Lecchiore - Italia 🏠🛠️
27. Nov.–16. Dez. 2025 in Italien ⋅ ☀️ 12 °C
We zijn ingeschakeld door Bart sr en Selma om te komen helpen met het opknappen van het huis in Lecchiore en voor de gezelligheid natuurlijk. In eerste instantie hebben we twee weken geboekt en in die twee weken gaan we zoveel mogelijk klussen oppakken (na 4 jaar aan boord wonen zijn we best handig geworden ondertussen). We gaan samen met Bart en Selma zitten om een lijst te maken van alles wat we kunnen doen. Bart maakt er weer een mooi post-it overzicht van (te doen, mee bezig en af). Op de lijst staan onder anderen: het maken van een zeil voor het zwembad, witten van het huis, zeil maken voor de boot, schilderen van de kozijnen beneden, herstellen van het Italiaanse stijl muurtje en het opnieuw vullen van de gaten in het weggetje naar het huis. Voor die laatste klus kunnen we gelukkig eerst een keertje te proef cement storten met Bart Sr's buurman. Daar is de weg ook aan herstel toe en de buurman is een echte klus beunhaas. In het begin is hij heel stil, maar als hij ziet dat we echt komen helpen en niet alleen voor de lol mee komen kijken ontdooid hij helemaal. Aan het einde krijgen we zelfs allebei een biertje van hem.
Elke dag zijn we druk in de weer in Lecchiore met de verschillende klussen en aan het eind van de dag zien we Bart Sr en Selma eerst bij ons (bij hun wordt nog druk geboekt) en later in de weken ook bij hun thuis. We eten en drinken natuurlijk heerlijk samen en gaan in het weekend ook lekker naar zee om te lunchen, het is hard werken en genieten tegelijk. We hebben het zo naar ons zin dat we besluiten om naar een paar dagen extra aan vast te plakken en wat langer te blijven.Weiterlesen
Poros III ⚓ Epidauros, Korinthos, Mycene🧑🏽🎄🎄
13.–27. Dez. 2025 in Griechenland ⋅ ⛅ 15 °C
Als we terug zijn uit Italië is het in Poros ook opeens bijna kerst. Overal hangen lichtjes en een groot deel van de winkeltjes en restaurantjes zijn ondertussen gesloten. Maar gelukkig is er ook nog genoeg open. Ook zijn er opeens nog meer Nederlandse boten bij het gezelschap gevoegd dus dat is erg gezellig. We ervaren zo minder van het lokale Griekse leven, dat is jammer, maar zo veel nieuwe en bekende vrienden om je heen is toch ook wel heel leuk. Elke vrijdag middag hebben we een een vrijmibo of bij iemand aan boord (waar het past) of we zien elkaar in een barretje voor een biertje. Verder werken we een beetje tussendoor, wandelen we veel en buurten gezellig bij elkaar. Het is hier nog steeds rond de 15 graden overdag, heerlijk!
Zo komen we de winter wel door.
We zijn met een gehuurde rode Fiat Panda terug gereden vanaf het vliegveld en daar maken we goed gebruik van. We beginnen met een prachtig roadtrip en wandeling op Methana. Een vulkanische landvinger aan de noord kant van de Penepolese.
Ook zijn in de winter maanden archeologische bezienswaardigheden op de eerste en derde zondag van de maand gratis te bezoeken. Vlak voor Kerst brengt onze eerste toertocht ons naar het oude theater en cult van de medicijn God Asklepios (4e eeuw voor Christus) van oud Epidauros, Mycene en oud Korinthos. Het theater en van Epidauros is nog werkelijk prachtig en we zijn er op een gegeven moment als enige, heel bijzonder. Ook van de sanctuary van de cult van Asklepios is nog best wat bewaard gebleven, maar vergeleken he theater is het niet veel 😅
Na dit spectaculaire bezoek rijden we door de sinaasappel en olijfboomgaarden verder richting oud Mycenae en Korinthos. Mycenae stamt uit de brons tijd (3000 voor Christus) en was de woonplaats van koning Agamemnon (de leider van de Grieken in de oorlog tegen de Trojanen). Een bekend detail van deze stad is de Leeuwinnen poort bij de ingang van de stad. Ook hebben we de graftombe van Agamemnon bezocht voordat we door trokken naar Oud Korinthos.
Deze archeologische site stelt zeker na Epidauros en Mycenae niet heel veel voor: nog een paar pilaren en een aantal funderingen van gebouwen. Maar hier leren we in het kleine museumpje wel dat duizenden jaren geleden schepen van deze zee over het land naar de Ionische zee werden vervoerd 😱
Rond de kerstdagen ben ik een ook weekje katten oppas. Lajla gaat Hilda in Nederland verrassen om toch samen kerst te vieren, maar dan moet er wel iemand op de katten passen. Aangezien Bart flink allergisch is, word ik tijdelijk een katten vrouwtje. Twee keer per dag cross ik even in de dinghy van Beautje (9.9pk🏎️) de baai over, hijs ik me in mijn katten kleren zodat ik geen kattenharen mee naar huis neem. De drie mannen gedragen zich voorbeeldig.
Op Eerste Kerstdag schijnt het zonnetje heerlijk en gaan we eind van de middag gezellig bij Petra langs. Ik heb allemaal hapjes gemaakt en Petra verwend ons met heerlijke oosterse kip, doperwten, rijst, witte wijn en een zelfgemaakte bavarois, smullen 🤤 Op tweede kerstdag gaan we lekker wandelen, in korte broek!!, en maakt Bart verrukkelijk stoofvlees. We bellen tussendoor uitgebreid met onze families om toch nog een beetje samen het Kerst gevoel te hebben.Weiterlesen
Poros IV ⚓ (Nafplio, 🎆🎇, Athene, Oud Korinthos)
27. Dez. 2025–21. Jan. 2026 in Griechenland ⋅ 🌬 13 °C
Tussen Kerst en Oud en Nieuw gaan we nog een keer touren, naar Nafplio dit keer. Bekend om zijn Venetiaanse kastelen. Het uitzicht is hier prachtig, al gaan we niet het kasteel in 🫰🏽, maar er langs rijden is al heel leuk. De stad zelf is schattig, maar eeerrug toeristisch, zelfs in deze tijd van het jaar.
Met Oud en Nieuw is iedereen weer terug. Wij eten gezellig samen met Rob en Jasmijn aan boord bij ons en daarna is het idee om elkaar met alle boten op de kade te ontmoeten voor zelfgebakken oliebollen, appelflappen en champagne. Ik krijg helaas een flinke buikpijn aanval dus ik breng 00:00 thuis in bed door, maar wel met vuurwerk vanuit bed en een belletje met de family. Bart heeft het ondertussen gezellig op de kade maar wel heeeel koud. Waar het de afgelopen dagen nog steeds heerlijk weer was, is het nu bijna aan het vriezen. Het feestje buiten duurt dan ook niet heel lang.
In het nieuwe jaar rijden we naar Athene om de huur auto in te leveren en de volgende op te halen, een Citroen C3 dit keer (dit was goedkoper dan 1 auto heel lang huren). Als we de auto opgehaald hebben rijden we naar een marina in Athene, hier gaan we een tweedehands dinghy bekijken, met een harde bodem! Hij ziet er goed uit, maar we gaan er nog even over nadenken. Daarna is het tijd voor een bezoekje an Athene. We zijn nu al een paar keer in Athene geweest, alleen hebben we die Acropolis nog steeds niet goed gezien. We gaan er niet in in, maar we lopen er wel omheen en genieten van het uitzicht over de stad, prachtig. We bekijken nog een paar highlights voor we weer naar huis gaan.
Een paar dagen later besluiten we dat we de dinghy graag willen over kopen. We stappen in de auto en rijden weer richting Athene. Dit keer stoppen we eerst bij Almira, een grote scheepswerf in de buurt van Corinthe. We hebben gemerkt dat het hier werkt om je gezicht te laten zien als je iets wil regelen in plaats van alleen een mailtje te sturen of belletje te plegen. Dus we gaan langs om te vragen of ze hier een plekje hebben voor ons in februari. Want het wordt nu toch echt tijd dat we onze lekkende kiel gaan aanpakken, met grof geschut dit keer (daar over later meer). Daarna bellen we de man van de dinghy dat we er aan komen, maar hij heeft opeens geen tijd voor ons. Dat komt eigenlijk wel goed uit, want de voorspelde harde wind lijkt te arriveren. Dan zijn we liever aan boord dan ergens in Athene.
Als we langs de kust over de berg passages terug naar Poros rijden zien we het in de baai van (nieuw) Epidauros, waar Rob en Jasmijn liggen, flink te keer gaan. We stoppen even om te kijken, maar ik krijg de deur van de auto amper open. Tijd om door te rijden dus. We zien de wind vanaf de bergen over het water stuiven. Als we Methana voorbij zijn en Poros binnen rijden is het een en al rust. Onze vrienden lopen in korte broek, t-shirt en slippers, klussen wat aan hun boot of zitten lekker in het zonnetje. En zo blijft het. En dat is precies waarom we Poros als winter plek hebben gekozen, met hele harde wind om ons heen liggen we hier bijna altijd perfect!
Een paar dagen later stappen we weer in de auto richting onze nieuwe oude dinghy. We stoppen onderweg in Akrokorinthos. Niet te verwarren met Oud Korinthos oftewel ancient Korinthos zoals de bordjes zeggen. Akrokorinthos stamt slechts uit de oudheid en Middeleeuwen. Dus altijd gratis toegang hier 😂 Het is een bijzondere plaats omdat er zov veel verschillende bezetters zijn geweest vanwege de strategische ligging aan de enige verbindingsweg over land met de Peloponnesos en om die reden hebben sinds de Romeinse tijd alle opeenvolgende bezetters hem opnieuw versterkt en er hun sporen achtergelaten: Byzantijnen, kruisvaarders, Venetianen en Turken.
Na weer een prachtige wandeling hier rijden we weer door richting de marina in Athene. Ondertussen weten we dat het een hypalon dinghy is en dat we met €450 een super goede deal hebben, George wil er van af dus het is prima zo, winnen! Hij vraagt zich af waar ons busje is om de dinghy in te vervoeren. Dan wijzen we naar onze Citroën C3 en hij moet hard lachen met als boodschap "succes daarmee". Als hij nog het bankje en de pompen gaat halen, krijgen wij na de dinghy leeg te hebben laten lopen met veel moeite in de auto! George is erg onder de indruk als hij terug komt, dat zijn we zelf ook. Het is geen comfortabele rit met mijn neus bijna op het dashboard, maar we krijgen de dinghy heelhuids terug naar de Nimrod!
Voor we naar Nederland vliegen regelen we nog een piraten speurtocht voor de kids van de Gaia. Via onze schatkaart en verborgen aanwijzingen komen ze uiteindelijk uit bij onze oude trouwe dinghy, hun nieuwe kinder dinghy. Leuk dat we die zo nog een 3e of misschien zelfs 4e leven gunnen en we de kids hier (en met de speurtocht) heeeel blij mee hebben kunnen maken. We worden zelfs nog getrakteerd op een etentje samen en een bedankje, heel lief.Weiterlesen
Nederland 🏠, Athene & Perdika
21. Jan.–9. Feb. in den Niederlanden ⋅ ☁️ 8 °C
Op 21 januari stappen we weer in de auto richting Athene. Met code rood: 30-40 knopen wind en veel, maar dan ook heel veel regen. Onze boot ligt gelukkig ruim op tijd al aan de mooring, maar we zien later beelden van drijvende auto's in Poros. Onderweg wordt het water van de zee steeds bruiner door al het water dat wij van de bergen naar beneden zien stromen. Het past wel bij onze traditie, want als wij in Athene zijn dan regent het😅.
Dit keer zijn we onderweg naar het vliegveld voor twee weekjes Nederland (business en pleasure). In de kofferbak zit onze oude watermaker. Onze watermaker doet het al bijna een jaar niet en we zijn al een tijd aan het zoeken naar vervanging. Zeker sinds we lithium accu's en extra zonnepanelen hebben. Een tijd geleden heeft Bart onze oude watermaker online aangeboden tegen een lege prijs, maandenlang geen reactie. Op een dag besluit hij de hulp van Casper (10) in te schakelen om de watermaker helemaal uit elkaar te halen. Misschien kunnen we nog wat met de onderdelen en anders is het in ieder geval beter te vervoeren. Als ze net klaar zijn krijgt Bart een berichtje via Facebook "is de watermaker nog steeds beschikbaar, want ik wil m graag hebben". Zul je net zien 😂 Prijs weer een beetje omlaag en weer enigzins in elkaar schroeven en een paar dagen later achterin de auto. Uiteindelijk neemt een Grieks stel in een buitenwijk van Athene m voor een leuke prijs van ons over, ideaal!
