Chile
Coquimbo

Here you’ll find travel reports about Coquimbo. Discover travel destinations in Chile of travelers writing a travel blog on FindPenguins.

82 travelers at this place:

  • Day377

    Ausflug mit Erick

    February 17 in Chile ⋅ ☀️ 16 °C

    Wir stehen auf einer Wiese an der Grenze zwischen Argentinien und Chile auf etwas über 3'000 Meter über Meer, von links kommen zwei Männer im Poncho auf dem Pferd, während die Kamera auf einen als Frau verkleideten Mann gerichtet ist. Wir schauen uns lachend an und fragen uns, wo wir hier wohl wieder gelandet sind.😉

    Eigentlich sind wir nach Illapel gekommen, um den Chinchilla Nationalpark (welcher den letzten freilebenden Langschwanzchinchillas Schutz bietet) zu besuchen. Aber unser Host Erick meinte, der sei langweilig und wir sollen stattdessen mit ihm auf einen Markt in den Bergen kommen, er müsse jemanden dorthin fahren. Bei einem solchen Angebot, überlegten wir natürlich nicht lange.

    Am nächsten Morgen ging es los. Es kam noch ein weiterer Gast des Hostels und Kameramann Nico mit. Von Illapel (300 M.ü.M.) bis zu einem Berg in den Anden an der argentinischen Grenze (3'000 M.ü.M.) hat man etwa zwei Stunden. Mittendrin wird die Strasse einspurig, auf der einen Seite ist der Berg, auf der anderen geht es steil hinab. Zum Glück ist Erick ein erfahrener Fahrer auf solchen Strecken, ist er doch mehrmals bei der berühmten Dakar Rally durch die Wüste mitgefahren.

    Beim Marktplatz angekommen, warteten schon viele Esel, vollbepackt mit Holzkisten. Die argentinischen Bergleute kommen hier her, um ihren Käse gegen andere Lebensmittel wie Mehl, Früchte, Gemüse, usw. zu tauschen. Die Chilenen verkaufen dann den Käse im Tal unten gewinnbringend weiter. Es gibt sogar ein Restaurant, das eigens für den Markt eingerichtet wurde.

    Mit Nico ging es dann auf einen kleine Wanderung, den Berg hinauf (gar nicht so einfach auf 3'000 Meter, aber wir sind ja schon ein bisschen geübt darin😄). Oben angekommen ging dann plötzlich das Schauspiel los und wir waren mittendrin und wussten nicht so recht, ob wir jetzt aus dem Weg müssen oder ob wir die Statisten für den Film sind. Obwohl wir nicht sehr viel verstanden haben, waren ihre schauspielerischen Einlagen sehr lustig.

    Wieder unten, erfuhren wir dann, dass der Kurzfilm fürs Fernsehen gedreht worden ist. Die 700-jährige Tradition des Tauschhandels ist nämlich vom Aussterben bedroht. Die Händler sind auf die Idee gekommen, sie könnten ja ihren Käse auch im Internet verkaufen. Um dies zu verhindern, versucht man jetzt mit kleinen Beiträgen im Fernsehen, die Tradition zu bewahren und auch Touristen anzulocken, die sich den Markt ansehen möchten (wir sind jetzt also Botschafter).

    Das Erlebnis war wirklich einmalig und wir hoffen, dass diese Tradition noch lange aufrecht erhalten bleibt. Darüber wird sicher auch die neue Generation der Händler entscheiden, wie beispielsweise die kleine Carolina. Das Mädchen ist an diesem Tag mit ihrem Vater zum Markt gekommen. 5 Stunden waren die beiden auf dem Pferd unterwegs, bis sie beim Markt angekommen sind und 5 weitere Stunden standen ihnen für den Rückweg bevor.😳
    Read more

  • Day10

    Pisco Elqui (Chile)

    October 1, 2018 in Chile ⋅ ⛅ 14 °C

    Ich bin zurück in der Zivilisation! 🖐
    Die letzten 2 Tage habe ich mitten in den Anden verbracht! Man sagte mir: steig einfach in den Bus und fahr 2 Stunden Richtung Berge! Gesagt, getan! Mitten im Nirgendwo ist der perfekte Ort für Aussteiger: ein paar Busse am Tag, kein Internet, viel Sonne und der wohl klarste Sternenhimmel, den ich je gesehen habe! Atemberaubend...

