Ik ga!
5 novembre 2024, Belgio ⋅ ☁️ 9 °C
Ja! Daar was ie dan plots. Dat lang verwachte mailtje. Het examen wordt vervroegd naar 3 en 4 juni. Fantastisch. En dat betekent dus dat ik echt op 6 juni zou kunnen vertrekken. Ik voel me verrukt. Het idee dat al vele maanden in mijn hoofd speelde werd eind augustus '24 een droom die eens mocht getest worden op haalbaarheid. En nu, het is ondertussen begin november '24, wordt die droom plots een soort haalbare realiteit. Door een eenvoudig mailberichtje van mijn onderwijscoördinator. Niet om sitopresto te vertrekken, maar in juni 2025 zou het dus kunnen. Dat betekent dat er nog een 213 dagen te gaan zijn voor het vertrek.
Allemaal getallen die wijzen op een nakende realiteit. Die wijzen op concreetheid. Waar ben ik aan begonnen? Zoveel verwachtingen, zoveel onwetendheid, naïviteit misschien ook wel. Maar dan wel een naïviteit van de heerlijke soort. Waarvan je de kriebels in je buik krijgt.
Eens ik het begin rond te vertellen in mijn sociale omgeving is er geen weg meer terug. Eens ik echt begin geld uit te geven is er geen weg meer terug. Ik wil het.
Bij leven en welzijn. Wim op Via Francigena. Dagenlang.Leggi altro
Wie heeft me dit ingefluisterd?
6 novembre 2024, Belgio ⋅ ☁️ 10 °C
Een 50-tal stapdagen en 1111km wandelen aan een stuk. Het nestelt zich stilaan maar zeker in mijn hoofd. Helemaal alleen vertrekken. Terwijl ik eigenlijk zeker weet dat ik ook wil dat mijn sociale omgeving me moet kunnen volgen. Ik heb al jaar en dag een soort drang tot exposure. Over alles waar ikzelf fier op ben, waar ik status aan zou kunnen verlenen. Noem het gerust een zekere vorm van ijdelheid. Hopelijk in een dosis die menigeen zou omschrijven als 'des mensen'. Een aanvaardbare vorm van ijdelheid. Een hoeveelheid ijdelheid waarvan je zou kunnen horen: "als je dit ijdel noemt, dan heeft iedereen wel een ijdele kant". Dat hoop ik althans.
Vandaar ook deze schrijfsels. Ik schrijf dit niet als een vorm van therapie of om mijn gedachten geordend te krijgen. Dit is niet aan mezelf gericht. Ik wil gelezen worden. Ik droom zachtjes van een status als 'inspirator'. Om zelf ook zo'n plan te ontwikkelen, of om je dromen na te jagen. En er voor te gaan. Om eens schaamteloos voor jezelf te kiezen. En te hopen dat al je huisgenoten, al je collega's, je vrienden die op je rekenen; dat die me dat gunnen.
Maar nu eerst even terugkijken. Recapituleren. Hoe komt het dat ik op dit punt terecht ben gekomen? Is er een moment dat ik mezelf herinner dat ik deze droom heb aangenomen? Is dat een soort 'eureka-beleving' geweest? Een plots inzicht?
Geen van dat alles. Helaas voor zij die hoopten dat er iets dramatisch zou gebeurd zijn de laatste maanden, en die snoepen van drama.
Ik kan het me echt niet herinneren wanneer ik mezelf voornam om zo'n lange tocht te koesteren. Om dit mogelijk te maken. Ik kan me zelfs niet meer herinneren wanneer ik bedacht om te kiezen voor Rome als mogelijke bestemming. En dus niet naar Compostella te stappen of naar een andere stad of streek met enige finish-allures. Al is de droom om vooral 'lang' te stappen zeker weten ouder dan de droom om voor de Via Francigena te kiezen.
Maar wie heeft me dit dan ingefluisterd? Wie heeft dit veroorzaakt? Hij of zij is niet exact te bepalen. Ze zijn met velen vrees ik. Het is een langdurende langzame stroom van kleine impulsen. Van gelijkaardige verhalen die ik las. Van ervaringen van anderen die ik plots bewonderde. Voor hun moed en volharding. Voor hun genomen risico om te falen. Van websites waarop ik belandde en waar ik mijn besef van plaats en tijd verloor. En helemaal opging in beschrijvingen, in foto's en kaartjes met kronkelende en kartelende lijnen en profielen. En waar ik uren later terug uit ontwaakte.
