoef je het niet meer mee te sjouwen.
Het laatste deel van de rit was nog 250 meter klimmen over 27 kilometer afstand, naar de Hjerkinn Fjellstue aan de rand van het natuurpark Dovrefjell. Hoewel dat stijgingspercentage reuze meevalt had ik het toch wat zwaar met het fietsen vandaag. Matthijs kachelde lekker vooruit (hield zijn eigen tempo aan vanwege de knie) maar ik had zware benen. Zo'n route over asfalt is ook een stuk minder leuk, moet ik zeggen. Je wordt niet afgeleid door de mooie natuur om je heen, want je moet je gewoon inspannen om vooruit te komen en intussen goed concentreren op het gemotoriseerde verkeer dat langs je komt razen. Om die reden was Matthijs ook ineens gestopt bij een afslag met een brak bruggetje over het water. Er stond een bordje 'Hjerkinn'. Komoot, waarmee we navigeren, had dit pad oorspronkelijk niet aangereikt als suggestie, maar liet nu wel zien dat er inderdaad een onverhard (fiets)pad was naar dezelfde bestemming ongeveer. Dat leek ons eigenlijk wel een prima plan: in plaats van nog 11 kilometer over de asfaltweg, zo'n 17 een omweg nemen over een gaaf gravelpad! Dus resoluut sloegen we af, de brug over en blij probeerden we een stukje van deze weg. Maar we kwamen al snel weer stil te staan bij een volgende afslag. Volgens Matthijs' navigatie moesten we daar rechts, bij mij zei 'ie dat we nog een stukje rechtdoor moesten. Er waren inderdaad twee paden. Bij het opnieuw programmeren hadden onze telefoons elk een eigen weg gekozen. En ineens twijfelden we nu weer. Hoeveel hoogtemeters was deze detour eigenlijk? En: wilden we vandaag niet vooral ontspannen?
We maakten rechtsomkeert, terug naar de "makkelijke", oorspronkelijke route. Er zouden nog zat briljante gravelpaden komen, merkte Matthijs terecht op, en zo snel mogelijk een warme douche en de benen laten rusten leek mij bij nader inzien eigenlijk ook wel een aantrekkelijke vooruitzicht.
Het hotel bleek een paardrijwalhalla waar vele paardenmeisjes een paardrijvakantie vierden. Ervoor was een weide waar misschien wel 40 paarden stonden of lagen. Binnen ademde het houten gebouw historie en liefde voor de natuur. Overal hingen kleine zwartwitfoto's die minstens een eeuw geleden moeten zijn vastgelegd, en juist op groot formaat waanzinnige foto's van natuurfotograaf Roger Brendhagen (https://rogerbrendhagen.com) van dieren die hier in de omgeving leven. De lobby was prachtig ingericht met rechts van de receptie verscheidene smaakvolle zithoekjes met comfortabele stoelen en banken vol kussens. Op planken aan de muren en boven de ingang stonden opgezette vogels en er hing een muskusossenhuid aan een muur.
Na het inchecken, douchen en fietskleding wassen konden we ons daar prima vermaken met onze laptop resp. tablet, een biertje resp. witte wijn en een zakje chipjes.
Om 19u werd in het restaurant een buffet geopend van ongekende klasse. Wederom supersmaakvol in uiterlijk maar ook in de mond. Hier geen shafing dishes met vette gebakken aardappeltjes, maar schalen met heerlijke gekookte krieltjes in schil, in de oven gegaarde zalmfilet met grote stukken perfect gekookte broccoli, er stond een bak coleslaw, van spitskool denk ik, zoals ik het nog nooit geproefd had... En ga zo maar door. Echt een feest.
Die avond in bed bespraken we de plannen voor de volgende dag. Zouden we het watervogelrijke Fokstumyra nog kunnen combineren met Dovre? Er was zoveel moois hier, eigenlijk teveel van het goede. We besloten er maar een nachtje over te gaan slapen.Read more
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 5
- Saturday, June 17, 2023 at 11:55 AM
- ⛅ 18 °C
- Altitude: 1,212 m
NorwayTverrfjellet62°13’26” N 9°29’24” E
Muskusossen spotten

Na een prima ontbijt, het prepareren van de fietsen en het uitchecken (waarbij Matthijs nog enkele tips van één van de eigenaren van dit hotel, Martin Hjerkind, had gekregen over het nationaal park Dovrefjell-Sunndalsfjella), vertrokken we om 10:00 uur sharp. Dit natuurgebied - en meer specifiek: het zien van de mythische muskusossen, stond al zo'n 1,5 jaar op Matthijs' verlanglijstje dus nu moest het er eindelijk maar eens van komen.
