A 15-day adventure by 4 x 8 nog & Wojtek
  • Day14

    Do zobaczenia Słowenio

    August 5 in Slovenia ⋅ ⛅ 31 °C

    Bez względu na to jak nierealne i nieuzasadnione wydaje się nam to, przed nami jedynie podroż powrotna. Staramy się wykorzystać ostatnie chwile jak najlepiej, i jeszcze na pożegnanie dotknąć szczytów Alp i wykąpać się w błękitnym jeziorze.

    Obozowisko likwidujemy sprawnie, to już nie te czasy kiedy oprócz składania namiotu, sprzętu i stu tysięcy rozgrzebanych koniecznie do życia potrzebnych drobiazgów trzeba było ogarniać zajęcie dwójki milusińskich, żeby się nie nudziły i nie wchodziły w szkodę. Teraz milusińscy pakują, składają, odnoszą do samochodu i tylko trochę narzekają na niesprawiedliwość losu. A towarzystwa dotrzymują nam sikorki, ciekawsko zaglądając we wszystkie zakamarki.
    Pełen luksus.

    Na pożegnanie Boveca oczywiście lody, potem szybkie zaprowiantowanie - i… ruszamy. W SatNav wpisujemy „omijaj autostrady” i zaczynamy wspinaczkę na przełęcz Vršič. Po naszej prawej rzeka Soča, z Veliką koritą i Małą koritą, czyli dwoma bardzo malowniczymi wąwozami. Jeden zwiedziliśmy wędrując wzdłuż Sočy, drugi zostanie na raz następny. A droga wije się i wspina ostro, zawstydzając włoskie, a na pewno austriackie serpentyny. Wydaje się, ze już naprawdę nie można od aut więcej wymagać, a tu znak, że teraz dopiero trzeba uważać bo przed nami 14, 15, 16 stopni nachylenia w górę. I oczywiście zakręty agrafki, tez na takim wzniesieniu. Stres wynagradzają widoki, na zachód Tryglaw, na wschód Mangart i Jałowiec. Wreszcie przełęcz Vršič, gdzie tabuny aut szukają miejsca do zaparkowania, tabuny owiec zacisza w cieniu aut, tłumy turystów dobrego ujęcia na Trygłav, Mangart i Jałowiec, a nieliczni wędrowcy rozpoczynają wspinaczkę na wschód lub zachód, ale zawsze ku szczytom. My niestety nie w tej ostatniej grupie tym razem, wiec tylko kilka zdjęć, krótki spacer i z górki na pazurki do Bledu. Mijając po drodze przystanki autobusowe, wskazujące na to, ze lokalnym serpentyny nie straszne.

    W Bledzie ponownie problem z parkowaniem, ale parking przy biurowcu z dala od jeziora zachęca podniesionym szlabanem i pustymi miejscami. Widać, szczęście nam sprzyja :-).

    Nad jeziorem tłum, a nie zmienia to faktu, ze kolor wody jest obłędnie błękitny, brzegi jeziora otacza panorama gór, na wyspie znad urwiska dumnie prezentuje się zamek, a do zejścia do wody wystarcza malutki kawałek nie zajętego trawnika. Pluskamy się beztrosko w promieniach słońca i obłędnym błękicie wód (bo fal brak). Pełen odpoczynek dla mięśni i umysłu, i naładowanie akumulatorów przed drogą do Stuttgartu, gdzie mamy zamówiony nocleg.

    Bańka błogiej beztroski pryska na parkingu - który okazuje się był pułapka na niezorientowanych turystów. Opłata za postój bez biletu (którego nie mamy, bo wjechaliśmy przez podniesiony szlaban) kosztuje nas €50, i warzy humory, co jest stratą zdecydowanie większą. A na dokładkę korek przy wyjeździe z Bledu opóźnia nasz rozkład o dobrą godzinę, a z czarnych chmur zaczyna padać ulewny deszcz.

    Słowem - koniec wakacji ….