Maar vergis je niet. Velen die me kennen zullen ook niet schrikken bij dit voornemen van me. Het feit dat dit idee precies in mijn hoofd zich ontwikkelde zullen nogal wat mensen zelfs logisch vinden. Ze kennen me als wandelaar. Als ontdekker ook. Als waarnemer en spons van honderden indrukken die een tragewegenwandelaar voor zijn ogen krijgt. Ze kennen me als organisator van wandeltochten, als uitstippelaar van wandelingen die een streek verkennen, als navigator van wandelende groepjes vrienden. Met een kaart in de hand, of speurend naar wegwijzertjes, knooppuntpalen of GR-markeringen in het landschap. Of met een sprekende smartphone in mijn zak die aangeeft of we straks links of flauw rechts zullen afbuigen.
Het graag op tocht gaan, en te genieten van het zoeken en vinden van het pad, komt zonder twijfel vanuit de jeugdbeweging. Zeker weten. Dus je zou kunnen zeggen dat deze onderneming een soort kinderdroom is. Een gedachte die steeds verder uit de hand loopt. En 'verder' mag je hier dus letterlijk nemen. Verder in de tijd, en ook geografisch verder. Wie weet wat er nog ontstaat na de zomer van 2025? Als ik Rome op zak heb gestoken. Als.Leggi altro
Alleen
7 novembre 2024, Belgio ⋅ ☁️ 8 °C
Ik wandelde al vele malen meerdaagse tochten. 3, 4 of 5 dagen, en ook al een paar keer een week. Maar langer nog nooit. Die drang naar meerdaagse wandelingen ontstond al meer dan 20 jaar geleden. We spraken toen soms af op een zondag om te wandelen. Met vrienden, en vrienden van vrienden. Met het jeugdbewegingsverleden als gemeenschappelijke basis. Met dit soort volk komt het altijd wel goed. Die weten wat stappen is, slenteren niet en vinden plezier in een dagvullende trekking van 20km of meer. Die stellen na een kilometer of 5 niet de vraag of het 'nog ver' is. Of blijven niet plots hangen in de zon rond een terrastafel vol alcohol en beginnen dan op te zoeken of er ook een bus of trein rijdt. Dat was 'niet echt' in onze ogen. Ongeldig vertier.
Het internet als bron van wandelingen en het online wandelnetwerk vol GPX wandelideeën was toen nog nauwelijks gekend. We hadden thuis van een groot aantal interessante wandelgebieden in België stafkaarten liggen. En uiteraard ook de boekjes van de GR-paden. En uiteraard waren er ook de 'toeristische diensten' als plek vol info. Of we gingen eens langs op het vakantiesalon in Brussel of Brugge. En last but not least waren er ook de 'reisboekhandels' zoals 'Nomade' of de 'Anticycloon der Azoren' in Brussel. En later zelfs ook in de Standaard boekhandel en de Fnac. Je kon er zoeken naar wandelgidsen vol ideeën, beschreven door mensen die je waren voorgegaan, en die je met woorden en beelden probeerden te verleiden om in hun voetsporen te treden.
We wandelden altijd in groep. Zoals we dat ook deden in de jeugdbeweging. Iets tussen 4 of 8 mensen in. Sommigen van hen zagen we ook maar heel sporadisch.Leggi altro
Alleen, tweede poging.
8 novembre 2024, Belgio ⋅ ☁️ 6 °C
We wandelden vroeger dus steeds in groep. Ik was niet echt vertrouwd met het idee om er eens helemaal alleen op uit te trekken. Het leek me vooral saai. Ik. Alleen. Met mijn inspanning en hartslag. Alleen mezelf, mijn geweten en mijn innerlijke criticus als gesprekspartner. Dit zou me vooral nooit kunnen verrassen. Tot ik in de Corona-pandemie het toch een paar keer deed. Alleen op pad voor een dag. Doorheen de leegte van het Haspengouwse agrarische landschap in Waals-Brabant. Op de totaal onpopulaire maar o-zo-onderschatte GR127, ofte Grand Tour du Brabant Wallon. Ik raakte overtuigd van de gedachte dat ik me niet zou vervelen zolang ik onderweg ben. Zolang ik stap tenminste. De impulsen die me onderweg prikkelen zijn absoluut voldoende om het gevoel van 'genieten' te onderhouden. En dat hoeven geen spectaculaire dingen te zijn. Een standbeeld, een rustig landschap, een dreigend wolkendek, een bouwval van een oude hoeve, een antiek riooldeksel, ... dat soort dingen.