De muskusos is een plomp, zeer harig, prehistorisch hoefdier uit het arctisch gebied. Hij leefde al in de ijstijd naast de uitgestorven wolharige mammoet. De muskusos is, ondanks wat zijn naam doet vermoeden, nauwer verwant aan geiten, schapen en gemzen is dan aan het rund. Het is dus eigenlijk een schaap van 400 kilo met lange haren. Het beest was 3.000 jaar geleden uitgestorven in Europa, maar is sinds ongeveer 1950 dankzij herintroducties terug. Weliswaar maar een heel klein aantal op nog maar op heel weinig plekken, maar in en rond Dovrefjell struint het dier dus rond. Naast dit ene leefgebied in Noorwegen leeft de muskusos binnen de poolcirkel van Alaska, Groenland en Siberië (waar ze opnieuw zijn uitgezet).
In Dovrefjell en de omliggende gebieden, bij elkaar zo’n 4.367 km2 groot, leven ongeveer 200 muskusossen. Omgerekend is dat 1 dier per 22 km2. Best uniek dus als je ze weet te vinden zonder een gids. Maar optimistisch als wij zijn gingen we ervoor!
Het was nog maar een kort stukje fietsen naar de parkeerplaats van Dovrefjell. We wilden eerst naar het Snøhetta viewpoint (https://www.snohetta.com/projects/viewpoint-sno…), een architectonisch hoogstandje aan het einde van een 1,5 km lang pad naar boven, waar je kunt uitkijken op een schitterend dal waar die beesten mogelijk dan ook lopen. En zo niet, dan is het in elk geval een iconisch gebouwtje op een iconische plek. Daar wandelden we dus eerst naartoe, de fietsen op de parkeerplaats achterlatend. Met voor het eerst een regenjas aan trouwens, want er kwam ineens een minibuitje over waaien. Een Duitse meid vergezelde ons naar boven nadat Matthijs een foto van haar had gemaakt. Man, wat een kletskous was zij. Ze had al muskusossen gezien en hoe dat allemaal ging werd in zoveel geur en kleur verteld dat ik op den duur helemaal afhaakte (dus zó voelen mannen zich met van die kakelende vriendinnen). Ik was trouwens ook meer bezig met de klim, die na een kilometer toch best voelbaar werd in de beentjes.
Bij aankomst in het uitkijkpunt vielen we meteen met de neus in de boter. Daar stonden een paar jongens, park rangers vermoedelijk, met een monitor en een camera met telelens gericht op twee muskusossen bij de rivier diep in de vallei waar je hier vandaan op uitkeek. Iedere bezoeker werd vriendelijk welkom geheten en direct op de ossen gewezen. De jongens beantwoordden in keurig Engels (of Noors) alle vragen van bezoekers, jong en oud, vertelden alles over het gebied en de biodiversiteit daar, of hoorden geduldig de verhalen aan van praatgrage toeristen zoals de Duitse die nu bij hen stond. Naast hun apparatuur lagen items op de grond uitgestald van dieren die in het gebied leven, zoals huiden van de muskusos, poolvos, gewone vos, van een rendier plus z'n gewei en nog meer educatief materiaal. Je mocht alles aanraken en aaien maar ik ben daar nooit zo van, dus wij zochten een plekje aan het raam en zetten onze eigen statieven op, terwijl we luisterden naar alle uitleg die door de jongens gegeven werd. De muskusossen waren ook door onze lenzen zichtbaar, maar wel heel ver weg. Dat was leuk voor even, maar al gauw besloten we dat het tijd was om zelf op ontdekkingstocht te gaan.
Vanaf de parkeerplaats (waar een uitstekende, brandschone wc was trouwens, daar zijn de Noren echt goed in) konden we, in tegenstelling tot wat we eerst dachten, maar één kant op het park in fietsen. Volgens Youtubefilmpjes die Matthijs had gekeken als voorbereiding op deze reis zou er een rondweg zijn, maar Martin Hjerkind had vanochtend verteld dat één kant van dat pad vernietigd was of niet meer onderhouden werd of om onduidelijke redenen in elk geval niet meer begaanbaar was. Dus we kozen de enige optie: via de oostzijde naar het noorden, naar de voet van de berg* waar we in de buurt wilden wildkamperen.