    A jeszcze w ramach pod scriptum - kontynuując naszą podróż ze Słowenii do Austrii przejeżdżamy tez poza autostradami, przez Podkoren i Korensko Sedlo. Całkiem chwalimy sobie drogę, wije się malowniczo wśród szczytów, czysta przyjemność, nawet w deszczu. A za granicą znak: uwaga, 18 stopni w dół. Po prostej. Najwyraźniej, Austriacy zdecydowali, ze na taka małą górkę serpentyn nie potrzeba, bijąc kozackość Włochów i Słoweńców na łeb.
    Read more

    Traveler

    love it

    8/14/22Reply
    Traveler

    Great photo

    8/14/22Reply
    Traveler

    when do you get back

    8/14/22Reply
    4 x 8 nog

    We are back :-( just the last entry for the records…

    8/14/22Reply
    2 more comments
     
  • Day13

    Raz na wodzie raz pod wodą

    August 4 in Slovenia ⋅ ☀️ 26 °C

    A na zakończenie aktywnegi tygodnia w Bovecu - wycieczka w kanionie. My i jeszcze jedna rodzina 2+2, w podobnym wieku, z Niemiec. Kanion rzecz jasna na rzece Sočy, więc po raz kolejny przemierzamy tę samą drogę, po raz kolejny pokazują nam panoramę i wodospad Boka. Nie szkodzi, są piękne (panorama i Boka). Najpierw 30 min temu pod górę w nieziemskimi upale, z pianką, kaskiem i uprzężą na plecach. Potoki potu na dobry początek. Potem zejście do kanionu, i, o radości, można zanurzyć się w zimnej wodzie i odzyskać właściwą temperaturę ciała. Potem jeszcze tylko wbicie się na mokro w pianki neoprenowe (to sport sam w sobie) i jesteśmy gotowi do wędrówki. Poziom rzeki niestety niski ( ponoć prawdziwego deszczu w dolinie nie było od marca. Hmmm, to jak nazwać deszcz i burzę których doświadczyliśmy w poniedziałek???) ale i tak mnóstwo zabawy ze zjezdzaniem po skałach do wody, kąpielą w (tymczasowo) płytkich skalnych basenach i dla chętnych skoki ze skał do wody. Na zakończenie niespodzianka - zjazd bez zabezpieczenia z 6m do skalnej jaskini wypełnionej wodą. A potem jeszcze zjazd na linie w wodospadzie, z 12 metrów, zakończony swobodnym lotem do wody.
    Jest pięknie choć co po niektórzy w za dużych piankach cierpią z zimna mimo upału. A dodatkowym zgrzytem jest ewidentna niechęć naszego przewodnika do Niemców, która daje odczuć co chwilę, naskakując na drugą część ekipy. Duże szczęście, i dla przewodnika, i w sumie dla nas też, że nasi Niemcy są wyjątkowo dobrze wychowani i jawne wycieczki personalne i upomnienia zbywają w zasadzie wzruszeniem ramion. Ale spory niesmak pozostaje, i rzuca się cieniem na całość wyprawy.
    Robimy co w naszej mocy, żeby zatrzeć nieprzyjemne wrażenie, ale szczerze mówiąc, jesteśmy też mocno zniesmaczeni. Nie pomaga fakt, że nas wybiera jako swoich ziomków, racząc nas opowieściami o swoich spotkaniach z Adamem Małyszem i innymi skoczkami. Dla potomności - agencja nazywa się Mistic Tours, a przewodnik, którego lepiej się wystrzegać - Ali.
    Read more

