United States
Minneapolis

Discover travel destinations of travelers writing a travel journal on FindPenguins.
Travelers at this place
    • Day 9

      Game Day

      August 26, 2023 in the United States ⋅ ⛅ 24 °C

      Als heute morgen der Wecker klingelte, war ich gar nicht bereit aufzustehen. Aber nicht weil ich keine Lust hatte, sondern weil ich viel zu wenig Schlaf bekam. Trotzdem hüpfte ich nach einmal auf den snooze button drücken aus dem Bett und half Erica mit Papa die Sandwiches zu belegen. Nachdem wir zwei komplette Brote aufgebraucht hatten, packten wir alle Brote und noch mehr Snacks ein. Ich zog mich noch schnell um, bevor gegen kurz nach 8 die ersten eintrudelten und wir uns zwanzig Minuten später auf den Weg nach Minneapolis machten. Auf halbem Wege machten wir einen Stopp bei Anny, um sie abzuholen und schon mal die Sachen fürs Abendessen abzuladen. Nach einer Viertelstunde ging es allerdings schon weiter und wir kamen 1 1/2 Stunden vor Anpfiff im gebuchten Parkhaus an. Dort aßen wir erst einmal unsere Sandwiches und Kekse. Außerhalb des Parkhauses mussten wir nur den Menschenmassen folgen, um zum Stadium zu gelangen. Allein der Anblick des US Bank Stadiums brachte mir schon Gänsehaut und ich konnte es kaum erwarten reinzugehen.
      Ich hatte mir zwar gewünscht zu einem Vikings Game zu gehen, aber dass dies heute realisiert werden würde war für mich bis dahin immer noch kaum zu glauben. Während ich ja nicht so viel wie z.B Sina und Papa mit Fußball am Hut habe, fasziniert mich Football umso mehr. Zwar bin ich erst 2019 nach meinem ersten High School Game auf den Geschmack gekommen, jedoch versuche ich seitdem immer die Vikings zu verfolgen (ein anderes Team bot sich aufgrund meiner Familie hier auch nicht an hihi).
      Am Einlass ging alles ganz einfach und schnell, denn da wir keine Taschen mit hatten, mussten wir nur durch den Körperscanner laufen und die Tickets vorzeigen. Sina und ich hatten Glück, dass ich die beiden Tickets aus einer anderen Section auf dem Handy hatte und wir deshalb weiter unten, mit einem absolut tollen overview, sitzen konnten. Da es aber nur ein Pre Season Game und deshalb nicht alles ausverkauft war, konnten wenigstens Dirk und Tyler in der zweiten Halbzeit noch zu uns nach unten kommen. Kurz nachdem wir saßen, liefen erst die Arizona Cardinals auf und dann mit großer Show auch die Vikings. Die erste Halbzeit lief super für die Vikings und wir lagen 11 Punkte vorne. In der halftime show gab es dann eine kleine Einlage mit Hunden, die Tricks und einer Frisbee hinterherspringen konnten. Leider lief die zweite Halbzeit richtig blöd und wir verloren mit einem Punkt Unterschied. Nach dem Spiel liefen wir noch etwas durch Minneapolis und guckten uns den Mississippi inklusive Damm an. Zurück am Auto gab es erneut Snacks und kühle Getränke. Wieder auf dem Weg zu Anny, hielten wir bei Cabelas, die Hunting, Fishing und Camping Kleidung und Zubehör hatten. Abschließend aßen wir bei Anny Tacos und Wraps und Dirk, Ian, Tyler, Sina und ich tackelten uns gegenseitig im mit Teppich ausgelegtem Untergeschoss, weshalb ich mittlerweile mit Rückenschmerzen herumlaufe, upsi. Nun sind wir seit 9.30pm wieder zu Hause und machen uns bald auch fertig fürs Bett, da wir morgen nach Pierz zur Parade fahren, wo Maddy als Dairy Princess dabei ist.
      Read more

