Brazil

Rio de Janeiro

Here you’ll find travel reports about Rio de Janeiro. Discover travel destinations in Brazil of travelers writing a travel blog on FindPenguins.

63 travelers at this place:

  • Day6

    Drei Tage und einen Sonnenbrand später....Oi aus Brasilien!

    Auf gehts zur Christusstatue, auf im wahrsten Sinne des Wortes, denn die Statue steht im Nationalpark Tijuca auf dem 710 m hohen Berg Corcovado. Der Tijuca ist der größte Stadtpark der Welt und kühlt die Metropole um 7°C ab. Wir fahren mit dem Van hoch; den 3 stündigen Fußmarsch bei 35°C wollten wir uns ersparen. Der Cristo ist 30 m hoch (ohne den Sockel, in dem sich auch eine Kapelle befindet) und hat eine Armspannweite von 28m. Nach unzähligen Versuchen schaffen wir es tatsächlich ein Foto von uns und dem Cristo ohne den Kopf, die Hand oder die Mütze eines anderen Besucher zu schießen. Auch stellen die am Boden liegenden Hobbyfotografen ein zusätzliches Hindernis dar :-) Aber auch hier lohnt sich der Besuch, wieder einmal unglaubliche Ausblicke auf Rio und unter der Statue fühlt man sich ganz klein.
    Zur Belohnung gibt es dann einen Geburtstags-Caipi -leider ohne Limo- am Ipanema Beach, für uns die schönere Copacabana (aber auch nicht Sonnenbrand resistent). Bei dem starken Wellengang muss David Hasselhoff (oder war es doch ein anderer, mmh vielleicht zuviel Caipi...) mehrmals ausrücken um Badende vor dem unvermeidlichen Abtreiben ins offene Meer zu retten.

    Ein Muss für jeden Rio Besucher ist die Escadaria Selarón, die bunte Treppe, die wir uns natürlich auch nicht entgehen lassen wollen. Der Künstler Selarón hat die 250 Stufen in einer Lebensaufgabe mit verschiedenen Fliesen aus aller Welt bestückt. Die bunten Kacheln hat er sich weltweit zuschicken lassen. Leider konnten wir keine aus der Region Freiburg (für unsere Badener: Karlsruhe mag ja keiner :-)) oder Trier (Luxemburg ist ein anderes Land :-P) finden, die NRW'ler müssen sich mit Köln zufrieden geben. Dafür aber die Simpsons, ACDC und Hoyerswerda!

    Abkühlung bei den heißen Temperaturen verschafft uns auch der wunderschön angelegte botanische Garten und das Museu do Amanhã.

    Morgen gehts weiter an die Wasserfälle, Rio ist auf jeden Fall einen Besuch wert!
    Read more

  • Day1

    Nous sommes montés à pied sur la colline de Santa Teresa. On aurait pu prendre un "bombe"(prononcer bommbé). Le bombe est une sorte de tramway très célèbre à Rio, il passe sur des arches blanches qui sont un symbole de la ville. Mais malheureusement c'était fermé le dimanche. En haut de la colline nous avons vu un très beau point de vue sur Rio. C'était magnifique. En redescendant, nous sommes passés par un escalier. Sur toutes les marches de cet escalier, il y avait de la mosaïque. Le monsieur qui a mis ces mosaïques( M. Selaron) y a passé 20 ans. Les gens lui rapportaient des carreaux de faïence de 60 pays différents. On a vu 2 fois celle de Paris.

    Amélie

    Por favor
    Obligado/obrigada
    Sim/não
    Olá
    Boa tarde
    Boa noite
    Bom dia
    Desculpe
    De nada

    Olivier
    Read more

  • Day3

    Hier nous sommes allés voir le " Christ Rédempteur", (la grande statue au dessus de Rio). Au début il y avait du brouillard : on ne voyait que les pieds et on distinguait à peine la silhouette de la statue. Tout à coup le brouillard est parti et tout le monde a canardé la statue de photos. Et le brouillard est revenu puis il est reparti puis il est revenu etc etc... À un moment nous nous sommes lassés de regarder la statue. Alors on a regardé la vue mais on ne voyait pas beaucoup donc nous sommes redescendus.