    Traveler

    Have fun

    8/5/22Reply
    4 x 8 nog

    thank you Sue 😘

    8/5/22Reply
    Traveler

    Great adventure

    8/5/22Reply
    3 more comments
     
  • Day12

    Szlakiem Alpe Adria - odcinek Soča

    August 3 in Slovenia ⋅ ⛅ 24 °C

    Choć to szlak od Alp do Adriatyku, Hannibal chyba tedy nie maszerował. I prawdopodobnie żałował, bo droga nie tylko prowadzi wygodnie tam, gdzie chciał dotrzeć, ale w dodatku jest niezwykle malownicza. Nie słychać też nic o wrogich plemionach strzegących przeprawy, wręcz przeciwnie, tutejsza ludność jest bardzo przyjaźnie nastawiona. Dlatego postanawiamy ten błąd naprawić, i przewędrować trasę od źródeł Sočy wzdłuż wąwozu aż do ....Boveca. Adriatyk będzie musiał poczekać na kolejne wakacje
    Pierwszy etap pokonujemy lokalnym autobusem, który bardzo przyjemnie nas zaskakuje klimatyzacją i jedynie 15 minutowym opóźnieniem. Wysiadamy nieco poniżej źródeł i odnajdujemy górny bieg Sočy, dyskutując czy bardziej się nadaje do wędrówki, czy też do jazdy na rowerze. Zgodnie z tradycją, choć początkowo droga jest szeroka i pokryta wygodnym żwirem (rower!!) po kilkuset metrach już wiadomo, że trasa jest zdecydowanie nie dostosowana do dwóch kółek i 4x8 to właściwa kombinacja napędowa.
    Dolina Sočy nie rozczarowuje. Na horyzoncie z każdej strony Alpy, po bokach rzeki lasz głównie iglasty i pachnący żywicą, przez który prowadzi trakt, a co jakiś czas wyżłobione skały wąwozu, i skalne baseny zachęcające do kąpieli w lodowatej, krystalicznie przejrzystej wodzie, do których wpadają mini (albo nie mini) wodospady. Hannibal zdecydowanie nie wiedział, co stracił. Choć z drugiej strony, sądząc po tym jak dlugi czas spędzamy w rzeczonych basenach, być może przeprowadzenie testu armii spotkałoby się z obiektywnymi logistycznymi trudnościami. Które następnie trzeba by było zrzucić na mityczne nimfy rzeczne, omotujące podróżnych, i odbierające im wolę dalszej wędrówki.
    W dalszym biegu rzeka zaskakuje nas i znika. Zamiast szarozielonej przejrzystej wody, pryskajacej, szumiącej i zachęcającej do pływania zostały same białe, rozgrzane przez słońce kamienie. Widok bardzo przygnębiający, i niepokojący też bardzo. Na szczęście to tylko miejscowa anomalia, rzeka najwyraźniej schowała się od upału pod kamieniami, bo kilkaset metrów poniżej pojawia się ponownie, pluskać i szumiąc. Ponad 30,000 kroków, 17 km, i 7h wycieczki. Na zakończenie zdecydowanie należą się nam lody, rzecz jasna w Bovecu.
    Read more

