Reisdagboek dinsdag 5 mei
5 Mayıs, Vietnam ⋅ ☀️ 30 °C
Om 6:30 op want actieve dag op het programma. Eerst ontbijt in het hotel want in de kamerprijs (14€) inbegrepen. Banaan pannekoeken met choco dressing, 2 stukken fruit en nen thee, ik kan er al efkes tegen.
Ik neem weer een scooter en rijd als eerste naar Trang An, een gebied dat ook weer op de UNESCO-werelderfgoedlijst staat en vaak “Halong Bay op het land” genoemd wordt. De weg ernaartoe is eigenlijk al onwezenlijk mooi.
Hier ga ik een boottocht van zo'n 2 uur maken door riviertjes langsheen begroeide kalkstenen rotsen die tot 200 meter hoog gaan.
Ik kan er best vroeg zijn om 2 goede redenen: overdag is het er mega druk en 2 uur in de blakke zon in een bootje...
Om 8:50 zit ik dan ook al met 2 andere toeristen in een bootje en met de roeister natuurlijk. Het zijn dus kleine bootjes en mankracht aangedreven.
Trang An was de reden waarom ik deze streek bezoek en ik heb er Direct... Helemaal... Totaal GEEN spijt van. Zo mooi hier, je blijft constant rondkijken.
Onderweg stoppen we enkele keren want aan het water zijn ook tempels gebouwd en we varen ook soms door een kleine grot.
Het koppeltje voor mij geeft aan het einde geen fooi maar ik wel want dat heeft die madam dik verdiend, hard labeur hoor in die warmte roeien. Ze hebben allemaal wel een speciale vest aan met ingebouwde ventilatoren 💨 .
Even verder bezoek ik Hòa Lu, de voormalige hoofdstad van Vietnam in de 10e en 11e eeuw. Een leuke tussenstop maar meer ook niet want buiten enkele tempels is er nog weinig van te zien. Maar, het is leuk scooteren want het is hier overal heel mooi.
Daarna rijd ik naar Hang Mua Viewpoint, weer ne stevige want ik moet er 142 meter omhoog langs meer dan 500 moeilijke granieten trappen, wel met de hulp van wat druivensuiker. De beloning mag er wezen, zo schoon, je ziet bovenop de rijstvelden, de Tam Coc-rivier en kalksteenpieken rotsen. "A view to kill" om het wat plat populair uit te drukken. In het terug naar beneden gaan merk ik dat ik niet de enige was die pufte en zweette. Wat ik altijd doe is de trappen tellen, voor mij lijkt het dan precies rapper te gaan, allè da zit gewoon int koppeke dan he.
Ik rij via een klein baantje terug richting hotel en zie een klein restaurantje, even stoppen en blijkbaar goed gekozen; gebakken rijst met ei en groenten en lemon juice voor 2,5€ en heeeel yammie!
In het hotel een snelle douche want het is tijd om naar alweer een volgende attractie te gaan nml. Thung Nham Ecotourism Zone.
Ook weer natuurgebied maar met veel vogels voornamelijk reigers en ooievaars. Net voor zonsondergang zou het super spectaculair zijn met duizenden vogels die terug naar hun nesten komen aanvliegen. Ik heb met Nadia ooit zoal eens iets gezien in Indonesië en dat was inderdaad heel speciaal. Maar hier hebben ze toch wat overdreven! Ik stap in een bootje om de vogels beter te kunnen observeren maar die duizenden zijn er helaas tientallen. Leuk, oké, maar niet als je een zwarte lucht vol vogels verwacht. Een afknapper dus en 9€ kwijt.
Maar... ik had in het er naartoe rijden al enkele mooie plaatsjes gezien met zicht op rijstvelden, rotsen en mooie zonsondergang, veronderstelde ik. Dus efkes de gas van de scooter open en tegen 50 per uur naar die plaats. Ik kom er net op tijd aan en zie een prachtige zonsondergang samen met een Vietnamese toerist. Die vraagt terloops vanwaar ik ben en of ik een goede universiteit voor architectuur in België ken. Hij wil zijn zoon namelijk in Europa laten studeren, gene sukkelaar waarschijnlijk.
Aan een shopke iets drinken want hier heb ik nog wat zicht op het "dorps/toeristen" leven. Hier veel, vooral jonge, westerse toeristen in alle geuren, kleuren, modellen, gekke kleren, mega tattoos, en wat passeert hier nog allemaal niet. Ik heb het al gezegd, dit doe ik graag, gewoon in de drukte aan een shopke wat mensen kijken 😜. De hotelbaas vertelt me later nog dat het hier enkele jaren geleden nog redelijk rustig was maar dat het toerisme hier ondertussen serieus toegenomen is.
Scooter daarna op stal en ik mag van de hoteleigenaar ne fiets lenen dus ik ga weer naar het dorpje en schrijf aan de waterkant dit verslag.
Morgen reis ik verder, morgen naar Hanoi, een stad met bijna evenveel inwoners als de "zotte stad" (Ho Chi Minh City) aan het begin van mijn reis maar met een veel meer traditionele sfeer,naar tschijnt.Okumaya devam et
Reisdagboek zondag 3 mei
3 Mayıs, Vietnam ⋅ ☁️ 30 °C
Vandaag uitslaapdag en dus pas om 8 uur opgestaan. Vanavond om 18u neem ik de nachttrein naar mijn volgende bestemming Tam Coc.
Ik moet pas om 12:30 uitchecken en heb dus tijd genoeg om mijnen boel te pakken en nog eens een goed doucheke te nemen in mijn luxe verblijfje.
Ik heb nog wat eieren, paprika en brood, ontbijt dus; een beetje gepimpd met look/zout poeder.
Ik mag mijn grote rugzak in een stockage ruimte achterlaten en loop nog wat door de stad. Ik drink iets op een (echt) terrasje met veel Westerse toeristen en dus westerse prijzen. Ik zie ook een klootzakske constant onbeschoft doen tegen een dienster van nog geen 50kg, wil ook niet betalen ed. En ja, dan kookt mijn bloed hè, maar niet hier, niet nu, niet tussenkomen Luc.
Nog even naar het strand want ik kan er precies nogal moeilijk afscheid van nemen. Ik was hier graag in Da Nang, niet dat ik er mijn hart verloren heb maar het is een super leuke beach town. Voor toekomstige Vietnam reizigers, een aanrader.
Op tijd naar het station want ik heb gelezen dat vertrektijden "relatief" zijn hier. En inderdaad, ik kan al een half uur vroeger boarden.
Ik heb een bed geboekt in een 4 beds coupé en als ik erin kom ben ik direct blij... Ik deel de coupé met 2 samenreizende dames en er komt ook nog ne jonge gast bij. Ik had ook in een coupé met een Vietnamese familie met kleine kinderen kunnen belanden 😜
Men komt direct met allerlei eten en drinken af, ik ga hier niet verhongeren maar ik had mijn voorzorgen genomen en op voorhand al wat snacks gekocht. Benieuw hoe de reis gaat verlopen maar da's voor het verslag van morgen.Okumaya devam et
Reisdagboek zaterdag 2 mei
2 Mayıs, Vietnam ⋅ ☁️ 32 °C
Vertrokken om 8:30 met de scooter. Ik huurde bij dezelfde firma als vorige keer en kreeg nu aan dezelfde prijs (7€) ne splinternieuwe met alarmsysteem.
Eerst rijd ik richting de "My Son" tempels, allè de overblijfselen ervan. Ik heb een tocht van anderhalf uur voor de boeg maar besluit om het nog wat langer te maken door van de grote drukke weg af te gaan en kleinere wegen te nemen, een verademing, kleine betonbaantjes door het platteland en overal liggen de rijstkorrels op de straat te drogen, ik kan er net omheen met de scooter maar soms ook niet. ChatGPT heeft mij geleerd dat je er met de scooter dan gewoon overheen mag rijden.
Aangekomen bij My Son en met een ellentrik karreke via een betonbaan de natuur in, dan nog even stappen en aangekomen bij wat overblijfselen van waarschijnlijk ooit hele mooie gebouwen en tempels waren maar die nu volledig in verval geraakt zijn. De ligging in de natuur is mooi maar voor de rest kan het mij maar matig bekoren. Ik heb het al geschreven, als je al zoveel moois in de wereld gezien hebt dan durven sommige bezienswaardigheden wel wat tegenvallen. Ik heb op onze Cambodja reis al een aantal super mooie tempels bezocht; ik heb in Guatemala al 2 keer de Maya site in Tikal bezocht; hiermee vergeleken is deze site echt maar niets in mijn ogen.
Dus snel doorscooteren naar Hoi An, een "must do" bestemming in deze streek.
Hoewel mega toeristisch, over de koppen lopen, vind ik het er wel best heel leuk.
Het historische centrum heeft veel oude huisjes en is UNESCO beschermd. Wel zit in elk van die huisjes een winkel, een kunstgalerie of restaurantje.
Ik dwaal wat meer weg van het centrum en ga een beef curry eten in een gewoon restaurantje, super lekker alweer en samen met een lemon juice nog geen 7€ betaald.
Ik had nog wat scooter plannen in de streek oa. naar een mooi strand maar besluit dat het ok is voor vandaag, nog een uurtje rijden naar mijn appartementje en wat genieten van het zicht vanop het 35e verdiep.
Na een doucheke nog even in het donker het strand op en vidochat met thuis. Onderwijl krijg ik van een plus 75-jarige onder mijn kloten omdat ik op de zijkant van 2 zijdelings gestapelde en vastgeketende verhuurstranstoelen zit. Hij gaat weg maar blijft mij vanop afstand de hele tijd int oog houden hè; ik mag van het chattende thuisfront de man niet uitdagen door weer te gaan zitten 😁
Wel man, moest ik morgen ne strandstoel willen huren zal het zeker niet bij jou zijn.
Maar morgen vertrek ik hier en ik weet nu al, tzal niet van harte zijn. Tis niet dat de stad mijn hart gestolen heeft zoals een aantal andere plaatsen op de wereld dit wel al gedaan hebben, maar hier was ik toch wel heel graag. Het is een "combi van" denk ik, combinatie van strand, zee, vakantiesfeer, mooi appartement, zelf eten kunnen maken, enz.
Ik ben heel graag in de natuur maar op plaatsen als deze ook heel graag aan de zee.Okumaya devam et
Reisdagboek vrijdag 1 mei
1 Mayıs, Vietnam ⋅ ☀️ 29 °C
Dit reisverhaal even ongewoon beginnen met een spreuk die ik vandaag ergens onderweg zag en wel top vond:
"Every day may not be good, but there is something good in every day."
Laat dit even bezinken.
Tot zover deze dienstmededeling van de Bond Zonder Naam 😀
Vandaag de wekker om 7 uur afgelopen maar mijn nog eens omgedraaid en uiteindelijk om 7:45 eruit. Brood gaan kopen en "thuis" choco erop als ontbijt. Daarna mij klaargemaakt en te voet vertrokken richting Marble Mountains die ik vanaf mijn terras in de verte zie liggen.
Ik doe dit vandaag bewust te voet langs de grote boulevard om het stadsleven op te snuiven, druk druk; het is vandaag bewolkt dus het is wel prettig om te wandelen
Drukke weg dus maar hier liggen wel allemaal mooie resorts volledig afgesloten zoals Crown Plaza, Hyatt, Pullman en veel andere grote ketens; ik denk eerlijk gezegd dat je hier voor een gewone hotelkamer meer betaald dan voor mijn mooi appartementje.
Ze hebben waarschijnlijk dan ook allemaal hun privéstrandje want ze zijn vlak aan de beach gelegen zonder wandelpromenade ertussen. Aan de straatkant van deze hotels, waar ik dus loop, liggen allemaal grasperken met beplantingen allemaal heel mooi groen want ze worden constant met water besproeid kwestie van de klant in stijl te laten toekomen denk ik.
Ik zit nu een eindje buiten de stad en zie ook weer hier het verval: leegstaande gebouwen, leegstaande ex-horeca zaken maar ook een mega grote mall die compleet leeg staat; op publiciteits foto's die er omhoog hangen kan ik zien hoe de mall er ooit uitgezien heeft, prachtig verlicht, allemaal leuke winkeltjes. Ik veronderstel dat corona hier ook hevig toegeslagen heeft?
Ik heb tijd genoeg onderweg om wat na te denken en nu ik hier zo loop, buiten de plat getreden paden denk ik dat ik ooit toch wel een job van mijn leven mislopen heb, reisverhalen schrijver had ik moeten worden of reisblogger zoveel jaar geleden, "Avant la lettre" want in 2006 toen ik mijn eerste avontuurlijke reis maakte bestonden die reis blogs nog niet.
Onderweg zie ik nog twee koetjes lekker smullen van het net gesproeide groene gras van èèn van die chique resorts hier maar helaas hun liedje duurt niet lang want ze worden door een tuinier terug de straat overgejaagd door het drukke verkeer, gelukkig stopt iedereen op tijd.
Op zeker moment ga ik van de hoofdbaan af want ik wil de Marble Mountains ook van de andere kant zien en niet enkel langs de kant waar alle toeristen toekomen. Ik ben een 500 meter uit de richting als er een meisje op ne scooter naast mij komt rijden. Ze vraagt standaard vragen: naam, vanwaar ik ben enz. en ook waar ik naartoe ga. Ik zeg dus Marble Mountains en ze zegt: "oh wrong way". Ja ik weet dat er een kortere weg naartoe is, maar probeer maar eens uit te leggen dat ik soms al eens graag "anders" doe.
Ze blijft aandringen en uiteindelijk geeft ik toe, maak rechtsomkeer en zeg goodbye maar ze blijft rustig naast mij scooterren. Ze zegt dat ik achterop mag en dat ze mij naar de ingang zal brengen. Ze heeft wel geen tweede helm bij en aangezien ik juist de flikken heb zien rijden bedank ik toch maar voor het aanbod. Ik stap rustig door en zij blijft naast mij rijden. Ze praat goed Engels en we hebben een leuk koetjes en kalfjes gesprek. Natuurlijk wil ze ook weten of ik getrouwd ben, ja dus, en "where is the lady?". At home, to hot for her here. Ondanks dat ze ondertussen weet dat ik getrouwd ben, 3 kinderen heb en 3 kleinkinderen blijft ze naast mij rijden. Raar denk ik maar ik zie er absoluut geen kwaad in, integendeel.
Na een tijdje komen we nabij de ingang en bij allerlei drank, eet en souvenir standjes. Ze versneld ineens en ik duikel de schaduw van een drankstandje in. Ik drink ne Sting en ga terug verder, en na 15 seconden...."hello, here I'm back again"; ze had mij dus staan opwachten. Ik geraak daar vandaag niet meer vanaf dacht ik maar dan kwam de kat op de koord.
Ze vertelde dat haar moeder ook een drank en souvenir standje had, en of ik even gedag tegen haar wilde zeggen. Ja waarom niet. Tblijkt nog een goedlachse madam te zijn en ze wil absoluut met mij en haar dochter op de foto.
De mama toont mij een plannetje van de Mountains en zegt welke dingen de moeite waard zijn en welke niet. Haren uitleg klopte als een bus want ik had natuurlijk zelf mijn huiswerk ook al gemaakt.
Ik krijg het plannetje mee en de dochter begeleid mij helemaal tot aan de ingang. Goodbye, see you later.
De Marble Mountains zijn vijf kalksteenheuvels elk genoemd naar deze vijf elementen: water, hout, metaal, vuur en aarde.
Ze herbergen grotten, tempels en pagodes die al eeuwenlang een spiritueel centrum vormen voor boeddhisten en hindoes.
Eén grot, de Huyen Khong Cave, is speciaal, is mysterieus door de gaten in het "dak". De verklaring is minder leuk, de gaten zijn gemaakt door Amerikaanse bommen. De Vietcong gebruikten deze grot als geheim veldhospitaal om gewonde guerrillastrijders te behandelen en Amerikaanse troepen te bespioneren. Tientallen mensen stierven tijdens de Amerikaanse aanslag. In Vietnam is de oorlog nooit ver weg.
Ik kom na een lange afdaling terug bij alle standjes en ga natuurlijk op zoek naar moeder en dochter. Ik vind ze en moeder is direct bezorgd omdat ik zo hard zweet. Ik krijg direct een doekje uit de frigo in mijne nek gelegd en ook eentje om mijn gezicht af te kuisen. Ik koop een magneet en water en ze staan erop dat ik even ga zitten, de dochter wijkt niet van mijn zijde. Uiteindelijk sta ik op om verder te gaan, zeg byebye en de dochter bekijkt mij met een betreurd (gespeeld) gezicht. Ze vraagt wel nog het plannetje terug, oei, ik wist niet dat ik dat terug moest geven en ik heb het al op 37 verschillende manieren geplooid, soooorie.