    Im kleinen Ort Pisco Elqui, der von meinem Hostel nochmal 30 Minuten entfernt war, gibt es unendliche Weinanbaugebiete und lauter selbst gemachte Dinge! Da ich gelesen habe, dass es nachts sehr kalt wird, hab ich mich hier auch mal mit einer Mütze eingedeckt! Tagsüber strahlender Sonnenschein und um die 35 Grad, nachts tatsächlich minus 4 Grad! Klar, dass ich mir da eine Erkältung mitnehme...aber es war wunderschön und mal was ganz neues für mich, wenn man zum entspannen gezwungen wird 🙈 die Leute im Hostel haben mir gesagt, ich soll nicht so deutsch sein, es gibt hier draußen keinen Plan! 😂
    Read more

  • Day192

    Reserva nacional pinguino de humboldt

    February 11 in Chile ⋅ ⛅ 19 °C

    Üses Tagesziel: ehn Pinguin gseh
    Status: Übertroffe

    Mer händ ned all zu viel Erwartige gha ah die typischi Touristetour zu de Humboldt Pinguine aber es hed üs am Schloss mega gfalle!

    Mer sind mit ehm Auto uf Punta Chorros gfahre und händ vo det us es Boot zu de Insle gnoh. Mer händ viel Pingus gseh, Robbe und extrem viel Vögel. Uf ehm zrugwäg hämmer sogar no paar Delfin gseh. Denn hämmer ah ehnere zwoite Insle ghalte wo mer au händ chönne usstiege. Da alli Andere zum Ussichtspunkt ufe gstörmt sind hämmer üs för de Rondwäg entschiede - mer händs ned bereuht! Die Insle esch landschaftlich sehr schön gsii und mer händ viel jungi Möwe gseh.

    Zrog in punto chorres hämmer no ihehmene schöne Restaurant mit Meerblick Zmittag gässe und üs denn (mit ehmene chorze Stop zum Kaktee fötele) uf de Wäg is Valle de elqui gmacht.
    Read more

  • Day56

    Een rugzak met pootjes

    February 5 in Chile ⋅ ☁️ 18 °C

    We springen gepakt en gezakt op de bus richting La Serena. De grote rugzakken in de koffer en onze handbagage in het rek boven ons hoofd, zoals gewoonlijk. Wanneer we aankomen, merken we dat de handbagage van Vé verdwenen is. Wacht even, hebben we die ergens anders gelegd? We zijn de laatste die afstappen, zoeken de hele bus af, maar helaas… Godver, iemand heeft die dus gestolen!

    De buschauffeur helpt zoeken, maar vertelt ons dat hij helaas niets kan doen. Moest de bagage uit de koffer gestolen zijn, dan kon hij dat via de busmaatschappij laten aangeven. Maar voor bagage op de bus geldt dat niet. We zullen het zelf moeten gaan aangeven aan de politie.