    Olivier

    Au 17 ème siècle le Brésil a commencé à se lancer dans le marché de l'esclavage. Il y a eu plusieurs millions d'hommes, de femmes et d'enfants venant d'Afrique qui sont venus travailler dans les plantations de cannes à sucre ou dans les mines. C'est le dernier pays qui a aboli l'esclavage​ en 1888. 

    Amélie

    NB: Rio est une ville très métissée (Afrique, Europe. Natifs d'Amérique).
    Read more

  • Day4

    La samba est la danse traditionnelle du Brésil. Elle se danse surtout avec les pieds et les hanches. On la danse beaucoup à Rio mais surtout pendant le carnaval. Le carnaval dure 5 jours et se finit le Mardi Gras. C'est un concours qui réunit la plupart des écoles de samba du Brésil. Chaque école​ a le droit à une heure et demi de show pour montrer ce qu'elle sait faire. Les 20 meilleures équipes refont un passage le dernier jour. Il n'y a qu'une équipe qui gagne.

    Avec Paulo qui nous a servi de guide, nous sommes allés écouter de la samba. Il nous a appris les premiers pas et nous a raconté qu'il avait fait partie du grand défilé. Il nous a raconté, que comme il fait partie de 3 écoles de samba, il a fait 3 passages au carnaval de 2017, avec bien sûr à chaque fois un déguisement différent. Il nous a montré des photos. Le déguisement qui nous a fait le plus rire était un déguisement moitié homme, moitié femme. C'est à dire que la moitié du déguisement était une robe et l'autre moitié était un costume. La moitié de son visage était maquillée mais pas l'autre.

    Amélie
    Read more

  • Day5

    Waren im Zentrum und in Santa Teresa und haben die Sehenswürdigkeiten, ein Museum und die Nationalbibliothek besucht

  • Day374

    Wow, en dan is dit echt de allerlaatste locatie van onze trip. Met dubbele gevoelens schrijven we deze blog over de allerlaatste locatie, nl. Rio de Janeiro. Maar, we bewaren dan ook wel een enorm gave stad voor het laatste! Wanneer we de stad binnenrijden merken we al gelijk hoe groot het is. Het duurt bijna een uur voordat we aankomen bij de juiste buurt, en elke buurt is een stad op zich. Het mooie aan Rio is dat het tussen verschillende bergen ligt, in het regenwoud ligt én aan het strand, waardoor je ook echt het idee hebt elke keer op een andere plek te zijn.

    De eerste paar dagen slapen we in Santa Teresa. Dit ligt op een berg vlak bij het centrum en was ooit een hele exclusieve wijk. Nu is het meer een kunstenaarswijk en deels favela.. Dat de lokale overheid de veiligheidssituatie niet helemaal onder controle heeft, is een kleine understatement. Na de olympische spelen van vorig jaar is de stad bijna failliet en dus is het geweld enorm toegenomen. Op dit moment is er één van de grootste militaire acties gaande in de favela's, maar gelukkig merken wij hier ( op wat geweerschoten die we in de verte horen) helemaal niets aan. We worden wel constant gewaarschuwd om op te letten en Uber is ook onze grootste vriend. We lopen alleen kleine stukken overdag en de rest doen we braaf met de taxi. Daarnaast hebben we in onze zakken een oude telefoon zitten en een nep portemonnee met nep pasjes en een klein beetje geld. Om de buurt wat beter te leren kennen, beginnen we traditiegetrouw met een free walking tour. We zien een deel van het centrum van Rio en ook van Santa Teresa. Het valt ons op dat de stad nog best veel historische gebouwen heeft en het doet ons een beetje denken aan Buenos Aires. Allebei noemen ze zichzelf graag het Parijs van Zuid-Amerika, maar Buenos Aires wint deze strijd met gemak. We sluiten de tour af bij de beroemde trappen van Rio, gemaakt door een Chileense kunstenaar die vanuit de hele wereld tegeltjes heeft verzameld om de trap mee te versieren. Nog niet heel lang geleden is hij overleden op de trap zelf, maar het is nog een raadsel hoe hij aan zijn einde is gekomen. Op de trap spotten we meerdere Delfts blauwe tegeltjes. Helaas was het zo enorm druk op de trap dat we snel een paar kiekjes hebben gemaakt, om later hier terug te komen. (Maar... we zijn niet meer teruggekomen, want het strand riep nét iets harder).