En daarom dus lieve medereizigers, daarom neemt den deze niet altijd de makkelijkste weg zijnde taxi (Grab) want dan komde da allemaal niet tegen natuurlijk, en heb ik niks om over te schrijven.
Ah ja, en stoemelings vertelde de dochter ook nog dat ze 26 is en geen vriend heeft en haar mama 48 is en geen man meer heeft 😀
Ik ga te voet terug naar mijn hotel, eet de overschot van mijne spaghetti van gisteren op aangevuld met Frankfurter worstjes en gekookte eieren, chat even met Nadia en.... Dutje!!
Om een uur of 3 vertrek ik naar het strand, ik vind nog een cava plaatsje want het is er mega druk.
Na een tweetal uurtjes naar een mini shop en een bia. Voordeel van de mini shops is dat er enkele stoelen buiten staan, das eigenlijk goedkoop een terrasje doen dus.
Ik geraak aan de praat met een leeftijdsgenoot die een (blanke) Zimbabwaan blijkt te zijn. Hij geeft wat nuttige insider tips voor een "eventuele" 😁 reis naar Afrika.
Snel nen douche, 2 hardgekookte eieren en nog enkele Frankfurter worstjes binnen gespeeld en de street op, op zoek naar DE "1 mei feestelijkheden".
Ik stop even bij een mini techno feestje en beland wat verder op een soort van food festival waar ook wat optredens zijn. Helaas, tis op zijn Vietnamees zeker. Achter de performers wordt op een groot scherm constant reclame getoond. Bij ons gebruiken we die schermen voor extra beleving maar hier dus niet.
Ik heb tijdens de ganse reis al heel veel grote voorbereidingen gezien voor de "grote 1 mei dag", iedere Vietnamees doet er geweldig enthousiast over en dus verwachtte ik er ook veel van maar tis er niet echt uitgekomen.
En eerlijk, mij lijkt het allemaal door de staat opgeblazen, ik kan mij niet ontdoen van een soort van Sovjet gevoel dat ik hierover heb. Klein voorbeeldje: buiten de honderden nationale vlagjes die men hier uithangt duiken ook overal in het stadsbeeld luidsprekers op. Er komt bijna geen muziek uit maar des te meer een gedram van...? Ik had het eigenlijk eens moeten live vertalen maar te laat nu.
Ik wandel een drietal kilometer van de kust weg en ga naar "Dragon Bridge", een brug over de brede rivier versiert met een draak en die gaat vanavond vuur spuwen. ChatGPT, ja weeral, raad me aan om er op tijd naartoe te gaan en gelukkig maar want er verzamelen honderden mensen op de brug om een zo goed mogelijk zicht te hebben. Stipt om 21 uur spuwt hij vuur, ik doe snel een WhatsApp groepsgesprek open met de kids maar helaas het is nogal snel gedaan. Brandstof besparingen?
Hierna spuwt hij wel nog veel water en gelukkig sta ik "uit de wind" en wordt niet nat.
Ik wandel nog even over de night market maar als er ene mij compleet probeert af te zetten door 5 keer de normale prijs voor nen bia te vragen hou ik het voor bekeken. Ik keer terug via een donker achteraf-achteraf-achteraf straatje, zie wat mensen bij elkaar keuvelen, zie ook een vrouw de was met de hand doen in een grote wasteil maar ik zie vooral ook enkele dikke ratten en dat is niet de eerste keer hier in de stad.
Aan een mini shop dan maar een "terrasje" gedaan en op tijd naar huis. Mijn benen zijn doodmoe want vandaag heb ik weeral een 28,5 kilometer gestapt.Okumaya devam et
Reisdagboek Donderdag 30 april
30 Nisan, Vietnam ⋅ 🌬 29 °C
Vandaag scooterdag maar geen scooterdag zoals de vorige van hot naar her, neen scooteren naar de "Ba Na Hills". Tis een specialleke zenne en het start met een ooit de langste aaneengesloten enkelsporige kabelbaan ter wereld. Tijdens het ritje van 20 minuten wordt een hoogte overwonnen van 1300 meter, niks voor mensen met hoogtevrees; het gaat over mooie jungle en zelfs over een waterval.
Boven komen we in de wolken terecht en in een Frans middeleeuws dorp, nagemaakt natuurlijk maar wel goe gedaan. Waarom Frans? Franse kolonisten hebben hier in 1919 een hoger gelegen "recreatieoord" gemaakt om aan de hitte te ontsnappen. Na jaren van verval werd hier begonnen aan de bouw van dit themapark en dus logischerwijs in Franse stijl.
Het voelt echt wel onwezelijk om hier zo rond te lopen tussen de kleinschalig nagemaakte gebouwtjes, het kerkje, een kasteel en zelfs het Louvre enz. Heel wat Vietnamezen (meisjes vooral) vinden het fantastisch, hebben hun mooiste kleren aangetrokken om er Instagram foto's te kunnen nemen.
Ik loop wat rond en zoek mijne weg naar de golden bridge, het zag er fantastisch spectaculair uit op de foto's, een brug gedragen door enkel twee handen maar helaas in het echt valt het wel wat kleinschaliger uit en ik zie dat de brug niet enkel gedragen wordt door twee handen maar extra ondersteund wordt door verschillende metalen constructies maar het blijft wel mooi.
Commercie al wat de klok slaat hier want in de gebouwtjes zitten allerhande kleine en grote restaurants. Je kan zelfs een soort allin ticket kopen zodat je boven overal kan gaan eten.
Men wil je ook van wat vanalles speciaals laten proeven zoals speciale kruiden, speciale ijscrème, speciale wat nog allemaal... Om dan te verkopen natuurlijk
Ik zie ook dat er 4D spektakels zijn maar als ik al die shows wil bekijken gaat het wel laat worden.
Na een uurtje of drie hou ik het voor bekeken en ik daal terug af met de kabelbaan en zoek mijne scooter op de bewaakte parking en tja, het is weer van dat hè, ik vind hem niet hè. Ik had speciaal ne foto genomen waar hem stond met enige herkenningspunten van de parking op...
Gepikt kan hem niet zijn want de bewaking is hier goed geregeld. Gelukkig weet ik de nummerplaat en begin te zoeken, ik vind hem maar in een andere rij dan waar ik hem gezet had. Blijkbaar verzet men de scooters als er lege plaatsen komen zodat alles mooi georganiseerd blijft.
Terug de baan op met de scooter door een tamelijk mooi landschap wel langs een andere baan dan langs waar ik gekomen ben. Ik rij opnieuw door kleine dorpjes richting de grote stad en ook hier zoals overal kleine winkeltjes, kleine restaurantjes, straatstalletjes. Van Zuid-Vietnam tot hier in het centrum, overal zowat hetzelfde.
En dan ja, ik had het al gelezen dat er wel is politiecontrole kan zijn en inderdaad ze staan langs de kant en den deze wordt er natuurlijk uitgehaald. Wel vriendelijke mannen "Where are you from" and dergelijke; ik moet mijn papieren laten zien zoals mijn internationaal rijbewijs. De scooter is deze keer gehuurd bij een deftig verhuurbedrijf en dus heb ik ook de nodige papieren in verband hiermee op zak. Alles in orde en helaas moet ik niet in het zakje blazen. Ik had natuurlijk niet gedronken, scooter en drinken dat doe ik niet, en nu had ik toch wel graag nen vietnamese bobsleutelhanger gekregen zeker maar het zal voor een andere keer zijn.
Nog vergeten te vertellen: deze ochtend onderweg op een lange dubbele drievaksbaan met middenberm zie ineens een scooter tegen de richting in terugkomen en ik zie ook meteen waarom, in de kant ligt een wat ouder koppel, met de scooter gevallen. De man lijkt oké maar mevrouw ligt plat op de grond. Het is een rechte baan dus hier zomaar van je baanvak afwijken en in de beplanting terecht komen lijkt me niet normaal. Ik veronderstel eerder dat mevrouw iets overkomen is en daardoor de scooter heeft laten uitwijken. Ik blijf even staan maar er zijn ondertussen genoeg locals om hulp te bieden en ik rijd door; ik heb compassie met de mensen en hoop dat het uiteindelijk allemaal niet te erg is.
Nog even langs een grote supermarkt inkopen doen want vanavond zelf koken, niet voor de goeiekoop, daar moet je het hier niet voor doen maar alle dagen op restaurant gaat ook vervelen.
In de avond nog wel wat door de stad gelopen en een levende vishandel gezien, een klasse bakker en een karaoke (vrijgezellen?) feestje, zie foto's.Okumaya devam et
GezginBedankt Luc om ons telkens weer mee te nemen op avontuur. Ik veronderstel dat je je ogen wel uitkijkt onderweg. Wat een prachtige natuur! Een scooter huren blijkt - uitgezonderd dat je hem soms wel eens kwijtraakt 🤣 - de beste manier om de Vietnamese cultuur op te snuiven. Ik kijk alweer uit naar je volgende verhaal, met foto’s uiteraard 😃.
Reisdagboek woensdag 29 april
29 Nisan, Vietnam ⋅ ⛅ 30 °C
Vandaag transferdag, ik neem weer de trein naar een volgende bestemming Da Nang, een mega kuststad en vol met toeristen want het is bijna 1 mei, de grootse nationale feestdag.
Ik neem nog vlug afscheid van de altijd goedlachse hoteleigenaar en vertrek naar het station. De trein is op tijd en een kleine 6 uur later kom ik toe op de zevende verblijfplaats alweer.
De verhuurder van het appartement laat me ophalen met een privé taxi omdat ik langer dan 3 nachten verblijf, makkelijk zo.
Als ik toekom aan de mega grote building blijkt het appartement nog niet klaar te zijn; ik moet nog een half uurtje wachten en mijn grote rugzak wordt alvast naar een stockage ruimte gebracht.
Ik krijg direct een WhatsApp nummer van de "incheck" gast Lucas, allemaal zo makkelijk tegenwoordig met diene "watsjap".
Efkes iets drinken aan een plaatselijk klein winkeltje en wauw, al direct gezien, wat een stad hier; hotels, restaurantjes, winkeltjes, veel scooterverhuur ook en noem nog maar op.
Druk druk, dat zeker ook wel.
Na een half uurtje krijg ik al een appje van Lucas dat het appartement klaar is dus vlug naar de building en samen met hem naar het 35e verdiep en ik stap er binnen in een fantastisch mooi appartementje, naar Vietnam normen toch en dit is dan ook een verblijf buiten mijn normale budget.
Tijdens mijn acht vorige avontuurlijke reizen denk ik niet dat ik al ooit in een zo'n dure kamer geslapen heb. Duur, relatief voor ons want ik betaal hier 62€ per nacht voor een appartement met twee slaapkamers, twee badkamers, keuken en terrasje met prachtig zicht op de stad en de kustlijn.
De tweede kamer kan ik heel goed gebruiken om gans mijnen boel eens uit de stallen en wat de reorganiseren want hierna zullen de volgende bestemmingen wel wat bescheidener zijn. Al wacht er mij op het einde van de reis in Halong Bay ook een appartementje dat afgaande op de foto's ook wel top lijkt.
Dat ik zo'n duur appartement heb hier is niet toevallig, het komt een beetje door de wijziging van mijn plannen vanwege de oorlog waardoor ik hier toevallig tijdens het belangrijkste verlengde weekend verzeild ben in èèn van de grootste badplaatsen van Vietnam waar de locals ook op verlof gaan. Hier op korte termijn nog een hotelkamer vinden was niet gemakkelijk; ik had iets leuks gevonden tegen betaalbare prijs met gratis annulatie stond op Booking.com. Helaas net nadat ik geboekt had kreeg ik al een berichtje van de eigenaar om de helft van het bedrag als voorschot reeds te storten. Dit is volledig tegen mijn principes; als je op een boeking site zet "annulatie gratis" dan moet je je daaraan houden maar ik moest toen natuurlijk wel op zoek naar een ander verblijf. En dat was niet makkelijk op zulke korte termijn en daarom uitgekomen bij dit wat duurdere maar nog betaalbare verblijf want hier zijn ook mega dure resorts.
Als we binnenkomen heb ik dus direct een heel groot waauwh gevoel, het zicht over de stad en op de kustlijn is adembenemend. Hier zit ik wel goed de komende dagen.Okumaya devam et
Reisdagboek dinsdag 28 april
28 Nisan, Vietnam ⋅ ☁️ 31 °C
Mijn scooter wordt netjes op tijd geleverd, 7AM; de kilemetrique werkt wel niet, veel krassen en wat blutsen maar hij start direct. Ook hier weer niks papierwerk, enkel ne foto van mijn paspoort en op de sleutelhanger staat het telefoonnummer in geval van problemen.
Vandaag de baan op dus maar zonder al te "hoge" verwachtingen. Eerst naft want hij staat op empty.
Dan hier in de stad naar de twin towers, ook weer een overblijfsel van de Cham cultuur en dringend aan onderhoud toe want sommige stukken steen worden met wat riemen bij elkaar gehouden. Leuk maar ook niet meer dan dat; als je Cambodia al gedaan hebt ben je op dit gebied al oververwend geweest.
Ik rijd ook via mini straatjes naar het plaatselijk kerkhof. Vrij groot maar heel onverzorgd. Sommige mensen hebben hun huisje hier op het kerkhof.
Ik rijd over een mega brug richting "de zandduinen", hier zou je kunnen sandboarden. Ik vrees dat die info van voor de corona is, ik zie wel duinen en veel gestort vuil en da ist, jammer.
Dan een 25-tal kilometer richting Linh Phong - Ong Nui Temple, bekend om het gigantische zittende Boeddhabeeld. Al van ver zie ik het, heel hoog op een berg.
Dit heel indrukwekkende beeld, inclusief de sokkel van 52 meter breed, is maar liefst 108 meter hoog. De Boeddha zit gracieus op een lotusplatform en kijkt majestueus uit over de zee.
Wil je naar boven dan moet je meer dan 600 keer je voet opheffen (trappen dus). Allè vooruit, ik ga mij hier niet laten kennen zeker, een flesje water gekocht en hop naar boven.
Gelukkig is het vandaag bewolkt want bijna nergens kan je op deze calvarietocht een beetje rusten. Ik heb geteld en gestopt op 548 en had er dan nog wel een deel te gaan.
Hoe dichter bij de top hoe minder zicht op de Boeddha maar des te mooier het zicht op de omgeving en de kust. Boven is het deugddoend briesje meer dan welkom.
Terug beneden rijd ik richting kust; ik zie weer een mini shop en dus weer ne Sting en 2 appels gekocht.
Ik stop nog even bij een veld waar men machinaal rijst aan het oogsten is. De rijstplanten worden afgesneden en via dorsen worden de rijstkorrels verzameld en opgevangen in zakken; het stro blijft achter op het veld.
Onderweg zie ik ook dat de rijstkorrels gewoon op de asfaltweg gedroogd worden, ze moeten immers goed droog zijn voor de opslag. De asfalt is gratis en goed heet, scooters en auto's rijden er langsheen.
Ik rijd verder naar Eo Gió, waar wandelpaden met mooie uitzichten op rotskliffen zijn... Ik bezie de hoogte (type stevige Ardeense heuvel), voel mijn benen en besluit om dat dan maar op een andere keer te doen 😜.
Ik bezoek nog wat kleine kustplaatsjes maar voor ons, als Westerse toerist, eigenlijk niet echt interessant te noemen zijn.
Ook zie ik een stilgevallen mega toeristen resort, mooi op foto maar er is nog werk.
Ik rijd kilometers lang op een viervaksbaan met middenberm en met langs beide kanten een wel 5 meter brede trottoir met aangeplante bomen, ook in verval en in the middle of nowhere... Niks te zien. Ook weer één of ander megalomaan project zoals ik er al wel meer gezien heb in Vietnam, doet me steeds aan Rusland denken.
Ik spot nog Aziatische waterbuffels die het heerlijk vinden in modder en water en rij dan maar terug naar mijn stadje. Toevallig stoot ik nog op een min of meer afgesloten villa wijk maar ook hier weer verval, geen wachters meer en niet onderhouden straten.
In de stad ga ik eten in het breakfast restaurantje. Mevrouw kijkt wat verbaasd als ik ontbijt bestel, tis toch nog maar 15 uur zeg ik 😜. Ze zegt dat ze niet alles meer heeft maar dat ze een "taco ontbijt" voor mij zal maken. Wel, dat mag ze nog doen, weer heel lekker.
Op de kamer een half uurke dutje, douche en terug de straat op. Tis de laatste avond hier en ik ben zo graag op de straat.
Ik pak een blikje bia en ga op de strandboulevard zitten.