*De Snøhetta is met 2.286 meter hoogte, buiten de Jotunheimen bergketen, de hoogste berg van Noorwegen.
Ongeveer 16,5 kilometer fietsen en ca. 500 meter stijgen over een grindweg, met muggen die je bij elke stop kwamen lastigvallen, viel nog niet mee. En we moesten wel stoppen vanwege de fenomenale uitzichten om te fotograferen (of om uit te blazen met als excuus de fotografie). Bovendien waren we op de uitkijk naar muskusossen, wilde rendieren, poolvosjes en ander gespuis dat alleen hier leeft. En zo gebeurde het dus dat we bij een groepje verrekijkers met gids alweer voor de zoveelste keer de fiets aan de kant legden voor een muskusos in de verte. En toen waren we nota bene nog geen 3 kilometer het gebied in.Read more
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 5
- Saturday, June 17, 2023 at 2:38 PM
- ☁️ 18 °C
- Altitude: 1,197 m
NorwayFolldal62°16’42” N 9°25’42” E
Picknick under the bridge

De zon was fel en de muggen hadden me de afgelopen dagen al goed te grazen genomen, dus toen ik van Matthijs de beste plek om te lunchen mocht uitkiezen zag ik bij deze brug mijn kans schoon. Eronder was wellicht wat schaduw te vinden (want veel bomen groeiden op deze hoogvlakte niet). Bovendien kon je er makkelijk afdalen naar het stromende water met een plak sneeuw ernaast, en ik kon me nauwelijks voorstellen dat daar ook muggen waren. En die sneeuw zelf tenslotte vond ik ook erg aantrekkelijk, die had ik nog niet gevoeld deze reis, alleen gezien. En om mijn brandende kuiten (vol muggenbeten) op die ijskoude sneeuw te leggen leek me wel wat.
Was leuk. En spannend, want het smeltwater liep onder die plak sneeuw door als een kolkende en ijskoude beek. Dus liever niet doorheen zakken svp. Maar de muggen waren ook hier. Dus de lol was van korte duur.Read more

Wendela WallerOké, niet volledig eronder. Maar ik wilde de sneeuw voelen en hier kon je makkelijk naar de beek met sneeuw erop toe. En toen hebben we zitten lunchen bovenop een soort smeltende mini-gletsjer. Zo cool!
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 5
- Saturday, June 17, 2023 at 3:55 PM
- ☁️ 17 °C
- Altitude: 1,307 m
NorwaySvånådalen62°17’12” N 9°23’36” E
Donder en bliksem

Up, up, up we went. Steeds vaker moest ik afstappen om de steile hellingen met grind en kuilen te overbruggen. Matthijs is daar echt beter in, die stoomtreint gewoon door - en wacht altijd op mij bij een nieuwe bocht of slimme parkeerplaats. Maar op den duur trok ik het echt niet meer. "Kunnen we niet hier al eens kijken naar een geschikte plek voor de tent," suggereerde ik voorzichtig. Ik wist dat Matthijs eigenlijk door wilde maar ik kon gewoon echt niet meer. Hij ging akkoord. Als het maar buiten het gezichtsveld van het pad zou zijn en met uitzicht op de Snøhetta. Het was ook een beetje gaan spetteren dus we moesten sowieso de regenjasjes weer uit de fietstassen plukken. We legden daarna de fietsen voorzichtig op de grond naast het pad en gingen te voet verder. Eens kijken of er een vlak stukje grond te vinden was voor de tent.