    Verdomme, hoe en waar kan dat toch gebeurd zijn? Hier aan de eindhalte zijn er maar een paar mensen samen met ons afgestapt… Of zou het iemand geweest zijn die al eerder afstapte? 10 minuten geleden, aan de halte van Liceo de Niñas, lag de zak zeker nog boven ons hoofd. Nadien zijn er wel nog verschillende stops geweest en is er veel volk op en af gestapt…

    Terwijl Vé bij de resterende zakken blijft zitten, loop ik naar het nabijgelegen centrale busstation. Ik scan alle zwarte rugzakken die ik zie en stap meerdere keren langs alle uitgangen… niks te vinden…

    Vé is er natuurlijk het hart van in. In die rugzak zaten 2 portefeuilles met geld, haar paspoort, bankkaarten, iPod, kleren, sloefen, souvenirs,… En nog het ergst van al: haar dagboek. Ze schrijft en tekent en kleeft er al 7 maanden lang alles in over de reis. Verslagen van uitstapjes, nieuwe recepten, tips die we van andere toeristen kregen, bloemetjes die ze onderweg geplukt heeft,…

    Brrrrr. Aangeslagen stappen we richting Hostal Maria’s Casa, waar we sowieso terug 2 nachten wouden blijven. We doen er ons verhaal en worden gelukkig direct geholpen. Pancho, een van de eigenaars, belt direct de politie. Hij vertelt ons dat er zo dadelijk iemand langs komt om een verslag te maken van de diefstal. We zijn niet de eersten die dit meemaken, legt hij nog uit.

    Het is bekend dat er veel bendes vanuit Santiago naar La Serena komen om te “werken”. Vooral in de zomer, wanneer er toeristen zijn. Ze stappen dan met 3 of 4 tegelijk op een bus, verspreiden zich, en bekijken waar ze een slag kunnen slaan. In de drukte van het afstappen grabbelen ze dan een zak mee en weg is je geld.

    We kunnen eventjes niet zo helder nadenken. Wat moeten we nog allemaal doen… Juist ja, de bankkaarten blokkeren. Ik had gelukkig de 2 kredietkaarten op zak, waarmee we altijd geld afhalen. Vé moet dus enkel de 2 kaarten blokkeren die in haar rugzak zaten. Dat kan gelukkig snel via de app van de bank.

    Dan zullen we voor Vé een nieuw paspoort moeten aanvragen. Waar kunnen we dat doen? Hopelijk moeten we niet terug naar Santiago… We ontdekken dat er een Belgisch consulaat in Antofagasta is. Die stad ligt wat meer in het Noorden en we moeten daar toch passeren als we naar San Pedro de Atacama reizen. Dat zou dus kunnen meevallen. We contacteren hen direct via mail.

    Wat later vertelt Pancho ons dat de politie toch niet naar hier komt en dat we zelf naar het kantoor moeten om aangifte te doen. Hij is zo vriendelijk om een taxi te regelen en met ons mee te gaan. Terwijl we wachten vertel ik aan Pancho dat ik mijn best zal doen om alles in het Spaans uit te leggen. Een meisje dat verderop in de wachtzaal zit, hoort mij bezig en zegt direct “I speak English, I can translate for you if you need help”. Er zijn toch veel goede mensen in Chili ook!

    We doen het hele verhaal nog eens aan de agent van dienst, met veel hulp van Pancho. De agent is zo vriendelijk om ons een kopie van het verslag mee te geven. Daarmee kunnen we dan een nieuw paspoort aanvragen.

    Op de weg terug lopen we wat rond in de stad. Wie weet komen we toch ergens de rugzak of het dagboek tegen. Gedumpt in een vuilbak of zo. Die dieven willen wellicht toch alleen maar het cash geld.

    We lopen nog een uur of 2 rond maar komen van een kale reis thuis. Verdorie toch. Hadden we nu voorzichtiger moeten zijn op de bus? Hadden we onze zak constant bij ons moeten houden? Maar dat hebben we in het verleden ook nooit gedaan en toen gebeurde er niets? Soit, het heeft geen zin om er nog veel over na te denken. We moeten het even loslaten en onze hersenen wat rust geven.