Ineens komen er 2 Vietnamese mannen naar mij toe en dat is het begin van wat een filmscne zou kunnen zijn.
Tis ne kleinere, de bad guy en ne grote, de vriendelijke. Allebei proper gekleed, deftig hemd, gepoetste schoenen. Ze komen aan weerskanten van mij zitten en beginnen allerlei vragen te stellen, vrij gerichte korte vragen, niet op een "toeristische manier".
Van waar ben je? Hoelang in Vietnam? Wat was de vorige plaats waar je was? Waar ga je hierna nog allemaal heen? Wat vind je van het land en de mensen?
Dit lijkt sterk op een ondervraging merk ik snel. Ik vertrouw het -voor gene meter- en geef de goei antwoorden zoals "dat Vietnamese mensen de tofste in Azië zijn" en blablabla.
Ze mommelen wat naar elkaar in het Vietnamees. De lange krijgt telefoon en als de bliksem zijn ze terug weg. Waren dit gewoon locals of was er iets meer...? ChatGPT zegt dat het onwaarschijnlijk is maar laat toch de mogelijkheid open dat het politie in burger was...Okumaya devam et
Reisdagboek maandag 27 april
27 Nisan, Vietnam ⋅ ⛅ 31 °C
Vandaag een rustig dagske, plan was vandaag en morgen te scooteren maar dan zou ik niet veel van dit kuststadje zien.
Eerst ne goeie breakfast gaan eten want ik had een goed adreske nabij mijn hotel; omelet met groenten, spek, worstjes en nog wat rauwe groenten. Daarbij koffie Americano en versgeperst appelsiensap; prijs 4,8€.
Dan gewoon wat langs het strand op de wandelboulevard geslenterd en daarna door de binnenstad. Quy Nhon is een heel slaperig plaatsje, zeker nu op maandag.
Maar ook hier wordt zoals overal waar ik al geweest ben veel verbouwd en nieuw gebouwd. Voorlopig zijn er hier nog maar enkele mega grote hotel blokken maar dat gaat veranderen.
Onderweg nog serieus gezondigd... 2 espresso's gedronken met... een ijsblokje erin; tja tis hier te warm voor, warme koffie en dus overal gaan er ijsblokjes in.
Ik krijg het onderweg heel warm, te warm naar mijn goesting maar ik zie niet direct iets in de buurt om wat te rusten en dus gewoon doorgaan. Uiteindelijk kom ik bij weer zo een mini shop met goeien airco, zalig. Ik drink er ne Sting (lokaal energiedrankje) en knap er van op.
Wat ik allemaal zoal onderweg tegenkwam kunnen jullie in de foto's zien. Toch nog een dingetje, die mondmaskers hier, de Vietnamezen lijken er wel door bezeten. Minstens (!) 20% draagt er een op straat, in trein ed. en minstens de helft van de mensen op scooters. Ook kleine kinderen dragen soms een masker.
In het hotel toch maar een deugddoend dutje gedaan, take it easy today.
Ook nog een uurke of twee naar het strand en het is alweer tijd voor mijn doucheke. Ook gewhatsappt met het thuisfront met Leo natuurlijk al zegt hij nog nie veel 😀. Het ziet er een heel braveke uit.
Ik loop 's avonds op de wandelboulevard langs het strand de andere richting uit en kom bij een "sports bar". Er zitten enkele westerlingen geen locals maar de honger naar ne goeie hamburger is groot. Geen goedkoop bier hier maar wel ne wreed lekkere IPA. De rekening was ook wel Westers natuurlijk, 8€.
Ik zie onderweg nog een plaatselijke betonmixer, zie foto. Ook nog videochat vanaan het strand en dan vroeg slapen want morgen scooter dag.Okumaya devam et
Reisdagboek zondag 26 april
26 Nisan, Vietnam ⋅ ⛅ 30 °C
Vandaag transferdag en aangezien mijn trein pas om 13:45 vertrekt heb ik tijd genoeg. Wekker om 8:30 gezet maar veel vroeger wakker, ik zit op een ander ritme nu he. Toch rustig blijven liggen, zalig zo'n "niet druk momentje".
Ik pak uiteindelijk mijnen boel terug bij elkaar, kmoet wel pas om 12 uur van de kamer.
Ik zeg goodbye tegen de mensen van het hotel en dat ik ne goeie review op Booking ga geven want in dit hotel was ik graag.
Dat door de ontploffing van de blikjes Sprite een stuk van het diepvries deurke kapot geploft is zeg ik niet. Beetje stout, ik weet het maar deurke werkt nog en wat kan hier zoiets kosten om te vervangen.
Te vroeg in het station en tijd genoeg dus om mij wat organisatorisch en administratief bezig te houden.
De trein is op tijd en zal een 170 kilometer afleggen op 4 uur tijd met maar ene tussenstop, gene TGV dus.
Het landschap wisselt af tussen prachtige zeezichten, heuvels en landbouwgebieden met rijstvelden in vruchtbare delta's. Helaas zit ik aan de verkeerde kant van de trein en ook... de Vietnamese mensen zijn totaal niet geïnteresseerd in het landschap. Bij de meesten rolluikje naar beneden en slapen.
Ik merk meer vriendelijkheid naar mij toe op de trein, is dit een voorbode van algemeen meer vriendelijke mensen nu ik stilaan meer noordwaarts reis?
De trein komt aan en hier geen gedoe met tunnels ofzo om van perron 3 naar perron 1 en de uitgang te gaan, geen dure kosten zenne, gewoon allemaal over de sporen lopen, da marcheert zo ook wel.
Na al die reizen ken ik het gedoe al heel goed als er een bus of in dit geval een trein ergens toekomt, die DRUKTE, iedereen wil aan die westerse toerist iets verdienen hè. Taxi sir, very cheap enz . enz .
Een goede raad vrienden avontuurlijke reizigers: doe alsof je je zaakjes al voor elkaar hebt, zeg duidelijk no op elk voorstel, open Google Maps en doe alsof je wel weet waar je naartoe moet en ga naar het eerste drankstalleke, cafeetje of restaurant maar wel 100 meter verderop, drink iets en doe op je gemak. Take it easy, zoveel plezanter dan dat drukke gedoe. Zo doe ik het nu ook, ik bestel gewoon buiten die gekke drukte wat verderop een Grab en zit binnen de 2 minuten in een very coole auto, amai, voorzien van allerlei moderne snufjes enzo. Tis nen Vinfast V7 van Vietnamese makelij, duidelijk voorop op Europese modellen!
In mijn budget hotel wordt ik zeer hartelijk verwelkomd door de eigenaar die geen letter Engels spreekt maar des te enthousiaster lacht. Gelukkig is er zijn dochter (?) die wel een beetje Engels praat.
Ik krijg ne sleutel, ga naar de kamer maar neen, deze heb ik niet geboekt, een kamer zonder ramen. De tijd dat ik dit deed ligt toch een beetje achter mij. Tis nie dak op mijn zestigste een luxe paard geworden ben maar minstens een raam met zicht naar buiten is wel gewenst tegenwoordig tenzij het niet anders kan natuurlijk.
Ik ga naar de receptie en er blijkt een foutje gebeurd te zijn. Ik krijg de sleutel van de goede kamer met veel verontschuldigen en... het meisje haalt uit haar handtas een (verwelkt) manderijntje om het goed te maken 😁.
Zonder te douchen op zoek naar avondeten want het is al laat. Weer ergens achterin beland maar wel vrij groot restaurant.
Ik bestel er een plaatselijk pintje want hier is "Bia Que Nhon" het goedkooost. Ik zeg in gebarentaal dat ik even moet denken over wat ik ga eten maar dat verstaat men niet. De garcon blijft geduldig naast mij staan tot ik bestel. En dan gaan ineens alle toeters en bellen af... Er wordt een ijsemmer naast mijn tafel gezet, een paar flesjes water, een zak nootjes, verfrissingsdoekjes... Euh... ik vrees een beetje dat alles wat ik opendoen ook zal moeten betalen zoiets, zo'n trucje, tis maar een vermoeden.
De garcon probeert mij ook uit te leggen dat diene ijsemmer eigenlijk niet dient om je flesje bier in te zetten 🫣 maar wel om de grote ijsblokken in een glas te doen en daar je bier over te kappen. Ja ik weet het, ik heb de locals dat hier al dikwijls zien doen. Ik zeg al glimlachend "no no, I'm from Belgium, no ice in the beer" maar de jongen snapt er natuurlijk geen snars van en laat me dan maar gewoon doen.
De gesneden biefstuk is echt oud leer en bijna niet te "versnijden" met mijn tanden maar de smaak is wel ok, zeker om zo effe snel iets te eten.
Naar het hotel, even videochat, douchen en het is alweer 22 uur. Nog effe genieten van het straatleven al hangend door mijn raam want geen terras deze keer.Okumaya devam et
Reisdagboek za. 25 april
25 Nisan, Vietnam ⋅ ☀️ 30 °C
Wekker gaat vandaag af om 7 uur maar neeje neeje, ik ben echt nog moe en draai mij om, ah zalig, en omdat het kan vandaag. Die drie duiken van gisteren zitten nog in mijn lijf.
Drie kwartierkes later dan toch eruit en we gaan weer scooteren vandaag, een goe 100 km.
Eerst effe heel rustig tussen het drukke stadsverkeer en eigenlijk is het niet moeilijk, tis gewoon "go with the flow". Geen bruuske maneuvers en alles komt goed. Zelfs op hele drukke kruispunten zonder verkeerslichten werkt dat. Wel niet vergeten dat auto's voorrang hebben, da's de ongeschreven regel en die kan je maar beter respecteren. Voetgangers daarentegen, niet teveel op letten, die moeten hunne plan maar trekken.
Als eerste kom ik aan bij de kathedraal hier in de stad. Mooi gelegen maar niet heel groot en er is net een huwelijk aan de gang en dan kan je niet binnen. Ik heb wel wat inkijk via deuren die open staan, niet heel speciaal. "Donation please", allè ja, ge weet nooit waar het goed voor is.
Volgende bestemming in de stad, de Long Sơn Pagoda. Ik zie mensen in en uitgaan langs een grote poort maar geen scooters en ook geen scooter parking. Rondje gereden en dan toch maar met de scooter door de poort en ja hoor, een bewaakte parking binnenin... Euh waarom bewaakt, we zijn hier in een heiligdom?
Ik ga eerst naar een liggende Boeddha en daarna heel wat trappen op naar een Boeddha op de top. Cool, mooi, ik heb niks speciaals met boeddhisme maar dit is echt top gelegen ook.
Trappen terug naar beneden en door naar de laatste bestemming in de stad, de Po Nagar Cham Torens (UNESCO beschermd erfgoed). Het zijn overblijfselen van een groot tempelcomplex, een mengeling van de Champa cultuur met Hindu tradities. Hier worden nog dagelijks kleine vereringsrituelen gehouden en tis echt, tis geen toeristen opvoering. Normaal film ik niet maar er is al iemand aan het filmen en ik zie dat er geen bezwaar is en dan doe ik het ook.
Aan de overkant was een kleine CircleK keten winkel met een bewaker voor de scooters. Ik had er iets gekocht en vroeg daarna of mijn scooter mocht blijven staan terwijl ik de Cham torens bezocht. Na wat geglimlach overeen weer was hij akkoord. Toen ik terugkwam wou ik hem een fooi geven maar hij weigerde ook na aandringen. Het niet den eerste die ik een fooi wil geven en deze niet of bijna niet wil aannemen. Karma? Als ik vandaag een goei daad stel zal er mezelf vandaag ook iets goeds passeren, zoiets?
Dan een 40 kilometer tuffen langs een grotere baan maar eens de stad uit is er nog weinig verkeer. Er is zelfs een tolstation maar scooters moeten niet betalen. Ik zie onderweg wat groene heuvels en hier en daar toch nog een groen rijstveldje.
Een kleinere baan in en ik kom voorbij zoutwinning installaties en garnaalkwekerijen. De garnaalvijvertjes hebben een "schoepen wiel systeem" om zuurstof in het water te brengen.
Uiteindelijk beland ik op Do Let Beach, een verborgen pareltje aan de kust. Hier enkel kleine dorpjes en kleinschalige resorts, geen hoogbouw hotels. En wat een prachtige beach is dit wel niet, amai. Ik videochat met Nadia en Stella zodat ze even mee kunnen genieten.
Ik wil iets eten en ga vanop de beach richting trapje van zo'n resort maar wordt tegen gehouden. Ik kan er niet zomaar iets gaan eten blijkbaar maar heb wel de keuze uit verschillende "combo's" met strandstoel, massage en dergelijke. Niet voor mij, geen tijd voor.
Ik ga iets eten in een locals restaurant, ook met zicht op zee en scooter daarna verder naar een nog kleiner dorpje.
Ik drink een versgeperst appelsiensapje en krijg weer zo'n slappe maar verfrissende "ijsthee" gratis erbij. Het meisje dat mij bedient heeft zo'n enorm triestige blik nie gewoon, het raakt mij want er is duidelijk iets aan de hand, volgens mij kan ze niet spreken. 😢
Door hier iets te drinken kan ik mijne scooter er veilig achterlaten want ik ga te voet naar de zee. Ik slenter door smalle straatjes en zie een mini locals café waar hevig ruzie gemaakt wordt door mannen die een domino spel aan het spelen zijn. Ik stop efkes maar ga toch maar door, als dit voor geld is willen ze waarschijnlijk geen buitenlander als toeschouwer.
Ik zie nog een klein tempelcomplex denk ik, ga binnen door een openstaand poortje en hoor direct 2 honden hevig blaffen. Vlug ne foto en weg, twas misschien gewoon een mooi huis 🤔.
Ik kom uiteindelijk bij de beach die ook heel mooi is en vol ligt met typische vissersboten. Ne Vietnamees slaat een handgebaren praatje met mij en opt laatste tikt hij op mijnen dikke buik en "zegt" dat ik teveel bia drink. Ik lach en tik vervolgens op zijnen buik, ook teveel bia hoor 😀.
Ik wil iets drinken op terras van een homestay (mini hotel bij mensen thuis) met zicht op zee, ga zitten maar ben na 10 minuten nog niet bediend. Al er dan ruzie ontstaat tussen eigenaar en verblijvers (denk ik) vertrek ik terug naar de scooter.
In het dorpje nog even gestopt bij een koe die aan het weinige groen langs de kant wat staat te grazen. Ze kijkt mij aan met ne fermen blik en ik zeg "gene schrik koetje, ik ga u niet opeten, vandaag toch nie".
Terug naar huis scooteren weer langs de zout, garnaal en viswinningen en langs wat groene heuvels. Ik besluit om een kleine omweg te maken naar een groot vissersdorp. Amai, dat heb ik geweten! Al van voor de dorpskern komt de visgeur mij tegemoet.
Het dorp is gekend voor de grootschalige visserij en visverwerking. Dagelijks landen boten met tonnen vis, garnalen, inktvis en schelpdieren voor groothandel en lokale verkoop maar da's natuur vroeg in de ochtend.
In het centrum allemaal visrestaurants en veel vissersboten voor het strand. Als je toevallig hier een paar dagen hotel geboekt heb kan je je kleren gegarandeerd allemaal wassen, tenzij je van visgeur houd natuurlijk.
' s Avonds ga ik niet meer uit mijn hotel. Ik eet nog wat appels en een pakje koeken. En kijk, weer chanceke. In het pretpark op het eiland hier rechttegenover is er elke avond een kleinschalig vuurwerk. Niet deze zaterdagavond, niet èèn keer maar twee keer een groot vuurwerk, genieten vanop mijn super terrasje.
Morgen neem ik er afscheid van want morgen reis ik weer een stukje meer noordwaarts.Okumaya devam et
Reisdagboek vr. 24 april
24 Nisan, Vietnam ⋅ ☁️ 30 °C
Deze nacht wakker geworden van een ontploffing, een ontploffing in mijne kleine frigo. Ik verschiet en zie dat de deur ervan open staat. What the fuck? Ha ja, ik had ne Sprite in het vriesvakje gelegd en vergeten uit te halen. De bodem van het blikje is er gewoon afgeploft, allemaal ijs nu, ok dat kuis ik morgen wel op. Ik leg mij terug neer en 5 minuten later weer een ontploffing... domme ikke hè, er lag nog een tweede blikje en dat is op dezelfde manier ontploft.
Verder een rustige nacht en weer vroeg op want duikdag vandaag. Zelfde routine en we zijn al weer snel op zee. Ik heb dezelfde instructeur Quang en vorm een groepje met de Duitse jongen Julian en de Zuid-Koreaan Ken. Ken heeft 8 jaar hoge studies gedaan in de USA is nu een data-analyst in zijn thuisland. Slimme gast en al vlug gaat het over AI in de IT business. Julian werkt als een project manager voor een groot bedrijf in automatisatie, ook ne clevere en AI aanhanger!