Achter het heuveltje was het wél heel mooi ineens. Nergens een vlak stukje te bekennen maar wél schitterende klauterrotsen vol kleurrijke korstmossen en weer van die sneeuwplakkaten naast een wildstromende stroom water (eigenlijk geen beek meer te noemen, eerder een rivier). Intussen betrok de lucht verder en ineens hoorden we donder en zagen we een bliksemflits in het dal. Ik telde tot de volgende donderslag... gelukkig was het onweer ver weg van ons. Immers, ik ben daar doorgaans niet zo dol op (hè Karlien). Maar op deze afstand was het wel een spannende en vooral fotogenieke ervaring. De regen die wel daar maar niet hier viel, en de wild stromende rivier nabij maakten het helemaal af. Wat een natuurgeweld! Dus: camera's uit de rugtas en aan het werk.Read more
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 5
- Saturday, June 17, 2023 at 5:25 PM
- ☁️ 16 °C
- Altitude: 1,451 m
NorwayLangtjørni62°17’33” N 9°21’25” E
Missie Vind Perfecte Kampeerplek

Na de onweershoot kon ik wel weer even verder. Dat moest ook, want zoals gezegd was daar achter het heuveltje ook geen geschikte plek voor de tent te vinden. Het pad kronkelde omhoog en ik wandelde er grote stukken van. Nadeel van steeds later zijn, is dat je dan mist hoe een poolhaas (!!) wegvluchtte in Matthijs' blikveld.
Op ca. 1.500 meter hoogte ongeveer lag de toeristenhut Snøheim, die in tegenstelling tot Martin Hjerkind z'n verhaal nog gesloten was. Geen biertje hier dus. Dan maar verder zoeken naar de beste kampeerplek, want inmiddels waren we wel aan de voet van de Snøhetta beland. We kozen het wandelpad achterlangs de herberg, over het bruggetje, het pad op dat niet meer zou bestaan. Dat klopte ook wel, fietsen zat er nu niet meer in. Het hele pad was soms zelfs niet meer zichtbaar of normaal begaanbaar. Het grindpad had definitief plaatsgemaakt voor keien, rotsen, stroompjes water en plakkaten sneeuw. Mooi! Hier waren we waarschijnlijk echt alleen. Nu nog ergens de tent neerzetten.Read more
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 5
- Saturday, June 17, 2023 at 8:35 PM
- ☁️ 13 °C
- Altitude: 1,429 m
NorwayLangtjørni62°17’24” N 9°21’54” E
Dovrefjell is schitterbarend mooi

We vonden verrassend snel een vlak stukje droog, zacht, verend mos. Ideaal voor de Dikke Agnes (zo heet onze tent). Het begon wel weer wat te spetteren net toen we de tent gingen opzetten, maar het bleef gelukkig bij een paar spetters terwijl dieper in het dal de regen wel doorzette. Bij ons brak de zon juist alweer door en dan maakte het een schitterende plek waar we ons uren konden vermaken met de camera's.Read more
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 5
- Saturday, June 17, 2023 at 9:32 PM
- ☁️ 12 °C
- Altitude: 1,445 m
NorwayLangtjørni62°17’29” N 9°21’32” E
Goud gevonden onder de regenboog!

Het was al een uurtje of 21:30 uur en nog steeds bescheen het zonlicht de toendra uitbundig. De horizontale stand van de zon gaf alles een gouden gloed, zó mooi. We besloten tot nog een klein wandelingetje voor het slapen gaan, want wie weet liep het poolvosje daar toch zomaar voorbij.
De landschapslens maakte plaats voor de zoomlens, en ik was ineens heel blij met mijn nieuwe 40-150mm objectief. Want niet de poolvos op kilometers afstand, maar de morinelplevier verscheen ineens zomaar vlak voor onze voeten. Wat een leuk beestje! Hij bleef minstens 10 minuten rondjes om ons heen hippen, zodat wij er uitgebreid foto's en filmpjes van konden maken. Waarschijnlijk waren we in de buurt van zijn nest, want af en toe kwamen er ook piepjes uit z'n snavel. En dat in zo'n spectaculair belicht, uniek landschap. Fantastisch. Intussen bleven de regenbogen maar komen. En wie liep daar plots aan het einde van de regenboog...? De GOUDplevier natuurlijk! Mijn geluk kon niet op toen ik precies op dat moment daar een prima foto van wist te schieten.