    De middag gaan we naar de suikerberg van Rio waar we blijven om de zonsondergang te zien. Je gaat met twee kabelbanen omhoog waar je vanaf de top van de berg bijna de hele stad kan zien en je uit kijkt op het nationale vliegveld waar de vliegtuigen onder ons opstijgen. Met de bezoekersaantallen viel het gelukkig deze keer heel erg mee en wat is het mooi om de zon achter het meeste iconische beeld van de stad te zien verdwijnen. Vlak bij Santa Teresa is ook de buurt de uitgaansbuurt Lapa. Helaas zijn we hier op de minst drukke uitgaansavonden, dus het is hier nog niet erg druk. Maar ja, deze oudjes redden het ook niet om tot 01:00 uur wakker te blijven om dan pas de club in te duiken, want rond deze tijd begint het pas echt. De laatste dag in Santa Teresa vertrekken we naar de bekendste bezienswaardigheid van Rio, namelijk Christus de Redenador of te wel, de verlosser. Dit Christus beeld staat op een andere berg en met een treintje vol toeristen worden we de berg op gereden. Eenmaal boven de op de berg staan we samen met alle andere toeristen om een selfie te maken met Jezus, maar genieten we ook vooral van het prachtige uitzicht over de stad. Aan het einde van de dag wagen we ons naar boven in de Santa Teresa buurt en kunnen zelf een stukje meerijden met de Bonde, een oude tram die hier nog steeds heen en weer naar boven rijdt. Helaas is het hier ook nog best rustig en na een hapje eten laten we ons weer door de Uber afzetten in het hostel. Het is zo jammer dat je in deze buurt de hele tijd op je hoede moet zijn en in het donker eigenlijk altijd een taxi moet nemen.

    Onze tweede stop in Rio is aan Ipanema Beach. We slapen hier in het hostel waar schrijver van het beroemde nummer, the girl van Ipanema, heeft gewoond. De buurt leeft hier al veel meer en we lopen al een stuk ontspannender over straat (maar nog wel met onze lok portemonnee en telefoon). Ellen verkent de lagune tijdens een rondje hardlopen en Robert zoekt nog voor de laatste keer een Zuid Amerikaanse Crossfit box op. Verder vermaken we ons heerlijk op het strand met mensen kijken, beach ball en caipirinhas drinken van Axel. Deze jongen verhuurt stoeltjes en verkoopt hier dranken, maar ondertussen probeert hij zo veel mogelijk talen te leren van de toeristen. Hij spreekt al een aardig woordje Nederlands (naast Duits, Engels, Spaans, Portugees en zelfs Hebreeuws) en hij kan zelfs al wat woorden lezen uit Ellen haar boek. De eerste dag hadden we gelukkig lekker veel zon en is het Robert gelukt om zelfs met insmeren alsnog te verbranden. Daarna hebben we de zon helaas weinig gezien, maar het is nog droog, in tegenstelling tot de dag erop. Ohhh en dan moeten we de tas voor voorlaatste keer inpakken. Hier zijn we wel heel erg blij mee! Maar niet voordat we een deel van onze kleren hier achterlaten voor de mensen in de Favela.