  • Day11

    Rowerowy off-road

    August 2 in Slovenia ⋅ ⛅ 23 °C

    Atrakcji do wyboru jest do zwariowana. Na wodzie, lądzie, skałach. W rzekach i jeziorach. Kajaki- pontony- rowery- paddle boards- kanioning i rafting. A do tego na sto procent można spróbować paralotni, a być może i pilotażu, sądząc z kolorowego tłumu spadochronów w powietrzu.
    Zdeterminowani zobaczyć jak najwięcej decydujemy się spędzić dzień na rowerach elektrycznych, przemierzając bez trudu (dzięki wspomaganiu elektrycznemu) drogi i bezdroża. Zwłaszcza bezdroża. Zniesmaczony uprawianym przez wielu kolarstwem drogowym nasz ka-owiec z naciskiem tłumaczy w wypożyczalni, że chodzi nam o trasy off-road. Koniecznie i zdecydowanie off-road, w zgodzie z naturą, podziwiając jej piękno na wyciągnięcie ręki i zdobywając szlaki które niewielu przed nami przemierzyło. Dostajemy więc wytyczne z bardzo poglądowa mapą gdzie droga off-road prowadzi pięknie wzdłuż rzeki Sočy w dół jej biegu. Pani w wypożyczalni co prawda ostrzega, że jest jeden odcinek trochę wyboisty, ale co tam, mówi, najwyżej przez ten kawałek przeprowadzicie rowery. Nic to dla nas - ruszamy. Po opanowaniu ciężkich bestii (ważą chyba że 30 kilo sztuka), i dodatkowych trybów wspomagających - eko, tour, sport i turbo, zaopatrzeni w kaski, zamki, pompki, i ładowarki do rowerów (sic!). Ruszamy na podbój - off-road. Jest pięknie. Ptaki śpiewają, świerszcze grają, rzeką szumi i leniwie przetacza się po kamieniach. Słońce świeci, praży, grzeje i oślepia, choć zapowiadano, że dziś ma być najchłodniejszy dzień z całego tygodnia. A my mkniemy, w trybie eko, tour, sport i miejscami nawet turbo. Przez całe 5-7 km. I wtedy, zgodnie z poglądową mapą, droga zaczyna oddalać się od rzeki i powoli wspinać na zbocze. Nic to nam! Przecież byliśmy uprzedzeni. Załączamy sport i turbo i pracowicie wspinamy się po kamienistej drodze. Przez jakiś kilometr, kiedy to nasz trudny odcinek powinien się już kończyć. I wtedy właśnie następuje chwila off-roadowej prawdy. To wstęp tylko był, to przygrywka, cytując mistrza. Przez jakieś następne 5 km łzy, krew i pot. Panowie dzielnie walczą i często wygrywają z podjazdami, panie, niestety, z rowerzystek przemieniają się w przepychacze ciężkich bestii pod górę, po kamieniach, i usuwającym się spod nóg żwirku. Zegarki nagrywają zaledwie 250 m przewyższenia, ale w naszym odczuciu jest to co najmniej 2.5 km. A może nawet 25. A dla urozmaicenia od czasu do czasu trzeba je sprowadzać po kamieniach i korzeniach w dół. Najwyraźniej nasze i tutejsze pojęcie rowerowego off road są nieco rozbieżne, i zostaliśmy wysłani na szlak całkowicie górski, dla nie do końca amatorów ...
    Jesteśmy na nim w zasadzie sami, z wyjątkiem jednej drużyny harpagonów, która te właśnie bezdroża przemierza na zwykłych rowerach górskich (przynajmniej łatwiej jest im je wpychać pod górę, bo lżejsze)...Wszyscy pozostali pomykają radośnie po asfalcie w dolinie.
    Gdzie i my dołączamy po pokonaniu naszej off-roadowej ścieżki i pokrzepieniu się coca-colą przy znanym nam z raftingu moście na Sočy. I tu dopiero widać moc naszych elektrycznych rumaków. Co tam podjazdy, nawet te najdłuższe. W trybie turbo, sport, tour a nawet czasem eko przemierzamy je z wizgiem i łopotem, wiuuuu. Jest moc, i jest zrozumienie, gdzie tak naprawdę takich rowerów należy używać :-).
    A po tryumfalnym zdaniu sprzętu w nagrodę za dzielność idziemy na lody w Bovecu. Smaków jest ze 20, z czego 6 to bezmleczne sorbety. Po raz pierwszy od zawsze chyba uczulona na mleko część drużyny może przebierać i wybierać w smakach lodów, komponując własne zestawy. Borówkowy z cytrynowym wygrywa, a sorbet jest lekki jak chmurka i do tego cudownie kwaskowaty. Zdecydowanie niebo w gębie. Do tego uprzejmy pan lodziarz nieproszony troskliwie myje łyżkę pomiędzy nakładaniem lodów mlecznych i sorbetów, zdobywając nie tylko nasze podniebienia ale i serca.
    Read more