Daarentegen blijft er toch een stuk angst over in het solo reizen voor meerdere dagen aan een stuk. Wat gaat dat geven? Vooral als ik zal toekomen op de plaats van de bestemming van de dag. Zou ik dan niet overmand geraken door een gevoel van eenzaamheid? Van het missen van sociale interactie? Met wie praat je in een land waar ik met mijn moedertaal niet uit de voeten kan?
Stel dat ik omwille van het vermijden van de hitte 's morgens vroeg wil vertrekken. Of omwille van het slechte weer wil stappen zonder te stoppen. En ik kom aan op mijn bestemming rond 13u. Wat kan je dan zoals doen? De dag is dan nog maar met moeite halfweg. Slaat de verveling dan niet automatisch toe? Zeker als je je benen en voeten wat rust wilt gunnen. Ik geloof wel in het rituele verloop van zo'n dag en het feit dat dit wel wat tijd vraagt: je overnachtingsplek zoeken, je installeren, je kleren een keer wassen, een paar overnachtingen vooruit boeken, het thuisfront een signaal geven, een stekje zoeken voor het diner, een hoofdstuk uit een boek lezen onder een boom, foto's die ik onderweg maakte eens bekijken en dat soort bezigheden. Maar toch... Vanaf je jezelf dan zou kunnen afvragen wat ik allemaal voor fraais had kunnen doen met vrije tijd in het thuisland. Stel je voor. Heimwee. Ik. Zou het?
En tegelijk is het blijkbaar mogelijk dat ik me nooit eenzaam zal voelen. Ik las al enkele getuigenissen van pelgrims op de Via Francigena die banden smeedden met andere trekkers. En die er dan voor kozen om dagen- soms wekenlang met elkaar onderweg te blijven. Die via 'toeval' zich sociaal verbinden met lotgenoten die op hetzelfde moment op dezelfde plek zijn en hetzelfde doel hebben. Te voet naar Rome. Ik hoorde al dat die kans op sociaal contact steeds groter wordt naarmate je dieper Italië in wandelt. Eens voorbij Lucca zou de route in de zomer toch populairder zijn, zodat je op iedere etappeplaats indien gewenst 's avonds samen kan dineren. Kan. Niet moet.
Want ook daar speelt een angst. Stel dat je snakt naar sociaal contact met soortgenoten. Maar dat de mensen die je ontmoet niet echt mee vallen. Misschien hebben ze totaal andere levenscontexten, of je vind met moeite een taal om in te converseren... Wat dan? Stel dat iemand té aanklampend wordt, en je er eerder vanaf zou willen. Wat dan? Of omgekeerd. Je ervaart dat anderen je laten voelen dat ze liever géén contact willen. Wat dan?
Er vallen dus erg veel redenen te bedenken waarom je maar beter een dergelijke onderneming in groep kan aanvatten. Zelf uitgekozen vrienden. Zelfde taal. Zelfde gewoontepatronen. Zelfde humor. Hoeveel veiliger zou dat niet zijn?
En toch. Is het niet net dàt? Is het niet net het onvoorspelbare, het onveilige wat mee de uitdaging versterkt? Het moeten hopen op gelukkig toeval. Het moeten hopen dat alles uiteindelijk altijd wel weer goed komt. Het niet kunnen voorspellen van wat er allemaal kan en zal gebeuren, dat ook je verwachting vooraf niet kan voeden. Zijn het niet die factoren die deel uitmaken van het totaalpakket 'avontuur'? Zijn het niet die onderdelen die het loskomen uit de dagelijkse realiteit vergemakkelijken?Leggi altro
Beweegredenen
14 novembre 2024, Belgio ⋅ ☁️ 11 °C
Of 'de reden om te bewegen'. Het vuurtje loopt. Naast mijn gezin zijn nu ook reeds een aantal dichte vrienden op de hoogte van mijn plan. En die vertellen het verder. De reacties zijn wat ze zijn. Een beetje uiteenlopend van ongeloof en bewondering tot een snuif jaloezie. Het sterkt me alvast dat niemand me het plan uit mijn hoofd wil praten. Integendeel. Er zijn uitermate veel aanmoedigingen en vooral veel vragen. Technische vragen naar route, lengte, populariteit van het parcours, moeilijkheidsgraad en etappelengte. Dat soort dingen.