    Onze echte allerlaatste locatie verwennen we ons zelf lekker en hebben we een luxe hotel geboekt waarbij we bij aankomst in stijl welkom werden geheten met een glaasje bubbels. We kunnen Rio natuurlijk niet verlaten zonder Copacabana te hebben bezocht. Helaas regent het wel bij aankomst en dus moeten we even wachten tot na de regen om de buurt te gaan verkennen. Maar dat kon Ellen er niet van weerhouden om snel nog een stukje langs het strand te gaan hardlopen.
    Om reis het helemaal goed af te sluiten, zijn we 's avonds naar de luxe restaurantwijk Leblon gegaan en hebben we heerlijk gegeten en afgesloten met lekkere cocktails. Robert kan nu zelfs cocktails met tabasco aan! Wat is dan ook fijn als om 00:30 uur de supermarkt nog gewoon open is en dus hebben we direct maar het halve schap met water leeg gekocht om de kater voor de laatste dag proberen te verkleinen. En gelukkig viel het allemaal reuze mee! De zon die schijnt weer volop en dus kunnen we ons opmaken voor een laatste dagje op het strand en langs het zwembad. Heerlijk relaxed stappen we zo de taxi in naar het vliegveld en in het vliegtuig naar huis!!!!
    Read more

  • Day313

    Einfach in den Bus nach Rio de Janeiro ohne Plan was mich dort erwartet...
    Nur eines ist sicher: meine Freundin Camila ist in Rio und arbeitet in einem Hostel, wo gerade absolutes Chaos herrscht. Genau dort bin ich nach etlichen gescheiterten Couchsurfing-Versuchen im Endeffekt gelandet - im Mitarbeiter-Schlafsaal (weil aufgrund unbezahlter Internet-Rechnung niemand einen Überblick über Reservierungen hat). 😂🙈

    Auch kann ich nicht wirklich behaupten in Rio gewesen zu sein... 😏 Genau genommen habe ich ein Wochenende in Lapa, dem Party-Viertel Rios, verbracht und genau eine Sehenswürdigkeit gesehen: Die Stufen. Die Tage waren sehr international und geprägt von Camilas Leidenschaft für Samba sowie täglich gemeinsamem Abendessen aller Hostelgäste mit anschließenden Bar Happy Hours und Club Crawling. 😉

    So habe ich den nationalen Tag des Sambia ganz exklusiv unter Einheimischen mit Büffet und generationsübergreifender Samba-Party mitten am Tag erlebt. Die Diversität an diesem Ort war faszinierend, mit einer 2m-großen DragQueen, einem Pharell Williams Double, einer Hüfte-schwingenden Oma sowie früh übenden Kids als meine persönlichen Highlights. 💖

    Den Tag drauf hatte ich das Glück eine professionelle Karnevalstänzerin zur Probe von Mangueira (einer der berühmten Samba-Clubs Rios) zu begleiten. Das ist eine komplett andere Welt, voll schriller Farben, Glitzer und Makeup - für meinen Geschmack einen Tick zu oberflächlich, künstlich und Fake... und Musik und Tanz schienen mir sehr repetitiv. Interessante Erfahrung, nach einigen Stunden war dann aber auch gut. 😅
    Read more

  • Day98

    “When my baby, when my baby smiles at me, I go to Rio, de Janiero”. From the moment that we left Italy, we couldn't stop singing the Peter Allen song “I go to Rio”. And the Barry Manilow song “Copacabana” was also added to the playlist, which was on constant repeat. Considering we had a brief stop-over in Frankfurt before an 11 hour journey to Rio, this was a long time for two songs to be stuck in our heads.

    The pit-stop in Frankfurt allowed us to feed our currywurst addiction one last time. Boarding at Frankfurt, we also got to experience self-boarding, which is kind of like self-service checkouts at supermarkets but less orderly. Imagine a plane full of people trying to go through three checkouts all at once. According to Lufthansa's slogan it's quick, simple and convenient – maybe for the airline! The ironic part is that ground staff are still required at the self-boarding checkouts. Maybe its about work-related injuries and the prevention of RSIs (repetitive strain injuries).