    Traveler

    Haha XX

    8/6/22Reply
     
  • Day10

    Bovec

    August 1 in Slovenia ⋅ ⛅ 21 °C

    Po intensywnym tygodniu zakończonym wspinaczką, nawet nasz k-owiec godzi się na dzień laby i odpoczynku z książkami (oczywiście Mistborn). Zalegamy więc na kempingu, w szumie drzew i szumie rzeki (jak się okazuje nie Sočy, a Korytnicy. Też ładna). Kemping jest bardzo pozytywny, i bardzo międzynarodowy. Na naszym niewielkim polu namiotowym stoją namioty Francuzów, Włochów, Austriaków, i Węgrów, a chmara dzieciaków w wieku od roku do na oko 7-8 lat bryka wspólnie beztrosko, nie zwracając uwagi na trudności komunikacyjne.
    W centrum kempingu beczka na ognisko, i stojaki z miskami z wodą - tam całkiem naturalnie toczy się życie, i nawiązują, oczywiście międzynarodowe, znajomości.
    Pełna sielanka, żywy dowód na prawdziwość idei Auroville - oczywiście ułatwionej duchem wakacyjnym i chwilowym oderwaniem od rzeczywistości.
    Nasza sielankę zakłóca tylko rzeczona szara rzeczywistość właśnie...musimy wybrać się do Boveca po zaprowiantowanie...
    Ale nawet taki przerywnik jest w zgodzie z duchem wyprawy i bardzo pozytywny. Bovec to lokalna stolica górska, położona w centrum płaskiego jak stół dna rozległej niecki, otoczona niebotycznymi szczytami Alp. Niebotycznymi dosłownie.
    Bez wątpienia jest to stolica aktywnego wypoczynku: w każdej bramie biuro czy agencja zapraszająca na kajaki - rowery - spływy - wycieczki górskie - wspinaczkę - kanioning.
    W co drugim ogródku wbity w ramach krasnala kajak, niejednokrotnie upersonifikowany nasprejowanym wyszczerzonym uśmiechem. A na jednym z płotów otaczających zadbany ogródek z malwami, pomidorami, żwirkiem i rowerkami dziecięcymi zatknięta czaszka kozła, z pomaranczowo fluorescencyjnymi rogami. Hmmm.
    100% populacji Boveca to turyści w strojach ewidentnie trekkingowych, albo instruktorzy, kolorowi w szarawarach i klapkach, albo sprzedawcy - lodów, bułek, arbuzów, i nawet, koniec końców, taśmy z krokodylkiem, bez której nasz k-owiec czuł się bezbronny i niekompletny.
    Słowem, idealne miejsce na wakacje, o czym dobitnie świadczą tłumy turystów aktywnych, plus zagłębie kempingów na których o miejsce walczą namioty ze sprzętem turystycznym, a na wszystkich sznurkach suszą się pianki neoprenowe. I oczywiście wszechobecne obowiązkowe kajaki.
    Od jutra zaczynamy kolejny intensywny etap, ale dziś luz do samego wieczora - przerywany tylko na ratowanie namiotu i dobytku przed gwałtownym załamaniem pogody, które przyniosło tropikalny wręcz deszcz i burzę z piorunami.
    Read more

    Traveler

    Don't use that one 🤣🤣🤣

    8/5/22Reply
     
  • Day9

    Przeprawa przez Alpy

    July 31 in Slovenia ⋅ ⛅ 26 °C

    Bez słoni, ale też wyczynowo. Przenosimy się przez naszą przełęcz do Włoch i dalej do Słowenii, w okolice Trygławskiego Parku Narodowego. Kemping zamówiliśmy rzutem na taśmę w czasie poprzedniej wyprawy na spływ - ani przez internet, ani stawiając się na kempingu w dzień biwakowania tego się nie da osiągnąć, wszystkie kempingi w okolicy mają wywieszkę "miejsc wolnych brak". Ale na ostatnim kempingu w serii, położonym cudnie nad samą Sočą, mieli jedno miejsce, nad samą rzeką, wolne od niedzieli. Nie trzeba było nam tego dwa razy powtarzać - bierzemy!
    I jak poprzednio przeprawa przez Alpy, dreszczyk już mniejszy, bo droga oswojona, ale widoki nadal obłędne. Nawet wanna stoi jak stała. Zresztą widać dokładnie dlaczego Alpy zasadniczo są niedostępne, i dlaczego podróżni od wieków poszukiwali przełęczy...kiedy wyrasta przed oczami niebotyczna niemal pionowa skalna ściana, że słoniami, czy bez, mija ochota na przeprawianie się na wprost. Za to dla wspinaczy jest to na pewno prawdziwy raj, i stąd osławiona wspinaczka w Dolomitach.
    My jednak spokojnie, kręta drogą, przez przełęcze, nad zjawiskowym jeziorem, przejeżdżając przez średniowieczna warownię docieramy na nasze miejsce nad rzeką. I trochę zażenowani rozbijamy nasz monstrualny namiot dostosowany do angielskiej pogody kempingowej wśród namiotów kontynentalnych, przyzwoitej wielkości. A co tam, przynajmniej będzie nam wygodnie, a z iście brytyjskim spokojem będziemy znosić zaskoczone i pewnie trochę zdegustowane, a trochę rozbawione, spojrzenia.
    Read more

  • Day9

    Jak pająki (albo kozice)