In Nederland worden we heel lief bijna tegen middernacht opgehaald door Marloes. We worden thuis meteen volgestopt met lekkernijen, wat een verwennerij. De volgende dag gaan we gezellig bij Bart's bonus oma Paula op bezoek. Daarna blijft Bart nog een paar dagen in het zuiden om andere de verjaardag van zijn mama te vieren. Ik ga ondertussen alvast naar mijn ouders in Amsterdam. Over een week moeten zij het huis uit want ze gaan verhuizen, ik kan dus mooi helpen met inpakken. Na een paar dagen is het huis dan helemaal leeg. Ons fijne familie paleis in Amsterdam. Van vakantie huis, tot studentenhuis van mijn broertje en mij en fijne woning van mijn ouders. Tijd om nog een laatste kroegentocht met papa door de Jordaan te doen, terwijl ook Bart samen met Marloes een lekker biertje drinkt.
Deze twee weken in Nederland staan in het teken van familie, vrienden en spullen verzamelen voor het grote project als we terug komen: de kiel eraf halen, weer opbouwen en kiel er weer op. Zowel bij Marloes, bij mijn ouders als verschillende pakketpunten wordt het ene na het andere pakketje bezorgd. Van 15 bussen kit, primers, kwasten, rollers tot anodes. Ondertussen pakken we ook nog een laagje sneeuw en griepje mee, die laatste had niet gehoeven.
Na twee weken is het weer tijd om te vertrekken. We hebben allebei weer op allerlei plekken geslapen en veel fijne mensen kunnen zien, maar het is tijd om naar huis te gaan en ons klaar te gaan maken voor project kiel.
Als we op 4 februari weer in Athene zijn blijven we nog een nachtje slapen in de stad. Voor de veerboten zijn we te laat en we kunnen de volgende dag heel lief met Peter, Ilse en Laska 🐶 meerijden. Maar eerst gaan we nog even op stap in Athene. We lopen toevallig net op tijd langs het Graf van de Onbekende Soldaat en Presidentieel Paleis in Athene waar de presidentiële garde, elitegroep soldaten in het Grieks Evzones genaamd, in hun ceremoniële outfit van wacht wisselen. Daarna lopen we daar nog onze daadwerkelijke bestemming: het Olympische Stadion uit 330 v.Chr., volledig marmer, bizar. Hier wordt nog steeds het Olympische vuur overhandigd.
Twee dagen later op 7 februari zetten we koers richting Almira. We hebben een tussenstop in Perdika om de harde wind uit te zitten.Weiterlesen
Project Kiel I: Almira Werf⛵🛠️🔨
9. Feb.–11. März in Griechenland ⋅ ☀️ 16 °C
Op 9 februari komen we aan bij de werf, hier gaan we nog een nachtje aan de mooring liggen. De volgende ochtend rond 08:30 wordt er naar ons gefloten, tijd om er uit te gaan. Dat blijft toch altijd een beetje spannend. Er is nog even discussie voor de Nimrod naar haar plekje voor de komende weken wordt gereden. Wat willen we nou precies doen? Kiel er wel of niet af? Mast er ook af? Jullie doen alles zelf? Ja, nouja in hoeverre dat kan. Om de mast en kiel eraf te halen hebben we toch echt een kraan nodig. Het is de baas nog steeds niet helemaal duidelijk dus we worden naar het kantoortje van traffic control gestuurd. Daar komen we er met z'n vieren uiteindelijk uit: we blijven hier 4 weken, de mast gaat er zo snel mogelijk af zodat daarna de kiel er af kan, dan gaan wij aan de slag met ons ding en vervolgens kan in omgekeerde volgorde eerst de kiel er weer op en dan de mast.
We gaan meteen aan de slag, nouja ik dan. Bart heeft alweer Nederlanders gespot en is gezellig aan het kletsen. Het blijken Laetitia en Remco (Body, Mind en Sail aka BMS), vrienden van Michiel, die we kennen uit Poros en ook hier op de kant staat te zijn. We krijgen meteen een kopje thee en raken aan de praat. Dan besluiten dat we allemaal toch echt weer aan de slag moeten.
Voor ons betekent dat beginnen aan de klus waarvan we al jaren weten dat we die eigenlijk moeten doen, maar steeds hebben uitgesteld. Niet omdat we het niet wilden doen, maar eerlijk gezegd vooral geen idee hadden hoe we het moesten doen en al helemaal niet hoe wij , eigenlijk nog twee groentjes in het onderhouden van boot dat in hemelsnaam zouden moeten doen. Maarja, dat was 3 en 4 jaar geleden. We hebben toen al 1 achteraf zielige poging en één iets degelijkere poging gedaan om het probleem waar we al jaren mee zitten op te lossen: er komt zout water via de kielbout naar binnen in de bilge.
Boot vrienden van onze leeftijd van ons hadden een vergelijkbaar probleem en hebben in de Carieb hun kiel eraf gehaald. Hier hebben ze een artikel in het blad Zeilen over geschreven. Toen we dit lazen en contact met hun hadden opgenomen dachten we: dit kunnen wij ook. We zijn ondertussen een stuk verder dan 3 en 4 jaar geleden, we've got this.
Fase 1 van dit giga project is de kiel van de boot af zien te krijgen. Onze kiel zit met 12 kielbouten en moeren vast aan de boot. Daartussen zit een laag kit of iets vergelijkbaars. Nadat we alle moeren met een grote momentsleutel hadden losgedraaid was het tijd om die kitnaad zo veel mogelijk open te krijgen. Hier zijn we en vooral ik een paar dagen mee bezig geweest😅 Met een multitool hebben we groot deel kunnen doen totdat die het begaf. Vervolgens waren we overgeleverd aan zaagjes, schroevendraaiers, beitels, plamuurmessen en wigjes, heel veel wigjes, zelf gemaakt door Bart.
Terwijl ik bleef zagen, wiggen, snijden heeft Bart de oude laag antifouling ondertussen verwijderd. Op een paar plekken is er iets te enthousiast geschraapt met een mesje waardoor we een soort tijgerprintje hebben gecreëerd, achja dat lossen we ook wel weer een keer op. Na 2 dagen stond de rigger ook opeens voor onze neus met een kraan machinist. Het was tijd om de mast eraf te halen. Dat ging redelijk soepel. Wij hadden al een hoop voorbereidend werk gedaan door de giek met grootzeil te verwijderen, radar te ontkoppelen (die zit op de twee achterstanden bij ons), verstaging te markeren en geprobeerd de fok te strijken, dat bleek onmogelijk. Ook de rigger lukte dat niet, dus de mast is er met fok en al af gehaald. Wat bleek, de trommel van de furlex was omhoog gekomen waardoor de fok niet meer door de opening er uit. Dat probleem heeft de rigger daarna keurig opgelost!
Na een dag of 5 konden we bijna rondom de kiel licht zien, we hadden er best veel vertrouwen in dat de kiel van de boot af zou komen. Dat komt goed uit want de mannen van de kraan stonden alweer klaar om de Nimrod omhoog te tillen om zo kiel en boot van elkaar te verwijderen. Dit gaat inderdaad zo soepel dat ik dacht ik kan nog wel even plassen, maar toen ik het wc gebouwtje uitstapte zag ik opeens de Nimrod al in de slingers hangen, oeps!
Tijd voor fase 2: de kiel en boot klaarmaken om straks weer aan elkaar bevestigd te worden. Schuren, schuren, schuren en nog een schuren. Ik weet niet wat voor kit er tussen zat, maar het was stug en plakkerig spul. We zijn lang uren bezig geweest met haakse slijper, schuurmachine en schuurpapier om de gietijzeren weer mooi glimmend te krijgen. Daarna hebben we er een aantal lagen Griekse primer (onze ZF primer mocht in Eindhoven niet mee in de ruimbagage van de douane) opgesmeerd. Ook de kielbouten hebben we schoongemaakt met borsteltjes en een oude opengezaagde moer. Net als de plaatjes en de bilge in de boot, weer keurig schoon zeker nadat we de bilge ook van een nieuw laagje bilge verf voorzien.
Ook de onderkant van de boot hebben we flink wat uren aan geschuurd. De gaten hebben we gevuld met epoxy en daarna alles glad gemaakt met 2 lagen glasvezel. Tijdens dit proces ontdekten we wel een gangetje in het gat van de achterste kielbout. Na overleg met vrienden hebben we die gang zo goed mogelijk gedicht met epoxy. Met de gedachte, als we zorgen dat er überhaupt geen water meer kan komen hier, door goed te kitten, dan maakt dat gangetje straks niet meer uit. Remco had nog het idee om het hele gat van de kielbout te vullen en daarna groter uit te boren. Wie weet was dit een goed idee geweest, maar we hadden noch de materialen noch de skills denken wij om zo'n perfect recht gat te boren, aangezien de achterste kielbout erg lang is.
Een grote uitdaging bleek om goede nieuwe A4-70 moeren te scoren. Dit zijn de beste materiaal moeren qua sterkte en zout water. Lajla, Mirjam en Ilse kwamen heel lief nog langs met een zakje moeren uit Poros, maar die waren te klein. Ik ben samen met Michiel op pad geweest naar Corinthe, maar die hadden alleen A2 kwaliteit, maarja beter dan niets. Daarna is Bart samen met Remco nog naar Piraeus geweest en daar hebben we de juiste moeren kunnen scoren!
Kiel en boot waren er ondertussen weer klaar voor. Nu wij nog. Ondertussen zijn we vrienden geworden met de mannen van de kraan. Ze vinden het mooi hoe hard we zelf aan de slag zijn en hebben ons het woord "Malaka", klootzak geleerd. Ze gebruiken het een soort van liefkozen naar elkaar, sinds we het woord kennen horen we het overal. Als ik naar de mannen loop om te vragen hoe laat we de boot weer op de kiel gaan zetten zeggen ze, nu! Ik kan het nog een uurtje rekken. We moeten namelijk de Sikaflex primers en activators nog aanbrengen om het hecht proces te verbeteren. Dat gaat net op tijd, de kraan staat al klaar. En met de kraan ongeveer alle mannetjes die werken op de werf en BMS die komen ons super lief helpen.
Zo soepel als de boot van de kiel af ging, zo lastig is het om ze weer op elkaar te zetten. De lange achterste kielbout wordt gebruikt om de kiel en de boot goed op te lijnen. Als die goed zit, is het daarna "makkelijker" om de rest ook goed op te lijnen. We willen dat ze de boot eerst een keer op de kiel laten zakken en daarna een stukje weer omhoog halen. Zo weten we zeker dat de kit die we er op spuiten niet al te ver uithardt in de tijd die het kost om boot en kiel goed op te lijnen. We zijn blij dat we dit hebben geëist want het duurt een hele tijd. Het feit dat de ene man de kraanmachinist vertelt dat hij naar links moet en de andere schreeuwt naar rechts, helpt niet. Met zeer gestresste koppen kijken Bart en ik machteloos toe. Eén keer lijken ze m goed te hebben, maar de boot hangt tocht te schuin waardoor de kielbout een soort van blijft hangen in het gat van de boot, met pijn in ons hart kijken we toe. We kunnen niks doen.
Dan is het zover, het is gelukt. De boot hangt op de goede plek boven de kiel en we kunnen aan de slag. We hebben rondom de kiel en boot al afgetaped en Bart heeft een week geleden met een bus kit en een tuinslang al spacers gemaakt (slang volspuiten met kit, laten drogen en daarna in plakjes snijden). Die spacers zorgen ervoor dat de boot straks eerst op de spacers rust en niet meteen alle kit eruit perst. Laetitia is chef kitbus. Zij zorgt ervoor dat er steeds een nieuwe kitbus voor ons klaar ligt terwijl Remco, Bart en ik de ene na de andere kitbus leeg spuiten. Uiteindelijk zijn we tevreden en zijn we 13 bussen kit verder. De hulp was ontzettend fijn, want anders waren we nooit op tijd geweest. De boot wordt weer op de kiel gezet en Bart en ik gaan omhoog de boot in om de eerste kielbouten een beetje vast te draaien. Laetitia en Remco werken vervolgens de kit die er weer uit puilt heel netjes weg. Het resultaat ziet er super uit. Pfff, wat was dit een stress dag.