    At check-in, Jason assigned himself the window seat and Ricky the aisle seating, hoping that no-one else would be assigned in between. We sat praying that the middle seat would be allocated to a skinny person. Fat chance when the majority of people in the world are overweight. Fear grew as a slightly overweight Brazilian giant walked towards our row. No lady luck for us. Throughout the long-haul flight, the giant was wedged between us. We woke up and found him manspreading across both of us. Luckily, we slept through most of the flight because the plane bounced its way across the Atlantic from Frankfurt to Rio. If we thought we were in a washing machine on the Neapolitan trains, the plane trip was not much different. At times, it felt like the washing-machine-cum-plane was on a delicate cycle and we were gently rocking. Then, turbulence set in and the washing-machine went into heavy-duty mode, shaking and bouncing almost out of control. Landing wasn't too smooth either but we were glad to be on the ground.

    When the Brazilian giant awoke, we found out that he was actually an Argentinian who had been living in Brazil most of his life. He had lots of advice about pick-pockets and thieves in South America. We were already a bit apprehensive about Rio from all of the media reports. If the Pet Shop Boys could be robbed by a member of the LGBTIQ+ community, what hope did we have? So we decided to try and blend in, by dressing down and giving up the razor. Unshaven and dishevelled, we could have passed for itinerant vagrants. One out of two ain't bad. If we had our McDonalds/Burger King free refill soft-drink cups, we're sure people would have dropped a few coins into it to help out the needy.

    We've been warned everywhere we have travelled to watch out for thieves. The other thing to watch out for is money exchange places. Often they don't advertise their commission and in Brazil there is a monopoly, so you don't have a choice. Having just landed after 11 hours on a plane, we didn't think about the conversion rate and it was only later we realised the commission was more than 40%. Highway robbery and that was before we even stepped out onto the streets.

    It's expected that where there are tourists, there are pick-pockets or someone trying to squeeze as much money out of you. But express kidnappings was a new phenomena for us. It's where you are kidnapped, taken to an ATM and forced to withdraw money and then you are released. So at the ATM, one of us would be the look-out and the other would do the transaction. Jason would continually ask for an update as he input his pin number. “Is the coast clear?” Jason would say. The only threat was a toddler straying from her mother from off the streets. The sounds of cars back-firing, though, didn't do anything to calm our nerves. Nor the policemen with machine guns hanging out of choppers, which flew just above sea level along Copacabana beach. We're sure that the police and army presence was to provide some feeling of safety but it tended to have the opposite effect for us.

    Apart from the many hawkers selling their goods, and blowing annoying whistles, groups of Jehovah’s Witnesses (JWs) were scattered along Copacabana beach. This was not an uncommon sight in Europe either. It seemed every city we have visited had their own posse of JWs. And as many know, JWs aren't very accepting or tolerant of the LGBTIQ+ community. So throughout Europe, and now in Rio, Jason has been stopping and grabbing Ricky, planting a big kiss on his lips. Ricky hasn't been kissed so much in his life! Jason would then turn to the JWs and say “Out and about, spreading your hate across the World”. This time in Rio, two police officers were positioned beside a group of JWs and saw our antics. One of the police officers roared with laughter. We just continued to walk on our way, leaving the JWs to discuss our sins.

    The landscape surrounding Copacabana and Ipanema is stunning. The beaches, particularly on the weekends, are crowded with people of all shapes and sizes. Many people appear to live very active lives, playing volleyball, running or walking, and are very body conscious. Strangely, most people didn't actually swim in the ocean. Maybe they were too afraid that their possessions would be stolen. For every guy, or girl, with six-pack abs there was a skinny-fat (you know, skinny but with a slight belly) or a four-pack-fat person (someone who doesn't quite have a six-pack and has a bit of a belly). We know how they feel! Each new city brings with it a new addiction as we continue to gain weight. We now resemble a pregnant woman in her first trimester. Before we know it, we’ll be stuck with the baby bulge for life or at least for 18 years and it will be a bugger to budge. But it tastes so good!