    • Day 45

      Stockholm-Minneapolis

      June 16, 2023 in the United States ⋅ ☀️ 24 °C

      Mit selbstgemachtem Jogurt und Müsli in den Tag gestartet. Gleich den Hügel den ich mich gestern hoch gequält habe wieder runtergeknallt. Paar weitere kamen heute noch, aber nix über 150 Höhenmeter Anstieg.
      Viel Straße gefahren aber immer mit Seitenstreifen.
      Die letzten km wieder am Mississippi entlang. Mein heutiger Host ist Tyler. Er wohnt in einem Hochhaus mit großer Dachterrasse auf der ein Pool und Grillbereich ist. Auch die Aussicht ist ganz nett. Jetzt erkundige ich noch ein bisschen die Stadt. Paar Tage mache ich hier Pause und rüste mich gut für die kommenden 1000km, die Badlands.
      Read more

    • Day 25

      The Voice (Mavis Staples)

      August 3, 2022 in the United States ⋅ ☀️ 29 °C

      Let me hear your voice! 

      Op vele manieren was dat het thema van onze laatste dag in de VS. Morgen wordt het opruimen, schoonmaken, Uber appen en lang vliegen: van Minneapolis naar Chicago, van Chicago naar Brussel en vanaf daar rijden we naar huis.

      Vandaag dus een beetje een lummeldagje. Fiets gepakt en naar downtown gefietst. Minneapolis heeft wel een echt stadscentrum, maar het is alles behalve een winkelcentrum. Er is veel business en veel horeca, clubs, showgirls en een Warehouseditrict met veel mooie gebouwen.  De Minesota Twins spelen weer, dus op het plein voor het Targetstadion was het gezellig druk met families die naar "The Game" gaan. Maar leuk winkelen in de stad kennen ze hier niet.

      Lunchen doen we in een grote industriële hal die is aangekleed als een vissersloods, Smack Shack. Veel kreeft, mosselen, clamchowder, rivierkreeft en grote garnalen. Allemaal lekker dus. Daar mijmeren we een beetje over de afgelopen 4 weken. Het beeld dat in Nederland ontstaat (en misschien ook wel zo is) is dat Amerika naar rechts opschuift, waar groepen worden gemarginaliseerd, de leugen en de fantoomwerkelijkheid regeert, waar vrouwen en andere groepen aan de kant worden gedrukt en de rechtse conservatieve gekte de overhand heeft. Beetje het beeld wat we nu ook zien in Nederland.

      Maar sinds we hier zijn valt toch op hoeveel mensen zich openlijk uitspreken tegen die ontwikkeling. In honderden (misschien wel duizenden) tuinen, op bijna elke gebouw, in elke winkel en bij elk bedrijf spreekt men zich openlijk uit voor een samenleving waarin iedereen mag meedoen, waarin kleurverschil geen probleem zou moeten zijn, waarin de vrouwenrechten (op bijvoorbeeld abortus) niet geschonden worden. Het aantal biologische en vegetarische restaurants en winkels wat we zij tegen gekomen is niet te tellen. En die groep verheft zijn stem. Zoals in Nederland de rechtse-FVD-PVV-Argo-maffia het land vol hangt met omgekeerde vlaggen om te laten zien dat het alleen om hun zelf  gaat, op die zelfde schaal hangen hier de "Black Lives Matter"-bordjes en de regenboogvlaggen in tuinen, aan winkels , aan flats, op auto's en zelfs bij kerken. Het het zal ongetwijfeld mijn eigen bias zijn (en ook de keuze die wij maken voor streken en steden), maar het valt wel op. En niemand trekt de bordjes uit de tuin of haalt de vlaggen weg. Daar gaat toch net een iets positievere uitstraling van uit dan een bult stront op de snelweg en een omgekeerde Nederlandse NSB vlag aan je boerderij. Misschien een tip voor ons zelf....laat je horen aan de andere kant....(maar ik weet niet zeker of dat nog kan of dat ik zelf misschien ook wel bang zou zijn voor een steen door de ruit of een bult hooi voor de deur).

      Misschien is het een beetje wishfull thinking van mij, maar ergens hoop  ik dat het land waar ik zo graag doorheen reis, toch de goede afslag zal kiezen.

      Er was nog een Voice...The Voice. De huiseigenaar wilde een gunst van ons (na alles wat ze ons had gegeven en gegund, kon het niet snel teveel zijn). Maandag zou er een groepje muzikanten uit Nashville komen in ons huis (verdieping lager) en dat zou wat geluidsoverlast kunnen geven (muziek) en ze hadden ons internet nodig, want er zou een live-uitzending zijn op Facebook. Of dat oké is? Oh ja, en ze waren "in Town" vanwege een optreden. Oh ja en hij (Sawyer Fredericks) heeft The Voice gewonnen. Beetje grappend zeggen wij, geen probleem....als we vrij kaartjes krijgen. Geregeld.