Na deze pittig dag staan we nog een paar dagen op de werf. Eén van de dagen zijn we de hele dag druk om Remco en Laetitia te helpen met het aanbrengen van coppercoat van hun catamaran. 3 lagen per romp, daar zijn we tot s avonds laat zoet mee. Maar we doen het graag, want ze hebben ons ontzettend geholpen. De andere dagen doen we nog een osmose behandeling van de plekjes die we hebben, markeren we de anker ketting opnieuw, poetsen het RVS, zetten de mast, de giek en de radar er weer op. Remco helpt ons nog om de achterkant van de kiel met glasvezel weer mooi recht te krijgen in plaats van onze treurige epoxy pogingen van vroeger. De dag voor BMS het water weer in gaat gaan we gezellig samen eten in Korinthe. De volgende dag zwaaien we ze uit. Wij hebben nog vier dingen op ons prikbord vol met taken staan: antifouling, zachte plek in het dek opnieuw vullen, dek verven.
De antifouling gaat soepel. Om het de zachte plek in het dek opnieuw te vullen zagen we eerst een klein gat, dan een groter gat en vervolgens een nog groter gat. Die vullen we vervolgens met PU schuim en dat laten we drogen. We maken het dek egaal met wat epoxy en verstevigen het gat met glasvezel. Na een tip van Remco schuren we nog wat glasvezel en dek verder weg om zo een bredere overgang van gat naar dek te hebben om te zorgen dat het stevig is. Omdat we toch met glasvezel bezig zijn besluiten we ook de achterkant van de kiel in te pakken om die nog wat te verstevigen aangezien de kiel daar zo smal is. We brengen een paar glasmatten aan op het laatste stukje, laten het drogen en werken dan de laatste plekken antifouling af. De dag voor we het water in gaan draaien we alle kielbouten aan tot 220 Newton. Nimrod is er weer klaar voor. Als derde boot worden we weer het water in getild. We checken meteen de bilge, droog!!
Wij zijn klaar voor het nieuwe vaarseizoen, met voor het eerst in jaren een waterdichte kiel! Tenminste, daar gaan we vanuit.Weiterlesen
Korfos, Kyra & Poros
11.–23. März in Griechenland ⋅ ☀️ 15 °C
Op 11 maart varen we weer, na voor ons gevoel een soort van open hart operatie op de Nimrod te hebben uitgevoerd. Ze glijdt weer heerlijk door het water en we zeilen meteen naar een nieuwe bestemming: Korfos. Korfos is een klein plaatsje aan de noordoost kant van de Peloponnesos. Hier gaan we eerst even uitrusten van de indrukwekkende maand op de kant. Nadat we het anker hebben gedropt doen we niet heel veel meer dan een biertje openen, proosten op het feit dat we weer varen en lekker op tijd naar bed. Wel constateren we nog dat ons anker lichtje, boven in de top van de mast het niet lijkt te doen, das balen. Maarja, probleem voor morgen.
We slapen lekker uit en beginnen de dag rustig. Daarna takelt Bart mij omhoog de mast in. Alles bij elkaar is 21m omhoog vanaf het water, als je daar zo hangt toch best wel weer hoog. Vooral als je dan op die treetjes boven in de mast moet gaan staan, en dus niet meer voor je gevoel veilig in je stoeltje hangt, om nét bij het toplicht te komen. Ik heb de multimeter mee omhoog genomen en ik meet "gewoon" 12v, dus het ligt in ieder geval niet aan de kabels, dat scheelt. Dus probeer ik het toplicht er weer op te zetten, maar als we m testen doe hij het nog steeds niet. Er zitten 2 ringen tussen en ik probeer het eens zonder die ringen, dan doet ie het wel. Hmm gek. Na veel gedoe en van alles te proberen draai ik een de ringen een keer om naar een naar mijn idee onlogische volgorde. Ja hoor, hij doet het weer. Top! Ik maak nog even gebruik van het moment voor wat mooie foto's van bovenaf.
Om te vieren dat we weer, droog, in het water liggen gaan we uit eten bij het schattige restaurantje getipt door Rob en Jasmijn. We zitten als enige op het terras en worden bediend door een senioren echtpaar. Op een gegeven moment komt hij met een schaal met vis naar buiten geschuifeld en gaat naast Bart zitten. Hij legt voornamelijk Bart uit wat voor mooie vissen hij in de aanbieding heeft. Totdat hij doorheeft dat hij toch vooral bij mij moet zien als ie goed wil verdienen. Ik kies een calamari en een lokale gopa die we allebei laten grillen. Daarnaast hebben we aardappeltjes, courgette, tzatsiki en een halve kilo witte wijn. We zitten prinsheerlijk met uitzicht op onze drijvende Nimrod en genieten van het heerlijke eten.
De volgende dag gaan we weer een stukje varen. Voor we gaan checken we de bilge weer even. Hm das gek er liggen een paar druppels. Nouja dat zal wel van de verschillende water en afvoerslangen zijn die weer bevestigd hebben in de bilge. We varen gewoon uit en dobberen rustig richting Kyra. Een mini eilandje vlak voor het iets grotere maar nog steeds kleine eilandje Agistri. Hier leggen we weer eens met landlijnen aan en zijn we de enige boot. Op het strand staat een bbq! Dus ik sprokkel wat hout. Dan hebben we een flinke domper. Er ligt weer en nu meer zout water in de bilge. Het is niet veel maar het is een heel klein plasje. Kutzooi!! We proberen en nog een leuke avond van te maken. Na een wandeling steekt Bart een vuurtje aan in de bbq en hebben we opnieuw een heerlijke avond en dag.
De volgende ochtend voelen we wind. En meer wind dan voorspelt! In plaats van een tussenstop op Agistri of Methana zoals eerder bedacht varen we in één keer door naar Poros. Niet naar de grote baai waar we normaal liggen maar meteen linksaf. We zien dat Beautje met Hilda en haar twee zussen ook weer onderweg is naar Poros en we nodigen ze bij ons in de baai uit. Eerst strekken we nog even de beentjes met een lekkere wandeling en als we Beautje zien naderen lopen wij ook rustig terug naar de ankerplek. We hebben zo genoten van ons vuurtje gisteren dat we er vandaag weer zin in hebben. Samen hebben we een leuke verzameling van zoete aardappel, dolma's, tonijnsalade, crackers, salade en stokbroodjes (ouderwets deeg om een stukje wikkelen en roosteren boven het vuur). We hebben het heel gezellig samen dus het vuur blijft wel een paar uur branden. We doven het vuur netjes voor we gaan slapen. De volgende ochtend ga ik even zwemmen omdat het water zo mooi is. Ik kijk ook even onder water bij de kiel. Ik zie meteen weer een roestplek. Precies op de plek waar we glasvezel matten hebben aangebracht. Onze GoPro is leeg maar we kunnen de onderwater camera van Beautje lenen. Op de beelden zien we het meteen, het laminaat heeft los gelaten. En op de een of andere manier komt er ook nog water binnen. Even later varen Hilda, Gonnie en Gerdina verder naar het noorden terwijl wij na nog een nachtje hier richting de grote baai van Poros varen om hier weer eens wat harde wind af te wachten, een nieuw plan te maken en weer een beetje te werken.
Ondertussen hebben we ook te horen gekregen dat Bart Sr en Selma gaan trouwen op tweede paasdag in Nederland. Dus er staat ook alweer een tripje naar Nederland op de planning. We willen komende tijd dus rondom Poros blijven om weer vanuit Athene te kunnen vliegen.Weiterlesen
Hydra, Porto Cheli, Spetses & Poros ⚓
23. März–3. Apr. in Griechenland ⋅ ☀️ 14 °C
Na de wind opnieuw te hebben uitgezeten in Poros gaan we dan eindelijk een keertje naar Hydra. We hebben het er al maanden over dat we hier een keer naartoe willen, maar het komt steeds maar niet uit, vaak door de wind. Maar, er is nu goede wind en we hebben nog dik een week voordat we naar Nederland vliegen voor het huwelijksfeestje. Hydra is vooral bekend om het feit dat er geen auto's op het eiland zijn met als gevolg dat er overal ezels zijn die zowel mensen als spullen vervoeren. Onder de Grieken is Hydra, net als Spetses, ook bekend omdat er veel schepen en officieren uit de Griekse marine hiervandaan kwamen in de grote onafhankelijkheidsoorlog tegen de Turken.
De zeiltocht naar Hydra toe is heerlijk met een ruime windse koers. Het seizoen is nog nét niet begonnen wat betekent dat we een gratis plekje hebben in het mini stadshaventje. Meteen zien we de ezeltjes op de kade aan de overkant staan. Het contrast met het grote motorjacht dat er naast ligt is gigantisch. Ik kan het niet laten om het met mijn camera vast te leggen. Daarna gaan we een beetje struinen over het eiland en zien overal de ezeltjes. Het mooiste is een barretje met allemaal senioren mannetjes met om het hoekje de "geparkeerde ezel". Die avond komt er ook nog eens een vrachtschip aan vol met bestelde spullen door de eiland bewoners. Van bomen en planten, regels, hout tot allerlei formaten dozen. De volgende ochtend staat er een rij ezeltjes keurig te wachten bij het bordje "cargo area" fantastisch! Als we zijn uitgevaren zien we de bepakte ezels over een bergpad wandelen in een rijtje achter elkaar.
We varen door richting Porto Cheli. Het is weer een lekker windje totdat we onder het onbewoonde rotsige berg eiland Dokos door varen. Wham, opeens 28 knopen over ons heen waardoor we een klapgijp maken en de buiskap scheurt doordat de grootschoot er tegen aan slaat. We hebben nu serieuze wind en we gaan een tijdje flink schuin. Op de buiskap na lijkt het vervolgens allemaal goed te zijn. De wind wordt na een tijdje weer rustig en we varen langs de luxe kust (ergens hier heeft koning Willempie een villa) naar Porto Cheli. Hier checken we de bilge en er staat nu echt flink wat water in de bilge. Het is nog altijd minder dan we hadden voor de operatie, maar te veel om te negeren. Als tijdelijke oplossing druk ik wat nood epoxy om de bilge, die houdt het goed de komende dagen al zien we wel weer waterdruppels op een andere plek ontstaan. Wel zijn we nu echt heel erg aan het balen en komen alle doemscenario's voorbij. Kunnen wij dit nog wel repareren? Wat is er nog meer mis? Betekent dit het einde van ons avontuur?
Na alles een beetje verwerkt te hebben varen we naar de overkant naar Spetses. We kunnen vandaag 30 maart nog net hier liggen, vanaf 1 april mag het namelijk niet meer. Als we onze landlijnen weer vast hebben liggen gaan we niet veel later wandelen. Om te natuur hier te bewonderen, maar vooral ook een plan te maken voor project kiel part 2. De volgende dag varen we door naar het plaatsje Spetses. Hier liggen we heel schattig in de oude haven en zien we de oude vissers op hun gemakje op de kade of in hun bootjes te tijd laten passeren. Wij zijn ondertussen alweer druk in de oplos modus. We bellen met een kiel expert en glasvezel expert. Beide zeggen hetzelfde het laminaat in de onderkant van de boot waar de kiel aan vast zit is niet meer goed. Hoe we dat zelf op de werf of op de foto's hebben gezien is een raadsel. Maar waarom het misschien maar beter is dat het zo is gelopen, dat komt later.
Na Spetses zijn we van plan om eigenlijk nog een tussenstop in Hydra te doen. Maar het haventje ziet er al vol uit en er is betere wind nu dan er voorspeld is voor morgen. We besluiten dus om door te varen naar Poros. Hier brengen we de laatste dagen voordat we naar Nederland gaan door. We maken plannen samen met Remco (ex bouw en glasvezel expert) en Laetitia. Zij hebben aangeboden om ons te helpen, echt fantastisch. In ruil daarvoor ga ik hun helpen met hun website. We bedenken samen een plan van aanpak en wat voor spullen we daarvoor nodig hebben. We worden ook nog een keertje uitgenodigd bij ze, samen met de hele baai Nederlanders, voor een heerlijke mega Indonesische rijsttafel.