Onze eerste duik is beter dan de twee van eergisteren. De 2 mannen hebben ne camera bij dus ik bof. Ik ga foto's van deze duikdag hebben.
De tweede duik is eveneens mooi en ik zie zelfs een kleine murene.
Vandaag is er een mogelijkheid om een derde duik te doen en we zeggen allemaal ja want we hebben een tof groepke en aangezien het toch mijn laatste duikdag is. Achteraf goed dat ik het gedaan heb want ik kreeg afslag op deze duik 16€ ipv. 40€...
Ook kwamen we onderwater een niet zo alledaags object tegen wat mooie foto's opleverde 😉
Dan nog een lange boottocht van bijna anderhalf uur eer we terug in de haven waren maar weer mooi onderweg en gespreksonderwerpen genoeg met mijn duikmaatjes.
Eènmaal thuis, direct op mijn bed want heel moe, drie duiken op zo'n korte tijd dat kruipt niet in je kouwe duikpak.
De meldingen op mijne phone wel op het hardste gezet want ik verwacht alle momenten nieuws...
En ja, om half vier ongeveer komen de eerste foto's binnen van ons derde kleinkind Leo. Amai, speciaal gevoel nu zenne zo ver weg.
Vandaag na het avondeten niet direct terug naar mijn hotel. Ik koop in èèn van de talloze kleine shops nen bia en ga op het strand wat zitten, het moet allemaal nog wat "inzakken" in mijne kop, dat derde kleinkind, onze Leo Spoelders 😁Okumaya devam et
Reisdagboek do. 23 april
23 Nisan, Vietnam ⋅ ☀️ 31 °C
Vandaag uitgeslapen en de trompet om 5 uur zelfs niet gehoord; om kwart na acht neem ik mijne instant coffee want ik heb hier ne waterkoker, alle luxe.
Ik ben beter gezind opgestaan dan dat ik gisteravond gaan slapen ben, dat met die falende kaarten zal uiteindelijk wel in orde komen.
Eerst mijn kamer eens opruimen en mijn proper gewassen kleren wat properder opvouwen dan ik ze gekregen heb; prijs 2€ voor 2.5 kg.
Ik maak een beetje een planning op voor vandaag en vertrek eerst naar de Cho Dam Market. Een grote markthal voor toeristen, honderden winkeltjes op drie verdiepen, maar, belangrijker voor mij, errond ook een locals markt.
Ik ga binnen op zoek naar namaak Allstars maar ik zie alleen maar Adidas en Nike. Verder veeeel t-shirts, echt mooie bij maar niet in de maat van deze jongen 😀.
Ook veel juweliers maar tja wat is de betrouwbaarheid als je hier tussen al die namaak prullen staat.
Dan de local markt, en ja hoor, tis zowat in elk land, in elke stad hetzelfde. Taferelen waar wij van denken "eikes" maar die hier gewoon het normaal zijn. De kleine visstandjes zijn het ergste, die geur... Bij de betere ligt er nog een heel klein beetje ijs tussen maar meestal niet. Vlees en kip liggen overal en worden ter plaatse op maat gekapt.
Mijn reukorgaan krijgt het makkelijker als ik bij groenten en fruit kom. Hier zou ik dus wel iets kopen, waarom dan niet in het vleesgedeelte? Zit het int kopje?
Ik ga verder en neem een sprong van enkele tientallen (honderden) jaren want ik ben nu in een supermodern airconditioned groot winkelcentrum. Ook hier op zoek naar Allstars maar helaas, tzijn wel de echte maar kosten bijna evenveel als bij ons.
Ik twijfel nog of ik een krokodillen leren sacoche voor Nadia ga kopen maar dan moet ik er nog 4 weken mee sleuren 🙈😜
En dan nu, voor het eerst op deze reis ne McDonald's, dacht ik. Ik ga binnen en zie dat je alleen aan zo'n scherm kan bestellen. Ik vind dit echt niet ok en daarbij, je moet met "de kaart" betalen maar heb ik nog wel een werkende? Ik ga echt niet in de rij aanschuiven, mijn bestelling ingeven om dan niet te kunnen betalen.
Ik wandel verder de straat op en zie een ATM van een goei bank. Ik besluit om mijn geluk nog eens te beproeven en zie, de kaart werkt en ik ben weer 5 miljoen rijker, 5 miljoen Dong hè (160€). Dus weg betaalkaart stress en direct gaan vieren in een moto restaurant met nen hamburger en frieten, ik heb MacDo niet nodig zenne.
Daarna ne Grab naar mijn hotel want het is momenteel goedkoop, 1.5€ voor ne kilometer of vier.
Efkes rust en dan richting strand; in de vlucht in een mini winkeltje een bia Saigon meegenomen.
Na een uur of 2 voel ik alweer dat ik aan het verbranden ben dus vlucht ik naar de schaduw op mijn terras zeven hoog.
Ik krijg een video chat oproep, tis van Nadia en ons Stella, dat schatje. Ze is goed gezind en wil de zee zien.
Ze is lekker sandwiches met een eike aan het eten, zou ik nu ook wel lusten hoor.
Wat zal ook haar leven de komende dagen en weken veranderen met haar broertje dat morgen geboren wordt.
Douchen en weer op zoek naar food. Ik had een interessant restaurantje online gezien, ik wil er een Grab naartoe nemen en zie dat de prijs momenteel 4 keer duurder is dan ongeveer dezelfde afstand deze namiddag. De benenwagen dan maar want ik voel me toch fit genoeg.
Ik moet weer een beetje uit de richting van den boulevard gaan en kom voorbij een groot "zaal/kantine" restaurant met allemaal bloemen op ne standaard ervoor (zie foto). Oei eigenaar overleden? Ik ga binnen en bestel "beef loc lac", twordt hier anders geschreven maar is hetzelfde als hetgeen ik ooit in Cambodja leerde kennen. Het is een standaard gerecht maar iedere chef geeft er zijn eigen twist aan wat het altijd leuk maakt om te proeven.
En de chef hier die kent er wat van, èèn van de beste ooit. Er zit ook een potje huisgemaakte tartaarsaus bij, ik zei het al, iedere chef doet er zijn eigen ding mee en deze saus mannekes, eerlijk waar zelfs bij ons nog niet dikwijls zo'n goei tartaarsaus gegeten. Direct nen dikke goeie review gegeven. Ah ja die bloemen... Ik kwam erachter dat die gegeven zijn bij de opening van de zaak een dikke week geleden 🙃.
Op mijn hotelkamer Ineke en Jonathan nog even live het allerbeste gewenst voor morgen en dan op mijn terrasje met een deugddoend briesje dit verslag afgemaakt. En kijk, net nu, ja net nu klinkt er weer trompet muziek in de militaire academie. Tis 21:30, bedtijd voor de kadetten dus en ook voor mij want morgen terug diving 🐠🐙🪸Okumaya devam et
Reisdagboek woensdag 22 april
22 Nisan, Vietnam ⋅ ☀️ 30 °C
In landen waar er moskeeën zijn wordt je nogal eens op een "on christelijk" uur wakker gemaakt door de typische oproep tot gebed, ik vind dat dit wel altijd een speciale sfeer geeft.
In Vietnam nog geen moskee gezien maar deze morgen om 5 uur wakker geblazen door trompetmuziek, ook speciaal. Hier een 300 meter van mijn hotel, ik zie het vanop mijn terras, is een gerenommeerde militaire zeevaart academie waar alleen topkandidaten die zware examens en fysische testen achter de rug hebben, toegelaten worden. En ze moeten blijkbaar ook vroeg uit hun bed kunnen 💪🏻
Zelf glimlach ik eens want ik draai me om en kan nog een dik uur verder slapen. Om 7:15 ben ik in het kantoor van de duikschool en direct taxi in naar de haven.
Daar dan weer direct de houten duikboot op, ik zie zo'n 30 mensen en een boel instructeurs.
Korte boot briefing en we zijn vertrokken voor een uurtje varen naar de eerste duiksport Madonna Rock. Onderweg passeren we nog enkele mooie eilandjes al dan niet met een luxe hotel erop.
Quang is mijn instructeur voor vandaag en hij wijst naar Ray en Monique (zestigers) met wie we vandaag een duikgroep vormen.
Eènmaal je een gecertificeerde duiker bent is het meestal luxe, alle gerief wordt voor je klaargezet en ook wordt je geholpen om alles aan te doen. Pas op, het is op een wat wiebelende boot wel uitkijken met al dat gewicht en vooral met je flippers aan.
Een grote boot en dus gewoon met een reuzestap het water "instappen" en je voelt dat gewicht eigenlijk al niet meer. Je hebt dan ook wel een soort vest (BCD) aan waar lucht in geblazen is en waardoor je drijft.
Ons groepje ligt compleet in het water en dus teken om af te dalen door de lucht uit BCD te laten.
Ik daal meestal rustig af omdat ik genoeg tijd nodig heb om de druk in mijn oren te regelen. Dit is altijd een vervelend iets tijdens de duikstart. Diegenen die in het zwembad al eens in "den diepe" tot op de bodem gegaan zijn kennen wel dat gevoel maar bij het duiken is het dan x-keer zoveel erger omdat je veel dieper gaat.
Ik zie dat Monique problemen heeft en de instructeur zegt tegen Ray en mij om even te blijven hangen. Uiteindelijk moet zij de duik afbreken omdat ze de druk in haar oren niet geregeld krijgt. Ze vertelde later dat ze meer dan 500 duiken gedaan heeft dus tis iets wat altijd kan voorvallen.
Ray is nog niet zo ervaren en heeft veel begeleiding van Quang nodig, ok voor mij hoor want dan kan ik op eigen houtje wat rondzwemmen en zoeken naar mijn favoriete vis, de murene.
Wel af en toe even checken waar de rest is zodat ik ze niet kwijtraak.
Ooit meegemaakt tijdens een zeer hevige "drift dive", een duik waar je onderwater in een stroming komt maar die kan ineens te hevig worden en dan raak je elkaar makkelijk kwijt. Uiteindelijk waren toen alle groepjes gemixed geraakt maar telkens met een instructeur erbij dus het was wel ok.
Dit terzijde, de duik hier... niet spectaculair kwa vissen en koraal. Ik wist het wel op voorhand en ik ben al zo verwend geweest doordat ik al op de mooiste plaatsen ter wereld gedoken heb, zeker ook in Sumatra op mijn vorige reis.
Maar het niet overweldigend aantal vissen heeft ook een voordeel, je besteed meer tijd aan het goed bekijken van diegenen die je tegenkomt en visjes kijken is echt heel leuk. Ik kan het duiken zeker op top locaties alleen maar aan iedereen aanbevelen.
Ik heb gezien dat je hier ook aan "sea walking" kan doen. Je draagt een zware glazen helm die lucht krijgt via een slang en je loopt gewoon over de bodem op enkele meters diepte. Als ik me niet vergis hebben ze dat al eens gedaan met de gasten in het programma "Down the road".
Quang, de duikinstructeur dus, raakt tijdens de duik soms een half verdoken vis aan zodat we hem "beter zien", goedbedoeld maar absoluut niet ok. In mijn eerste duiklessen werd altijd benadrukt "zien mag, aankomen niet" 🤔😀
Na dik 3 kwartier gaan we terug naar boven, maximum diepte was 13 meter en dat is ok want het is tussen de 10 en 20 meter dat het onderwaterleven op zijn mooist is aangezien daar nog genoeg zonlicht is.
We varen naar de tweede duikplaats, zelfde routine en dus al snel het water in voor ongeveer eenzelfde duik. Men had gezegd dat we mogelijk murenes, roggen en soms schildpadden zouden kunnen zien; ik geloofde er weinig van maar heb toch van de 2 duiken genoten.
Het is koud vandaag, ik merk het wanneer ik in de late namiddag op mijn terras in de schaduw zit. Het is vandaag maar 30 graden geworden en er is wat wind 🥶
's Avonds ga ik nog een toerke doen, nog wat meer van het mooie stadsgedeelte weg en zie een boordevol strand met geen enkele westerling, het staat er vol scooters en dit is blijkbaar de hot spot in de avonduren voor de plaatselijke jeugd.
Ik ga van het strand weg en duikel wat kleine straatjes in waar wat Vietnameeen buiten zitten maar nergens "hello" of "what's your name", neen ik wordt bestaard maar niet op een aangename manier. In andere landen maakte ik soms het tegenovergestelde mee en vond men het tof om mij aan te kunnen spreken. Ik heb al eerder gezegd dat ik een groot deel van de Vietnamese bevolking niet echt vriendelijk vind.
Vanavond ligt het misschien ook wat aan mij want het zit niet goed in mijne kop. Toen ik daarstraks de duikschool wou betalen met de laatste van de 3 betaalkaarten weigerde deze ook, fuck! Betaald in cash want ik heb nog wel wat maar nu werkt geen enkele van de 3 kaarten nog hoewel ze alle 3 wel zouden moeten werken. Gemaild met KBC Londerzeel; snel antwoord gekregen over 4daagse limieten enzo... Pfff, ik heb een maandelijkse limiet waarom dan nog deze 4daagse.
Ik mail terug dat eigenlijk geen enkele van mijn kaarten nog werkt en hoop op snel antwoord.
Tis echt niet leuk als er genoeg geld is en je kan er gewoon niet aan.
Ik was van plan om deze avond nog eens avontuurlijk te gaan eten bij de Russen maar mijne kop stond er dus niet naar en maar opnieuw voor de Santorini gekozen.
Ze kenden mij blijkbaar nog van vorige keer (zie verslag 20 april). Het meisje dat mijn bestelling opneemt laat me zien wat ze op haar bestelcomputerke ingegeven heeft en vraagt 3 keer of het dat is wat ik wil 😀.
En ik zie hier iets wat ik nog niet gezien heb. Een koppel komt binnen (Rus?) en besteld eten. De man gaat naar buiten en komt terug met 2 grote flessen bier... Ja ik weet dat ze in het winkeltje ernaast 0,12€ goedkoper zijn maar ge zit hier in een wat beter middenklasse restaurant. De garçons zijn dat hier blijkbaar gewoon want men trekt direct de flessen af en geeft hen een glas.
Om een uur of negen hou ik het weer voor bekeken want de blaffeturen vallen stilaan dicht. Voor morgen nog geen planning behalve uitslapen.
Haja, toch nog iets... Aan diegenen die het absoluut absurd vinden dat de regering 4 jaar lang belastinggeld gaat spenderen aan "het bewustmaken van de bevolking dat ge een noodpakket in huis moet hebben"; dit lezen in Vietnam klinkt nog vele malen absurder!Okumaya devam et
Reisdagboek dinsdag 21 april
21 Nisan, Vietnam ⋅ ☀️ 30 °C
Vandaag staat een "rustpuntdag" gepland. Ik heb mezelf gedwongen om 3 zulke dagen in te plannen want ik durf op mijn reizen mezelf nogal eens voorbij te hollen. En nu ik 60 geworden ben schenk ik toch ook aandacht aan rustpunten, rust voor mijn lichaam maar vooral rust voor mijn brein.
Vandaag niet denken aan "op tijd hier of daar zijn"; vandaag niet denken aan "gaat dat wel goedkomen, gaat het wel lukken"; vandaag niet denken aan "gaat het hotel wel ok zijn", enzovoort....
Neen vandaag moet niks maar mag ook bijna niks.
Uitslapen, da's de bedoeling maar om 7:30 ben ik klaarwakker 🤨
Ik ga naar een winkeltje in de buurt en koop brood, tomaten, mini komkommers en appels. Zal wel ok zijn voor ontbijt en lunch vandaag want eerlijk waar, zo altijd in restaurants eten begint ook te vervelen.
Daarna, tja wat ga ik doen op zo'n rustdag. Ik ben al wat (actieve) opties aan het bekijken maar een engeltje op mijn schouder zegt: "Neen Luc, neen, da gade nie doen. Tis rustpuntdag en daa gade u aan houden". Ok dan, een slenterwandeling langs het betegelde pad langs het strand, dat mag van mijn engelbewaardertje.
Veel Russen hier dus en om 9:30 zie ik velen al lustig aan een Bia Saigon (bier dus) slurpen, mannen EN vrouwen.
Veel en veel te vroeg voor mij, ik hou het op een ice coffee in een nette, grote strandbar. Grote prijs ook dan natuurlijk, 2,24€ en dat is het drie of vier dubbele van wat ik gewoon ben om te betalen.
Daarna via de boulevard zelf terug naar mijn hotel en hop ik heb er toch weer 6 kilometer opzitten.
