Wim op de Via Francigena

Met de wekker om 5u waren wij, Corinne, Bruno en ikzelf, klaar om deze pittige etappe te slechten voor de allerhevigste hitte toesloeg. En toen we onze eerste stappen zetten sliep de wereld nog. Maar wie dan hoopt op heerlijke koelte is er aan voor de moeite. Van zodra de zon de straten raakt zoeken we de schaduwkanten op. 5 kilometer. En dan zijn we op tijd voor het bootje van Danielo.

De overzet per boot over de Po rivier is legendarisch bij alle pelgrims op de Via Francigena. En toen we aan het ontschepingspunt verschenen duurde het niet lang of het fenomeen Danielo kwam aangetuft met zijn klein bootje. Hij vroeg meteen of we Italiaans verstonden. En toen we ontkenden veranderde er eigenlijk niets. De man krijgt het allemaal wel uitelegd in een mengelmoes van gebaren en lachsalvo's. Hij zet al 30 jaar lang iedere dag pelgrims over. We waren nog maar net ingestapt en hij wilde meteen onze 'credenziale' afstempelen. Kwestie van zeker te zijn dat er geen toeristen tussen de pelgrims zaten.
De boot vertrok en Daniele gooide al zijn PK's in de strijd. Een traject van 4 kilometer die we al niet meer hoefden te stappen.
Danielo liep op crocs en zijn enkels zaten onder het nat zand. En toen vertelde hij dat het punt om aan te leggen onbereikbaar was geworden omwille van een te lage waterstand. Hij dabberde de laatste meters in een soort modder om ons toch een plekje te gunnen om droog uit te stappen. Er volgde nog een hele uitleg onder de hoge bescherming van San Colombo en veel groeten in Rome. We kenden de man een kwartier, maar het voelde als enkele dagen. Zo toegankelijk was en is hij. Wie gaat dit doen als de man er niet meer is? Een monument op het water.

We hoopten op een ander landschap aan de overkant van de Po, maar we waren er snel aan voor de moeite. Al snel zaten we in de invloedsfeer van de stad Piacenza. Eerst wat woonwijken, maar snel ook bedrijven, verkeerswisselaars, spoorlijnen. Toen we in de verte de stad zagen liggen besloten we er recht naar toe te lopen over de steenweg. Het veel langere alternatief langs bedrijvenparken en woonwijken leek ons als alternatief niet de moeite.

Ik nam afscheid van kompanen Corinne en Bruno uit Nantes. Zij trekken morgen al weer verder en boekten een kamer in een soort snelweghotel. Ik heb morgen een rustdag en logeer pal in het centrum. Dat gaat deugd doen.

Een vooravond wandelingetje als verkenning, ik kon het niet laten ondanks de drie vervelende blaren op mijn voeten. Piacenza heeft op het eerste gezicht absoluut dezelfde kwaliteiten als Pavia. Prachtige statige pleinen aan de belangrijkste gebouwen. En daar tussen in krioelende smalle straatjes, vol café en bars. De mensen zijn absoluut gebruikers van de openbare ruimte. Er wordt relatief veel gefietst, kinderen spelen buiten, en hoe lager de zon zakt, hoe meer volk er buiten komt.

Toen ik één van de tientallen kerken binnenliep vermoedde ik al weelderige Barok. Maar ik botste als bij toeval op een orgel- en trompetconcert van Bach. Ik zette me neer en genoot mee. In zo'n kader, zo'n overweldigende muziek. Ik kon een paar tranen onmogelijk tegenhouden. Ik bedacht hoe sterk we in Vlaanderen verwant zijn met dit land via de gedeelde geschiedenis en cultuurhistorie. En hoe we op identieke wijze kippevel en verwondering weten uit te lokken. Dankjewel mijnheer Bach, dankjewel uitvoerders. Ik zit meteen in de achterzak van deze geweldige stad.Weiterlesen