    July 31 in Austria ⋅ ⛅ 25 °C

    Na zakończenie pobytu w Nassfeld odwiedzamy lokalny park linowy. Oprócz miliona zjeżdżalni liniowych ( zip lines, wszędzie na świecie zwanych tylrolkami, a z jakiegoś powodu w Austrii - Fox lines, czyli liniami lisa ..), przez które można jeździć do oporu, są także przejścia skalne, mosty linowe - albo bardziej wymagające przejścia przez liny, huśtające się balaski, sieci i wiadra - a także jako bonus prawdziwa via ferrata. Pierwsze przejście jest co prawda tak łatwe przez większość czasu, że decydujemy się ochrzcić nasze karabińczyki "tamagotchi", że względu na ilość uwagi, zbędnej, którą trzeba im poświęcać. Krok do przodu, podciągnięcie się do gory i na przód....a, nie, czekaj, wracamy, trzeba przepiąć tamagotchi... Wąwóz przez który przechodzimy w zasadzie mało różni się od wczorajszego, ale że jesteśmy przypięci do stalowej liny, i to podwójnie, co krok trzeba się zatrzymywać, albo żeby przepiąć nasze tamagotchi, albo wręcz wracać po nie, choć już pokonało się kolejne przejście (a tu wąsy trzymają i nie pozwalają przejść ani kroku więcej). Trosczymy się tym niemniej o nasze tamagotchi, zakładając, że jeśli one przeżyją, to my też... Najbardziej podoba się nam ostatnia ścianka, z via ferratą - tam nasze tamagotchi okazują się naprawdę przydatne, jesli nie w rzeczywistości, to napewno skutecznie podnosząc morale. Ścianka jest wymagająca, na pewno dla takich amatorów jak my - choć Mieszko przechodzi całość bez dotykania liny asekuracyjnej, budzac ogólnym podziw. A na zakończenie powtórka że zjazdów, aż do zawrotu głowy (albo bólu pleców, jeśli nie zdążyło się na czas odwrócić). Spędzamy w parku linowym pięć godzin nawet tego nie zauważając - jeśli ktoś ma możliwość odwiedzić - polecamy!Read more

    Traveler

    Looking good

    8/2/22Reply
    Traveler

    Great job

    8/2/22Reply
    Traveler

    Looks lovely

    8/2/22Reply
    Traveler

    That looks scary and exciting at the same time xx

    8/3/22Reply
     
  • Day8

    Przez wąwoz i wodospady

    July 30 in Austria ⋅ ⛅ 19 °C

    Znając zamiłowanie młodszej części drużyny do wodospadów i strumieni, nie mogliśmy pominąć wąwozu Garnitzenklamm. Tym razem zgodnie z prognozami pogody, mimo oberwania chmury i burzy nad ranem, słońce świeci od rana, zapowiadając piękny i upalny dzień. Już o 1 po południu udaje się nam wygrzebać z pieleszy, i zjechać po serpentynach austriackich do Mördendorf, do początku wąwozu. Wąwóz co prawda jest lokalną atrakcją turystyczną, ale mimo ułatwień typu klamry i łańcuchy, zachowana jest całkiem jego surowa dzikość, a dzięki rzeczonym ułatwieniom da się go pokonać w zasadzie bez strat własnych. Dziewięć mostów, każdy inaczej zaprojektowany, cztery duże wodospady, i mnóstwo malutkich kaskadek, obłędnie wysokie i w zasadzie pionowe ściany wąwozu, a do tego jasno zielono-szara przejrzysta woda, po której w wielu miejscach można do woli brodzić. Całkiem zjawiskowe miejsce, z którego wcale nie ma się ochoty wracać.
    A do tego, dla tych najwytrwalszych, możliwość dotarcia na Gartenkofel - na dokładnie ta samą przełęcz, na której byliśmy wczoraj. Gdyby nie logistyczny problem transportowy (brak chętnych do pokonania trasy z powrotem w celu odebrania auta) z pewnością połączylibyśmy te dwie wycieczki :-).
    Read more

    Traveler

    A magical place love Christine and Paul xx

    8/1/22Reply
    Traveler

    The real Indiana Jones

    8/2/22Reply
    Traveler

    Beautiful

    8/2/22Reply
     
  • Day7

    Gartnerkofel (2195 mnpm) zdobyty!