      Vanavond reizen we dus af naar het concert in The Cedar, een wijk aan de Mississippi, net even buiten het centrum. We mogen de auto van de huisbaas weer mee. We komen de wijk inrijden en ineens staat de straat vol met Somalische vrouwen met hoofddoekjes en niqaabs. De wijk doet een beetje shabby aan. We parkeren op een stuk verrot asfalt dat als publieke parkeerplaats dienst doet. Wel betalen graag. Theater "The Cedar" blijkt een plaatselijk theatertje gerund door vrijwilligers, gesteund door de belastingbetaler en wat culturele weldoeners. De zaal oogt als een verbouwde verbouwde gymzaal met een antiek houden vloer. We moeten bij de ingang een mondkapje op, onze ID laten zien en onze Covidprikken kunnen aantonen (ze vinden onze Covid-app "so cut"). Waren we al weer vergeten, dat dat bestond. In de zaal staan 12 rijen met beige metalen klapstoeltje opgesteld. Ze vullen ongeveer de helft van de ruimte. Zo'n 250 stoeltjes. Nog niet de helft daarvan is gevuld. Jennifer Knapp doet het voorprogramma. Een zangeres uit Nashville die ooit begon als religieuze zangeres, uit de kast kwam en nu in die scene een fanbase heeft die behoorlijk idolaat van haar (en haar strijd voor de lhgbti+ belangen) zijn.  Als Jennifer klaar is (fijne stem, beetje flauwe nummers) vertrekken alle aanhangers van Jennifer en blijft er een kleine 40 man/vrouw over. Het winnen van de Voice is net als Nederland dus geen enkele garantie op enorm succes. En eigenlijk laat Sawyer in 90 minuten precies zien waarom het bijna altijd mis gaat met Voice-winnaars. Hij heeft een fantastisch flexibele stem met veel blues/soul, speelt weergaloos fingerpicking gitaar, heeft een lekker band (met een heel erg fijne drummer).......maar de liedjes....allemaal (op 2 of 3 na) net niet. Hij moet daarom zich net iets te veel aanstellen in zijn zang om het echt te laten lijken. Maar hé, wie ben ik....hij heeft wel de Voice gewone (en Pharell heeft hem gecoached). Maar leuke avond was het wel.

      En dan nog één Voice.....mijn schone kleren zijn op. Ik heb nog één broek, één paar sokken, één onderbroek schoon. Het laatste schone shirt wat ik heb kocht ik in Madison, na het concert van DE stem van deze vakantie......mijn eigen rode shirt van Mavis.....Mavis Staples....de schat....luister vooral naar haar "The Voice".

      Dit was de laatste. Was weer leuk om elke dag mijn samenvatting van de dag met jullie te delen. Tot snel.

      Bertjan
      Read more

    • Day 24

      B movie boxcar blues (Delbert Mcclinton)

      August 2, 2022 in the United States ⋅ ☀️ 32 °C

      Als je er een beetje op let, zien veel dagelijkse scenes in Amerika er uit als kort clipjes uit speelfilm of tv serie. Het zal ongetwijfeld komen omdat we zoveel Amerikaanse tv- en bioscoopfilms gezien hebben. Ik kan er altijd wel van genieten en het liefst het een beetje observeren. Ik zal je paar scenes van vandaag proberen te beschrijven.

      Scene 1 (beetje Desperate Housewives/Sex in de City): Erica en ik gaan een groot gedeelte van de Grand Rounds fietsen. We mogen de fietsen van de huisbaas gebruiken. Minneapolis heeft een prachtig fietsnetwerk om en door de stad. Totaal is de Grand Routes iets van 90 kilometer. Wij fietsen er vandaag 45. T'is minimaal dertig graden. De fietsroute gaat langs zeven grote meren die aan de zuidkant van Minneapolis liggen. Bij één van die meertjes stoppen we voor een bekertje koffie. Terwijl we daar zitten komt er een man in sportkleding aanlopen met zeker acht grote honden bij zich, type Labradoodle. Hij laat de honden allemaal liggen. Doet verder niks. Dan kom er van links nog een vrouw in sportkleding met zeven grote honden aanlopen. Zij voegt zich zonder echt te groeten bij de man en zijn honden. Ik denk, dat is veel. En maak een foto.