Ja, ik kon hierna dolgelukkig gaan slapen.Read more
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 6
- Sunday, June 18, 2023 at 2:46 PM
- ☁️ 16 °C
- Altitude: 1,210 m
NorwaySvånådalen62°16’36” N 9°24’34” E
Nog meer muskusossen spotten

Wakker worden op zo'n plek als waar wij terecht waren gekomen was een bijzondere ervaring. Het was 7:00 uur maar de zon stond alweer hoog te schijnen en de tent warmde snel op. Het was koud geweest die nacht, maar de donzen slaapzak met katoenen liner erin (Matthijs noemt dat mijn trappelzak) waren heerlijk comfortabel, en ik had speciaal mijn wollen muts van Sheep Inc meegenomen voor de koude nachten, omdat ik weet dat je via je hoofd veel warmte verliest. Die muts op mijn hoofd en de flaprand over mijn ogen gevouwen verzekerden mij van een warme, donkere nachtrust.
Dat was wel anders voor Matthijs, die geen oog dicht had gedaan, zo bleek toen ik hem rond 7:00 uur een goedemorgen wenste. We spraken af dat ik hem nog een tijdje zou laten soezelen, liefst slapen natuurlijk. Dat kon prima, we waren al aanwezig midden in dit schitterende gebied, en de dagen duren lang hier dus er was geen enkele reden om nu haastig op te staan. Ik ging intussen wel wat schrijven aan mijn verslag.
Een uur of 2 later werd Matthijs ook echt wakker en konden we ons gaan klaarmaken voor onze queeste. Heel langzaam wel. Eerst naar het stromende smeltwater voor een plens ijskoud water in het gezicht, meteen water tappen voor koffie en instant ontbijtmaaltijden en dan tijdens het ontbijt de plannen bespreken. We zouden te voet op pad gaan met onze camera's om de muskusossen te gaan zoeken. Komende nacht zouden we opnieuw slapen bij Hjerkinn Fjellstue, en voor het avondeten daar hadden we ook gereserveerd. Dat betekende dat we om uiterlijk 19:00 uur daar weer terug moesten zijn, om niet te laat te komen voor datzelfde verrukkelijke buffet. Het was vermoedelijk een klein uurtje terugfietsen (alleen maar bergafwaarts) dus uiterlijk 18:00 uur moesten we dan vertrekken. We pakten daarom ook nu alvast de tassen in en prepareerden zoveel mogelijk de fietsen, zodat we aan het einde van de middag alleen nog maar de tent zouden moeten inpakken en we dan meteen konden gaan (fingers crossed dat het niet zou gaan regenen). Er was wel nog één hick-up: we hadden geen lunch meer. Wel was er nog een appeltje en een voorraadje noodrepen (muslirepen ed. voor onderweg) dus daar moesten we het dan maar even mee doen (de Snickers in Matthijs' tas was zo vloeibaar geworden door de hitte dat Matthijs 'm in een grote klont sneeuw achterliet op de rots bij de fietsen, in de hoop dat deze weer een wat vastere vorm zou aannemen).
Nou, op pad dan maar! We liepen eerst naar het plevierenpad en toen verder naar de richel waar je in het dal kon kijken. Het allereerste moment dat we de telelens als verrekijker gebruikten was het meteen raak: Matthijs zag een stuk of 3 muskusossen in de sneeuw liggen en ik zag nog een eenling ergens hoger op een plateau wandelen. Wel ontiegelijk ver weg maar in elk geval waren de beesten alweer gelocaliseerd. Op basis van de windrichting besloten we welke route slim zou zijn om erop af te gaan en waar je dan op verstandige afstand foto's zou kunnen maken. Enthousiast liepen we de berg af, over kleurrijke keien met allerlei korstmossen erop, af en toe over de sneeuw en dan weer over het zachte, verende mos met schattige minibloemtjes erin en ertussen. Onderaan de eerste serieuze heuvel veranderde de begroeiing. Meer dwergstruiken met daartussen veel natter mos, en soms zelfs drassige stukken waar we allebei wel minstens 1 kletspoot haalden. En dan steeds even stoppen om door de telelens te kijken of je die dieren nog steeds ziet, en dan de looproute of het eindpuntte herbepalen. De muskusossen waren inderdaad in beweging gekomen en ook de windrichting leek te draaien. Dus we moesten steeds het plan wijzigen. We probeerden in een redelijk rechte lijn te lopen maar op een zeker moment konden we gewoon niet meer verder. Teveel drassigheid en struikgewas maakten het onmogelijk. Stom, we waren heel willekeurig naar beneden gewandeld terwijl we op de kaart best even het oude (maar opgeheven etc.) pad hadden kunnen vinden. Die dachten we nu ook te zien liggen in de verte, dus daar moesten we dan maar heen.