Interessanter zijn de vragen die peilen naar mijn beweegredenen. Voor velen gaat zo'n tocht gepaard met het tijd maken voor het nadenken over belangrijke levenskeuze's. Of ze vermoeden therapeutische redenen. Wil je disconnecteren Wim? Zoek je rust? Of is het een act van een filosofischer leven? Terug naar de eenvoud? Even de rat-race ontvluchten?
Anderen peilen naar de mogelijke eer die te halen valt uit de 'prestatie'. Het klassieke bucket-list-denken waarbij een mens pas interessant wordt als je zijn of haar instagram-pagina naast de persoonlijkheid plakt. Heb jij land X al gedaan? Of heb je trail Y al gelopen? Sliep je al in de woestijn? Of stond je al op de hoogste top van werelddeel Z?
En dan zijn er nog de mensen die peilen naar mogelijke spirituele beweegredenen. Zoek je een soort zuiverende werking, of helend voor de ziel? Ga je op zoek naar je geloof? Of wil je 'ontgiften', weg van onze afgunstige 'materiële' levenswijze? Terug naar de natuur? Terug één worden met de schepping? Lichaam, geest en emotie weer in 'verbinding' brengen met elkaar? Of luisteren welke wijsheden hogere krachten me onderweg zullen influisteren?
Sommigen hopen dat ik me de illusie koester om vooral 'anders' terug te komen dan ik was toen ik vertrok. Meer 'puur'. Hersteld van negatieve gedachten. Dichter bij 'waarden' die er toe doen.
Meestal vind ik dit soort reacties grappig. En ik leerde al om op de vraag die wordt gesteld naar het 'waarom' te reageren met de boutade 'waarom niet?'
Al zijn ze steeds goed bedoeld. En getuigen ze van betrokkenheid die vriendschap nu eenmaal met zich meebrengt. "Knap jong, jezelf zo uitdagen".
Tot ik de vraag aan mezelf stel. Waarom Wim? Waarom zo lang, zo ver? Waarom alleen? Waarom naar Rome? Waarom naar die klassieke katholieke bestemming?
Is het een plan op leven en dood? Of is het vooral een uit de hand gelopen hobby?Leggi altro
Even rekenen
15 novembre 2024, Belgio ⋅ ☁️ 10 °C
Al redelijk snel speelde ik in mijn prille voorbereiding met getallen. 2000 kilometer. 100 stapdagen. 20km per dag. In het begin toch. Daarna mag dat op het vlakke zelfs oplopen tot 25 - 30 km. Een paar duizenden stijgende meters. Tot zelfs in de alpen een dag met meer dan 1000 stijgende meter. 8 tot 10 kilogram extra op de rug. Permanent. Afgaand op vele verslagjes die online te vinden zijn. En dan is er nog dat ene getal 60. Mijn huidige leeftijd. En 61. De leeftijd die ik bereikt zal hebben als ik ergens onderweg ben.
En de combinatie van leeftijd en die andere getallen die wijzen op inspanning. Zou dat nog allemaal lukken? Zou ik na een week of wat al niet in de lappenmand liggen met ontstoken gewrichten?
In het begin van het wilde idee zag ik mezelf thuis vertrekken. Van thuis stappen tot in Rome. Dat zou dan via de GR 12 gaan die ik ergens ten zuiden van Brussel kon oppikken en kon volgen tot in Reims. Waar ik de VF zou vervoegen.
Tot ik wat meer blogs en getuigenissen begon te lezen van de velen die me zijn voorgegaan. De GR12 is eenmaal over de Franse grens erg weinig belopen. De markering zou er erg verwaarloosd zijn, en de GR-paden kiezen soms voor veel onnodige kilometers. Ze kronkelen doorheen het landschap op je te laten kennismaken met de streek op zijn mooist. Maar wat me nog het meest begon af te schrikken is het compleet afwezig zijn van overnachtingsplaatsen in de kleine dorpjes van Le Nord.