      Dan komt er van rechtst een jonge man met petje aanlopen, met om hem heen nog negen grote honden. Ook die gaan zonder veel woorden en tumult bij de andere vijftien honden liggen. Twee minuten later komt er van rechts een jonge vrouw aanlopen met nog eens zeven grote honden. Ook zij zegt nauwelijks iets tegen de ander vrouw en mannen. En ook die honden gaan rustig liggen. Eenentwintig honden liggen in de hitte op de stoep. Terwijl de honden daar liggen joggen er tientallen vrouwen van in de 40 met hun airpodjes in de oren, in strak getrokken joggingbroekjes en vrolijk gekleurde hesjes onverstoorbaar langs de honden. Behalve twee heel kleine kinderen kijkt niemand er naar. Niemand.

      Scene 2 (beetje Hill Street Blues): We moeten met de fiets de Green Midway op. Een oude spoorlijn van oost naar west Minneapolis die is verbouwd tot vrij fietspad van ca 10 kilometer. Het pad ligt verlaagd in het landschap. Je kan zo lekker doorfietsen en het is heerlijk rustig.

      Bij één van de ramp/afritten van de gewone weg naar beneden is op een vervallen industrieterrein tussen twee verlaten panden een tentenkamp gebouwd. Tent aan tent staan er wel 30 kleine , veelal kapotte, tentjes met een berg rotzooi er omheen. De kleding hangt aan de scheerlijnen tussen de tenten. De fietspaden rond het tentenkamp zijn bezaaid met glas van gebroken drankflessen. Tegen de muur van één van de panden zit een man, een vrouw en 2 kinderen op 2 velgen van oude auto's en een totaal verweerd smerig bankstel. Er is een vuur gemaakt in een gat in de oprit van de oude garage. Op het vuur ligt een metalen rek uit een oude koelkast. Met de klep open staat er een redelijk verzorgde pick-up truck met zijn bak richting het vuur geparkeerd. Achterop de klep en op het rooster op het vuur liggen grote stukken vlees en maiskolfen. Een grote zwarte man, net gekleed, stapt uit de pickuptruck. Op de deur van de zwarte pickup-truck staat het logo van een kerkgemeenschap die voedselhulp verleent aan daklozen.

      Scenes 3 (beetje The Wire): Na het fietsen komen we totaal bezweet aan. Even douchen. Helpt niet heel veel want het is inmiddels 35 graden in het huis. Een beetje opgefrist pakken we de fiets. We gaan Down Town lekker Cajun eten. Traktatie van m'n moeder. Het zou vandaag de 85e verjaardag van mijn vader zijn geweest. Vandaar. We dalen af op Avenue één Noord en moeten deze volgen tot aan de Mississippi. Op de kruising 5 moeten we even stoppen. Aan vier kanten van de kruising staan panden van donkerbruin baksteen. De voordeuren liggen iets verhoogd, zodat je altijd een trapje op moet om in het portiek te komen. Uit de wit geschilferde verrotte kozijnen hangen op gevaarlijke wijzen allemaal oude metalen airconditionings. Grauwe gordijnen en oude kranten dekken de ramen af. Oude lappen maken de kieren tussen de airco en het raamkozijn dicht. Links zit een oude zwarte vrouw op een roze plastic klapstoeltje voor de treden van haar portiekje op de stoep in de zon. Naast haar een oude karaokeset uit 1985 waaruit vervormde soulmuziek schalt. Van rechts steekt een jonge dunne man over, in de dertig, broek zo laag op de heupen dat zijn gehele grijze merkonderbroek zichtbaar is, maakt grote passen waarbij hij na elke pas een beetje omhoog veert, grauw geworden wit t-shirt aan, hard mee-rappend met een muziekje op zijn witte Beats-koptelefoon. Van links komt een oude zwarte Lincoln LS. De linker voorkant ligt er helemaal af en je kijkt rechtstreeks de motorkap in. Bij de ronde achetrwielkappen kijk je dwars door de roestplekken heen. Met de ramen open zit er een slanke zwarte vrouw van in de 40 achter het stuur, sigaret in 1 mondhoek, linker arm aan het stuur en met de rechter arm hevig haar wapperend met een folder van een supermarkt alsof het een Spaanse flamenco waaier is, om de hitte uit haar aicroloze barrel te drijven.