    July 29 in Austria ⋅ ☁️ 17 °C

    Od tygodnia prognozy pogody zapowiadają, że w piątek od rana będzie deszcz. A potem ulewa. I jeszcze trochę deszczu. I tak do wieczora. Nastawiamy się więc na dzień gier planszowych i odpoczynku. I oczywiście, budzi nas piękne słońce. A prognozy pogody, na wszystkich dostępnych stronach internetowych, godzinowe i dzienne, zapowiadają znienacka, że do wieczora już tylko lekkie zachmurzenie. Ośmielamy się więc uwierzyć w sprzyjające okno pogodowe i decydujemy się na atak szczytowy na Gartenkofel, który od przyjazdu kusi nas i wabi do siebie. Na szczęście trasę mamy już wybraną i przemyślaną, więc tylko zapisujemy na mapsme i jeszcze kilku innych stronach i ruszamy. Słońce świeci, chmurki baranki od czasu do czasu je przysłaniają, łagodząc upał, słowem dzień jak z bajki.
    Tras jest do wyboru kilka, niestety, tylko w skrajnych stopniach trudności. Tzn albo można lecieć w zasadzie w klapkach, albo potrzebne są haki, raki i czekany, żeby wspinać się po pionowej ścianie. Decydujemy się na wersję dostępna (ponoć) w klapkach, choć na wszelki wypadek zakładamy buty górskie. I słusznie, bo droga, choć prowadzi przez łąki alpejskie, gdzie pasą się malownicze krowy, to jednak prowadzi ostro pod górę, i po zdradliwych kamieniach. Mijamy karczmę, dolne i górne stacje wyciągów, jeziorka, i jeszcze więcej łąk, i docieramy na przełęcz. Po prawej - ściana Gartenkofla (ta właśnie na raki i czekany) po lewej Kammleiten, zdecydowanie bardziej przyjazny. Pierwszy atak na Kammleiten zatem, gdzie zamierzamy zatrzymać się na zasłużony piknik. I tam, na szczycie, spora niespodzianka - otóż oprócz oczywistego krzyża znaczącego szczyt, i zjawiskowych widoków, miejsce na piknik ozdabia sporą kolekcja ...krowich placków. Jak one tam, skubane, wlazły, dociec nie sposób. Bo ścieżka może i dostępna jest bez ekwipunku, ale wąska, stroma, kamienista, i na pewno nie dostosowana dla krowich kopyt. Najwyraźniej muszą to być specjalne krowy alpejskie....
    Po serii zdjęć dokumentalnych, dokumentujących nas i nadciągające (a jakże) czarne chmury, wracamy więc z piknikiem na przełęcz.
    Czas na etap drugi, czyli właściwy atak szczytowy, rzecz jasna nie przez ścianę T5. Okrążamy imponującą skałę Gartenkofla u podnóża, i dolaczamy do ścieżki dla zupełnych turystów, którzy podjeżdżają do podnóża wyciągiem krzesełkowym.
    I tu może ich spotkać spore zaskoczenie, bo choć raków i czekana nie trzeba, porządne buty i kijki są zdecydowanie konieczne. Uderzamy na szczyt, początkowo zatrzymując się co trzy kroki, żeby wydać okrzyki zachwytu i zrobić serię zdjęć, a wraz z nabieraniem wysokości coraz bardziej przyspieszając, żeby jednak zdążyć przed deszczem. Tu warto wspomnieć, że odwołuję wszelkie wyrzekania na turystów którzy z głupoty dali się złapać załamaniu pogody w górach ("przecież trzeba być idiotą, żeby nie sprawdzić prognozy pogody przed wyjściem w góry"). Jeśli jeszcze nie jest to jasne, prognozy tak się mają do rzeczywistości, jak legendy do historii, więc albo się zakłada, że będzie słońce, albo siedzi w domu... A my liczymy na to, że jednak złapie nas tylko deszcz, a nie burza.
    I dokładnie tak się dzieje - zdobywamy szczyt i właśnie wtedy spadają pierwsze ciężkie krople. A my możemy powiać smrodkiem pedagogicznym, i pokazać młodej części drużyny jak to warto być przygotowanym i nosić ze sobą kurtki przeciwdeszczowe.
    Deszcz ucicha po 15 minutach...
    Plan wyprawy wykonany, północny szczyt Gartenkofla zdobyty, a my w sławie i chwale wracamy do naszej chatki.
    Read more