    Zo voelde de situatie voor Vé:

    Ik mis mijn reisdagboek, met teksten en tekeningen van familie en vrienden van voor we op reis vertrokken, met allerlei reisverhalen van juli 2018 tot nu. Onze avonturen en belevenissen, zotte Mongoolse tekeningen en mijn naam in het Japans geschreven door Hiroyuki, enkele gedroogde bloemetjes, nieuwe inzichten, wat ik geleerd heb over de landen en over mezelf. Herinneringen om te koesteren de meesten zitten in mijn hoofd, hopelijk nog voor lang. Maar het was mooi geweest om later af en toe nog eens te kunnen bladeren doorheen dit reisdagboek en te zeggen: Oh kijk, das was ik al helemaal vergeten, die middag op een grasplein in La Serena in Chili speelden ze caleidoscoop van de jeugd van tegenwoordig en hadden we een hilarisch miniparty'tje van twee.

    Geld zat er ook in, 4 verschillende valuta, dus wie mijn rugzak heeft kan even verder.. maar het is gek om te beseffen dat dat geld het laatste is wat ik terug zou willen. Ook al betekent dit dat we minder budget overhouden voor de reis, wat erg jammer is.
    Ik wil niet gewoon een nieuw boek, een nieuw latje, nieuwe poezenpantoffels, een nieuwe portemonnee uit Kirgizstan, nieuwe souvenirs uit Nieuw-Zeeland, een nieuwe rugzak,.. neen.. Ik wil míj́n boek, míj́n mooiste bewegend olifantenlatje van de hele wereld,.. ik wil gewoon mijn spullen terug!

    Hoewel ik weet dat ik geen controle heb kan ik precies niet geloven, accepteren dat mijn rugzak met inhoud weg is . Zo boos en verdrietig dat ik zin heb om zelf iets kapot te maken. Het voelt alsof iemand in mijn borstkas heeft zitten frutselen en er een stukje van mij heeft uitgetrokken. It sucks! Big time.

    Het is de derde dag na het voorval en ik voel me wat beter dan de voorbije dagen. La Serena ligt dicht bij de grote oceaan. Gisteren ben ik even gaan zwemmen. Ik amuseerde mij met de grote golven. Ik kon er wat van mijn kwaadheid en verdriet kwijt.

    Ik hecht me nogal sterk aan dingen, dieren, mensen die me nauw aan het hart liggen. Daarom vind ik momenten van afscheid nemen, ook al is het maar voor even, moeilijk. Laat staan voor altijd. Mijn hart was even in duizend stukjes, door het verlies van de voor mij emotioneel waardevolle spulletjes. Ik heb mijn verdriet toegelaten. Ook al had ik schrik dat dat eigenlijk belachelijk was want het zijn maar spullen. Maar of het nu belachelijk is of niet, ik voel het zo, en dat is ok :).
    Sorry dagboekje, rugzak, latje en alle andere vé-stuff, dat ik dit niet heb kunnen voorkomen. Kon ik de klok maar terugdraaien...

    Wat ik van dit voorval wil onthouden:

    ☆Ik mag van mijzelf dit emotioneel verdriet voor 'maar’ een dagboek, een latje,.. hebben. Ook al zouden anderen dit belachelijk kunnen vinden. En dat vind ik een keimooi kado van mijzelf aan mij. Dankjewel ook Maarten, Bollie, voor het begrip, voor de hulp, om me te laten lachen tijdens deze kak-momenten. Wij zijn ongedeerd en dat is het belangrijkste.

    ☆Naast kakmensen bestaan er ook mooie mensen. Mensen die ons van haar noch pluim kennen, die merken dat er iets aan de hand is en onmiddellijk hun hulp aanbieden.

    ☆Mijn hart staat en blijft open. Even heb ik gedacht: ok, om dit shit-gevoel te vermijden in de toekomst moet ik mij gewoon nooit meer aan iets hechten. Problem solved. Zo zou Homer Simpson denken :). Edoch, "om iets geven" is te mooi om op te geven. Véél te mooi.