      Scene 4 (beetje NCIS): We rijden op de fiets Downtown in. Bij de ingang van de metro is het druk aan voetgangers. Een block verder is het bezaaid met politieauto's met allemaal hun zwaailichten een en is de weg versperd met gele linten. We fietsen er via de stoep om heen. Op de kruising met Washingtonstreet moeten we wachten op voetgangerslichten. Een ietwat vervromfraaide non van een jaar of 65 en nog geen één meter vijfenzestig groot spreekt ons aan. "Where's Third street?" Onze eerste reactie is natuurlijk: "we kennen de weg hier ook niet mevrouw, we zijn vreemdelingen" "Cause there is a woman murderd with a gun in the metrostation on 4th street and now the metro is not running" zegt ze op rustige toon, alsof dagelijks werk is. Als dit first street is, dan kan third street hooguit twee blokken verder zijn. We wijzen haar de weg. Zij loopt sloffend door. Wij fietsen onze laatste meters naar naar J.J. Hoyt's superclub. Er is inderdaad iemand vermoord in de metro lezen we op twitter (en zien gelijk op twitter dat het hier elke dag wel een keer gebeurt), 150 meter naast het basebalstadion waar op dat moment de Detroit Tigers tegen de Minnesota Twins spelen en de non is op weg naar haar afspraak (zou ze wat met de moord te maken hebben...nanunanunanu)

      Scene 5 (beetje Cheers): Beetje later dan gereserveerd komen we aan bij J.J. Hoyt's superclub. Er is daarom geen plek meer voor ons in het restaurantdeel, dus we krijgen een booth tegen de bar aan. De bar in van donkerbruin hout (het hele cafe trouwens) met aan de muur diverse gouden plakketten, onderscheidingen, foto's van bekende Amerikanen die bar bezochten, krantenknipsel over de bar en sportprijzen. Boven de bar is een rek met drank en een doorkijk naar het restaurantdeel. Boven de bar hangen twee televisies, uiteraard met de wedstrijd Detroit Tigers tegen de Minnesota Twins aan. Op de vloer liggen zwart-wit geblokt tegels en in het systeemplafond zitten goudkleurige platen met ornamenten. Aan het puntje van de bar zit een wat dikkige zestiger i met zijn polo in zijn beige broek gestopt, met een kunstbeen (beetje Norm Peterson). Achter de bar staat een jonge sportieve man met een goed bos haar (beetje Sam Malone). De serveerster is een vrouw met duidelijk Italiaanse roots en een mooie bos met krullen (beetje Carla Torelli). "Norm" geeft een teken aan "Sam" en die schenkt hem zijn favoriete drankje in. Er komt een zwarte man binnen die "Norm" begroet door een klap op zijn schouders. Norm reageert amper. Man draagt een shirt van een Amazon-bezorgdienst (beetje Cliff Clavin). Er komt een lange grijze man binnen. Hij begroet "Norm" hartelijk en krijgt een hug terug. Hij tikt "Cliff" op de schouder als begroeting en bestelt bij Sam een Cocktail, Limoncello Vodka Collins (een beetje Frazier). "Frazier" maakt een grap. "Norm" en "Sam" moeten er hard op lachen. "Cliff" kijkt een beetje alsof hij de grap niet begrijpt.

      Ik wil maar zeggen.....net als in de film.

      Morgen onze laatste (volle) dag in de VS. Temperatuur gaat gelukkig iets om laag.....