    The new addiction in Rio was the national Brazilian drink, Caipriniha. Each day was spent with at least a wander along Copacabana beach and a stop at one of the bars for happy hour. Life is hard sipping on a cocktail and watching the eye-candy, clad in nothing but a thin sliver of lycra that leaves very little to the imagination. The stumble home was much more difficult than the walk to the bar that is for sure. The carrot dangling at the end was the treats we discovered along the way home: caramel-filled desserts, lemon condensed milk tarts or something we found at the supermarket.

    The supermarket at the bottom of our apartment was a tourist trap with prices being heavily inflated. So at our first opportunity, we headed to the supermarket where all the locals shop. Entering the store felt like an episode of Supermarket Sweeps or the Price is Right. C'mon down! Everywhere you looked, there were people and their trolleys weaving in and out of the aisles, knocking anyone down to get that bargain. One of the casualties was a Brazilian man, who Jason accidentally ran into with our trolley, clipping the back of his Achilles heel. To counter the accident, Jason's good deed was to help an elderly woman. Little old ladies in supermarkets seem to be attracted to Jason more than moths balls and crochet. This lady stood pointing at the frozen pizza in our trolley and rambled something in Portuguese. Jason figured she wanted one too so went and got it for her. It was easier than trying to explain it to her.

    Later on, the good deed was returned when we were searching for a post office. An elderly woman, again, stopped in the middle of the footpath and asked if we needed any assistance. She was unsure about the language that we were speaking but when we made it clear that we spoke English, she said “Speak slowly. I'm unfamiliar with your English”. Speaking very slowly, and in unison, she understood and then gave us precise instructions on how to get there. At the post office, we were warned once again about our safety by the lady who helped us work-out the system inside the post office.

    But what we really needed assistance with was to navigate the Rio bus system. It was much easier to catch an Über than try and figure which bus you had to catch and where you needed to change. It seemed that to get anywhere it would take at least an hour. Although public transport was apparently improved for the 2016 Olympic Games, the system is still not integrated well and the metro is limited. It did mean our step-count increased over the week.

    Once the overcast weather disappeared, we set out to see Christ the Redeemer, the most iconic symbol of Rio. The train trip up the mountain was half the adventure, as it chugged its way up the mountain, giving glimpses of Rio from above. There's actually only a couple of ways to get up the mountain: train or bus. The walking trail was recently closed because of the high incidents of robberies and stabbings. But lets gloss over that. The view alone was worth the trip. With a 360° view of Rio, you get to admire the beauty of the entire city. Christ the Redeemer doesn't seem that magnificent from afar but up-close the statue is much more impressive. It is an imposing statue, looming over you from 38 metres above. People lie down on the ground to get their perfect instagram photo, trying to emulate the iconic pose.

    While Rio is known for its beaches and beach culture, and we spent a lot of time walking along Copacabana, we were able to tear ourselves away from the eye-candy to explore other parts of the city, such as the Fort of Copacabana, Lagoa Rodrigo de Freitas, Botofoga, Santa Teresa and Escadaria Selarón. After being dropped off in Santa Teresa by our Über driver, we were on the look-out for street art. We were unsure exactly where we needed to go, but immediately we knew that we were in the wrong area. We saw posters plastered along the streets warning people that there had been a high number of assaults and robberies in the area. Exit stage left.

    Retreating down the Selarón Steps, Escadaria Selarón, we came across an Austrian woman selling Caiprinihas on the streets. To feed our new addiction, we jumped at the chance. Our conversation with Anja the Austrian started with us disclosing that we didn't understand Portuguese in Portuguese. The conversation then proceeded through the European continent into French, Spanish, German and English. We got to know Anja a little more. But Jason and Ricky couldn’t agree on some of the content of the conversation. Did she say that she had lived and travelled around South America for three or thirteen years before settling in Rio? It was such a hot day that it called for a second Caipriniha, and was an excuse to chat with Anja the Austrian again. Apparently the world also confuses Austrians for Australians. Anja is constantly being mistaken as an Australian along her travels. We've been mistaken for many different nationalities. Add Italian to the latest list. Perhaps the Über driver could still smell the cannoli from Naples on our breathe.