    Zaterdag 9 februari staan we klaar om weer verder te gaan, gepakt en gezakt. De volgende bestemming is Charañal, van waaruit we het nationaal park Pan de Azúcar gaan bezoeken.
    Traveling light is fijn, hoewel ik in het vervolg toch liever zelf kies wat er verdwijnt.
    Read more

  • Day190

    La Serena

    February 9 in Chile ⋅ ⛅ 19 °C

    Nach dem mir üses Mietauto abgholt händ, hämmer die knapp 500km uf la Serena gmüetlich in Agriff gnoh. Üses Hüttli isch sehr eifach gsii aber dLüt nätt und de Pool praktisch.

    Vo det us simmer goh Stärnwarte la Silla aluege. Landschaftlich isch es gewaltig gsii. Die Wiiti und die schöne Kaktee händ üs überwältigt. So ganz andersch. In la Silla hämmer alles dörfe a luege und es isch sehr intressant gsi. Nur Stärne hämmer dummerwiis keini gseh. Das lauft hüt alles über de Computer.

    Am nächste Tag hämmer zfuess la Serena erkundet, sind üs go Hüet chaufe, händ sMeer und sJaccuzi gnosse.
    Read more

  • Day105

    La Serena / Coquimbo

    June 2 in Chile ⋅ ☀️ 15 °C

    Immer weiter Richtung Norden, entlang der Küste Chiles haben wir uns ein paar Tage in La Serena niedergelassen.
    Angrenzend ist der etwas kleinere Ort Coquimbo mit seinem 83 meter hohem begehbaren Betonkreuz.
    Das haben wir uns nicht entgehen lassen und haben den Traumhaften Ausblick über die Küste, den Städten und den dahinter liegenden, mit Schnee bedeckten Anden genossen.

    An sich haben die beiden Städte nicht so viel zu bieten aber mit Robben und großen Wellen, die gegen die Brandung peitschen kann man gut die Seele baumeln lassen und über das Leben phylosopieren.
    Read more

  • Day50

    Am Aconcagua vorbei

    January 18 in Chile ⋅ 🌙 21 °C

    Heute morgen schon ellenlange Staus aus Santiago heraus, bevor ich rechts in Richtung der Anden abbiege. Schließlich steht der mit nicht ganz 7000 m höchste Berg ausserhalb Asiens quasi vor der Tür. Allerdings auf argentinischem, nicht chilenischem Boden. 60 km fahre ich bis zur argentinischen Grenze in etwa 3000 m Höhe. Nur der Aconcagua zeigt sich mir leider nicht.
    Hier oben sind die Temperaturen angenehm, hinunter wird es heiss und erst entlang der Küste wieder kühler. Herrliche Badestrände mit gewaltigen Wellen, die baden unmöglich machen. Und nach 250 km finde ich endlich ein Café am Straßenrand mit Erdbeertörtchen und allerlei Köstlichem, die "Süßigkeiten Fabrik". Der Tag ist gerettet.
    Nach insgesamt 11 Stunden bin ich knapp 600 km weiter und noch nicht im Hostel, als mich schon schlechte Nachrichten erreichen. Einer der vier, die ich in Valpo getroffen habe ist gestürzt und muss nach gerade mal 2 Fahrtagen die Heimreise antreten. Zwei andere, die mit mir hier angekommen sind hat der Sturm in Patagonien auf der Ruta 40 mit ihren Motorrädern einfach in den Straßengraben geblasen.
    Südamerika macht es nicht immer leicht.
    Read more

  • Day53

    La Serena en de Elqui vallei

    February 2 in Chile ⋅ ☀️ 19 °C

    Het landschap verandert stilaan van groen naar dor, droog en zanderig. De heuvels staan vol cactussen, voor de rest zijn er niet veel planten meer te bespeuren. We komen duidelijk dichter bij de woestijn in het Noorden. La Serena is de grootste stad in de omgeving. Een langgerekt strand en grote shoppingcentra zijn de meest populaire trekpleisters voor toeristen.