Daarna is het weer een paar dagen de harde wind uitzitten. Onder andere op mijn verjaardag. De dag erna op 2 april is het iets rustiger en komen onze vrienden in twee etappes bij ons aan boord voor eerst een taartje en later op de dag ook een biertje om onze verjaardagen te vieren. De dag erna op 3 april worden we weer heel lief door Beautje en Surf Song naar de kant gebracht zodat we naar het vliegveld kunnen. Op naar het huwelijksfeest, weer heel veel pakketjes en hopelijk een nieuwe watermaker!Weiterlesen
Nederland 👰🏽🤵🏽
3.–12. Apr. in den Niederlanden ⋅ ☁️ 12 °C
Als we in Nederland aankomen kunnen we slapen bij Lenter en Annet. Voordat we zachtjes naar binnen gaan hebben we nog even een vervroegde verjaardagstraktatie voor Bart gescoord: FEBO frietjes! Niet veel later installeren we ons op de bank en na wat gepuzzel liggen we allebei. De volgende ochtend spelen Lennert en ik zoals gebruikelijk eerst nog wat potjes FiFa en basketbal. Daarna gaan Bart en ik op stap. Bart heeft nieuwe kleren nodig we scoren meteen bij de eerste twee winkels, ideaal 👌🏽 Daarna gaan we boodschappen doen voor een bbq vanavond, paas ontbijt, taarten voor het huwelijk en eten voor de komende dagen samen met Pleun, Eef en Ernest.
s Avonds hebben we een heerlijke bbq met Lennert en Annet met vooraf dumplings met kaarsjes voor onze verjaardagen 😂 De volgende ochtend maak ik een paas ontbijt voor ons vieren voordat we met al onze spullen en boodschappen in de trein stappen naar het Zuiden. Bart stapt uit op Den Bosch en gaat in Heusden bij senior de auto ophalen. Ik blijf nog even zitten voor een ontzettend leuke bijkomstigheid: mijn coach uit Amerika is in Nederland en Puck en ik gaan hem in Eindhoven zien. Fantastisch dat dit zo uitkomt! Bart haalt me daarna weer op in Den Bosch. In het huizenswap huis zijn Ernest en Pleun al begonnen aan de eerste taart. Alsof we elkaar al jaren kennen in plaats van elkaar net ontmoet te hebben (Bart, Ernest en ik) flansen we met z'n viertjes een cheesecake, red velvet en een fruit cake voor het grote feest van morgen in elkaar. Na het eten arriveert Eef, die is diens koffer in de koffer in de trein vergeten. Dat komt goed uit want ik ben mijn jasje die ik specifiek voor het huwelijk had meegenomen in Amsterdam bij Lennert en Annet vergeten... Dus allebei in geleende kleren morgen😅
s Ochtends is het familiair strijden om de douche en Bart roept elke 5 minuten over hoeveel tijd de auto vertrekt waardoor we geheel volgens planning op tijd vertrekken. Wij arriveren wat eerder op de locatie van de borrel om het een ander nog klaar te zetten. Kort daarna arriveert de familie van Selma, leuk om hun nu ook ontmoet te hebben! Dan is het grote moment daar, de kersverse bruid en bruidegom komen de trap omhoog, inclusief tekkels. Na wat speeches waarbij Bart Selma hartelijk welkom heet in de familie is het tijd voor taart en cadeautjes. Langzaam stromen de vrienden van Bart sr en Selma ook binnen en is het een heel gezellig feest met heerlijk eten en prachtig weer. Als kids hebben we nog een verrassing in petto. Ernest heeft een heel leuk "Just Married" bordje getekend en Bart en ik hebben blikjes aan elkaar geknoopt en achter de fiets van het bruidspaar gehangen. Al kletterend verlaten ze de locatie. In stijl, Ernest en Pleun dan, lopen we terug naar het huis waar we samen nog frietjes eten voordat we in een taxi terug worden gebracht.
De volgende ochtend moeten we allemaal als ondernemers ook een paar uurtje werken. Bart en ik gaan in Oisterwijk bij onze klant/bekende Vincent langs en hebben net nog even tijd om bij Paula op bezoek te gaan voordat het volgende familie partijtje op de planning staat: bowlen, borrelen, wandelen en heerlijk eten samen met Marloes dit keer. Bart wint, dus het bowlen zelf was weer eens niet heel leuk 😉, maar wel heel gezellig en hard gelachen.
De dag erna gaan Pleun, Eef, Ernest en Bart de zolder bij senior en Selma leeghalen aangezien er verhuisd gaat worden. Ik stap ondertussen met een doos vol met Bart's geërfde servies in de trein naar Zwolle. Het komt precies zo uit dat ik mee kan naar de voorschouw van het nieuwe appartement van papa en mama in Zwolle. Zo heb ik het ook alvast een keer in het echt gezien! Daarna hup weer in de trein want we gaan weer ouderwets bord spel gamen met Joppe en Loïs, onze super hosts in Amsterdam ❤️ Dit keer koken wij een keer, Bart maakt spareribs met frietjes en salade, heerlijk. Overdag mogen we hun fietsen lenen om in Amsterdam nog rond te crossen. Mama komt ook naar Amsterdam en met zijn drieën gaan we naar aan jazz in de jaren 30 tentoonstelling in het Stadsarchief van Amsterdam. Na de fietsen te hebben ingeleverd is ook papa aangekomen in Amsterdam en we eten samen bij het Eye. Geen groot succes, of nouja het voorgerecht dan. Maarja wie bestelt er dan ook een flan van langoustine, hè pap?😆 Nouja, weten we dat voor de volgende keer.
We kunnen met papa en mama meerijden naar Hattem. Daar verblijven we de laatste dagen van ons bezoek. En daar in twee grote dozen staat ie, onze nieuwe zelfbouw watermaker!! Uit China, precies op tijd hier bezorgd. We bewaren het uitpak feestje voor de volgende dag. Bart doet eerst nog twee sollicitatiegesprekken, waarvan eentje met Loook, uiteindelijk Bart's nieuwe opdracht geworden (locatie gebonden story telling met als belangrijkste leuke en goede mensen). Dan is het tijd om de watermaker uit te pakken, het ziet er goed uit, en ook weer in te pakken want we nemen m in twee koffers mee terug naar Griekenland. Na een goed borrelblok gaan we met z'n zessen, Lenter en Annet zijn ondertussen ook gearriveerd, eten bij het Chinese restaurant, yummy 😋
Zaterdag doen we rustig aan overdag voordat we s avonds op de fiets stappen naar Zwolle. We gaan sinds jaar weer eens naar de bios, inclusief popcorn, m&m's en nog meer popcorn. Geen idee meer welke film we hebben gezien😅 (Bart weet het nog, Project Hail Mary). De volgende ochtend stappen we al vroeg met z'n vieren de auto in. Papa en mama brengen ons naar het vliegveld in Dusseldurf. Na een laatste theetje kunnen we het afscheid niet langer uitstellen na de nodige tranen en knuffels zwaaien we elkaar gedag, tot de volgende keer!
Als we in Athene aankomen pakken we nog het laatste staartje van Orthodox Pasen mee. In Griekenland is Pasen misschien wel het grootste feest van het jaar en dat begint op zaterdagavond al. Die ceremonie hebben we helaas gemist, maar we zijn nog net op tijd voor een ander hoogtepunt: het geroosterde lam aan het spit. Na een tijd door de verlaten straten van Piraeus te hebben gedwaald kom ik een restaurant tegen waar nog 1 lam draait. Hier kan ik twee boxen met lam en aardappeltjes met een Griekse salade eten. Niet omringd door Griekse families, die zitten ondertussen al lang weer thuis. Maar, op een bankje voor de ferries omringd door onze tassen gevuld met een nieuwe watermaker en een heleboel glasvezel. Met dat glasvezel gaan we samen met Remco en Laetitia verder met project kiel.Weiterlesen
Project Kiel II: Aegina ⛵🔨🛠️
12. Apr.–5. Mai in Griechenland ⋅ ⛅ 17 °C
Als we weer in Poros aankomen, voor het eerst met de ferry dit keer, gaan we meteen dingen regelen voor project kiel part 2. We gaan bij een werf in de buurt van Poros langs, maar daarvoor zijn we te groot. We willen het liefst niet te ver weg om het zo gemakkelijk mogelijk te maken voor Remco en Laetitia om ons te helpen. Uiteindelijk vinden we een plekje bij Asprakis op Aegina. Samen met Remco maken we nog een laatste plan van aanmaak en schaffen we nog extra epoxy, glasmatten, handschoenen, roerstokjes en bakken aan. Een dikke week later varen we op 20 april naar een pier vlak voor de werf. Hier zit een oud Grieks mannetje lekker te vissen en hij pakt vriendelijk van een lijntje van ons aan. Voordat hij wegrijdt lacht hij ons nog even uit als we met een aasje voor inktvis ons klaar maken om te gaan vissen: "die zitten hier allang niet meer joh!" Dan rijdt hij vrolijk weg.
De volgende dag varen we eind van de ochtend de laatste mijl richting de werf. We moeten nog een tijdje rond dobberen want er gaat eerst nog een boot uit. Na een tijdje mogen we dan toch de slip in. We hebben dit keer bedacht om wat koelwater in de bilge te doen vlak voordat we het water uitgaan. Als we dan in de slingers hangen en de boot dus minder op de kiel drukt, kan het koelwater misschien zijn weg naar buiten vinden zodat wij weten waar de boot lekt. We zijn allebei nog aan boord en voor we het weten hangen we al in de slingers en vervolgens in de kraan. Dan horen we een harde "gedunk" en de boot schommelt een beetje. We vragen een Française beneden of ze wat heeft gezien. Ze deelt mee dat ze vanuit de tractor met de bok tegen de kiel zijn aangekomen, maar dat het meevalt. Alle vier de mannetjes die er omheen stonden waren "even" vergeten dat we een vleugelkiel hebben.... Er zit toch best een flinke deuk in de vleugel, maar ze zeggen meteen dat ze dat gaan repareren en dat doen ze uiteindelijk ook keurig. Gelukkig was het een zijwaartse botsing en niet van onder.
Als we eenmaal op onze plek staan, op houten palen dit keer, maar met prachtig uitzicht op zee, we kunnen zo van de boot via de rotsen het water in, gaan we meteen aan de slag. Bart gaat beneden met de haakse slijper polyester wegslijpen en ik ga binnen aan de slag met "de hoop". De hoop is de berg epoxy oid rondom de achterste kielbout die ooit door iemand daar is gefabriceerd. Er zitten scheuren in deze hoop en het plan is om deze zo goed als weg te bikken, zagen, slijpen, hakken, boren en schuren. Beetje bij beetje haal ik steeds een laagje weg en er komt steeds meer zwart en rot epoxy en of polyester tevoorschijn. Na twee dagen ploeteren is de hoop weggewerkt.
Ook Bart is beneden/buiten goed bezig. De stukken glasmat die wij bij project kiel part 1 hebben toegevoegd aan het einde van de kiel hebben meer slecht dan goed gedaan. Doordat het glasvezel is losgekomen heeft ook een deel van de kit losgetrokken waardoor er weer water naar binnen is gekomen. Maar dat blijkt niet het enige probleem. Naarmate Bart meer en meer glasvezel weg slijpt wordt het rotter en rotter, totdat Bart inderdaad vocht ziet. Eerst koelwater en later alsof hij een steenpuist uitknijpt stroomt het zoute water eruit. Het probleem is gevonden, dat is zeker.
Voor ons gevoel hebben we al een heleboel glasvezel weggeslepen. We sturen elke dag een foto naar Remco en eigenlijk krijgen we steeds dezelfde reactie "wees niet bang om te veel weg te halen". Zo komt Bart een paar slechte plekken tegen, totdat we uiteindelijk na videobellen met onze hulptroepen en nog een laatste keer slijpen tevreden zijn. We hebben een gat in de boot ter grootte van ons hoofd, onder de waterlijn!! Mega eng. We laten het een paar dagen drogen voordat we verder gaan. Ondertussen installeren we rustig de watermaker en doen we wat andere kleine klusjes. De kiel wordt weer voorzien van een nieuwe laag antiroest en ZF primer en we preparen al het blote glasvezel zo goed mogelijk glad te schuren. We prepareren alvast een een pvc buisje door er een laag glasmat en epoxy omheen aan te brengen. Die gaat straks om de kielbout heen om te zorgen dat als het ooit nog moet de kielbout langs kan komen zonder dat als het glasvezel dat we opnieuw gaan aanbrengen kapot gaat. Het buisje gaat dienen als een tussenlaag. Ook knippen we alvast een heleboel repen, plakken en vezels glasvezel zodat we die komende dagen meteen kunnen gebruiken.