En dat was niet alleen in op de GR12 het geval. Ook pelgrims die de VF in de volle lengte afwerkten droegen een tent op de rug omdat de accommodaties helemaal ontoereikend blijken, ook in de Champagne, ook in het gebied daarna tussen Langres en Besançon. Het is pas vanaf de Jura dat een tent niet echt meer strikt noodzakelijk is. En vanaf Italië al zeker niet.
Een tent weegt al gauw minstens 2kg. Maar daar houdt het niet bij op. Het veronderstelt dan ook meteen een slaapmat, slaapzak, maar ook een kookvuurtje, kookpot, brandstof, lamp, worden dan redelijk essentieel. En het gewicht in je rugzak is op alle reisadviessites nu net dé valkuil bij uitstek. Velen vertrekken (veel) te zwaar geladen. Ze wegen voor hun vertrek onvoldoende af wat strikt noodzakelijk is. Ze 'vertrekken' al te veel vanuit de filosofie 'het zekere voor het onzekere' te nemen. Ze onderschatten dat iedere 10 gram die ze extra inladen iedere dag mee op de rug moet. En dat vele kleintjes samen een groot gewicht kunnen worden. Het wemelt online van de verhalen van pelgrims die halverwege een halve rugzak met de post weer naar huis terugsturen. Of die een tent ergens onderweg achterlaten of wegschenken.
Ik weet het. Soberheid nastreven. Bedenken dat het leven onderweg niet mag afhangen van materiële zaken. En al zeker niet van dingen die je onderweg ook kan aanschaffen, mochten ze nodig blijken. Ik weet het, het wordt een moeilijke afweging. Waar verleiding om toch maar iets in te pakken blijft spelen.
Maar soit. Los van het gewicht op de rug.
Al snel bedacht ik dat Reims misschien ook wel een mooie startplaats zou kunnen zijn. Op een dag met de trein zou ik aan mijn startpositie komen. Dan resten er toch nog steeds ongeveer 1400 kilometers dolle pret. Dan had ik alvast die vervelende gelezen GR12 ervaringen niet voor de boeg. Akkoord. Ik verlies dan wel de romantiek die uitgaat van het idee om je eigen voordeur dicht te trekken en te voet je eigen straat uit te wuiven. Maar dan nog bleef ik erg sceptisch om een hele lichtgewicht slaapkamer op mijn rug te dragen. Ook al benoemen een groot deel hikers deze manier van trekken als 'de enige echte vrijheid'. Geen reservaties, geen betalingen, geen strakke planning, incluis de kans om op ieder moment je tijdsplanning in welke richting dan ook aan te passen.
En plots bedacht ik ook dat ik gewoon geen 100 dagen weg kan blijven. Als docent op een hogeschool dien je examens af te nemen. Dus erg veel kans dat ik pas zou kunnen afreizen na 20 juni of daar in de buurt. En eind augustus volgen dan herexamens. Helemaal wachten tot na augustus zouden de Alpendoorsteek al kunnen hypothekeren door sneeuwval. Er zat niet anders op om het plan nog wat verder te downsizen. Ik zocht op de kaart naar een verder punt op de route om te fungeren als start. Tot mijn oog viel op het Lac Leman. De VF komt er voorbij in Lausanne. We eindigden er ooit al een keer een tocht van een week doorheen de Jura met een verkwikkende duik in het meer en een machtig zicht op de Alpen aan de overkant.
Al snel had ik gegoogeld dat ik op eenvoudige en snelle wijze ginds kon geraken. Een trein naar Zaventem luchthaven, een vlucht naar Genève en een korte treinrit naar Lausanne zou me niet meer dan 4u kosten. Er zat misschien al een halve 'instapdag' in op dag één. AI-robots rekenen een 1000 kilometer van Lausanne tot Rome. Ik corrigeerde dat later naar 1100 kilometer en dus een 55 stapdagen. Reken daar een vijftal rustdagen bij en ik zou er komen met 60 dagen of 2 maanden.
Ja. Dat zag er goed uit. Starten in juni met een trek van een week doorheen Zwitserland met de Col du Grand Saint-Bernard als letterlijk hoogtepunt. En vanaf daar dan een 1000 Italiaanse kilometers tot in Rome. Klinkt super. Deal!Leggi altro
Mogen we (een stukje) mee stappen?