  • Day6

    Pontonem przez bystrza

    July 28 in Slovenia ⋅ ⛅ 28 °C

    Rozczarowani pogoda w Austrii, i lekko wkurzeni na prognozy, przeprawiamy się niczym Hannibal przez Alpy do Włoch i dalej do Słowenii. Ale najpierw przygotowanie teoretyczne, bo choć nie mamy słoni, mamy automatyczna skrzynie biegów, i trochę nas niepokoi brak informacji w jaki sposób hamować nią silnikiem. Zaskakująco, googlowi długo zajmuje znalezienie konkretnej odpowiedzi - najpierw dowiadujemy się wszystkiego niemal o charakterystyce ogólnej automatycznej skrzyni biegów, jej zaletach, typach i różnicach wśród producentów. Dowiadujemy się również że te nowoczesne "zazwyczaj same włączają hamowanie silnikiem". Hmmm. Trochę mało jak na alpejskie serpentyny. W końcu po pół godzinie pracy detektywistycznej udaje się zdobyć potwierdzenie, że tak, nasza skrzynia będzie hamować, a do tego wspomagać kierowcę na 10 innych sposobów, więc uspokojeni ruszamy. Jak się okazuje, nasze dociekania były jak najbardziej na miejscu, bo po stronie włoskiej kanion jest dużo stromszy, drogi dużo węższe, a serpentyny....ech...to są naprawdę szokujące serpentyny, w dodatku często tak wcięte w zbocze, że zupełnie nie widać co czeka po przejechaniu zakrętu, a niekiedy także w trakcie. Za to widoki są obłędne, i warte stresu. Nie tylko ściany wąwozu, koryto (niestety prawie zupełnie wyschłej) rzeki, tu i ówdzie wodospady i jeziorka - ale też konie, widowiskowo pasące się na zboczu, i... wanna.
    Wśród ochów i achów zjeżdżamy do włoskiej Pontebby, gdzie od razu można odczuć zupełnie inna atmosferę, architekturę i tempo życia. Tym razem tylko przejeżdżamy - i dalej, przez Alpy, przeprawiamy się do Słowenii. Tu również całkowita zmiana krajobrazu i zabudowy. Niesamowite, jak pomimo bliskości położenia, te trzy kultury zdają się zupełnie nie przenikać. Całkowity podział fazowy.
    Po zaledwie 60km (choć zajęło to nam niemal 2h) docieramy do zalanego słońcem Bovaca, nad rwistą, choć o niskim stanie wody Sočę, której bystrza mamy pokonać tratwa. Czyli, w nowoczesny sposób, pontonem. Spływ organizuje mała firma lokalna, gdzie zatrudniają się najwyraźniej młodzi ludzie z całego świata. W naszej ekipie instruktorami są Bułgarka, Niemiec i Chillijka - i wszyscy zgodnie bardzo im zazdrościmy trybu życia. Po zaopatrzeniu się w ekwipunek i ubranie do spływu (pianki, buty i kaski, wszystko dobierane na oko), spuszczamy pontony na wodę - i wiuuu. Rzeka kręci i pieni się na kamieniach, ściany wąwozu majestatycznie wznoszą się dookoła, dzieciaki z brzegu zazdroszczą aż piszczy. I jedziemy! Po drodze zapowiedziane bystrza, kąpiele w nieprawdopodobnie przejrzystej (i zimnej!!!) wodzie, skakanie ze skał, i zjeżdżanie z pontonu do wody jak w parku wodnym. Słowem - super! I wszystko zostanie w pamięci, bo nie sposób robić zdjęć kiedy nie dość, że walczy się z nurtem, to jeszcze co i rusz ląduje z impetem w głębinach.
    I tylko smutno, że instruktorzy mówią, że wody w tym roku o dwa metry mniej niż zazwyczaj, że deszczu nie było od maja, i zenie wiadomo, jak długo jeszcze takie spływy będą możliwe...
    Read more