Op dag 5 arriveren onze geweldige hulptroepen. We beginnen met een heerlijke bbq op het hoekje van het werf terrein waar we een bankje fabriceren en genieten van een prachtige zonsondergang. De volgende ochtend gaan we meteen van start. De laatste viezigheid wordt weggeschuurd, kielbout ingetapet en vervolgens kit Remco alvast rond de onderkant van de kielbout voordat we het buisje erboven op schuiven. Dan is het tijd voor de eerste laag glasvezel. Remco is buiten aan het werk en lamineert prachtig de eerste lagen glasvezel tegen het buisje/de kielbout aan, terwijl Bart van binnenuit glasvezel aanbrengt. Laetitia en ik helpen waar we kunnen, waaronder door iedereen te voorzien van een heerlijke lunch. Na de lunch gaan we binnen verder om "de hoop" daar opnieuw op te bouwen maar dit keer stevig. Remco maakt ondertussen beneden het gat dicht. Na dag 1 is het gat in ieder geval alweer gedicht, fantastisch!! We gaan ons even opfrissen en daarna zorgen wij weer voor een lekkere maaltijd.
De volgende ochtend gaat Remco meteen weer verder. Met een dremmel en andere tools zorgt hij voor een strak glasvezel plateau rondom de kielbout waar later het plaatje en de moeren bovenop kunnen. Ook beneden worden weer extra lagen epoxy glasvezel toegevoegd, na eerst flink geschuurd te hebben. Remco lamineert over de naad tussen de kiel en de boot heen om alles strak te krijgen en ook weer een mooie achterkant van de kiel te creëren (die is als jaren heel hobbelig). Na weer een goede lunch gaan we binnen verder. Remco heeft het geniale idee om met epoxy en zand een soort epoxy cement te maken. Hiermee kunnen we een stevige egale massa in de bilge creëeren rondom te kielbout. We werken alles binnen af met de laatste matjes glasvezel. Om te vieren wat we tot nu toe bereikt hebben lopen we samen naar de lokale gyros en souvlaki tent 😋
Er moet een nieuwe naad gecreëerd worden die we daarna weer kunnen vullen met kit. Remco vraagt of we dit zelf kunnen doen, we besluiten om toch Remco nog eens zijn magische kunsten te laten vertonen. Eerst wordt alles mooi vlak geschuurd. Samen maken Bart en Remco met twee planken een soort mal waartussen er gezaagd gaat worden, dit doen ze aan de hand van eerdere markeringen van waar de kielbouten zitten. Het wordt weer super strak. Daarna is het slechts een kwestie van de kielbouten losdraaien om wat extra ruimte te creëren, kitten, kielbouten weer een beetje aandraaien en netjes afwerken. Het gat in onze boot is weer dicht en hoe! Dit is steviger en robuuster dan het in jaren is geweest. Dit hadden we nooit zelf gekund, we zijn Remco en Laetitia zo dankbaar dat we het niet eens goed genoeg onder woorden kunnen brengen.
Na een laatste bbq lunch, en het nog even plakken van onze dinghy met serieus speurwerk van Laetitia, zeggen we elkaar gedag. Wij gaan de volgende dagen verder met het aanbrengen van meerdere lagen barrier coat (anti osmose) op het nieuwe kale glasvezel en we besluiten onze waterlijn nog "even' ter verhogen omdat de gelcoat het door onze zware cruisers belading nogal zwaar heeft. Het nadeel is dat we twee maanden geleden nieuwe donkerblauwe antifouling hebben aangebracht en die nu dus niet weer er helemaal af gaan halen, want we hebben alleen soort turquoise antifouling (of rood of zwart) kunnen vinden. We hebben nu dus een soort lapjes boot met een dubbele geheel niet strakke waterlijn. Achja, het ziet er misschien niet zo esthetisch uit, maar het is wel functioneel. Na twee uurtjes balen van deze lelijkheid ben ik er wel overheen.
We moeten nog een dagje extra wachten voor we het water weer in kunnen omdat de agenda van de kraan al voor zit. Genoeg tijd om de watermaker installatie te voltooien en de kielbouten weer strak aan te draaien. Toch staan ze eind van de dag opeens klaar met de kraan met de mededeling dat we erin "moeten". Maar wij zijn nog de laatste antifouling aan het aanbrengen en gaan nog maar Aegina. We sluiten de compromis dat we wel alvast op de bok gaan, maar morgenochtend er pas in. We zijn namelijk ook al een paar dagen aan het proberen om reserve onderdelen voor de dinghy te scoren. Ik loop 10km heen om onze schroef en impeller te brengen, zodat hij nieuwe kan bestellen. S middags weet hij meer over de schroef en heeft hij de impeller. Ik loop weer 10km terug. Eind van de middag gaan we weer richting Aegina, maar dit keer regelt Bart een lift bij een zeer vriendelijk Griek. De man van de watersportwinkel is er niet en zijn zoon zegt dat hij van niets weet. Na een gyros lopen we nog een keertje terug, hij is er ondertussen wel, maar heeft nog steeds niets. Morgen zal hij appen. Wij weten genoeg, laat maar, we regelen wel iets anders.
De volgende dag is het dan zover. Na 2 weken gaan we weer het water in! Langzaam zakken we omlaag en terwijl ik binnen zit en de bilge nauwkeurig in de gaten houd, regelt Bart het buiten. Het waait eigenlijk te hard de slip in om te kranen. Normaal kranen ze niet met Noordenwind, maar vandaag opeens wel. We liggen flink te stuiteren in de slip en het uitvaren in de smalle slip is nog even spannend. Maar, Bart doet het voortreffelijk en de bilge is nog droog! Op 5 mei, is het voor ons een echte bevrijdingsdag. We zijn eindelijk, na jaren toch eigenlijk wel constante stress en bezorgdheid, bevrijd van een lekkende kiel🙏🏽Weiterlesen
Lavrio, Kea & Siros ⛵⚓
5.–13. Mai in Griechenland ⋅ ☀️ 20 °C
Als we weer in het water liggen varen we op 5 mei de slip uit richting Lavrio. Voor we Lavrio bereiken moeten we eerst Kaap Sounio met daarop de tempel van Poseidon ronden. Dat kan natuurlijk niet zonder de God van de Zee te bedanken met ook een glaasje Niks overboord voor hem.
In Lavrio hebben we bij twee hele vriendelijke dames twee nieuwe impellers en een schroef voor ons buitenboord motortje besteld. De omgeving hier is vooral vergane mijn glorie. Er staan nog veel oude gebouwen van verschillende mijn organisaties, waaronder zelfs een Franse. Eentje zou een openbaar park moeten zijn, maar als we voor de poort staan worden geweigerd. Nouja, dan niet.
Na een werkdagje varen we door naar Kea. In de baai van Oztias wacht de Surf Song op ons voor een leuke avond samen. De volgende dag heb ik bedacht om naar het bergdorp Loulida te lopen dat we bij het naderen van nu het eiland prachtig in de bergen hebben zie je liggen. Het enige nadeel is, het is 2 uur lopen. 2 uur heen en 2 uur terug. Over de prachtige smalle grassen en bloemen paadjes en heel veel traptreden. Je zou zeggen, als je het rustig aan doet is dat best te doen. Dat is het ook, alleen zijn we weer eens middag op de dag vertrokken zodat we daar "leuk kunnen lunchen" én nog erger, Bart's hooikoorts speelt op. Het is een schattig, maar toch helaas alweer erg toeristisch dorpje en we hebben een heerlijke lunch met een paar smakelijke lokale specialiteiten. Op de terugweg beginnen onze lichamen toch wel te klagen over deze expeditie. Ik mag van Bart komende tijd geen wandelingen meer uitzoeken...
De volgende dag dobberen we een paar mijl het hoekje om naar de baai Spathy. Daar liggen we vandaag beter. Als we aan land onze weg proberen te vinden in de buurt van een huisje stopt er beneden opeens een auto. Het voelt nu toch een beetje alsof we aan het trespassen zijn. Het leek een nog niet af onbewoond huisje, maar er stapt een mevrouw beneden uit. In plaats van te mopperen wat in hemelsnaam aan het doen zijn nodigt deze Israëlische dame ons uit om het huisje te komen bekijken. Het blijkt een eeuw oud huisje te zijn helemaal in de stijl van deze regio van de Cycladen: uit de rots gehakt met een dak van gigantische stenen. Deze stenen heeft ze in tact gehouden, maar van binnen is het prachtig opgeknapt. Hoewel het hier ingewikkeld bouwen is omdat het zo afgelegen is, en ze afhankelijk is van kraan die naar het eiland wordt verscheept of ezeltjes die spullen omhoog sjouwen, is het een langdurig proces. Maar wat een prachtige plek en wat een prachtig huisje.
Wij varen de volgende dag door naar Siros. Het is weer tijd om boodschappen te doen dus we zoeken een baai waar de supermarkt enigszins dichtbij is, 25-30 minuten lopen maar dan wel met flink wat hoogtemeters 😅 Zo is boodschappen doen altijd weer een hele exercitie. Wel hebben we goed nieuws, de watermaker doet het (nadat blijkt dat de handleiding vergeet te vermelden dat er nog 1 kabeltje extra moet worden aangesloten om de grote pomp te laten werken)!!Weiterlesen
Rinia & Dilos 🏛️⚓
13.–16. Mai in Griechenland ⋅ ☁️ 20 °C
Vanuit Siros zeilen we verder oostwaarts naar Rinus, een onbewoond eiland met prachtig heldere baaien en witte stranden. Overdag komen verschillende dagjes boten vanuit Mykonos hier een dagje ankeren, zwemmen en drinken. Maar 's avonds, dan liggen we alleen of bijna alleen in de baai, tot een uur of 11 's ochtends. Op Rinia probeer Bart zijn nieuwe speargun, familie verjaardagscadeau, voor de eerste keer en meteen met succes! Een heerlijke Parrot fish voor op de bbq. We zijn ultiem aan het genieten van deze momenten.
Na een dagje een baai bijna voor ons alleen en een beetje werken varen we het hoekje van Rinia om. Vanuit hier gaan we met de dinghy oversteken naar Dilos. Dilos ook wel Delos is een eiland met misschien wel de grootste archeologische opgraving van Griekenland. Het is de geboorteplaats van God Apollo, de God van het licht en de muziek en zijn tweelingzus Artemis, godin van het nachtlicht en de jacht. Delos werd het religieuze en commerciële centrum van een aantal eilanden die er omheen liggen, min of meer de huidige Cycladen. Het ging zelfs zo ver dat men op een gegeven moment niet meer geboren mocht worden of sterven op het eiland 😱
Veel van de fundamenten van de woningen, zeker rondom het theater zijn nog te bewonderen en er zijn zelfs nog verschillende mozaïeken te zien. Wij zijn helemaal naar boven gelopen om vanaf de top van het prachtige uitzicht over de oude stad, maar ook de andere baaien en eilanden te genieten. Als geschiedenisnerdjes hebben we allebei weer een goede dosis gehad na dit bezoek!Weiterlesen
Mykonos & Paros 🛳️⚓
16.–21. Mai in Griechenland ⋅ ☁️ 21 °C
Vanuit Delos zijn we nu zo dichtbij Mykonos en aangezien de wind ook nog niet gunstig is, gaan we toch eens even kijken wat er op Mykonos nou te beleven valt. Als we de baai binnenvaren ligt er een kilometer, ja je leest het goed, een kilometer aan cruiseschepen verdeeld over 4 schepen. Bizar!
Wij ankeren iets verder de baai is voorbij het stadje Mykonos en lopen vervolgens een half uurtje richting de stad. Onderweg worden we ingehaald na de ene na de andere quad of luxe taxi. Het is een grijze grauwe dag en dat past wel een beetje bij wat wij van Mykonos vinden. Het stikt zoals verwacht van de toeristen, voornamelijk de Amerikanen en Aziaten zijn oververtegenwoordigd door de cruiseschepen. Alles is ingericht op de toeristen en het is ontzettend duur. De "schattige witte huisjes met blauwe luikjes" en de "historische windmolens" komen op ons totaal niet authentiek, maar vooral gemaakt over. Wij strijken niet meer op een overpriced terras, maar gaan nog even langs het historisch museumpje. Volgens een gids van Delos, zou hier het mooiste mozaïek stuk moeten zijn en het is inderdaad prachtig, vooral omdat de gebruikte steentjes miniscuul zijn. Als we naar buiten stappen is het ondertussen begonnen met regenen. Hoogste tijd om naar huis te gaan. Weer terug bij de boot zien we dat alle boten die we steeds op Rinia hebben gezien met dagjes mensen (3 verschillende groepen per dag per boot!) hier voor anker liggen.