15 novembre 2024, Belgio ⋅ ☁️ 10 °C
Vorig weekend gingen we wandelen in de buurt van Hasselt. De Wijers is een natuurgebied met erg veel vijvers en vennen. 26km en zeer de moeite. We gingen met maar liefst 11 wandelaars. Zoveel zijn het er nog nooit geweest. Het netwerkje van wandelvrienden breidt steeds verder uit. Fijn om me zo omringd te weten.
Ik vertelde er een paar vrienden over mijn plan om komende zomer de Via Francigena te bewandelen voor 1111km. Enerzijds om mezelf te verplichten erover te praten in mijn sociale omgeving. Het maakt dat ik steeds zekerder word om mijn plan ook echt uit te voeren. Het werkt een beetje zoals stoppen met roken. Hoe meer mensen je erover inlicht, hoe moeilijker het wordt om nog terug te krabbelen. Hoe moeilijker het wordt om uit te stellen of te downsizen. Want dat heb je met plannen die je alleen aanvat. Je hebt geen contract of loyale afspraak met iemand anders. Je hoeft alleen verantwoording af te leggen tegen jezelf. Ik plaats mezelf dus heel bewust onder een soort sociale druk. Ik ent een soort verwachtingspatroon bij hen in. Het stimuleert mijn eigen dadendrang, het verdooft mijn uitstel- of twijfelgedrag. Ik creëer voor mezelf een 'point-of-no-return'. Na zovele jaren ken ik mezelf een beetje. En hoe ik omga met 'uitdagingen' die enkel en alleen in mezelf leven. Hoe ik in 2011 van de tabak af geraakte. En hoe ook daar ettelijke jaren aan vooraf gingen van twijfel en gebrek aan durf/lef.
Maar ik vertelde het hen ook vanuit een ander oogpunt. Ik heb met drie vrienden een heerlijke traditie opgebouwd om iedere zomer een weeklang te gaan trekken. We waren al samen op pad voor een week over de Franse GR46. We trokken toen door Rocamadour verder richting Cahors. Zonder het vooraf te beseffen volgden we toen een viertal dagen één van de routes naar Compostella doorheen het Franse hinterland. We praten er onderweg met andere wandelaars en vonden het toen al heerlijk om hen de volgende dag terug te treffen. Of om een stukje samen te stappen, of een terrastafel te delen.
We trokken al samen over de GR559 doorheen de Jura tot in Nyon aan het Lac Leman. Een eindpunt dat nu een nieuw beginpunt zal zijn.
In 2023 trokken we doorheen de Cevennen over de populaire 'Chemin de Stevenson' (GR70). Ook daar ervaarden we de amicaliteit van het 'samen onderweg' zijn met mensen die toevallig je pas kruisten. En in de zomer van 2024 stond de Via Degli Dei op ons menu: van Bologna tot in Firenze doorheen de Toscaanse Apennijnen.
De groep wachtte ieder jaar op mijn nieuw wandelvoorstel voor de volgende zomer. Ik kwam dan met een verleidelijk idee waar we dan samen een datum voor zochten.
En dit jaar zullen ze dus niet moeten wachten op mijn voorstel. Er nog een week bijpompen met z'n vieren, eind augustus bijvoorbeeld, zou echt wel van het goede teveel zijn.
Toen ik afgelopen zondag in dat Limburgse natuurgebied vertelde dat ik er dus voor koos om een keer alleen en voor 2 maanden te gaan wandelen bleken ze dat niet zomaar naast zich neer te leggen. "Of ik het leuk zou vinden om een stukje samen te wandelen". "Of ik mijn route en planning eens zou kunnen doorsturen..." Ze speelden dus zowaar meteen met het idee om onze traditie te combineren met mijn individueel plan en bijvoorbeeld de eerste week doorheen Zwitserland samen te stappen. Of om de allerlaatste etappes samen te stappen en dus in een groepje te arriveren in Rome.
Ik moet zeggen dat ik niet was voorbereid op dit soort vragen. Enerzijds had ik me voorgenomen om deze tocht alleen te maken. Om het onvoorspelbare een kans te geven. Om niet vast te hangen aan een striktere planning, met verwachtingen van andere groepsleden. Om los te komen van het samen-uit-samen-thuis-principe.