Een appel gegeten en mij klaargemaakt voor mijn eerste beach moment op deze reis. Ik heb al gezegd dat ik hier op "het einde" van het lange strand zit en da's heel goed. Ik had net gezien hoe druk het op het strand in het centrum was, hier niet, plaats genoeg.
Ik zon wat, ga zwemmen, terug zonnen en val int slaap. Als ik wakker wordt voel ik dat mijn spierwitte buik, rug en benen een beetje aan het verbranden zijn en ikke dus wijselijk terug naar mijn hotel.
Mijn terras ligt in de schaduw nu en een licht briesje maakt het een aangename plaats om wat over te zee uit te kijken.
Raar maar zelfs op deze rustpuntdag vliegt de tijd en ik ga douchen om te gaan avondeten. Eerst nog even videochat met het thuisfront, wat is de technologie nogal verandert tegenover mijn eerste avontuurlijke reis nog maar 20 jaar geleden.
Ik weet, bewust, totaal niet waar ik ga eten, ik doorloop de kleine achteraf straatjes en beland uiteindelijk bij een Kyrgyzstannees restaurant (Ik kon het de eerste keer ook niet in 1 keer uitspreken 😀). Ik kijk op het menu en zie vanalles wat ik niet ken maar er staat ook pizza op, ok da's optie 2, de safe option.
Ik zie er ook een gerecht genaamd Kurdaak (beef versie) op staan. Ik schakel AI in en het blijkt iets te zijn in de aard van stoofvlees van bij ons maar zonder saus. Ik kan het knopje in mijn kop omdraaien (zie reisverhaal gisteren ivm. mini keuken) en bestel het. Als ik het voorgeschoteld krijg zien de vleesbrokken er inderdaad een beetje stoofvleesachtig uit, goed aangeschroeid en ze zijn echt lekker. De patatjes en de lekkere olieachtige saus maken het gerecht af. Goeie gok Luc!
Om kwart voor acht ben ik alweer thuis. Ik geniet op mijn terrasje nog wat van de neon lichten op het eiland aan de overkant en ga om kwart na negen slapen.
Morgen weer vroeg op want ik moet om 7:15 op de duikschool zijn, gelukkig ligt deze vlak naast mijn hotel 😁Okumaya devam et
Reisverhaal ma. 20 april
20 Nisan, Vietnam ⋅ ☀️ 30 °C
Vandaag weer vroeg op want ik verhuis naar mijn volgende verblijfplaats, Nha Trang aan de zee. Belangrijkste doel daar is gaan duiken.
Eerst 2 uur privé taxi naar Long Khánh waar ik de trein moet nemen. Een privé taxi want anders moest ik 2 of 3 lokale bussen nemen en zou ik niet op tijd zijn om de trein, die om 10:30 vertrekt, te halen.
Op tijd in het station en even later komen 4 westerse mannen binnen (vijftigers), nogal luidruchtig, niet veel geslapen denk ik. Ik knik goeiedag maar de man zegt niks terug. Hij ziet er schoon uit: klein shortje, Hawaii hemd volledig open zodat ge zijnen dikke buik goed ziet en dan zo'n belachelijk hoedje op dat de Vietnamese vrouwen hier dragen, je kent dat misschien van op foto's. Een roos koordje om het onder zijn kin vast te houden maakte de look compleet.
Een andere man uit het gezelschap komt tegenover mij zitten en het blijkt de serieuze van de hoop te zijn en zegt wel goeiedag.
We praten even en het blijken Tsjechen te zijn. Het 9 uur 's morgens en de mannen delen samen een fles vodka die doorgespoeld wordt met een blikje Saigon bier... Pfff, ik hoop dat ze niet bij mij in de trein zitten. Later blijkt inderdaad van niet.
De trein is op tijd in aantocht en ik ga het perron op waar een beambte mijn kaartje bekijkt en zegt dat ik 200 meter verder het perron op moet gaan; 200 meter? Yes yes, en inderdaad als de trein aankomt blijkt het een zeer lange te zijn en ik zit in de eerste passagiers wagon.
De trein rijd en schommelt op een gezapig tempo, het is relaxter dan de (gewone) bus, veel beenruimte en vooral rust, geen getoeter en gedoe van de straat. Enkel af en toe de treinfluit in de verte. We rijden constant door groen landschap maar niet echt spectaculair te noemen.
Na een kleine 6 uur met maar 2 stops onderweg komt de trein aan in de stad. Nog efkes ne Grab want ik zit een beetje aan het uiteinde van het lange zandstrand. Ik kijk mijn ogen uit want ook hier weer vele mooie hotels.
Het mijne is eenvoudig maar proper. Ik heb een grote kamer, een goei badkamer en terras van 2 op 3 schat ik EN zeezicht, zalig! Prijs 22€/nacht, weer een toppie deal.
Hier heb ik ook ruimte om al mijnen bazaar eens volledig open te leggen.
Ik ga de straat op, op zoek naar een "zijstraat restaurantje" maar vind er hier niet direct eentje. Dan maar richting het drukkere deel van de strandboulevard en ik beland in restaurant Santorini (tja...). Ik bekijk de kaart en leg ze schuin op mijn tafeltje. De garçon komt en ik doe teken wat ik moet hebben, noedels schotel met beef.
Na een tijdje komt een meisje mijn schotel brengen... noedels en scampi's, neen dit is niet mijn schotel zeg ik vriendelijk. Binnen de kortste keren staat er 3 man rond mijn tafel waaronder de garçon die mijn bestelling opnam en hij doet teken op de kaart. Ha ja ik heb mij vergist, geen probleem, ik betaal deze wel maar wil wel de beef schotel. Even pauze maar als ik nog eens zeg dat ik de verkeerd bestelde schotel wel zal betalen is het ok. Uiteindelijk hebben ze mij die toch niet aangerekend 🤦🏻♂️
Ik betaal, sta recht en vraag waar de wc is. Men doet teken naar een deur naar achter, ik ga deze door en... Ik sta buiten in een straatje.
Ik "moet" wel effe en dus stap ik wat door een wirwar van straatjes met kleine restaurants en hotelletjes, alleen... ik ben via die deur precies nen andere wereld binnengestapt. Ik zie enkel opschriften in een mij onbekende taal (lijkt wel Russisch) en nergens nog Vietnamees te bespeuren. Ik hoor de mensen ook in het, denk ik dan, Russisch met elkaar praten.
Ik stap zo'n restaurantje van enkele tafels binnen en men kijkt wat raar naar mij. "Only for drink" zeg ik, geen probleem. Twee tafeltjes zijn bezet en hier ook weer diezelfde taal.
Ik drink iets, sta op en vraag waar de wc is en wordt naar achteren geleid, door de mini keuken. Hier is 3 man goed int zweet eten aan het bereiden, ieder op zijne halve meter want groter is het er niet. Trouwens de wc is daar ook nog eens in. Het vlees wat een man aan het marineren is met de blote hand ziet er wel goed uit hoor, en een druppeltje zweet erin da kan toch gene kwaad zeker.
Terug naar mijn kamer, chat met Nadia en efkes met Mie en Pake en dan genieten van mijn terras, zalig. In de verte op een eiland weer veel neon. Daar ligt een pretpark en luxe hotels. Je kan er oa. via een kabelbaan van een dikke 3 kilometer over zee naartoe.
Ha ja, dat van die Russen dat klopt, ik heb het opgezocht en deze stad blijkt heel geliefd bij Russische vakantiegangers.Okumaya devam et
GezginDat hadden we in Sri Lanka ook op onze laatste bestemming. Ons hotel lag in een prachtige baai met 10.000 russen en 2 Belgen 😀
SpoelleJa David das hetzelfde gevoel. Ik zit wel opt uiteinde van het lange strand en hier ook best wat aziatische mensen en geen Russen. Te goedkope hotels voor hen.
GezginGoh, blijf nog maar een tijdje daar. Ik kijk dagelijks met ongeduld uit naar je foto’s en smul van je verhalen. Je beschrijft alles zo levendig dat het voelt alsof ik erbij ben. 👍
Reisdagboek zondag 19 april
19 Nisan, Vietnam ⋅ ⛅ 33 °C
Op om 6:40 en waauwh, ik voel direct aan mijn benen dat ik gisteren wreed actief geweest ben.
In totaal toch weer zo'n 20 km gestapt al was dat niet het plan want wat ook niet gepland was, het stelen van mijne fiets en het te voet achter zoeken.
Snel iets eten; spiegelei, wat groenten, banaan, ne grote pistolet en ice coffee.
Ik bezoek vandaag Dao Tien, een opvangcenter voor enkele soorten apen die gewond gevonden zijn of in beslag genomen zijn omdat ze illegaal als huisdier gehouden werden. De organisatie wordt vanuit Engeland gesteund.
Ik stap weer de kleine ferry op en koop een ticketje van 12,80€ die integraal gebruikt wordt voor het goede doel.
Na een tijdje komt een gids ons halen en gaan we met de boot naar een eilandje. Ik ben weer de enige westerling en mijn Vietnamese medebezoekers krijgen ter plaats hun eigen gids.
Mijn privé gids spreekt goed Engels en legt de werking van de organisatie uit.
Er wordt nog altijd gejaagd op apen en ook vallen worden uitgezet. Iets verschrikkelijks want als een aap in zo'n val terecht komt bijt hij desnoods een ledemaat af om vrij te komen.
Ook zijn er nog altijd mensen die apen in (te) kleine kooien als huisdier houden en dikwijls zelfs niet weten welk soort voedsel een bepaald type aap moet krijgen. Dit is natuurlijk illegaal en als mensen betrapt worden komen deze apen soms ook hier terecht.
Hier probeert men deze dieren eerst terug sociaal te maken door ze met soortgenoten in grote kooien te zetten (zoiets als in de zoo dus) want de dieren zijn mentaal fucked up natuurlijk.
Zo bouwt men stilaan terug op tot ze in de semi vrije natuur geplaatst worden. Het is een stuk bos dat volledig omheind is met elektriciteit op de draden zodat ze niet weg kunnen.
Ze moeten hier terug een beetje op natuurlijke manier hun weg zoeken maar worden bijgevoederd indien nodig. Ze worden constant geobserveerd.
Eens ze in deze test geslaagd zijn worden ze voorzien van een zendertje en uitgezet in het Cát Tiên nationaal park.
We zien 2 gibbons in het semi vrije bos met elkaar spelen, tof om zien en ook tof om te weten dat deze als huisdier gehouden dieren het nu goed maken, een hele prestatie. Bij sommige dieren lukt het niet en die moeten dus in het zoo gedeelte verder leven.
Het is ook een educatief project en ik zie de Vietnamese gids de kids die erbij zijn best lang boeien.
We zien ook nog een filmpje (Engels ondertiteld) met veel getuigenissen van de medewerkers en ik krijg weer tranen in mijn ogen. Hoe wreed kan een mens toch met dieren omgaan.
Een vrouwelijke medewerkster verteld dat ze ooit 5 kleintjes dag en nacht bij haar had om ze een moedergevoel en warmte te geven; de beelden zijn vertederend.
Terug met het bootje naar het park en aangezien ik alles al gezien heb keer ik terug naar mijn lodge.
Ik zie Luan en vraag om voor morgen een taxi voor mij te regelen. Ik moet van hieruit een 80-tal kilometers reizen naar een stadje waar ik de trein zal nemen naar mijn volgende bestemming; met de lokale bussen zou dit wat omslachtig zijn en de trein vertrekt om 10:28.
Hij vraagt of ik in de late namiddag nog een boottocht wil doen, iets wat ik eigenlijk al van plan was dus ik zeg ja.
Even een middagdutje en daarna wat lezen op het terrasje aan de rivier.
Om half vijf vertrekken we met het bootje, ikke en nog een juffrouwke die ook in het hotel verblijft. Eerst fotoshoot, de gids-schipper praat geen Engels maar kan het des te beter met gebarentaal uitleggen. Hij vraagt of we ook samen op de foto willen maar neen dus 😉.
De zoektocht naar dieren aan de rand van de rivier is snel succesvol, we zien enkele langstaart makaken zich aan bamboo tegoed doen. We zien ook mooie vogels zoals een "Bee Eater" En verschillende "Blue Kingfishers" en ook "Black and White Kingfishers". Minder spectaculaire vogels passeren nog de revue.
Daarna terug op zoek naar primaten en we zien een groepje "Indochinese silver langurs".
Helaas, helaas, geen goei foto's van deze waarnemingen en op dit moment een beetje spijt dat ik mijne goeie kodak niet meegenomen heb. Alhoewel, die vogels, dat gaat zo snel dat je er beter gewoon kan van genieten. Ik heb bij de foto's wel voorbeeldfoto's gestoken zodat jullie toch weten over welke dieren het gaat.
Op te terugtocht vraagt de schipper of ik de boot wil besturen, ja da moette aan mij geen 2 keer vragen natuurlijk. Zalig zo wat varen over die rivier daar, ik moet van hem ook plankgas geven maar ik keer rap terug naar trage modus, veel plezanter.
Uiteindelijk terug aangemeerd bij de lodge, nen douche en food, en tis heel lekkere food in mijn budget lodge.
Om 19:30 al in bed, vroeg ja maar het is hier een klein dorpje en er is 's avonds weinig te zien en in de lodge is 9PM ook quiet time. Nog voor de negenen vallen mijn ogen alweer toe en maar goed ook want morgen een ganse dag verder reizen.Okumaya devam et
Reisverhaal za 18 april
18 Nisan, Vietnam ⋅ ⛅ 35 °C
Deze morgen op om 6:20, mijne dagrugzak ingepakt want vandaag bezoek ik Cat Tien National Park en meer bepaald het meer zo'n 15 kilometer diep het park in.
Eerst nog een lekker ontbijt, pannekoeken met honing en die 2 bananen hou ik voor onderweg.
Een aftandse maar nog ok mountainbike gehuurd bij mijn hotelletje en snel op weg.
Eerst naar de kleine ferry hier in het dorp want dat is de enige ingang tot het park. Er is best wat volk aan het wachten en dus wordt de "grote" ferry in gang gezet, allè, dat was de bedoeling maar de motor wou niet aanslaan. Dan maar met het noodbootje mensen beginnen overzetten.
Ondertussen proberen 2 mannen de motor aan de praat te krijgen; een verlengkabel wordt gelegd naar een soort van starter en die wordt dan weer verbonden met de motor maar helaas, het kreng wil niet starten.
Een grote moersleutel wordt erbij gehaald en tijdens het proberen starten klopt ne man een aantal keer ergens op de motor en... broem tuf tuf tjoek broem... De motor is in gang.
Eerst moet ik een 10-tal kilometer fietsen over een betonbaan dieper en dieper het woud in. Ik doe rustigaan want de dag is nog lang (en die zadel heel smal 😁).
Ik kom aan bij het punt waar je niet verder kan fietsen en dus te voet nog zo'n 5 kilometer op een pad. Onderweg zie ik een hele mooie woudreus met "plankwortels" En ook mooie kleine vlinders. Af en toe geritsel boven mij in de bomen maar teveel bladeren om te zien wat het is.
Iets voor elven kom ik aan bij Crocodile Lake, mooi, de moeite van de tocht waard. En wat zie ik daar, een krokodil, neen dat zijn meer nachtdieren. Ik zie wel een varaan die op zoek is naar eten.
Ik drink ne cola, maak wat foto's en begin aan de terugweg.
Ik hoor weer geritsel en nu heb ik wel een goed zicht op een mooi diertje dat vanop de grond vliegensvlug een boom inklimt (zie video). Achteraf blijkt het een geelkeelmarter te zijn, een dier dat hier leeft maar weinig gespot wordt zelfs door gidsen. Hij is niet schuw voor mij en als ik wat geluidjes maak komt hij zelfs even uitdagen.
Dan een Vietnamees energy drankje (Sting) aan het standje waar je de fiets moet achterlaten en 10 kilometer terugfietsen. Ik zie 2 apen de betonbaan oversteken maar tegen de tijd dat ik er ben zijn ze al in het woud verdwenen.
In wat modder langs de kant zie ik mooie vlinders die zich deze keer wel gewillig laten fotograferen.
Ik ga nog even naar een mooi plaatsje aan het water en ga de botanische tuin in. En dan, dan he... godverdomme mijne velo gepikt. Geen kat, maar dan ook geen kat legt hier zijn fiets vast en de mijne pakken ze eruit. Efkes twijfel, ik had hem hier toch gezet en ja hoor weg.
Ik WhatsApp de hoteleigenaar en die stelt voor om zelf ook ne fiets te pikken en die van het hotel te gaan zoeken. Neeje zo ben ik niet. Ik ga te voet naar een aantal plaatsen waar iets te zien is en waar veel fietsen staan. Ik vind hem niet. Ik ga terug naar de ingang van het park want daar is een fietsverhuur misschien vind ik hem daar. En ik hoop voor the motherfucker die mijne fiets pikte dat ik hem niet in persoon tegenkom.