We zeilen de volgende dag heerlijk door naar Paros. Hier vinden we een plekje in een ruime baai waar we de harde wind van komende dag weer mooi kunnen afwachten. We hebben contact gehad met Michiel en een paar uurtjes nadat wij zijn aangekomen komt hij vlakbij liggen. We nodigen hem uit voor een drankje en met onze beide voorraden flens ik een lekkere nasi in elkaar. De volgende dagen zijn Bart en ik overdag aan het werk maar aan het einde van de dag schuiven we bij Michiel aan boord aan voor een drankje en hangmateer sessie. Surf Song sluit ook nog even aan en Edwin en Bart hijsen Michiel omhoog zodat hij zijn verstaging kan controleren.
De dag erna gaan Michiel en ik eerst samen in Naousa op pad om boodschappen te doen en daarna een beetje rond te struinen. Bart sluit later aan en we vinden een leuk klein Souvlaki en Gyros tentje, waar we ook een heerlijke nieuwe salade uitproberen waarvan ik de naam helaas alweer vergeten ben. Na het eten verkassen we de boot naar een andere plek in de baai waar we beter beschut zouden moeten liggen. We liggen goed, maar of het echt beter is dan waar we eerst lagen geen idee😅 Door het venturi effect komen de vlagen weer flink de bergen afgewaaid. Samen met Michiel gaan we eind van de dag lekker aan de wandel om het geweld van de zee aan de andere kant te bekijken. Nou, die is flink. We zijn blij dat we nog voor anker liggen en niet één van de bootjes zijn die uitvaren. We sluiten de avond en onze gezellige tijd samen, af met zelfgemaakt pizzas bij ons aan boord.Weiterlesen
Antiparos & Despotiko ⚓
21.–23. Mai in Griechenland ⋅ ☀️ 22 °C
We zijn eigenlijk van plan om in één keer door te varen naar Despotiko. Maar we dobberen met niet heel veel snelheid, dus besluiten we plan in werking te stellen: eerder stoppen en ons anker uitgooien bij Diplo/Antiparos. Er ligt één ander bootje in deze prachtige baai met weer ontzettend helder water. Het eerste wat Bart wil doen is geknipt worden. Dus laden we een klapstoeltje, handdoek, schaar, plantenspuit, kam en tondeuse in de dinghy en vinden we een prachtig plekje voor een knipbeurt. Ik krijg dit keer niet eens te horen dat de kapper het altijd sneller doet 😉
Na de knipbeurt gaan we lekker het water in en weer op zoek naar avond eten. Bart schiet weer raak met zijn gun! Een heerlijke lipvis dit keer. Terwijl de zon langzaam ondergaat, zetten we een lekker muziekje en de bbq aan. Het is weer optimaal genieten!
We varen de volgende dag door naar Desptiko. We hebben hele goede verhalen gehoord over baai, maar wij vinden er niet zo veel aan. De stijle kliffen en rotsen voor het binnen varen van de baai waren prachtig. Maar het dorpje is weer een naar ons idee typisch Cycladen dorpje: geen sfeer, bijna geen bewoners, vooral toeristen. Verder vinden we de Cycladen erg droog en elk eiland lijkt op elkaar. Ja de stranden zijn mooi, maar wij genieten meer van ruige natuur en historie. We hebben dan ook besloten om ons plan aan te passen. In plaats van verder oost te varen richting de kleine Cycladen, ons eigenlijk doel van ons bezoek aan de Cycladen, gaan we alvast zuidwest richting Milos en vanuit daar naar de Peloponnesos en uiteindelijk Zakynthos. Zodat we daar wat langer kunnen genieten van sfeer, groen en historie.Weiterlesen
Kimolos & Milos ⚓🌜
24.–29. Mai in Griechenland ⋅ 🌬 22 °C
Vanuit Depostiko zeilen we heerlijk maar Kimolos. Van onze Zweedse vrienden die al op Milos zijn hebben we de top gekregen om zeker even naar Kimolos te gaan. Volgens hen het leukste plekje op de Cycladen waar ze zijn geweest. Als we ons anker gedropt hebben kijken we elkaar aan en we zijn het met elkaar eens "dit is wat we verwacht hadden van de Cycladen". Wel de witte huisjes, maar een gezonde mix tussen toerisme en het dagelijkse Griekse leven. Na een fotoshoot van de leuke baai waar we liggen, roeit Bart ons, inclusief wedstrijd commentaar a la Jack van Gelder, naar de kant. Het is best een klim omhoog, maar dan heb je ook wat.
Als we het dorpje inlopen merken we meteen dat hier mensen daadwerkelijk wonen. Er spelen kinderen en bij het restaurantje dat we voor ogen hebben zitten de oude mannetjes heerlijk samen te kletsen en aan hun rozenkransen te draaien. Op een gegeven moment komt er een kleine dreumes op een elektrische speelmotor voorbij, wat leidt tot grote hilariteit bij de mannen op het terras, wij tweeën en de bakker. Hij stuitert zwenkende bergaf het hobbelweggetje af en het verkeer (2 scooters) moeten plaatsmaken 🤣
Niet veel later krijgen wij ons eten voorgeschoteld: briam (een heerlijkg groente gerecht), tomaten salade, fava bonen, kip uit de oven en geit in saus. Alles, maar dan ook alles is verrukkelijk. We maken ook contact met onze buurvrouw. Een Amerikaanse die voor haar werk, biodynamisch en circulaire wijnteelt, hier in Griekenland is. Ze biedt ons meteen aan om te helpen met haar fles wijn en wij nodigen haar aan tafel uit, maar we bedanken elkaar allebei vriendelijk. Wel blijven we leuk kletsen met elkaar. Totdat we weer onderbroken worden. De dreumes komt weer terug op zijn motor. En dit keer wordt het een heuse race tegen de restaurant eigenaar op zijn scooter. De dreumes wint nipt 😉 Na een heerlijke avond wandelen we weer lekker terug naar ons thuis ⛵
We hebben een pittige zeiltocht de volgende dag. Het is net wel, net niet bezeild aan het begin en daarna spuiten we met een snelheid van 6 tot 8 knopen, met twee rifjes, richting de baai bij Adamantas op Milos. Hier liggen Good Golly (Christoffer) en Sea Star (Emma & Eric). Alleen Emma blijkt terug naar Zweden te zijn omdat ze opeens heel ziek is geworden. Eric kan dus wel wat afleiding gebruiken. Op zijn Scandinavisch wordt het een gezellig avond 🤣🍾🍻
Wij moeten overdag weer twee daagjes werken deze week, maar we hebben ook genoeg tijd voor leuke dingen. De Zweden zijn ondertussen al doorgevaren, maar wij blijven nog even. Aan de noordkant van het eiland heb je een prachtig maanachtige kust (door de mix van het vulkanische eiland met de kracht van de wind en de zee). Ook hier stikt het weer van de toeristen. Dus tijdens onze wandeling worden we door de ene na de andere quad ingehaald. Maar het is de wandeling absoluut waard, het is werkelijk prachtig. Het is dat er harde Noordenwind staat de komende dagen, anders waren we hier zeker voor anker gegaan. Onze laatste dag op Milos maken we een wandeling omhoog richting Plaka. We lopen helemaal omhoog naar de oude kerk en het oude fort, vanwaar we prachtig uitzicht hebben over de verschillende baai en het water waarover we morgen richting de Peloponnesos gaan.Weiterlesen
Elafonisos, Githion & Mystras ⚓🏛️
29. Mai–5. Juni in Griechenland ⋅ ⛅ 26 °C
's Ochtends vertrekken we vanuit de grote baai van Adamantas op Milos richting de zuidelijke puntjes van de landvingers van de Peloponnesos. Terwijl we uitvaren zwaaien we nog even naar een Nederlandse boot, Luna, die blijkbaar naast ons is komen liggen ergens de afgelopen dagen. We hebben zo'n 80 mijl voor de boeg naar een ankerplek die we hebben uitgezocht. De toch verloopt ontzettend soepel en met een heerlijk ruim windje racen we richting de kaap . Hier verwachtten we dat de wind, die aflandig is en dus vanaf het land over de kaap naar ons toe komt, zal toenemen dus van te voren zetten we een extra rif in het zeil. Dat de windkracht zou verdubbelen van 15-16 knopen naar 32 knopen hadden we alleen niet helemaal verwacht 😅 Gelukkig konden we op tijd genoeg toch nog een rifje extra in het zeil zetten. We scheuren langs de kust en zien dat de ankerplek die we bedacht hadden er totaal niet comfortabel uit ziet, dus we besluiten nog zo'n 15 mijl door te varen naar Elafonisos. Net voor de laatste zonnestralen in zee en achter de bergen verdwijnen droppen we anker en drinken we een ankerbiertje.
Ik heb al bijna een jaar deze plek in mijn Google Maps opgeslagen, alleen wist ik niet meer waarom. De volgende ochtend komen we erachter dat het waarschijnlijk komt door het extreem witte zand en helderblauwe water. Het is prachtig, maar toch besluiten we een stukje verder te varen later op de dag. Een klein stukje verderop zouden we namelijk snorkelend een eeuwenoude onder water gelopen stad moeten kunnen bezichtigen, dat willen we wel zien. Ook op deze ankerplek is het water prachtig, alleen besluiten we in de avond toch iets meer richting de kant te verplaatsen omdat de golfslag iets te oncomfortabel is.
De onderwater stad de volgende ochtend bleek af en toe een rotsblok te zijn. We zijn weer eens misleid door AI beelden die het er online veel mooier deden uitzien. We scheuren weer terug met de dinghy en halen ons anker op, we gaan van de wind gebruik maken om naar Githion te varen. Op de plotter zien we dat de Luna de Nederlandse boot die we alleen gedag hadden gezwaaid op Milos ook onderweg lijkt te zien naar Githion. Dat komt goed uit, want 7 mijl voor de kust vangen we een reus van een mahi mahi. Beter is zeker 25 minuten bezig om m naar binnen te halen. We kunnen absoluut hulp gebruiken om deze heerlijke vis zoals het hoort helemaal op te smikkelen. Wij komen net iets voor de Luna aan en als ze langs ons varen voor ze hun anker uitgooien vraagt Bart of ze van vis houden en bij ons komen eten. Wat volgt is een eerste hele gezellig avond van vele die nog zullen volgen met Thomas en Erica. Meestal met vis, maar ook zonder vangst zoeken we elkaar de komende tijd op 😉
Na de Cycladen vinden we het heerlijk om in Githion te zijn. Het is een stad die een beetje Italiaans aanvoelt en waar naast het toerisme ook duidelijk wordt gewoond. We liggen hier ongeveer een week. Deze week eten we heeeel veel mahi mahi (gebakken, gegrild, sushi, sashimi, op de bbq, ceviche, vistaco's) met z'n tweetjes of met de Luna, werken we en huren we een scooter. Met de scooter rijden we naar Mystras. Mystras is in de 13e eeuw gesticht door een kruistocht ganger, niet in spijkerbroek neem ik aan, en werd al snel daarna overgenomen door de Byzantijnen. De broers van de heerser in Constantinopel hadden het hier voor het zeggen en lieten Mystras uitgroeien tot een zeer welvarende stad. Het is een hele grote archeologische site en in het oude paleis laten ze met lichten en beelden op een hele leuke manier het leven van toen tot de verbeelding spreken. Ondanks de hitte vermaken we ons hier uren en lopen zelfs helemaal naar boven richting het fort (de meeste toeristen worden met de bus naar boven gebracht en lopen dan naar beneden, wij niet 💪🏽). De ruïnes zijn prachtig, maar de fresco's van eeuwen geleden zijn net zo mooi. Die "hangen" hier "gewoon" nog op de muren en plafonds, heel bijzonder.