    Na mijn mindere hotelkeuze in Valpo is het nu Vé haar beurt. Ze vindt een hostelletje in een rustige wijk vlakbij het busstation. Dat blijkt al snel een goeie keuze. Maria, logischerwijs de eigenares van Maria’s Casa, verwelkomt ons met open armen. Ze biedt ons een kamer aan en schenkt ons direct een glas vers gemaakt meloensap in. Lekker verfrissend.

    We raken op het terras aan de praat met een koppel Duitse toeristen. Zij raden ons aan om naar de Elqui vallei te gaan. Daar wordt de nationale drank pisco geproduceerd en het ligt op slechts anderhalf uur rijden van hier. Bovendien is het een van de beste plaatsen ter wereld om naar de sterren te kijken aangezien er heel weinig lichtvervuiling is. Klinkt aanlokkelijk. Vé en ik kijken naar elkaar en beslissen om er binnenkort eens een kijkje te gaan nemen.

    De volgende dag ploffen we ons in de buurt van de oude vuurtoren op het strand. Het is serieus druk maar doordat het strand zo groot is, voelt het zo niet aan. We hebben genoeg ruimte rondom ons. De meeste toeristen lijken Chilenen, die hier genieten van hun grote vakantie. Niet veel bleke gringo’s zoals ons te spotten. Om de 5 minuten passeert er wel een strandverkoper die luid roepend zijn marchandise aanprijst. Parasollen, schepjes, emmers, popcorn, empanadas, aardbeien met chocolade, zelfs eieren,… alles is hier te krijgen.

    Dan is het tijd om de Elqui vallei te verkennen. We springen op de bus naar Pisco Elqui, het meest toeristische dorp. Op de weg er naartoe verandert het landschap opnieuw. Eerst zanderige bergen met veel cactussen en rotsen. Heel weinig planten. Dan komen we aan de vallei waar de Elqui rivier stroomt. De eerste struiken, bomen en wijngaarden verschijnen. Het klimaat is hier ideaal om Moscatel druiven te kweken, waarmee de pisco gemaakt wordt. Het uitzicht doet een beetje denken aan de champagnestreek in Frankrijk. Maar dan veel warmer en met hoge, droge bergen.

    We passeren enkele kleine, gezellig uitziende dorpjes met veel restaurantjes, muurschilderingen en kleine winkeltjes met artisanale producten. Hetzelfde verhaal in Pisco Elqui, onze eindbestemming. Op het centrale plein aan de kerk staan enkele kraampjes die juwelen en andere spullen verkopen. Er is ook iemand die een astro tour aanbiedt. Vé wil dolgraag een foto van ons met de sterren op de achtergrond. Onze camera is namelijk niet goed genoeg om dit vast te leggen. Dat probeerden we eerder al in Tenerife, Mongolië en Nieuw-Zeeland, enkele plekken waar we ook heel veel sterretjes zagen.

    Eerst doen we een tour langs 3 pisquerias waar uitleg wordt gegeven hoe de pisco gemaakt wordt. In pisqueria Los Nichos vervoegen we een grote groep andere toeristen die al begonnen zijn aan de rondleiding doorheen de caves. Natuurlijk in het Spaans. En de gidse spreekt supersnel waardoor we er bijna geen woord van verstaan. Gelukkig kennen we al iets van drank maken na bezoekjes aan meerdere champagne- en portohuizen dus snappen we wel ongeveer hoe het proces in elkaar zit.

    De tour duurt ongeveer 15 minuten en daarna mogen we proeven. Geen pisco sour maar de pure pisco. Eerst eentje van 40 graden en dan een van 45. Jawadde, staffe toebak. En niet echt lekker eigenlijk, zo puur.

    Bij Doña Josefa krijgen we ongeveer hetzelfde verhaal. Een korte tour van 10 minuten, dan 2 pisco’s proeven. Een laatste stop is Cavas del Valle. Hier maken ze geen pisco van de druiven, maar wijn. We mogen er 4 proeven, 2 witte en 2 rode. Best wel lekker, ook al zijn wij geen wijnkenners of liefhebbers.