      Tot morgen
      Read more

    • Day 22

      Skyway (The Replacements)

      July 31, 2022 in the United States ⋅ ⛅ 29 °C

      SKYWAY (THE REPLACEMENTS)

      Meloen op, roerei op, weg oversteken en voilà, we staan midden tussen de schone kunsten. Twee en half uur lang slenteren we, met misschien nog 20 gelijkgestemden, door het enorme MIA (Minneapolis Institute of Arts). De eerste verdieping helemaal vol allerlei voorwerpen en kunst uit Azie, Afrika, ZuidAmerika, de tweede verdieping de schilderkunst. Van oud naar nieuw, van Van Ruysdael tot Mondriaan. Met een indrukwekkende collectie Hollandse meesters. Van alle oude meesters kan in dit museum wel eens de helft Nederlands zijn (en dan tel ik de speciale tentoonstelling over van Gogh nog niet eens mee). Lekker om zo op een zondagochtend doorheen te wandelen. En da's het mooie, je mag het allemaal gratis bekijken. Al vaker gezien in de States. Het hele (Nederlandse) idee dat de Amerikanen zulke cultuurbarbaren zijn heb ik nooit helemaal begrepen. Als er één land is dat trots is op zijn historie en cultuur, dan zijn het de Amerikanen wel. Ze koesteren die. Elke plekje waar maar een cultureel fenomeen zijn voetsporen heeft, wordt gekoesterd en bewaakt. En dit soort grote musea zijn niet zelden gratis en voor niets toegankelijk. Mooi toch. Kan iedereen ervan genieten.

      Op advies van de huiseigenaar eten we tussen de middag bij Pha Hoa, een Vietnamees. We lopen de straat uit, steken "Eat Street" (Nicolett Avenue) over. Er ligt een hobbelige slecht geasfalteerde parkeerplaats. Aan het einde van de parkeerplaats staat een grijsbakstenen gebouwtje met blauwe luifels. Het deels vergane lichtbord geeft aan dat er een nagelsalon zit en daarnaast met grote krulletters: Pha Hoa Noodles Soup. Het blijkt een ketenrestaurant, met in elke grote Amerikaanse stad 1 vestiging en daarnaast vestigingen in Hong Kong, China, Korea, Canada. Begonnen als een eettentje van een gevluchte Vietnamees.

      De binnenkomst is in een soort van voorportaal wat bijna van ellende uit elkaar valt. Een paar met metaal omlijste glazen deuren geven toegang tot het restaurant. De inrichting van het restaurant laat zich het beste omschrijven als een unieke mix tussen een openbaar toilet, een sprookjesgrot en een voorraadkast. Achteruit de zaak wordt ons vanachter een mondkapje toegeschreeuwd: "Two? Just take a booth" Op tafel staan een serie sauzen, potje sambal, pot met suiker, 20 soeplepels opgestapeld en een houder voor 30 Chopsicks. Elk mondje van de sausproductie laat zien dat hier vandaag al mensen uit hebben gebruikt. "Je zou er uit jezelf niet heen gaan" mompelt Erica. De menukaart is 2 kantjes A4 met redelijk basic beschrijvingen van voor ons onbekende gerechten.

      Erica bestelt een Banh Mi Bi. "You don't like that" zegt de ober (Mocht je meelezen Andre....daar is ie weer). Erica kijkt hem ongelovig aan. "You don't want that" zegt hij nogmaals. "Is-a pig-skin", gebakken varkenshuid. Erica kiest heel wijs voor een broodje kip. Ik bestel een Phở noodle soup. Moet goed zijn, waarom zou het restaurant anders Pha Hoa Noodlessoup heten. De ober loopt weg. Er komt een meisje terug en zet een bordje taugé, limoen, groene peper en munt op tafel. Zonder uitleg. 10 munten later komt er een mooie grote kom heerlijke bouillon, met rubberig gehakt, mie en uien. Tauge, munt, peper en limoen er maar in. Heerlijk. Broodje was ook lekker.

      Minneapolis is, behalve de stad van George Floyd, natuurlijk vooral de stad van Prince. Hij is alom aanwezig in de stad. Gisteren bezochten we al "Electric Fetus", een gigantische platenzaak (nog steeds platen) in een oud pakhuis. Prince heeft daar in zijn jonge jaren (zo gaat de legende) uren doorgebracht op zoek naar obscure Jazz en Funk platen. Nu gaat we lopend de stad in om Minneapolis een beetje te verkennen en proberen onderweg wat Prince highlights mee te pakken. Hoogtepunt is natuur de club "First Avenue" waar hij veel speelde, maar vooral bekend is geworden om de opnames van de optredens uit Purple Rain.

