Wim op de Via Francigena

Met 22 km op de planning en een beloofde broeierige 32°C wilde ik niet al te laat vertrekken. Maar dat was buiten Albergo Carla gerekend. Ik kreeg een kamertje aan de straatkant en dat zou ik geweten hebben. De hele avond en nacht lang denderde het verkeer voorbij mijn openstaande raam. En Italianen en hun voorliefde voor schreeuwende racemotoren... dat kennen wij in het brave Vlaanderen niet zo. Het heeft me letterlijk uren nachtrust gekost, mede ook door het hete weer en de zwoele onweersdreiging. Het venster sluiten zou gewoon een sauna geweest zijn.

Om 8u zat ik uiteindelijk op de Via Francigena. Het was een soort afscheid. Ik was me zeer bewust van het feit dat ik mijn laatste passen deed op rotsige bergpaden waar er achter iedere hoek weer wat anders te zien was. Waar het stijgen en zweten werd afgewisseld door het uitblazen aan een fontana: een verfrissende drinkbron aan een soort openbare wasplaats.
De Alpen maakten gestaag plaats voor een landschap dat je eerder in de Ardennen zou verwachten. Maar algauw werden dat dan ook nog Vlaamse Ardennen.

Ik bestelde in een supermarktje redelijk vlot een Panini. Blij. En lekker ook. Aan een kerk kwam ik onze enige echte Pelgrim tegen. Een dromerige hippie die per dag maar 10 euro budget heeft. En daarvan zou hij nog de helft weggeven. Hij begroet iedereen met een diepe buiging en als het even kan loopt hij bloetvoets. Het is niet het gezelschap waarmee ik een hele dag onderweg wil zijn, want zijn bekeringsdrang zit ergens in iedere zin verborgen.

Ik besefte plots dat ik al een 10 tal dagen geen verkeerslicht meer had gezien. En plots liep ik door een vlak bos met populieren. Het kon ergens rond Leuen zijn geweest. Maar de Italiaanse sfeer sloeg weer ongenadig toe. Ik liep naar een aantal grote meren en begon te hopen op een frisse duik. Niet dus. Erger nog. De eigendomsijver van de Italianen gunde me zelfs geen blik op het toch wel erg grote meer. Overal privata. Afgespannen met draden en bordjes die wijzen op camerabewaking. Het deed me onwillekeurig denken aan de vreselijke gewoonte van de Italiaanse overheden om stranden en kusten te privatiseren om er munt uit te slaan.

Ik was in gesprek geraakt tijdens mijn picnic. De sympatieke Federico was onderweg naar Compostella maar dan via Zwitserland en door Frankrijk naar Saint Jean Pied de Port. Hij is Italiaan en uit Lucca. Hij hoopte ergens begin November aan te komen in Finisterre. Hij loopt dus nu de Via in tegenovergestelde richting. En dat vond hij best vervelend omdat ieder contact geen toekomst had, want iedereen gaat de andere kant op. Hij raadde me nog een restaurant aan in Lucca van een vriend. Trattoria Usbaldo. Ik probeer het te onthouden.

De Via Francigena is hier echt groots. De bewegwijzering is overdadig en in ieder dorp zie je verwijzingen. Toen ik een appel zat te eten op een muurtje liep er een klasgroep kinderen voorbij. De juf liet de kinderen even stoppen en vroeg wat ze kon doen voor me. Ze hoopte me te kunnen herbergen in haar eigen B&B in het dorp. Maar ik had al een reservatie in Ivrea. Zo bijzonder om zoveel gastvrijheid te mogen ervaren.

De temperatuur in de namiddag liep nog hoger op en mijn T-shirt had nog nauwelijks droge stukken. Tot ik in Ivrea toekwam. Ik lig wat raar gelogeerd in iets wat zichzelf hotel noemt. Ik had graag in de Ostello geslapen maar dat zit tot de nokgevuld met Kayakkers. Het is hier een belangrijke wedstrijd in wildwaterkayakken. Prachtig om zien vanop de stadsoevers. De bootjes klieven zich doorheen de kolkende watermassa behendig tussen hangende poortjes.

Ik zet me neer voor een aperitiefpint in Caffé Roma. Ik hoop dat het een voorteken mag zijn. Ik krijg het bericht van thuis dat Tibbe na 10 maanden Noorwegen terugkeert. Jammer dat ik dit niet kan meemaken. Timing. Tja. En net op dit eigenste moment boort een mug zich in mijn enkel, uit op mijn zoet bloed. Morgen trek ik alweer verder. De momenten dat ik vergeet dat ik stap nemen toe. Zeker nu het wat vlakker wordt. Mensen wat geniet ik hiervan. Czytaj więcej