    Wanneer de zon ondergaat snappen we direct waarom de Elqui vallei ideaal is om naar de sterren te kijken. Duizenden, of zelfs miljoenen sterren verlichten de hemel. Het lijkt wel alsof er hier 5 extra lagen sterren toegevoegd zijn aan wat we in België kunnen zien. De melkweg is ook heel duidelijk zichtbaar. Ideaal voor een nachtelijke fotoshoot. De fotograaf van Astrotour maakt 3 foto’s van ons met de sterrenhemel op de achtergrond. Morgen worden deze via email doorgestuurd. Benieuwd hoe het resultaat eruit zal zien!

    Enkele bewegende beelden van deze prachtige regio: https://photos.app.goo.gl/tpQqW2q5XDKtk6ix9
    Read more

  • Day193

    Valle de elqui

    February 12 in Chile ⋅ ☀️ 20 °C

    Mer händ 3 Nächt ih ehmene Höttli am Fluss im Valle de Elqui gschlofe. Mer händ ehn mega höbsche Balkon und au ehn Hängematte diräkt am Fluss gha. Vo det us hed mer ih de Nacht wunderschön d Stärne gseh (för was das Tal übrigens bekannt esch).

    Ah de zwoi Täg hämmer die umliegende Dörfli chli erkonded und händ, wie ihr uf de Bilder gsänd, ganz viel tolli Sache entdeckt! S Tal esch näb de Stärne au för sin Pisco, die schöni Natur und för die esoterische Bewohner/Touriste bekannt.Read more

  • Day375

    Zwei Gringos unterwegs Teil 3

    February 15 in Chile ⋅ ☀️ 24 °C

    Gezwungenermassen machten wir uns auf den Weg zurück nach Santiago. Da Chile ein schmales langezogenes Land am Fusse der Anden ist und sich die Unterkünfte in wenigen Städten zentrieren, kommen wir nicht drumherum, einige Orte zweimal zu besuchen. Von Calama brachte uns der Weg mit Zwischenstopp in Antofagasta nach Copiapó. Die Minenstadt ist nicht bekannt als Touristenmagnet, eher als Industrie- und Arbeiterstadt. Sie beheimatet mehrheitlich die Arbeiter der zahlreichen Minen in der Umgebung. Die Mine San José, welche seit dem tragischen Vorfall 2010 weltweit bekannt ist, steht heute allen offen und die geführten Touren sollen ganz interessant sein. Wir waren leider am falschen Wochentag da (Mine geschlossen) und mussten mit dem örtlichen Museum vorlieb nehmen. Die Original Rettungskapsel der 33 verschütteten Bergarbeiter aus dem Jahre 2010 ist hier ausgestellt.

    Nach Copiapó führte uns der Weg zurück an den Pazifik nach Coquimbo. Die Küstenstadt liegt gleich neben La Serena, dem Hauptbadeort der Chilenen. Unsere Hauptattraktion waren jedoch die 3 süssen kleine Hunde von unserem Gastgeber.🐶

    Um die Mautgebühren zu umgehen, bevorzugten wir (wenn möglich) nicht auf der Panamericana zu fahren. Die auf diesem Abschnitt übrigens auch nicht wirklich sehenswert ist und einer normalen 4-spurigen Autobahn gleicht. Wir nahmen also die kleineren Bergstrassen um von Coquimbo nach Illapel zu gelangen. Der kleine Bergort hat um die 40‘000 Einwohner, Touristen verirren sich weniger hier her. Im Hostal Sherpa traffen wir auf Besitzer Erik, ein ehemaliger Dakar Rally Fahrer. Er nahm uns ganz spontan mit auf einen besonderen Ausflug!
    Read more

You might also know this place by the following names:

Coquimbo

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

Sign up now