      De club heeft de gewoonte om elke stermuzikant die daar optreedt in een ster op de buitenmuur te vereeuwigen. De muren hangen vol met alle grote namen uit de recente muziekgeschiedenis. Zwarte muur met witte sterren. En er is 1 gouden ster..., natuurlijk voor Prince. Aan de overkant van de straat een enorme prachtige schildering op de muur met zijn beeltenissen.IMG_3143

      De stad is, behalve bezaaid met zwerversjunks, alcoholisten en malloten, redelijk leeg. 'T is zondag en blijkbaar geen dag om de stad in te gaan. Boven ons lopen voordurend overdekte wandelpaden, van het ene gebouw naar het andere. Zogenaamde Skywalks. Ze zijn bedoeld om de voetganger zo een prettige winkelervaring te geven, of het nu koud (want verwarmd) of bloedheet (want gekoeld) is. Dus naast het grote netwerk aan fietspaden hier, ook zomaar aandacht voor de voetganger. Wij lopen toch liever op de warme straat.

      We lopen terug naar ons huis, nog een keer 7 kilometer en komen onderweg in een prachtige tuin met enorme moderne beelden. En wederom: toegang gratis. In het gras maakt een bruidspaar foto's met de familie, met op de achtergrond de iconische "kers op de lepel". Ze vergeten de bruidsmeisjes. Die zitten met hun mooie witte jurkjes en gevlochten haar met kraaltjes uitgeteld op de spierwitte stoelen die her en der in het park staan.

      Morgen wijden we onze dag geheel aan Prince en duiken we in zijn studio, Paisley Park. Nu nog maar even een paar deuntjes van hem luisteren.

      Tot morgen.
      Read more

    • Day 5

      Day 6: Minneapolis (Gluek's)

      June 19, 2015 in the United States ⋅ ☀️ 23 °C

      The state of Minnesota is known for having a huge German (and Swedish) population. It's only logical that I try the local cuisine with Hofbräu-Weiss beer, pretzel and spaetzle (mac'n cheese), hehe. Enjoy!Read more

    • Day 4

      Day 5: Minneapolis (Downtown)

      June 18, 2015 in the United States ⋅ ⛅ 23 °C

      Just tried a fondue in the Melting Pot restaurant. Like expected the fondue was served as an appetizer only. Additionally they forgot to put Kirsch into the fondue. Guess I stick with (veggie) burgers here in the US. ;-)
      Staying in the local Hilton Hotel for 2 nights...found a very cheap offer! Certainly different price than during main season!
      Read more

    • Day 15

      The Gopher State Blog- USA-Reise1 Tag 15

      July 28, 2012 in the United States ⋅ ⛅ 28 °C

      Hey Guys, its me, Bensen!
      Hope you are enjoying your weekend. Our last full day here was just awsome. We slept to 10am, and than sat down for a little breakfest with Tim, the oldest of Carols children. It was realy nice, Carol made eggbags for us. We just chilled a little bit to 12 pm, when Nathan came over to pick us up for a special guided tour to Minneapolis. So after showing him the pictures of our Lake Superior trip, we just got on the road.
      In Minneapolis, we first went to a sculpture park, with a lot of cool stuff and a sculpture called "Spoonbridge and Cherry". It was al little bit difficult for David to figure out the spoon for a while.^^
      Then we walked into the town - "the town of lakes and parks". And thats true. A lot of green, and a lot of water, surrounded by wonderful big american houses. So we ambled trough the streets of downtown, watching the skyscrapers and little streets. Really Beautiful.

      Minneapolis has a walkway system over the streets, connecting the houses. So if its cold in winter, you do not have to leave the building at all. After Crossing the Missisippi, we ate lunch at the "Wilde Roast Cafe". Very delicious, Nathan really knows where the good stuff is. So we went on, back to downtown over the old stone arch bridge, enjoying the view over the skyline and the old mills of Minneapolis.