Ik liep iets terug en koos een nieuw route voor mezelf terwijl Matthijs nog een eindje onverzettelijk doorploeterde door het drassige struikgewas. En toen we elkaar zo'n 5 minuten later weer troffen was hij helemaal uitgelaten want hij bleek oog in oog te hebben gestaan met een vos! Dier én mens waren erg van elkaar geschrokken, maar Matthijs had er nog wel een foto van weten te schieten. Geweldig natuurlijk, en ik baalde. Eerst de bruinvissen missen aan boord, dan de poolhaas op weg naar boven, en nu dit! Nou ja, de muskusossen boden nog een kans dus wie weet dat ik daar dan succes zou hebben.
Via het oude pad kwamen we inderdaad een stuk makkelijker in de buurt van de muskusossen. Ik had net besloten op een bult gras te gaan liggen wachten tot de beesten uit het kommetje tevoorschijn zouden komen waar ze stonden te grazen, toen Matthijs aan de overkant van de vallei ineens zwarte stipjes op een stuk sneeuw zag. Verdomd, daar lagen 2 moeders met kalfjes (of zijn dat dan lammeren?) af te koelen! We schoten onze foto's en filmpjes terwijl ik voor de zoveelste keer belaagd werd door een leger muggen. Ik weer met de Deet sprenkelen...
Terwijl ik hier lag op dat zachte gras voelde ik hoe moe ik was. Fysiek moe, van alle inspanningen de afgelopen dagen plus de wandeling van zojuist, en mentaal ook van alle enerverende belevenissen. Ik werd ook heel moe van de muggen. Ze prikten mij dwars door mijn kleding heen en ik werd er helemaal gestoord van.* Matthijs was in een compleet andere bui. Helemaal excited dat we nu eindelijk in de buurt waren van die bijzondere dieren en klaar om daar supershots van te schieten. Hij wilde dichterbij, ik niet. Ik vond het wel mooi geweest. Dus ik gaf hem mijn zegen om iets dichterbij foto's te gaan schieten zonder mij, en liet hem beloven om ze tot 200 meter te naderen en geen risico's te nemen. Dat deed hij.
Ik at wat snoepjes uit mijn rugtas om de tijd te doden, mijn zorgen over mijn avontuurlijke man weg te drukken en de muggen te negeren. Binnen een kwartier keerde Matthijs veilig en helemaal blij weer terug. Hij had zijn plaatjes kunnen schieten en we konden weer terug naar de tent.
* Later heb ik de muggenbeten geprobeerd te tellen, maar dat voelde een beetje als het tellen van de sterren in een heldere nacht. Ik heb het opgegeven toen ik op de 50 zat.Read more
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 6
- Sunday, June 18, 2023 at 4:14 PM
- ☁️ 16 °C
- Altitude: 1,290 m
NorwaySvånådalen62°17’3” N 9°23’38” E
Stuit op een tapuit

Via deze tapuit wandelden we terug naar de tent, daar pakten we ons boeltje (waaronder de gesmolten Snickers. De grote klont sneeuw waar Matthijs 'm in had verpakt was alweer volledig verdampt).
- Show trip
- Add to bucket listRemove from bucket list
- Share
- Day 6
- Sunday, June 18, 2023 at 6:00 PM
- ☁️ 15 °C
- Altitude: 1,445 m
NorwayLangtjørni62°17’29” N 9°21’31” E
Bye bye Dovrefjell

Om 17:30 uur ploeterden we alweer door de sneeuw naar het berijdbare pad toe. Eenmaal daar ging het snel, we vlogen naar beneden over het grindpad dat mij op de heenweg zo had gemarteld. In de verte waren dezelfde donderwolken zichtbaar en hoorbaar als gisterenavond, indrukwekkend! En helaas kregen we in de laatste kilometer voor het hotel nog een enorme bui op onze kop. Gelukkig kwamen we een kwartier voor etenstijd aan bij Hjerkinn Fjellstue, en was er zelfs nog tijd om een douche te nemen voor we aan tafel gingen.
Wat een mooie ervaring was dit geweest zeg. Dovrefjell was echt fenomenaal.Read more
allways look at the bright side of life🤫😍 [Aartjan]