Helaas de fiets niet gevonden en discussie/🥊 vermeden.
Ik drink mij in het park restaurantje wat moed in met Bia Saigon want tis helemaal nie leuk om zo naar het hotel terug te keren.
Gelukkig zie ik direct Luan (zoon van hotelbaas dus) zitten en doe mijn verhaal over mijn zoektocht naar de gepikte fiets.
Ik zeg ook dat het misschien beter is om in het vervolg een fietsslot meet te geven. Hij zegt "calm down, I'll find the bike. Pak seffens nen goeie douche en laat dit je dag in het park niet vergallen".
We praten nog wat verder en dan pakt hij zijn scooter en begint de zoektocht. Benieuwd hoe hij die fiets gaat vinden.
Ik neem nog een blikje Saigon en ga op mijn terrasje aan de rivier aan dit verslagje werken.
Ik neem nen douche en ga naar het lodge restaurantje om te eten. Het eerste wat ik zie als ik daar aankom is dat mijne gehuurde fiets terug "thuis" is, straf en oef! Ik zie dat het zadel wat ik een gans deel hoger gezet had nu veel lager staat.
Even later komt Luan bij mij zitten; blijkt dat er in het park een soort van ophaaldienst is van achtergelaten fietsen en deze worden naar de plaats gebracht waar je in het park een fiets kan huren wat massaal gedaan wordt. Hij vond er direct de mijne.
We praten nog even verder ook over de Vietnam oorlog, dat onderwerp is hier blijkbaar nooit verweg in een gesprek met Vietnamezen.
Ik eet ook hier weer super lekker en keer om 20u al naar mijn kamer, relax na een vermoeiende en spannende dag. Om 22u leesboek dicht (= tablet afgezet) en dodo 🌜Okumaya devam et
Reisverhaal vrijdag 17 april
17 Nisan, Vietnam ⋅ ☀️ 35 °C
Vandaag weer op om 6 uur en een transferdag. Van de zotte stad naar het kleine dorp Cát Tiên.
Om 7 uur ne grab en ook nu alweer èèn grote verkeerschaos. Om 7:50 kom ik aan bij een wat afgelegen busstation waar de bussen naar afgelegen plaatsen vertrekken. Ik hoop in de eerste plaats vandaag een bus te hebben en liefst voor de middag want op de boeking apps/sites voor bussen kan je deze route niet boeken.
Ik ga naar het ticket office en laat mijn bestemming zien op mijne phone. Ik wordt direct doorverwezen naar ne jonge gast die me meeneemt naar de bussen en mij op de juiste bus zet. Ticket kopen niet nodig blijkbaar en we vertrekken direct. Betaling is wel later op de bus geregeld natuurlijk, 4,8€ voor 150km).
Op deze bus (een gewone, geen sleeper bus) enkel Vietnamese mensen en we stoppen meermaals nog in de stad om mensen op te pikken.
Na 1 uur hebben we al 25 kilometer afgelegd, nog 125 te gaan.
Op deze manier zie je wel hoe groot de stad eigenlijk is, er komt er geen einde aan. De eerste 100 kilometer is het èèn groot lintbebouwing verhaal.
Een zekerheid op zulke bussen is de plaspauze onderweg, wel snel, snel allemaal naar de wc en terug de bus in.
Op het laatste van de rit begin ik minder bebouwing en meer groen te zien. De bus raast redelijk snel door, 60/u door een heel smalle dorpskern schat ik. Ook in èèn keer inhalen van scooters met daarvoor 2 auto's en daarvoor ne camion is voor deze driver geen probleem, het zijn dan ook professionals he. 🙏🏻
Uiteindelijk veilig aangekomen in het dorpje en ik wordt netjes afgezet nabij de lodge waar ik verblijf. Klinkt goed hè lodge, maar het is wel een budget lodge, 14€ per nacht maar met zicht op de rivier, met frigo en airco; good deal!
Ik pak weer uit en ga iets drinken in het restaurantje van de lodge en kom in gesprek met Luan, de 35 jarige zoon van de baas. Hij spreekt zeer goed Engels en maakt mij wat wegwijs over de streek hier. Er is snel ne klik, dat hebt ge soms met mensen en al snel gaan de gesprekken over politiek, werk, burn-out (hij heeft ook èèn gehad), enz. Die Luan die gaat voor mij alles kunnen fixen, dat weet ik nu al.
Daarna snel slapen want morgen vroeg op om het National Park te bezoeken.Okumaya devam et
Donderdag 16 april
16 Nisan, Vietnam ⋅ ⛅ 34 °C
Om 8 uur ging de wekker maar ik was nog moe en bleef liggen tot 9 uur. Vandaag kan het want geen te druk programma en er komen nog wel dagen genoeg dat ik vroeg uit mijnen beddenbak zal moeten komen.
Om 9:30 op pad naar St Francis Xavier Catholic Church, meer dan 5km van mijn hotel maar daarna keer ik stelselmatig terug. Waarom dan nu geen Grab? Wel omdat ik weer wat van de stad op zich wil zien en dat kan best al wandelend.
Ik hield er een goed tempo op na maar dat bleef niet duren. Ik voelde aan mijn lichaam dat het te snel ging en ik deed het rustiger aan.
En ge ziet wel wat onderweg zoals ne poedel met mouve gespoten oren. Ook zag ik boeddhistische monniken die op blote voeten hun ochtenronde deden. Ze mogen niet vragend bedelen, maar staan stil met hun bedelkom zodat gelovigen spontaan rijst, groenten, enz. schenken.
Ik dronk bij een vriendelijk madammeke ne fruitsap, gaf een habbekrats fooi en kreeg spontaan een ice tea. Nu, da's gene van Lipton hè, tis wat pizzeloo thee en daar nog ijsblokjes bij; wel verfrissend.
Ik ging verder en zag al de tijd hetzelfde eigenlijk. Winkels, kleine shops, allerhande kleine stalletjes op de straat. Eten, drinken, groenten en fruit verkopers, loterij briefjes verkopers, schoenpoetsers, mannen met ne compressor waarschijnlijk om scooter banden op te pompen, zelfs mecaniciens die met wat klein gereedschap op de trottoir gewonde scooters de eerste zorgen toedienen. Overal hetzelfde beeld maar toch zag ik iets wat ik niet eerder zag, ne mussen verkoper. Ocharme die beestjes met tientallen in een kleine kooi op elkaar. Mussen om te eten? Ik heb niks gevraagd want het leek mij allemaal niet zo legaal...
Ik was nu in de wijk Chợ Lớn in Chinatown beland want daar lag de kerk, gebouwd in 1900, voor de katholieke Chinezen. Tijdens de Vietnamoorlog werd Chợ Lớn beroemd als zwarte markt waar Amerikaanse soldaten leger-uitrusting verkochten. Niet overdonderd speciaal die kerk maar wel een rustpunt in de stad. Er stond een bordje dat ik niet binnen mocht, dat er een dienst bezig was. Ik zag geen priester maar wel wat biddende mensen dus ik bleef maar buiten. Wel speciaal was de airco/verkoeling installatie (zie foto).
Daarna door naar allerhande tempels die ik niet in detail ga beschrijven. Het zijn allemaal belangrijke tempels voor de Chinees-Boeddhistische mensen die hier wonen. Mooi versiert allemaal en constant zijn de mensen in de weer met offeren, wierook branden en bidden, de ene al wat overtuigender dan de andere.
Het zweet droop weeral van mijne rug. Welk weer is het hier? Wel tot nu toe alle dagen overdag dik boven de dertig met een uitschieter van 38 graden en 's nachts maar net onder de dertig. Een zeldzaam wolkske geeft even verkoeling maar tis toch zaak om de schaduwkant van de straat op te zoeken.
De religieuze bezoeken waren afgelopen en ik besloot om de 2,5 km naar het hotel via Grab te doen ipv. al lopend.
De lauwe douche ik dan nam was de meest deugddoende van de reis tot nu toe denk ik.
Proper kleren aan want ik ga nu naar het museum voor moderne kunst, 750 meter stappen, allè slenteren! Het museum is gevestigd in een mooi oud gebouw maar de verzameling sprak me, buiten enkele uitzonderingen, niet echt aan. Maar de verassing zat opt hoogste verdiep, een grote airco gekoelde ruimte waar een gans deel werken hangen van Le Ba Dang, een intussen overleden Vietnamese kunstenaar die een groot deel van zijn leven in Frankrijk gewoond heeft. Heel mooi, vind ik, maar das natuurlijk subjectief.
Dan door naar de Bitexco Financial Tower, een megatoren van 262 meter hoog, 68 verdiepingen. De start van de bouwwerken was in 2007 en 3 jaar later werd de kantoortoren in gebruik genomen als toen het hoogste gebouw van Vietnam.
Ik neem een ticket van 6,6€ en neem de lift naar de 49e verdieping, 178 meter hoog. De lift zoeft zo snel dat je het voelt in je oren. En eens boven wordt ik niet teleurgesteld, wat-ne-view op deze mega stad, adembenemend indrukwekkend. Ik laat Nadia via WhatsApp even meegenieten van het zicht en blijf uiteindelijk wel een half uur mijn ogen uitkijken.
Terug naar beneden gezoefd en naar èèn van de "rustige" plaatsen in de stad, een voetgangers zone met veel bankjes. Ik koop een blikje bier in een kleine shop en ga op een bankje zitten. Al snel komt er een Vietnamees tienermeisje naast mij zitten en dan weet ik meestal hoe laat het is, men heeft iets nodig van mij. Ze vertelt dat ze een schoolproject heeft dat de daklozen eten geeft hier in de stad. Dus toch daklozen; yep alleen worden ze niet getolereerd in de toeristische districten en ook niet in het zakendistrict. Ze vraagt geld maar ik twijfel en geef uiteindelijk niets; zoiets zie ik liever eerst met mijn eigen ogen voor ik geld doneer.
Direct erna kom er een oudere man naast mij zitten, wat nu weer... Het is een Filipijn die op reis is en die gewoon een gesprek wil. Vooral over bier, de Filipijnen hebben blijkbaar het beste bier ter wereld 😜. Ook hij is fan van Allstars maar draagt er geen meer omdat ze te duur geworden zijn.
Het wordt donker en ik keer "huiswaarts" maar niet zonder eerst nog eens te gaan eten in mijn favoriet restaurantje. Morgen verlaat ik de zotte stad, morgen reis ik al een stukje noordwaarts naar Cat Tien.
Op de kamer al wat inpakt en eindelijk mijn boek uitgelezen; aanrader voor liefhebbers van het genre: De hel van Bangkok (over Johan van Laarhoven).Okumaya devam et
Ho Chi Minhstad
15 Nisan, Vietnam ⋅ ⛅ 33 °C
Vandaag een rustige dag, een transferdag terug naar Ho Chi Minh City. Het door Felix van het hotel voor mij geregelde gratis busje naar het busstation was stipt op tijd 9:20. In het busstation met mijn WhatsApp bericht van Felix (zie gisteren) naar een ticket office en een officieel ticket in de plaats gekregen; 5,28€.
Snel door naar de bus en direct instappen, oh zo smooth dat het hier verloopt. Weer een sleeper bus dus schoenen uit en relax languit.
In die goedkope prijs zat dus de busreis, de ophaaldienst aan het hotel en ook hier in de stad een rit naar mijn hotel. Maar... zo smooth bleef het niet verlopen. Ik belande weer in die chaos van dat mega groot busstation. Ik toonde de Vietnamese tekst die Felix voor mij opgemaakt had (cho tôi xin trung chuyển về 43 nguyễn cư trinh quận 1) en werd naar een klein zaaltje gestuurd. Daar zaten dan 3 mannen achter een mini bureau te werken tesamen met zeker 40 wachtende mensen. Ik liet aan èèn van hen terug de tekst zien en hij deed teken om te gaan zitten.
Na een kwartiertje hield ik het voor bekeken in dat pokke warme hok. Ocharme die mannen als ge elke dag in die chaos moet werken en onwetende toeristen moet begeleiden. Maar ze zijn het gewoon zeker.
Ik koos een gemakkelijkere weg nml. Grab, echt super die app, dat gaat ge nog een paar keren lezen denk ik. Binnen de kortste keren was ik in een airconditioned auto op weg naar mijn hotel; prijs met fooi 2.88€, daarvoor kon ik toch echt niet verder aan die chaos deelnemen. Ik zou in mijn hotel geraakt zijn hoor, geen twijfel mogelijk maar hoe en wanneer?
Ik ben te vroeg en mijn kamer is nog niet klaar. Ik zoek mijn toevlucht naar mijn "zijstraatjes restaurant" - Nhà Hàng Asian Kitchen" en geniet van een koude "bia Saigon". Nu ik weer door dit straatje loop schiet me iets te binnen wat ik vergeten te vertellen ben de eerste dagen. Het heeft maar 2 dagen geduurd deze reis of daar was Steven Sigal alweer. Sommigen onder jullie weten ondertussen al dat ik elke reis wel die naam krijg ook al lijk ik er toch echt niet op. Tis zelfs zo dat het al 2 keer gebeurd is dat ze echt dachten dat Steven in hun taxi zat.
Ik ga terug naar mijn hotelletje (hetzelfde als enkele dagen geleden dus), eigenlijk zijn het kleine studio's boven een tattoo shop. Ik kan nog niet in mijn kamer want er is inspectie van de brandweer. Na 10 minuutjes blijkt alles ok en kan ik echt inchecken. Eèn van de eerste dingen die ik in mijn kamer zie is dat het brandalarm uiteen geschroefd is en dus eigenlijk niet meer werkt, goeie control, of wat Dongs toegestopt natuurlijk.
Nog over de tattoo shop, ik moet daar dus door om naar de lift te gaan. Die mannen werken daar soms met 3 in een mini ruimte van 4 op 4 meter ofzo. Dus als ze bezig zijn ga ik daar altijd met de nodige voorzichtigheid doorheen. Ik heb wel de deur al eens per ongeluk met nen groten boenk dicht gedaan 🫣 Kheb duidelijk sorry gezegd hoor, maar er zou wel eens een klein streepje verkeerd kunnen getatoeëerd zijn.
Alles weer uitpakken natuurlijk, even ogen toe en 't straat op want mijn maag begon te knorren. Ik had nog niets gegeten en het signaal van een knorrende maag zal ik op reis niet meer negeren (op mijn Colombia reis ziek, zwak geworden door te weinig eten). Halfvier, te vroeg voor diner dus ontbijt dan hè, lemon juice, spek met eieren en toast (3.4€).
Ik koop een blikje bier en installeer mij op een bankje in het park hier en jawadde, wat een verschil weer met de vorige stad. Hier is het gewoon constant geraas, getoeter en lawaai.
Ik zie weer veel Vietnamezen die aan het fitnessen zijn. Tzijn zo van die stevige metalen toestellen waar bij ons geen kat op komt maar die hier gretig gebruikt worden.
Zeg, ChatGPT, bestaan er dan geen fitness zaken in Saigon? Ja dus blijkbaar wel maar hier in het park is het natuurlijk gratis.
Int hotel nog wat opgeruimd en chat met Nadia. Oei, al bijna 7 uur, tijd voor douche en diner alweer. Tis nie gemakkelijk zenne zo da reizen 😉
En natuurlijk weer in hetzelfde restaurantje gaan eten, ne coconut curry met beef en rijst. Ik heb het toch getroffen met deze zaak hoor want het was weer om duimen en vingers van af te likken.
Naast mij zit een Aziatische jonge gast en dan zie ik toch het verschil met mij hoor. Ik heb manieren geleerd, ik heb geleerd om meerdere keren dank u te zeggen. Ik heb geleerd om respect te hebben voor de mensen en al zeker als buitenlander. Twas gewoon ne lompen boer die naast mij zat, nada, nul respect maar ik voor hem zeker ook niet. Het zijn trouwens niet alleen Aziaten hoor; er zijn hier ook best wat Australische mannen en als die een Bia Saigon teveel ophebben zijn het ook boeren.
Ja, kweet het, ik ben nu wel een beetje éénzijdig maar toch.
Ik heb echt zin om hier nog dingen te proeven en doe iets wat ik op mijn reizen bijna nooit doe, dessert. Geen Irish kofiie zoals thuis altijd, maar nen Titanic. Het blijkt koffie in een klein mooi glas met een bol chocolade ijs. Klein, fijn maar weer lekker. Wel 1.76€ En das best duur voor hier hoor.