      After visiting the observation decks of the Guthrie Theatre, we walked back to the car and passed the town hall and the new baseball stadium.
      Than Nathan showed us Uptown and the three biggest lakes by car. We returned at 7pm, where we had to say good bye to our guide. Thank you very much for that great day!! After our pork-bun-bbqsauce supper, we went over once again to the house with the pool and the hot tub. Just awesome. We played cards and teached Stephen some german card games, went swimming in the pool, and laughed a lot. Sleeping time was at nearly 5am. But our last evening here needed to be celebrated.
      So the day of leaving is here, one more blog will follow.
      Bye Bye, hug you!
      Read more

    • Day 63

      Minneapolis

      August 6, 2016 in the United States ⋅ 🌙 20 °C

      Hello again :)

      Hier kommt der dritte Eintrag und der letzte für die Reise :)

      Donnerstag, 04.08:
      Nachdem wir am Donnerstag sicher gelandet sind, haben wir uns mal wieder mit der Tram aufgemacht zum Hotel. Hier konnten wir zum Glück gleich einchecken und haben unser Zimmer auch gleich bekommen. Nachdem wir das also hatten, haben wir uns erstmal wieder frisch gemacht :) So ein Flug ist doch was anstrengendes :) Wir sind dann also mittags erst los gegangen und haben die Mall of America angeschaut. Unser Hotel hatte einen direkten Zugang zu der Mall :D Ja wir sind eindeutig cool :) Das Zimmer war übrigens auch sehr schön und sehr groß :) Also das Geld auf jeden Fall wert. Die Mall ist so riesig und mitten in der Mall gibt es einen Vergnügungspark :) Also mit Achterbahn und alles :) Und unter der Mall gibt's ein Sealife :) Es ist schon krass sowas zu sehen :D Und wie groß die Mall sonst war und wie viele Läden es gab :D Echt beeindruckend :) Und bevor ihr die Hände über dem Kopf zusammenschlagt, NEIN ich habe nichts gekauft und mein Geld ist noch sicher auf der Bank, wo es keine Zinsen bringt :D hahaha :D Naja, ich war einfach nicht in Shopping Laune :) Abends sind wir noch Sushi Essen gegangen, also ich hatte Sushi :) Es war sehr lecker :)

      Freitag, 05.08:
      Am Freitag haben wir uns dann nach Downtown Minneapolis aufgemacht und dort die erste Basilika in Amerika angeschaut. Danach wollten wir einen Park anschauen mit Skulpturen drin, aber der wird gerade neu gestaltet und deshalb war da nur Baustelle. Deshalb sind wir dann in den Minnehaha Park (Ja der Park heißt wirklich so) gefahren und haben uns dort den Wasserfall angeschaut und waren auch am Mississippi River :) Danach gings wieder heim und dann abends nochmal ein wenig in die Mall :D

      Samstag, 06.08:
      Heute war der Tag des Rückfluges :) Alles ist super gelaufen und ich bin um 09:16 sicher gelandet :)

      Ich hoffe ihr habt die Erzählungen genossen, auch wenn es eher sporadisch war :D Aber kann ja hier kein Buch schreiben :) Ich mache noch einen Blog als Resumee :D Ob sich das Lesen lohnt weiß ich nicht, aber ihr könnt es ja ausprobieren :)

      Ich hab euch lieb und passt auf euch auf :)
      Read more

    • Day 79

      Guthrie theater

      October 21, 2015 in the United States ⋅ 🌙 8 °C

      After we finish making bbq, Lana and I head downtown so she can show me the view from the Guthrie. It obviously doesn't compare to the view in Chicago, but the building was pretty cool and she was so excited to show me around. It was a fun tour around and we talked about so many different things.Read more

    You might also know this place by the following names:

    Minneapolis, مينيابولس, Горад Мінеапаліс, Минеаполис, মিনিয়াপোলিস, Μινεάπολη, Mineápolis, مینیاپولیس, મિનેપોલિસ, Mìn-nì-â-pô-li-sṳ̂, Mineapoli, מיניאפוליס, मिनियापोलिस, Մինեապոլիս, MSP, ミネアポリス, მინეაპოლისი, Миннеаполис, ಮಿನ್ನಿಯಾಪೋಲಿಸ್, 미니애폴리스, Mineapolis, Mineapolisa, 明尼阿波利斯, मिनीयापोलिस, Minneapòlis, 55401, மினியாப்பொலிஸ், మిన్నియాపోలిస్, มินนีแอโพลิส, Minyapolis, Minnéapolis, Міннеаполіс, منیاپولس, 明尼亞波利斯

    Join us:

    FindPenguins for iOSFindPenguins for Android