Op de terugweg rijden we via Sparta, je weet wel van die film met "This is Sparta" met Leonidas als aanvoerder. Maar dat stelt niet zoveel meer voor. Ook proberen we nog met een leuke omweg in de bergen, zelfs met besneeuwde bergtoppen, en schattige dorpjes te komen maar de wegen zijn allemaal te onverhard en zanderig om veilig met de scooter aan te komen. Wel vinden we nog een plekje waar we heerlijke biologische Griekse olijfolie scoren! We sluiten de avond af met een etentje in een restaurantje samen met Erica en Thomas.Weiterlesen
Porto Kagio, Gerolimenas, Selitsas & Sapientza ⚓⛰️
5.–10. Juni in Griechenland ⋅ ☀️ 23 °C
Vanuit Gythion varen we naar Porto Kagio. Het is een rustige tocht. De laatste paar mijl voordat we baai invaren valt de wind zelfs weg en zetten we Perky de motor bij. Maar als we baai invaren komt er toch weer een partij wind naar beneden gestort. Opeens hebben we weer 25+ knopen😱 De baai is vrij smal dus op kruizen zit er niet in en dan moeten we met 25 knopen ook de fok weer uitrollen. We besluiten op de motor en grootzeil een soort van kruisend de baai over te steken. Uiteindelijk lukt het en weten we ook een ankerplekje te vinden, want in zo'n volle baai zijn we al in tijden niet meer geweest. Om ons heen vertrekt de ene dinghy na de andere richting de kant om uit eten te gaan. Wij blijven lekker aan boord en genieten van het 360 graden uitzicht vanaf het beste terras dat er is, terras Nimrod.
De volgende ochtend varen we weer uit. Als we net de baai uit varen staat er een lekker windje en we zetten Perky dan ook zo snel mogelijk uit. Het feest is alleen van korte duur. We moeten al snel motorzeilen. Uiteindelijk kunnen we gelukkig toch nog een beetje zeilen en komen we bij Luna in de baai terecht bij Gerolimenas. Het is een gezellig klein toeristisch plaatsje met weer prachtig helder en steile rots kliffen. Als we liggen gaan we eerst even speervissen. Bart is zo dapper om een Lion Fish te schieten. Die zijn hier in de Med invasief en kunnen tot wel 7x hun gewicht eten en hebben wegens hun giftigheid geen predators. Behalve Bart met zijn speargun dan 😉 Met behulp van een YouTube filmpje weten we de vis te filteren.
Daarna peddelt Bart in de dinghy een Olympische finale tegen Thomas van de Luns. We worden helaas tweede. Aan wal splitsen we op, Bart roeit nog een keer terug naar de Nimrod om een boekje te halen om op het strand te lezen, Thomas gaat richting de molens wandelen en Erica en ik gaan bergop. Erica en ik hebben ons een beetje verkeken op de klim omhoog, maar het uitzicht onderweg en bovenop is het meer dan waard! Zeker als je dan uitkijkt op je eigen drijvende huis in dat prachtige water 😍. Er is een restaurantje met wat tafeltjes op het kiezelstrandje waarbij we heel mooi uitkijken op onze boten, dus we besluiten toch maar weer uit eten te gaan. Ik weet niet meer wat we besteld hebben, maar het was iets lokaals en het was heerlijk!
De volgende ochtend gaan we weer samen met de Luna op pad. Of nouja, Luna gaat zo zuidelijk mogelijk en wij hebben dat ook als doel. Motorzeilend en uiteindelijk toch ook nog wel zeilend en op een gegeven moment zelfs heel sportief pittig opkruisend komen we aan om op onze ankerplek voor vannacht: Kaap Selitsas. Luna is voor ons gearriveerd en heeft de bbq, wijn en salade al klaar staan. We hebben namelijk wéér een Mahi Mahi gevangen, iets kleiner gelukkig dit keer en eerder al een foto gestuurd om ze te overtuigen om naar dezelfde baai te gaan als die wij op het oog hebben! Ook de Lion Fish gaat op de bbq. En al is het natuurlijk wel heel weinig vlees voor met z'n vieren, smaakt ie wel erg goed. Samen smullen we weer van de vis en hebben we weer een mooie avond samen.
Ook de volgende dag varen we weer door, maar niet voordat we nog een flinke zak met stukken Mahi Mahi in een plastic tasje aan het einde van de pikhaak in het voorbij varen aan Luna overhandigen. Onze wegen gaan hier tijdelijk scheiden. Wij gaan naar het eilandje Sapientza en Luna wat noordelijker naar Methoni. Het is een rustige zeiltocht naar Sapientza en ook de ankerbaai is ontzettend rustig. Ergens helemaal aan de andere kant ligt nog één zeilboot in een andere uithoek van de baai en verder zijn we alleen. We blijven hier twee heerlijke rustige nachten liggen terwijl we overdag zwemmen, een beetje werken en Bart weer een lekker visje schiet voor op de bbq en ik in de dinghy mee ben. Op deze manier rond de Peloponnesos trekken bevalt ontzettend goed 😃Weiterlesen
Pylos, Marathopoli & Kyparissia 🐢
10.–14. Juni in Griechenland ⋅ ☀️ 27 °C
Na de heerlijke rust in Sapientza gaan we in drie etappes verder noord westwaarts en beginnen we ons steeds meer in schildpadden territorium te bevinden. Onze eerste stop is Pylos. Heel rustig en met veel geduld dobberen we langzaam richting Pylos. Pylos ligt in een hele ruime baai, waarin eeuwenlang verschillende zeeslagen zijn gevoerd. De baai ligt dan ook bezaaid met oude wrakschepen. Nadat we een goed ankerplekje hebben gevonden, hijsen we de dinghy in het water en zetten we het buitenboordmotortje erop. Tijd om boodschappen te doen en een nieuw campinggas tankje te scoren. Bij het watersportwinkeltje biedt een hele vriendelijke grote (lees dikke) Griek ons een glaasje koude limonade aan. Hij heeft ook nog eens campinggas, dus dat is helemaal mooi én we krijgen ook nog eens een flesje olijfolie van m. Als we onze rugzakken weer om doen vraagt de GVR waar we naartoe gaan, "boodschappen doen". Als hij dat hoort moeten we het gastankje in het winkeltje laten staan en m straks maar op komen halen. Na ongeveer 1,5-2km komen we aan bij de supermarkt. Hij is niet fantastisch, op de verschillende theeën en kruiden na, maar we slagen goed genoeg. Tijd voor de wandeling weer terug naar het gastankje en de dinghy.
De volgende ochtend varen we weer langs het fort de baai uit, bestemming: Marathopoli. Hier kunnen we gratis liggen in een nog niet afgebouwde haven en liggen we ook nog eens goed beschut tegen de aankomende wind en swell. Wij komen met een Franse boot aan die m mooi aansluit in de rij zodat wij daar weer achter kunnen. Als we nog maar net liggen komt er nog een Franse boot binnen. Die vaart eerst met een noodgang de haven in, keert de boot om en tot ieders verbazing vaart ie daarna met dezelfde bizarre snelheid weer terug naar het plekje achter ons. Maar, het lijkt wel alsof hij ons helemaal niet zit liggen
Als we 's avonds door het dorpje lopen besluiten we bij een restaurantje neer te strijken om alleen wat gyros en souvlaki te eten. Totdat we er achter komen dat we een glaasje wijn voor €1 kunnen bestellen. Dat moet je toch een keer gedaan hebben in je leven. Hij is niet vies, maar wel weer een standaard Griekse plastic fles wijntje. Gaat om het idee zullen we maar zeggen 😉. Ondertussen is ook het WK voetbal begonnen, dus als de wedstrijd op een gunstig moment is staat die natuurlijk aan. Op het voor ons onwennige geluid van de krakende lijnen na, hebben we een rustige nacht.
De volgende dag zijn we nog de enige boot aan de kade. Dit was waarschijnlijk een goed moment geweest om te bedenken "hm zou er een reden zijn waarom iedereen uitvaart". Eind van de dag komen we erachter. Qua wind liggen we goed beschut, maar de swell krult precies de haven in. We kunnen niet meer uitvaren dus we liggen vast. Rukken aan de lijnen gaat de Nimrod flink op en neer en de fenders doen zo goed mogelijk hun werk om de hull te beschermen. 's Nachts verplaatsen we de Nimrod nog een stukje naar achteren om hopelijk net wat beter te liggen, maar helaas. We liggen nu op ondieper water en als resultaat tikt de kiel misschien zelfs één keer heel even de bodem aan bij een flinke golf. De volgende ochtend weten we niet hoe snel we moeten vertrekken. Eindresultaat: een erg slechte nacht en flinke grijs zwarte vegen van de rubberen bescherming van de kade waar we steeds tegenaan bonkten.
We varen naar Kyparissia, Luna ligt hier al. Die zijn gisteren heel slim voorbij Marathopoli gevaren en in één keer door gegaan naar Kyparissia. Het blijkt een thuishaven van schildpadden te zijn! Als we binnenvaren zien we wel vijf koppies om ons heen. En de rest van de tijd horen we steeds even toe het geluid van een naar adem happende schildpad. Na de slechte ervaring van de vorige kade, besluiten we niet weer aan de kade te gaan maar ons anker uit te gooien in de ruime baai. Volgens Luna kunnen we op het strand douchen, dus wandelen we rustig die kant op, nemen eerst een duik in het water en spoelen ons daarna rijkelijk af met het zoete water uit de strand douche. Vervolgens kunnen we weer super de luxe aanschuiven bij de Luna aan boord voor een bbq. We hebben weer een gezellig avond samen voordat we morgen allebei weer onze eigen kant op gaan. Zij blijven nog even liggen en wij varen door naar Zakynthos.Weiterlesen
Zakynthos & Argostoli (Kefalonia)⚓
14.–20. Juni in Griechenland ⋅ ☀️ 26 °C
De wind laat nog even op zich wachten dus we vertrekken pas in de loop van de ochtend richting Zakynthos. Onze vrienden Square One en Noordster liggen samen op Kefalonia en we hebben ze al bijna een jaar niet gezien, dus we gaan proberen om ze daar te zien. Het is zo'n 50 mijl zeilen naar Zakynthos, maar de voorspellingen zijn niet fantastisch en worden ook niet beter komende dagen/week. Er is erg weinig wind steeds. Toch kunnen we nog 30 mijlen heerlijk zeilen voordat het motorzeilen wordt. Met de laatste licht streepjes van de schemering komen we aan op Zakynthos. We laten het anker vallen en ruimen daarna zo snel mogelijk de boot op. Nederland speelt zo de eerste WK wedstrijd tegen Japan, dus dat willen we niet missen.
Wat we dan nog niet weten, erg onwetend van ons, is dat we ons gevestigd hebben in de baai met dé uitgaangsstrip van Zakynthos, wat dus zeker aan deze kant van het eiland een party eiland is 😅 Van de muziek hebben we die nacht niet zo veel last, want na een lange dag varen zijn we toch veel te moe. Wat wel jammer is, is dat er blijkbaar een groot aantal vakantievierende Nederlanders ergens op een terras ook de wedstrijd aan het kijken zijn. Met als gevolg dat we opeens luid gejuich horen. We snappen er niets van, de bal is ergens op een nietszeggende plek op het veld en er gebeurt vrij weinig. Tot ongeveer anderhalve minuut later Nederland toch richting het Japanse doel gaat en Big Virge de 1-0 maakt! Als we niet veel later een wat meer kreunend geluid horen weten we al ruim van te voren hoe laat het is, 1-1. We leven nog even op bij de 2-1, maar helaas het eindigt in een gelijkspel. Hoogste tijd om naar bed te gaan.
We hebben een goede nacht, ondanks de golven en achtergrond muziek (gedreun) van de strip, maar aangezien er nog wat meer wind aan komt besluiten we verder naar het westen te varen. We verplaatsen naar een eerste en uiteindelijk nog een tweede ankerplek, waar we best goed liggen. Het is maar voor een nachtje dus het is oke. Het is hier niet alleen de plek voor het uitgaansleven, maar toeristen kunnen hier ook motorbootjes huren waarmee ze op zoek naar schildpadden. Ze varen als malloten door de baai, maar zien waarschijnlijk geen schildpad. Volgens mij zijn die allemaal naar Kefalonia gevlucht, waar wij ze steeds in overvloed zagen.