Ondertussen is het al 21 uur, amai zo'n reisverslagen schrijven neemt wel wat tijd in beslag. Ik vraag de rekening voor mijne curry, nen titanic en 3 Saigon beer... 5,73€. Allè mannekes zeg nu zelf, spotgoedkoop toch, wel goei fooi gegeven!
En dan Beer Street he, ge kunt er hier niet omheen, ge wordt er naartoe gezogen zeker omdat ge van ver al de herrie hoort.
Het is nog vroeg en niet teveel volk en dus wordt ge nog extra bij uwen arm genomen om je ergens binnen te loodsen.
Ik blijf vriendelijk maar ga nergens binnen want ik heb een ander plan.
Ik ga naar het einde van de zotte straat en daar is een "7Eleven 24/7" winkeltje. Heel klein, ik schat 4 op 10 meter maar met een kleine tapinstallatie van 3 lokale bieren. Ik had vorige keer toen ik hier was al is geproefd en die hun IPA is zo lekker, en dat in zo'n winkeltje. Dus hier opt gemakske op een stoeltje alles gade slaan. Hier rechttegenover zitten wat leuke dames reclame te maken voor een massage. Ik zie nen toerist van een jaar of 70 toch verleid worden en hij trekt met haar (?) een achteraf straatje in. Dat zal wel met happy ending geweest zijn maar dan een vrij snelle wat nog geen half uur later zie ik ze hand in hand terugkomen. Hij terug de straat op met zijne kop een beetje in de grond en zij giechelend terug bij haar vriendinnen.
En dan he mannekes, ik had al wel wat gezien in deze straat maar het zotste tot nu toe doet me verdriet en is echt niet ok. Diegenen die eerst de beelden bekijken alvorens de tekst te lezen hebben het al gezien natuurlijk. Een jonge dame met een klein kindje op haar arm is op het midden van de straat aan het vuurspuwen. Stel je voor dat het efkes misgaat, die kleine zit heel kort bij die vlammen zenne. En toch, verschillende Aziatische mensen geven een fooi. Ik bekijk zo iemand heel vies en schud neen met mijn hoofd maar de man kijkt eerder verbaasd waarschijnlijk niet beseffend dat ik dit volledig afkeur, hiervoor geld geven is gewoon misdadig.
Ik kom nog voorbij het hard rock / metal café maar de live band is nog niet bezig en dus kost het me geen moeite om naar mijn kamer te gaan..
Deze zotte straat moet je absoluut zeker bezoeken als je ooit hier in de stad bent maar ga eerst eten en wat drinken in de zijstraatjes want de prijzen daar zijn minstens 5 keer goedkoper.Okumaya devam et
Dinsdag 14 april
14 Nisan, Vietnam ⋅ ⛅ 34 °C
Slecht geslapen deze nacht, een aantal keer wakker geweest, waarschijnlijk bang om mij te verslapen. Toch op tijd wakker en om 5 uur de straat op. Ik dacht dat er nog niet veel te zien zou zijn maar o o, ja, het leven komt hier zo vroeg al goed op gang. Veel straatstalletjes zijn al open, winkels gaan open en zelfs een lokaal hamburger/broodjes restaurant is open. Ik had hier in de namiddagen al gezien dat bijvoorbeeld sommige winkeliers een dutje deden of knikkebollend op een stoeltje zaten. Terwijl ik dacht "zeker slechte nacht gehad", zijn deze mensen gewoon al zeer vroeg aan het werk. En 's avonds zijn ze dan ook nog eens heel laat open.
Aangekomen op de afspraakplaats voor de tour zie ik dat èèn van de tour verkoopsters haar Allstars aan heeft en ze showt ze mij met trots (ik draag de mijn hier ook meestal). Gisteren bij het boeken had ik het er met haar al over gehad, zij is ook fan van het merk. Of ze echte of namaak aanhad kon ik niet zien en heb ik ook niet gevraagd.
Ik zat op een bankje nog even te wachten en een andere dame van de tour operator komt vragen of ik getrouwd ben en ze doet teken op èèn van mijn ringen die ik aanheb. Ik zeg ja en dat ik al 3 kinderen en 2 kleinkinderen heb. Aaah zegt ze op z'n "Aziatisch / ontgoocheld"en het gesprek is al afgelopen 😉
Bij het instappen weer een Vietnamese madam en haar vriendin die met mij een gesprek aanknopen maar als ik het woord "married" uitspreek valt het gesprek weer stil.
Om 5:30 gaan we aan boord van zo'n typische boot hier waar een 30 man op kan zitten. Samen met ons vertrekken er nog minstens 20 andere boten. Op mijn boot ben ik de enige westerling en op de boten rondom mij zie ik ook geen enkele andere westerling. Die boeken waarschijnlijk allemaal privé tours van 20 of 25 € de man terwijl ik maar 3,4€ betaald heb.
We varen voorbij een rare installatie op het water, het blijkt een opvangsysteem voor het vuil in de rivier te zijn. De gids zegt dat dit èèn van de enige ter wereld is en gesponsord werd door Nederland. Zou kunnen want int groot staat er de naam "Renè" op.
Na twintig minuutjes komen we aan bij de drijvende markt Cái Rang maar, zoals ik al wist eigenlijk, stelt dit niks meer voor. Er wordt een beetje groothandel tussen de boten gedaan en er zijn wat kleine bootjes die zich vastmaken aan de onze om iets te verkopen (koffie, fruitsap en allerhande soorten fruit) .
En natuurlijk moet je toch iets kopen; een dame die haar bootje vastgemaakt had perste ter plaatse supersnel "groene" appelsienen. Ik kocht een beker voor 0.64€, lekker een versgeperst fruitsapje op de boot.
En dat was het, de drijvende markt wordt enkel voor toeristische reden nog in stand gehouden. In deze streek vind je geen echte meer want de markten zijn allemaal verplaatst naar de wal.
En daarna begon de ganse cinema. Van hier naar ginder om de toeristen zoveel mogelijk geld uit te laten geven. Als eerste legden we aan bij een grote ontbijtboot waar mijn Vietnamese medetoeristen zich tegoed deden aan allerhande kommetjes met warme gerechten. Ik hield het bij een ice koffie. Deze koffie heb ik hier al veel gedronken en het is letterlijk wat koffie in een glas en dan een hoop ijs erbovenop, lekker!
De vrouwelijke gids kwam bij mij zitten, vroeg vanwaar ik kwam enzo en ze wou ook mijn huis op Google Streetview zien. Wauwh zei ze, wat een huis en wat een rustige straat (tja tegenover hier wel natuurlijk). Toen ik even later vertelde dat ik getrouwd was en kinderen en kleinkinderen had bleek de interesse in mij ineens veel minder 🙈
Hierna terug de boot op en nog aangelegd bij 2 andere grote boten waar vanalles te koop was. We legden ook nog ergens aan om aan wal een "mooi" oud huis te bezichtigen. Niks te zien dus maar ook hier verkoop, deze keer vanalles van de palmboom. Ik mocht een beetje sterke drank proeven en het was lekker maar de overdreven hoge prijs weerhield mij ervan om een flesje te kopen.
Ik zag een poes drinken uit een mini glaasje dat als offer bij een schrijn stond, glaasje gevuld met water of sterke drank 😀?
Op weg naar huis vraagt de gids wie karaoke wil zingen en een man neemt de micro. Het volume staat op maximum en wie nog nie goe wakker was die is het nu wel. Ook de gids zingt nog 2 liedjes en de Vietnamezen vinden het allemaal fantastisch en hebben, zo te zien aan wat ze allemaal gekocht hebben, een top trip achter de rug.
Bij het uitstappen ben ik de enige die de gids een fooi geeft...
In mijn hotel is Felix nog van wacht, een super sympathieke jonge gast die wel zeer goed Engels praat. Ik zeg hem dat ik morgen verder reis en vraag hem wanneer ik kan betalen, ik heb hier nog geen Dong moeten betalen, voor kamer noch scooter. Hij zegt dat ik morgen kan betalen en vraagt naar waar ik ga... Wel binnen de kortste keren regelt hij voor mij een busje dat me morgen aan het hotel ophaalt en mij naar het grote busstation zal brengen. Ook de bus zelf regelt hij en geeft mij het ticket door via WhatsApp. Felix jong, gij gaat positief vermeld worden in mijn Booking.com review.
Op mijn kamer doe ik een weldoende dutje maar als ik wakker wordt wil ik weer direct de stad in. Ik kan op mijn reizen zo moeilijk stilzitten.
Ik ga eerst een ice coffe drinken in een oud huis waar ook een antiekhandel zou zijn, helaas die is er niet meer en ook het huis zelf is niet meer te bezichtigen. Ik slenter wat verder, kijk wat naar de gelegenheidsvissers langs de kant en duik terug een horecazaak in waar ventilators wat verkoeling geven. Ik drink voor de verandering een mango yoghurt on ice voor 1.6€.
Ik bezoek ook het stadsmuseum over de geschiedenis van de stad maar het stelt niet heel veel voor behalve ook hier weer de verhalen over de gruwel tijdens de Vietnam oorlog. Ik ga even naar de wc en merkt dat de ruimte proper is maar binnenkort ook tot cultureel erfgoed zal behoren.
Door naar de kleine gevangenis, ook hier weer gruwel uitgebeeld met levensechte poppen. Ik ga een cel binnen en probeer mij voor te stellen hoe het geweest moet zijn om hier vast te zitten voor je politieke overtuiging.
Hierna duikel ik een winkelcentrum in waar het heerlijk koel is, het lijkt alsof het hier elke dag drukkerder en drukkender warm wordt. Ik drink een ice tea op een bankje om mijn vochtniveau op peil te houden want ik heb hier al wat afgezweet. Airco op de kamer vind ik altijd een leuke bijkomstigheid maar een grote ventilator is voor mij ook al ok. Hier en nu ben ik echt wel content met mijnen airco.
Ik bekijk de prijs van Sketchers, ongeveer 50€ voor een gewoon zwart model.
Dan terug richting kade gegaan en een souveniertje gekocht (jaja lieveke, ze verkopen hier magneten 😉).
Ik passeer hier ook nog een wel heel speciaal en inventief parking systeem voor scooters EN auto's. Een soort carrousel, zie foto.
Op de kamer wat rust, ne goeie douche en weer de straat op. Ik loop nog eens langs de vele streetfood stalletjes, stap een klein restaurantje binnen en bestel hamburger met frietjes 🙈. Vier Euro met een pintje en een fooi ook nog inbegrepen.
Ik ben nu al een week in Vietnam en heb nog geen rijst gegeten merk ik.
Nog even naar de rivier en alweer lastig gevallen door die zelfde lastige bedelende dame van gisterenavond. Ik moet weer stevig NO zeggen voor ze het afbolt.
Op tijd naar mijn kamer want ik wil nu toch eens wat verder lezen in mijne interessanten boek.
Morgen reis ik terug naar de zotte stad, terug naar Ho Chi Minh City.Okumaya devam et
Cần Thơ
13 Nisan, Vietnam ⋅ ⛅ 34 °C
De wekker op mijne phone loopt weer af om 6 uur maar mijne innerlijke wekker wil niet mee; efkes snoozen nog. Echter niet te lang want ik had gisteren nog gelezen over een natuurpark op zo'n 40 kilometer van hier en dat zag er veelbelovend uit. Ik kon weinig info vinden maar toch uiteindelijk... permanent gesloten, dedoeme, daarom had ik er thuis nog niks van gelezen.
Ok, ander plan dan, een tocht die ik thuis al voorbereid had, wel 180 km scooteren.
Dus snel op pad maar na een 25 kilometer gereden te hebben op een drukke weg met putten en zotte vrachtwagenchauffeurs stopte ik.
Ik besloot om het scooterstuur om te gooien want op deze manier zou ik wel een paar mooie dingen kunnen zien maar de weg heen en terug zou alles behalve mooi zijn maar wel enorm frusterend.
Reset van de plannen dus; hoe gaat het ook alweer "zijn enkel zotten die niet van mening of plan kunnen veranderen".
Efkes ne Sprite drinken aan een klein winkeltje naast de baan. Ik heb de eigenaar wel uit zijn dutje en uit zijn hangmat gehaald maar hij is vriendelijk.
Ik bekijk wat opties en besluit terug kleinere baantjes op zoeken in de hoop nog wat mooie groene rijstvelden te zien (het seizoen is eigenlijk afgelopen).
En yes, goeie zet Spoelle, ik rijd al snel weer over de kleine baantjes met veel groen langs de kant en zie al snel, hier en daar, een nog mooi groen rijstveld. Ik zie ook grafplaatsjes middenin sommige rijstvelden, waarschijnlijk de bompa en bomma die dit als hun laatste rustplaats gekozen hebben, een plaats waar ze hun leven lang hard gewerkt hebben.
Tijdens het tuffen had ik gemerkt dat de scooter zich soms onstabiel gedroeg en na een kleine (! niemand moet ongerust worden! ) sweeper keek ik even wat er aan de hand was. Voorste band redelijk plat, en nu? Ik zat wel op wat afgelegen baantjes maar hier en daar was wel een klein dorpje. Tegen 20/h verder en hopla, kijk daar, een werkplaats van een mecanicien.
Ik deed teken naar mijnen band en deed ook iets als een ballon opblazen. Hij moest is goed lachen en deed mij na. Compresseur efkes genomen en probleem opgelost. Ik vroeg hoeveel ik moest betalen maar hij deed teken dat hij er niets voor wou. Ik gaf hem 10.000 Dong (0,34 €) die hij eerst niet wou aannemen maar uiteindelijk dan toch met de nodige bedankingen.
Dan nog kleinere baantjes tot ik weer aan een wat grotere rivier kwam met een overzetbootje. Ja, hier hebben ze duidelijk nog niet veel westerse toeristen gezien en ben ik echt een curioza met het nodige onderlinge gegrinnik. Een vrouw probeert mij loterijbriefkes te verkopen, ik zou het proberen want stel je voor... Maar ik weet langs geen kanten hoe ik moet controleren of ik iets gewonnen heb.
Op de overzet doet een sympathiek lachende local een gans verhaal tegen mij maar ik snap er natuurlijk geen snars van. Een goeie high five en de man is superblij.
En dan weer verder langs brede rivieren, smalle rivierkes, brede bruggen en smalle brugskes. Ik zou zo dikwijls kunnen stoppen voor foto's maar dan geraak ik niet thuis hè.
Ik krijg dorst en stop aan een cafeetje, niemand te zien. Ik roep hello en helemaal vanachter zie ik ne man bijna uit zijn hangmat vallen van't verschieten. Er komt ook een vrouw tevoorschijn die duidelijk ook just wakker geschoten is. Maar wel vriendelijk, geen probleem; ze zijn hier overal wel min of meer vriendelijk maar toch met een "maar"; in een later reisverslag meer daarover.
Uiteindelijk thuis rond 14:30 na een 120 km scooteren.
Ik laat mij vallen op mijn bed en mijn ogen vallen al snel toe, een middagdutje 😴
Het droge seizoen is hier in overgang naar het regenseizoen en dat voel ik deze avond als ik na een doucheke uit mijn hotel kom; bam amai drukkend! Daarom ook dat ik eerst het zuiden van het land bezoek om dan stelselmatig noordwaarts te gaan helemaal tot aan de grens met China. Ik zal de verschillende klimaatzones wel gaandeweg ontdekken.
Terwijl ik dit zit te schrijven in het parkje komt een dame bedelen; "Give me money!! Give me money!!". Ik denk het niet en al zeker niet op zo'n toon. Ik ben doorheen mijn reizen meestal wel redelijk ongevoelig geworden voor bedelaars, je leert dit. Ik zeg heel kordaat NO tegen haar, ze prevelt wat verwensingen maar dit is helaas hoe je het moet doen.
Ik boek nog een tour voor morgen naar "the floating market" hoewel ik weet dat dit een beetje een tourist trap is want deze markt is allang zo uniek niet meer. Ik hoop wel dat ik vanop de boot wat mooie dingen kan zien en zeg nu zelf, voor die 3,4€ kunde nie sukkelen zenne.
Ik zie in het parkje nog een echte sukkelaar lopen die niet achter mijn geld aanzit. De dame met 1 been is verrast dat er iemand haar zomaar wat geld toestopt. Een habbekrats voor mij maar veel meer waarde voor haar. Waarschijnlijk bedankt ze deze rare westerling deze avond in haar gebeden zodat mijn bootje morgen niet zinkt 😁
Uiteindelijk toch weer in een beter restaurant beland. Ik bestel gesneden biefstuk in zwarte pepersaus. Ik kijk raar op als een jong meisje mij vrij snel een groot bord met stukken spek brengt. Een proever(tje) van "the house"? Het is keilekker want er ligt ook nog eens gefrituurd citroengras in smalle sliertjes bij. En dan, jawel, de jongen die mijn bestelling opnam komt naar me toe, vraagt of ik dit spek wou en niet de gesneden biefstuk... Ik zeg neen, ik dacht dat dit een geschenk was. Verwarring allom... maar hij neemt uiteindelijk het spek mee en brengt mij even later mijn bestelde schotel, ook alweer yammie.