    Next stop: São Paulo

    For video footage, see:
    https://youtu.be/Ae0BpNJWR4M
    Read more

  • Day8

    A day relaxing in the hostel before a last meal courtesy of Chef Richard! Off we headed through the street parties to the Sambadrome! This is a purpose built street with a stand either side in which the Samba schools of Rio parade down and compete. This is what you see when the carnaval is shown on tv at home.

    An amazing spectacle, thousands dance down the street in the most colourful costumes, with floats up to three tiers high covered in dancers (sometimes topless!). Each schol will have themes running theoughbtheir performance we saw film villans (including some very cute minions), slavery and nature. It started with the King of Carnaval- Momo walking down the street. On Friday he took the keys of Rio away from the mayor and took over until the end of carnaval.

    Each samba school has a song which is played on repeat throughout their performance. With rhythmic beats they were catchy even if you don't know a word of portugese! Unfortunatley the tourists next to us were more interested in photographing ladies breasts than watching the show!! We danced along with the music and headed back in the early hours... travelling to Iguacu falls tomorrow!
    Read more

  • Day60

    We hiked up to Christ the Redeemer, but there were too many clouds for us to be able to see it! We're thoroughly enjoying Brazil so far (Nick particularly loves bodysurfing in the waves off the Copacabana, despite the sunburn), but the heat in Rio de Janeiro is really getting to us both. We are looking forward to the sea breeze and higher latitude (and thus lower temperatures) of Valparaiso, Chile next week!

    Edited later to add: whew! The downhill was rough! It was raining pretty steadily and instead of mud on the descent (which we probably could've handled better), it was basically hard clay and rock face. Anyway, we made it, and it was fun! On the way down we also got to see some decent views of the city. During the hike we saw monkeys, a beautiful blue butterfly, an awesomely hairy caterpillar, little copper frogs, birds, and lots of ants of course.
    Read more

You might also know this place by the following names:

Rio de Janeiro, ሪዮ ዴ ጃኔይሮ, ريو دي جانيرو, ريو دى جانيرو, Río de Janeiro, Rio-de-Janeyro, ریو دوژانیرو, Рио-де-Жанейро, Горад Рыа-дэ-Жанэйра, Рио де Жанейро, রিও দি জেনেরিও, རིའོ་ཌེ་ཇ་ནེའུ་རའོ།, রিও ডি জেনিরো, Ciutat de Rio de Janeiro, ڕیۆ دێ ژانێرۆ, Ρίο ντε Τζανέιρο, Rio-de-Ĵanejro, ریو دو ژانیرو, Rio de Janèro, Rio de Janêro, ריו דה זניירו, रियो डि जेनेरो, Ռիո դե Ժանեյրո, RIO, リオデジャネイロ, rios. dis. djaneiros, რიო-დე-ჟანეირო, Rio-de-janeiro, ರಿಯೋ ಡಿ ಜನೈರೊ, 리우데자네이루, Urbs Fluminensis, Rio de Žaneiras, Riodežaneiro, Рио де Жанеиро, റിയോ ഡി ജനീറോ, रियो दि जानेरो, Riu de Janeiro, ရီယို ဒီ ဂျီးနေးရိုးမြို့, रियो दी जेनेरियो, रियो दि ज्यानेरियो, Riviéthe dé Janvyi, ਰਿਓ ਡੀ ਜਨੇਰੋ, Rio De Janeiro, Rio d Janeiro, ریو ڈی جینرو, Ріо де Жанейро, Riu de Janeiru, Rio dė Žaneiros, Rio de Zhaneiro, இரியோ டி செனீரோ, Rio de Janeiru, รัฐรีโอเดจาเนโร, Rio-de-Žaneýro, Rio dé Janéyro, Ріо-де-Жанейро, ریو دے جینیرو, Rio-de-Žaneiro, ריא דע זשאנערא, 里約熱內盧, 里约热内卢

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

or sign up here:

Sign up now