De volgende dag gaan we naar Kefalonia. We dobberen langs de prachtige kust van Zakynthos met indrukwekkende rotskliffen en grotten . We zijn nog vroeg dus we hebben het rijk nog zo goed als voor ons alleen. Pas als we al bijna halverwege het eiland zijn komt de horde toeristen bootjes op gang. Als we Kefalonia naderen zien we Square One (met Harmen en zwager, maar helaas zonder Kiki) en de Noordster (Yolanda en Gerben) al liggen. Ons anker ligt nog maar net of we worden al bij de Noordster uitgenodigd voor een borrel. Het is meteen ouderwets gezellig en de tijd vliegt voorbij. We moeten ook nog wat eten, dus gaan we allemaal even terug naar ons eigen schip om wat lekker in elkaar te flansen en zien elkaar daarna weer bij de Noordster.
De volgende ochtend gaan de mannen speervissen. Harmen en Gerben hebben deze hobby ook net opgepakt en ze willen wel eens zien hoe Bart dat doet. Er zwemt helaas weinig, dus geen vangst vandaag. Daarna lichtten we alledrie ons anker. Square One gaat naar Zakynthos en wij varen met de Noordster naar Argostoli. Zij hebben wat problemen met de motor, dus wij blijven een beetje in de buurt mocht het nodig zijn. In het begin is er weinig wind, maar dan gaat het opeens flink waaien richting de 20 knopen. De wedstrijd is aan! We kunnen elkaar eerst goed volgen, maar na een tijdje hebben wij toch voordeel van onze schone onderkant waar de Noordster best wat aangroei heeft waardoor wij flink uitlopen 😏 Tijdens de strijd hebben we wel mooie fotos van elkaar kunnen maken.
In Argostoli blijven we een paar dagen liggen, waar we lekker boodschappen kunnen doen, wassen, maar het vooral ook gezellig hebben met de Noordster en ondertussen ook Luna die is gearriveerd. Ik besloot iedereen uit te nodigen voor zelfgemaakte roti bij ons aan boord. Ik heb gele linzen gevonden, maar de roti platen worden niet zo mooi dun, het is meer flatbread.. achja, volgende keer beter en het smaakt wel goed gelukkig 😃 Ons plan is eerst om de 21e in de ochtend de overtocht in te zetten richting Sicilië. Dan kunnen we de 20e Nederland-Zweden met elkaar ergens kijken. Maar, zoals gewoonlijk wijzigen onze plannen dagelijks, dus besluiten we in plaats daarvan de 20e s avonds al te vertrekken. Snel doen we de laatste boodschappen, kunnen we gelukkig nog even bij Square One langs voor een kopje thee en ook Kiki een knuffel te kunnen geven, maken we eten klaar voor onderweg en zeggen we Griekenland gedag met een laatste Gyros en Souvlaki. In de dinghy varen we langs de Luna die al klaar zitten, we gaan samen oversteken en zij zijn al klaar. Snel takelen we het motortje en de dinghy aan boord voordat we de motor starten en worden uitgezwaaid door de Noordster. Na 10 heerlijke maanden verlaten we Griekenland.Weiterlesen
Siracusa & Porto Palo di Capo Portessa⛵⚓
20.–27. Juni in Italien ⋅ ☀️ 27 °C
Zaterdagavond 20 juni vertrekken we om 19 uur uit de baai van Argostoli voor onze overtocht van mijl richting Siracusa (Sicilia) . De eerste paar mijl moeten we nog even op de motor, maar al vrij snel kunnen we meteen zeilen. Het is dan rond een uur of 21u, tijd om Nederland-Zweden aan te zetten! Gelukkig zijn we op tijd want voor we het weten schuift niemand minder dan Brobs de bal in het Zweedse doel, 1-0! We juichen hard en schreeuwen naar de Luna dat we voor staan. Zij zijn geen voetbal liefhebbers, en Thomas is Duits. Maar wij zijn enthousiast genoeg voor twee boten dus we blijven de score tot en met 5-1!!! met ze delen. Eerst kunnen we nog roepen, maar op een gegeven moment als de Nimrod als een raket richting Siracusa begint te schieten appen we de score updates door.
Het weervenster is niet fantastisch, maar we wagen het erop want de komende twee weken wordt het er niet beter op. We verwachtten dat we de tweede dag Perky erbij zullen moeten zetten. Maar deze eerste avond overtreft alle verwachtingen want we laten Griekenland in sneltreinvaart van 6-7 knopen achter ons. Met een rifje erin gaan we onze nacht in. Tijdens mijn eerste wacht zakt de wind naar 2 knopen rond 2 uur. Tussen 2 en 4 uur gaat Perky een paar keer aan en vervolgens weer uit. Vanaf 4 uur is het weer lekker zeilen. Er is niet veel wind 6-7 knopen, maar we gaan toch 3,5-4 knopen omdat de wind 60° binnenkomt. In de middag neemt de wind waar wat toe waardoor we tot nu toe een verbijsterend lekker zeiltocht hebben. Vooral ook omdat de zee ongelofelijk vlak is, het is net een spiegel. Na een heerlijk rustig dag en avond gaan we de nacht en daarmee onze wachten weer in.
Tijdens Bart wacht ziet hij in de verte de vele lichtjes van andere schepen, voornamelijk container schepen maar ook achter ons het lichtje van de Luna. Tijdens mijn opeenvolgende wacht gaat het weer wat minder waaien, maar we kunnen blijven zeilen en tijdens Bart's wacht daarop gaan we opeens weer als een speer met 6 knopen snelheid. Vanaf 14:30 hebben we nog maar 4-5 knopen wind en dobberen we langzaam rond. We besluiten op de Luna te wachten. Het idee was dat we samen zouden oversteken, maar onze snelheid en blijkbaar niet goed werkende marifoon hebben dat idee overboord gegooid. Als ze naast ons varen vertellen ze inderdaad dat ze ons een paar keer opgeroepen hebben, maar niets hoorden. Wij hebben ze inderdaad gehoord en ook gereageerd, maar we kunnen blijkbaar niet zo ver zenden. Ook ons uitgaande AIS signaal blijkt maar een paar mijl te werken, dat is niet goed, maar wel fijn om nu te weten!
We motoren een tijdje naast elkaar op de spiegel zee, kletsen over onze tocht tot nu toe en wij hijsen het Italiaanse gastenvlaggetje in het wind. Dan besluit de Luna wat meer gas te geven en langzaam verdwijnen ze steeds verder richting de horizon. Wij laten Perky zachtjes pruttelen terwijl we wachten tot de wind weer komt. We varen van plan om via de Starlink oceaan modus een nieuw weerbericht binnen te halen. Maar het inschakelen is niet goed gegaan, dus we moeten het doen met de enkele screenshots die we van te voren gemaakt hebben. Ook krijg ik heel eventjes internet onder de teen van Italië, waardoor we weten dat we als het goed is toch weer wat wind zouden moeten krijgen vannacht.
Vanaf een uur of 18:30 kunnen we af en toe weer een beetje zeilen, vanaf 21 uur wordt het beter, om 00:00 moet Perky weer aan, maar om 02:00 gaat Perky voor het laatst weer uit. We gaan maar een knoop of 2, komen nu onder Siracusa uit, maar we zeilen. Mijn gedachte is als we in één streep naar ons doel willen varen hadden we maar een motorboot moeten kopen 😉 Tijdens de laatste uren van mijn eerste wacht moet ik nog opkruisen, maar Bart kan weer koers Siracusa varen en krijgt op een gegeven moment zelfs 14 knopen wind waardoor we opeens weer 6,5 knoop snelheid hebben en nog maar 25 mijl van Siracusa af zijn. De laatste 25 en vooral de laatste 12 mijl waren puur genieten. Heerlijk windje van 12-14 knopen, snelheid van 6 plus en in het ochtendgloren zien we Siracuse steeds dichterbij komen en ontwaken. Na 3 nachten en twee dagen droppen we om 10:15 ons anker opnieuw in de baai van Siracusa.
Siracusa en dan met name het oude gedeelte Ortigia zijn prachtig. We hebben ontzettend genoten van Griekenland en de rijke historie, maar op de een of andere manier, zeker wat mij betreft vind ik het heerlijk om weer in Italië te zijn. De schoonheid van de Italiaanse architectuur, met haar imposante gebouwen, smalle straatjes en balkonnetjes spreekt mij toch meer aan. Die avond gaan we op Hollandse tijd, 18:30 samen met Luna op zoek naar birra e pizza, daar hebben we het al dagen over. Beide smaken heerlijk, maar nadat Bart en ik nog een klein rondje geflaneerd hebben is het de hoogste tijd om naar bed te gaan.
De volgende dag is het opnieuw feest, we gaan boodschappen doen in een Italiaanse Lidl!! Na de eerste schappen (maar wel heel belangrijke schappen: groente, fruit, noten, verse pasta en kazen) zit mijn mandje al vol dus hebben we nog een mandje nodig. Zo kunnen we de komende tijd wel weer vooruit. Ondertussen is Christoffer, één van onze Zweedse vrienden, ook gearriveerd dus is het opnieuw tijd voor pizza, deze keer bij ons aan boord nadat Bart ze heeft opgehaald. Christoffer gaat lekker op tijd naar bed terwijl wij nog even de stad in gaan voor een avondwandeling en Siciliaanse cannoli.
Overdag werken we en zoeken we naar nieuwe onderdelen om wat klusjes te kunnen doen. We willen naar Malta en daar zitten een aantal goede watersportwinkels. We zijn uitgenodigd bij de Luna voor een borrel, dus daar zeggen we geen nee tegen. We besluiten later nog even een ijsje en cannoli te scoren in de stad samen met Christoffer, die we onderweg oppikken. De volgende dag keren we het om en komt de Luna bij ons eten, maar ze kunnen niet te lang blijven want we moeten nog voetbal kijken 😉 Dat valt wel mee, dus we kletsen weer wat af en kijken daarna de niet zo denderende tweede helft van Noorwegen-Frankrijk.
We zijn van plan om morgen weer verder te varen naar Portopalo di Capo Passero om vanuit daar door te gaan naar Malta. We doen nog wat laatste boodschappen en maken de boot klaar voor vertrek. De volgende ochtend hebben we eerst belangrijke zaken te doen: Tunesië-Nederland terug kijken. Daarna liften we het anker, zwaaien Luna gedag en varen we naar Portopalo di Capo Passero. Er is niet veel wind maar we komen vooruit. Het plan is om hier te overnachten en dan morgen naar Malta te varen. Maar toch zien we voor het eten best wat wind en na het eten is er ook nog wel een windje. We zien dat Christoffer ondertussen ook hier vaart dus we besluiten om allebei naar Malta over te steken.Weiterlesen
Birzebbuggia
27. Juni–1. Juli in Malta ⋅ ☀️ 30 °C
We hebben denk ik nog nooit zo lang gedaan over 50 mijl 😅 De hele nacht gaan we maar zo'n 2,5-3 knopen, pas in de ochtend rond 08:30 gaan we richting de 4 knopen waardoor we uiteindelijk pas om 19 uur aankomen op Malta. Het helpt ook niet dat de ankerbaai die we bedacht hadden vol ligt met kleine bootjes waardoor we nog 10 mijl varen moeten dan gepland, maar we zijn op Malta!
We liggen uiteindelijk in de niet zo pittoreske baai van Birzebuggia. Het is klein plaatsje, maar met een flinke container haven. Het ene container schip dat binnenkomt is nog groter dan het andere. Wij zullen deze plek vooral om twee andere redenen onthouden. Ten eerste, als we een keertje s avonds op stap gaan, omdat het dan eindelijk een beetje is afgekoeld, belanden we in een groot bingo festijn 🤣 Er zitten ergens tussen de 100 en 200 mensen aan plastic tafeltjes en een mevrouw op een kruk met een microfoon neemt haar taak van het oplezen van de nummertjes van een schermpje (geen bingo rad) in zowel het Maltees als Engels, bloedserieus. We hebben het geluk om zelfs een ware bingo in levende lijven mee te maken, en er komen flink wat flappen op tafel! We snappen dat de mevrouw haar taak serieus neemt😉
Maar, wij zullen deze plek vooral onthouden als de plek waar we om 02:45 de wekker zetten, Bart vervolgens besloot om toch buiten te blijven slapen na een slechte nacht, ik in mijn eentje de eerste helft keek, Bart er vanaf de tweede helft bij kwam, we vlak voor de reguliere speeltijd heel verdrietig werden, de verlenging overleefden maar vervolgens dramatisch verloren na penalties van Marokko. Helaas, het WK voor het Nederlands elftal is van korte duur. Huilen! Snel door naar de volgende plek.Weiterlesen
Reisender😘