Ik loop nog even door het parkje en de vrouw met 1 been lacht mij vriendelijk toe en geeft mij een instant good feeling 😊. Ik heb op mijn laatste reizen niet meer aan "goede werken" gedaan, misschien toch nog eens over nadenken voor een "eventuele" volgende avontuurlijke reis.
Vandaag vroeg dodo want morgen om 4:30 opstaan voor de tour.Okumaya devam et
Cần Thơ
12 Nisan, Vietnam ⋅ ⛅ 35 °C
Gisteravond nog gepiekerd en mij ambetant gemaakt. Waarom... Wel hier in de Mekongdelta kom je als westerse toerist vooral om rondritten te maken door de streek op scooter en ook op fiets. Ik had hier thuis al een ganse voorbereiding in detail voor gemaakt en dacht met al mijn reiservaringen dat de scooterverhuurders op mij zouden afkomen als vliegen op ne stront. Niet dus.
Er zijn verhuurders maar de reviews zijn gruwelijk. Slechtrijdende scooters /enkel 50cc verhuur aan toeristen omdat ze geen Vietnamees rijbewijs hebben /niet verder uit de stad dan 20km (hoe controleer je zoiets) /geen assistentie bij pech enz. enz.. Mijn plan was dan om via mijn hotel als tussenpersoon ergens te huren maar deze mensen verstaan nauwelijks een woord Engels.
Deze morgen heel vroeg eens gaan horen hier en bleek dat de nachtwaker er nog was; deze sprak zeer goed Engels en toonde mij de scooters die het hotel zelf verhuurde 🤦🏻♂️. Prijs 7€/dag en voor de rest niks/nada. Geen controle op internationaal rijbewijs, geen gedoe met papieren enz. Enkel hun WhatsApp nummer voor als ik onderweg problemen moest hebben. Ik hoor daar al iemand zeggen "en als ge iets voorhebt, bent ge verzekerd...". Ja kweet het... , maar kijk zo heb ik het nu eenmaal graag, niet teveel gedoe.
Dus rond halfacht op pad met mijn "kinderhelmke" op; ze hebben hier trouwens bijna allemaal zoiets op zenne, helm verplicht maar te warm voor integraal helm.
Eerst de stad uit tussen 10-tallen andere scooters maar doenbaar hier in deze stad. Onderweg een Cao Đài-tempel in aanbouw gezien (mix van boeddhisme en andere kleine religies). Hier totaal geen bouwwerf-veiligheids regels... De twee mensen die bovenaan een toren op 25 meter hoogte aan het werken waren deden dit zonder enige vorm van veiligheid (zie foto). Twas echt om de kriebels van te krijgen, totaal onverantwoord maar waarschijnlijk zijn er hogere machten die hun beschermen.
Door naar Gian Gua een historisch en spiritueel erfgoed bekend om één gigantische banyan-ficusboom die een volledige “jungle” vormt van zo’n 2.700 m² en meer dan 150 jaar oud wordt geschat. Het is tegelijk een natuurfenomeen, een oorlogsrelic en een belangrijke plek voor lokale voorouder- en godinnenverering waar weinig westerlingen komen.
Tijdens de Vietnamoorlog was dit een geheime schuilplaats voor Viet Cong: ze vergaderden hier, verstopten wapens, planden aanvallen en trainde er "special forces". Viet Cong-strijders waren Zuid-Vietnamezen die zich aansloten bij de communistische zaak van Noord-Vietnam om hun eigen land te herenigen onder één communistisch bewind en tegen het Amerikaanse leger in.
Ik scooterde rustig verder (eerder aan elektrische fiets tempo) langs kleine wegen en kwam aan bij de kleine gedenksite voor Phan Văn Tri. Hij was een beroemde Zuid-Vietnamese patriotische dichter (1830-1910) die weigerde te collaboreren met de Franse kolonisten. Hij schreef vooral belangrijke werken tegen Franse indringers en collaborateurs. Zijn pen was een "geestelijk wapen" voor eenheid en verzet.
Proficiat aan diegenen die nu nog aan het lezen zijn. Tis gewoon om aan te tonen dat ik hiervan hou, dat dit mijn manier van reizen is. Door het bezoeken van plaatsjes als deze komt je buiten de toeristenpaden en zie je het echte leven van de gewone mensen.
Ik rijd verder en de betonbaantjes worden smaller en smaller gelijk ook de riviertjes die stilaan de breedte van een grote beek aannemen. Hier kan enkel nog met de scooter gereden worden. Ik zie een dikke overreden rat liggen en maak een link van hoe moeilijk het leven hier wel moet zijn aan die niet zo propere riviertjes en in die drukkende warmte. Nu, ik heb al erger gezien, al veel erger, hier hebben de meeste mensen (niet allemaal) wel al een woning van steen en beton en niet van hout en ijzeren platen.
Ik probeer mij via Google Maps wat te oriënteren maar rijd toch los verloren in die wirwar van kleine betonbaantjes. Ik passeer een klein maar luidruchtig trouwfeest, wil even stoppen maar als er een paar reeds zatte Vietnamezen mij overmatig begroeten rijd ik toch maar door want hier gaan communiceren gaat wreed vermoeiend zijn 😜.
Uiteindelijk gaat het smalle baantje over in een aarden wegske, een teken voor mij om rechtsomkeer te maken, dit is niet meer de juiste richting. Na wat gezoek kom ik terug bij een groter rivierke en zit ik terug in de goei richting en kom wat verder aan bij een modern boeddhistisch klooster (2013) . Wat een rust, stilte en sereniteit en dat vlakbij een drukke baan. Veel plaatsjes om te offeren en te bidden, wat de mensen ook doen. Ook hier toon ik respect door de mensen niet te fotograferen of te filmen al is het toch speciaal en mooi om dit te mogen aanschouwen.
Hier wat verder ligt een familiepark met oa. mooie tuinen waar zo goed als alle maar Vietnamezen komen. Ik wil wat vreemde eend in de bijt gaan spelen maar ik lees in reviews dat er ook aapjes aan een ketting "opgevoerd" worden en dus neen, niet voor mij.
Ik rijd door naar "de grote kathedraal" van de stad waar ik verblijf en ontdek dat het eerder een kerk is. Om hier te komen wel zo'n "locals markt" doorgereden met de typische geuren vooral in het visgedeelte 🤢.
Ik ga nog even langs Saigon Bakery om koffiekoeken voor morgenvroeg (ik heb ne frigo) en dan douche en avondeten.
De boulevard is ook vandaag afgesloten en er is weer vanalles te beleven, ook street food. Deze reis nog niet geprobeerd, ik ben mij mentaal nog aan het voorbereiden 😜
Ik hoor dat Wout goe bezig is in de koers en volg het via Radio1 digitaal op een bankje in het parkje aan het water.
Om een uur of half tien ben ik terug in mijn hotelletje, nog even chat met Nadia en nog wat opzoekingen voor mijn tocht van morgen.
Ik lees nog even maar na een kwartiertje ofzo vallen mijn blaffeturen toe 😴Okumaya devam et
GezginWat een avontuur vandaag. Zo reizen is eigenlijk een droom…. Was je gestopt bij die bruiloft dan was je een ere-gast geweest. Het is een eer en een ‘blessing’ voor het bruidspaar wanneer een Europeaan op hun feest aanwezig is. Dat hebben wij persoonlijk mogen meemaken in Sri Lanka.
Cần Thơ
11 Nisan, Vietnam ⋅ ☀️ 35 °C
Opgestaan om 6 uur, da gaat hier precies wel beter dan thuis 😀.
En dan begint de routine van het inpakken weer en vooral 2, 3 keer de kamer rondkijken of ik niks vergeten heb.
Om 6:40 stond ik op straat en via de Grab app een taxi besteld, super handig die app.
We reden via Beer Street die niet meer afgesloten was maar hey, hier en daar gaat het 24h/24h door in deze straat. Ik zag nog een groot terras waar veel volk opzat, vooral blanke mannen met Vietnamese dames 🙈.
Iets na 7u aangekomen op èèn van de vele busstations hier en een kaartje gekocht voor de busreis naar Can Tho, 150 kilometer verder naar het zuiden (5,28€).
De dame achter de balie zei me dat de bus achter de hoek stond. Ja mannekes... Der stonden minstens 100 bussen en waarschijnlijk nog een pak meer. Ik had geen tijd om te tellen want de bus zou om 7:30 vertrekken. Ikke zoeken dus in die chaos van bussen want nergens een bordje. Op je ticket staat wel de nummerplaat van de bus. Na twee keer vragen vond ik de bus en kon ik opstappen.
Het bleek ook een "sleeper bus" te zijn (zie voorbeeld foto), iets wat ik nog nooit eerder zag op mijn reizen maar hier heel gebruikelijk is als de reis enkele uren duurt. Wel schoenen uit voordat je de bus opstapt.
Na een kleine 3 uur toegekomen op het busstation buiten de stad, een Grab naar mijn hotel en checkin voor 11 uur al, ging het altijd maar zo vlotjes.
Mijn hotel ligt buiten de echte toeristen zone en dus weinig buitenlanders hier op straat. Het is eenvoudig maar proper en ik heb warm water. Prijs 11€/nacht, toppie.
Ik ga al even op verkenning; nen lemon juice en banana smoothie gaan drinken maar ik voel mij slap en moe; shit nu al? Zo vroeg op de reis? Ik ga terug naar mijn hotel en doe een dutje van 1,5 uur. Daarna doucheke en ik voel mij al beter. De vermoeidheid zal zeker te maken hebben met die lange stadswandeling van gisteren en de transfer vandaag. Twas wel een sleeper bus maar ik heb niet geslapen.
Hop dan, terug op stap richting de toeristische zone en waauwh, hier zijn wel enkele mooie hotels. Ik ga eten in een wat beter restaurant en dat merk ik aan de prijs. De gesneden biefstuk was nu wel filet pur kwaliteit en meer dan genoeg en ook veel groentjes en fritten. Prijs met nog een pintje erbij: 8,32€ En das het dubbele tegenover mijn "zijstraatje restaurant" in Ho Chi Minh City.
De boulevard aan de rivier is vanavond voor een stuk afgesloten voor het verkeer en er is vanalles te doen... Veel lawaai en vals zingende zangers en zangeressen. Ik hou het op tijd voor bekeken vandaag, nog efkes video chat met Nadia en de (klein) kids en dodo.Okumaya devam et
Ho Chi Minhstad
10 Nisan, Vietnam ⋅ ⛅ 35 °C
Op om 6:30 en om 7 uur vertrokken voor mijn grote stadswandeling. In het park nabij mijn hotel zijn al heel wat Vietnamezen druk in de weer met hun ochtend fitnessbezigheden oa. Tai Chi met of zonder zwaard, badminton, turnen, een "bal mag grond niet raken" voetbalspel, rondjes lopen enz.
Na enkele kilometers aangekomen op een heel druk kruispunt waar het Thich Quang Duc Monument staat. Het herdent de beroemde zelfverbranding van de boeddhistische monnik Thích Quảng Đức op 11 juni 1963. Op deze dag stak hij zichzelf in brand op een druk kruispunt uit protest tegen de onderdrukking van boeddhisten door het Zuid-Vietnamese regime (Zie foto van toen). Tis speciaal om hier zovele jaren later op dezelfde historische plaats te staan.
Dan via minder belangrijke bezienswaardigheden door naar het War Remnants Museum, een museum over de Vietnam oorlog. Als eerste zag ik op de buitenplaats een aantal Amerikaanse tanks, gevechtsvliegtuigen en helikopters waaronder de CH-47 Chinook. Heel indrukwekkend om deze van zo dichtbij te zien daarbij denkend aan die Vietnam oorlogsfilms. Altijd leuk hè zo'n goeie Vietnam film.... Toch?
Toen ik binnen ging kijken was het wel rap gedaan met dat goed gevoel. Het museum laat vooral de gruwelijke kant van de oorlog vanuit het Vietnamees standpunt zien met heel veel foto's. Ik kreeg al snel de tranen in mijn ogen en ik merkte rondom mij dat ik niet alleen was.
Terug buiten vond ik die CH-47 Chinook helikopter ineens veel minder indrukwekkend. Klote oorlogen!
Verder naar oa. de roze kerk (niks met gay te maken 😀) en de Jade Emperor Pagoda. Tis nog maar 11 uur en het is al zo'n 32 graden; het zweet loopt gewoon van mijn lijf terwijl ik toch even in de schaduw zit. Ook een Belgian brewery house gepasseerd maar helaas op dit uur nog niet open. Al gezien dat er best wat Belgisch bier te verkrijgen is hier: Delirium Tremens, st-Bernardus Abt 12 en Kasteel bier Rouge allemaal voor zo'n 6.5€.
De pagode dan, die is klein maar indrukwekkend, moeilijk te beschrijven maar er staan speciaal kijkende beelden en de sfeer is een beetje magisch duister. Helaas mag je geen foto's nemen en dat respecteer ik altijd, en al zeker in religieuze gebouwen.
Het volgende must do gebouw is
Independance palace, een historisch zeer belangrijke plaats. Het was hier dat een tank door de poorten reed en zo het einde van de Vietnam oorlog inluidde. Noord-Vietnam met de steun van de voormalige USSR en China won de oorlog ten koste van Zuid-Vietnam en de Amerikanen. Het land werd èèn maar lag op alle gebied in puin en nog niet in het minst economisch (grote armoede en voedseltekorten). Ondertussen is Vietnam een zeer snel groeiende economie en het wordt de “Aziatische tijger in opkomst” genoemd.
Het bezoek is zeker de moeite waard omdat je het gevoel hebt terug de jaren 70 binnen te stappen omdat alles goed bewaard is zelfs de indoor schietbaan. Er staat ook een helikopter op het dak, weliswaar een replica.
Het was ondertussen 13 uur en efkes tijd om te rusten. Terrasje gedaan en 2 homemade lemon mint limonades gedronken, 2.1€ 't stuk maar super lekker en verfrissend.
In de pizzeria ernaast (gevonden via goede reviews op Google) een meloen juice + pizza salami genuttigd, 11€ wel maar ook weer heel lekker. Seffens ook nog eens ne goede review geven.
De beroemde kathedraal van Saigon (= Ho Chi Minh City dus) staat helaas in de steigers en is niet te bezoeken; renovatie is al 9 jaar bezig dus ze zijn het blijkbaar grondig aan het doen. Door dan maar naar het voormalig postkantoor, mooi vanbuiten maar de sfeer binnenin fucked up door al die prullaria winkeltjes die ze er geïnstalleerd hebben.
Via Book street naar oa. Hotel de ville en het Opera gebouw, beiden gebouwd met Franse invloeden. Vietnam is vroeger een Franse kolonie geweest en dat merk je hier en daar nog, ook aan mijn lekker croissantje deze morgen 😜.
Dan nog enkele kunstgalerijen bezocht (fotograferen verboden) en terug richting hotel; een tocht van dik 21 kilometer die mij een goed beeld van de stad gegeven hebben. Proper, heel proper voor zo'n miljoenen stad toch en ik heb op de ganse dag maar 3 bedelaars gezien en geen daklozen en da's zeker ook anders dan andere grote steden die ik op mijn reizen al bezocht.
Na een deugddoende douche gaan eten in hetzelfde "zijstraat restaurantje" van gisterenavond en weer heel lekker. Steak met mosterdsaus, beetje groenten, frietjes en 2 Saigon beer voor zo'n 8€. De steak was gene filet puur, eerder gezinsbiefstuk maar best in orde.
Dan nog eens naar Beer street waar het alle dagen feest is. Er staan weer meisjes en enkele jongens te dansen op kleine podiums voor de grote cafés en men probeert je overal te lokken met goedkope prijzen maar ik ken dat. Als je dan gaat betalen komt er nog vanalles bij.
Ook opvallend veel massage salons in deze straat; dat zou hier wel eens met happy ending kunnen zijn 😊. Ook hier ben ik als "man alleen" een gewilde prooi maar ik hou de boot af en ga naar het rock/metal café op het einde van de straat waar een optreden bezig is.
Hier recht tegenover is de Dragon Fly Tattoo shop; open 24H schreeuwt de neon reclame en ik geloof dat, ik geloof dat zeker in deze zotte straat.
Toch op tijd gaan slapen want morgen om 6 uur opstaan voor de reis naar mijn volgende bestemming, de Mekong delta.Okumaya devam et