Anderzijds leek het me ook wel fijn om een stukje route terug met vrienden onderweg te zijn. En wat is een week? Hoe kort is 7 dagen in het licht van een tocht met 52 dag-etappes? Want stel je voor hoe fijn het is om samen in je eigen moedertaal te grappen onderweg. Om Turalura-liedjes of schlagers te zingen op het stapritme. Om 's avonds bier te hijsen of wijn te kraken en filosofische gesprekken op niveau te bedenken... Onderschat ik dit? Of zijn die momenten zondermeer vervangbaar door een ontbijt met 2 nukkige fransen en een Italiaanse rare snuiter waar je niet meteen enige connectie mee voelt?
De eerste week zou voor mij wel haalbaar lijken. Dan is er nog de frisheid. De aanpassing aan het leven van een pelgrim. Het zou de overgang misschien wat verzachten. Van het routinematige maar complexe leven van een werkmens met een bureau-job met agendadrukte, naar het eenvoudige leven van stappen-eten-slapen tot je niet meer weet welke dag van de week het is. Maar of een weekje in het begin van de maand juni ook voor de drie andere groepsleden haalbaar zou zijn? Dat is maar de vraag.
De allerlaatste week van mijn tocht valt dan weer wel in de zomervakantie. Dat zal voor hen waarschijnlijk aantrekkelijker zijn, maar dat heeft voor mij wel consequenties. Dan loop ik toch weer tegen de klok, want dan moet ik op een bepaalde dag op een bepaalde plaats (van afspraak) zijn. En wat met met mijn aanpassing aan hen na 40 dagen alleen lopen? Dat lijkt me al een heel pak minder voorspelbaar.
Ik denk dat ik één van hen zal informeren over mijn plan en route. Maar dat ik mezelf geen druk wil opleggen om een datumplan te gaan respecteren. Dan rest er als vanzelf het gemak van de eerste week. Of zullen ze met me moeten onderhandelen om het op een andere manier te organiseren. Wat zeker is: ik ga het niet voor hen organiseren. Voor mijn part regelen ze een andere tocht in een ander land, met een andere 4e man/vrouw. Ik blijf trouw aan mijn voornemen. Denk ik toch. Vandaag althans.Leggi altro
Als we maar gezond zijn
26 novembre 2024, Belgio ⋅ ☁️ 10 °C
Het functioneert als een soort stoplap. Meestal gebruikt als 'dooddoener'. Om een gesprek stil te leggen. Om een onderwerp zodanig te relativeren dat het geen enkele waarde of belang meer heeft. 'Als we maar gezond zijn'. Een soort langer uitgesponnen 'ach ja, waar we het net over hadden is toch niet echt essentieel'. Want dat is uiteindelijk toch altijd een goede gezondheid.
Tot die boutade ook een soort letterlijke waarheid wordt. Een plek, ergens laag op mijn linker kuit. Die staat daar al jaren. Wat roder dan normaal. Wat ruwer qua huid. En jeuken, af en toe, maar dan zodanig jeuken dat er aan krabben een soort orgie wordt. Maar het doet geen pijn. En dus zal het wel onschuldig zijn.
Tot ik na een zoveelste wandeldag op dat zelfde onderbeen nog plekken zag. Andersoortige, gespreid en divers in vorm. Dieprood als wijn. 2 dagen later waren die weer verdwenen en bleef enkel de grotere plek als vanouds over.
In november was het weer zover. We deden een erg gedenkwaardige herfstwandeling in Charleroi en omstreken. Tot ik terug thuis mijn wandelbroek uittrok uitkijkend naar een warme douche. Nog meer van die donkerrode vlekken. En deze keer zelfs eentje die boven mijn knie zat. Ze gaan overduidelijk samen met inspanning, met lang wandelen.
Ik besloot er de volgende dag mee naar de dokter te gaan. Ik kreeg een set zalfjes en pillen mee en een afspraak om 3 weken later de toestand te her-evalueren.
En dat was gisteren. De wijrode vlekken waren weer helemaal weggetrokken. Maar die aloude vlek op mijn kuit stond er nog steeds. De opperhuid was duidelijke hersteld door de zalf maar de dokter voelde onder die huid nog steeds de ruwheid. We hadden het over 'spataders' en hoe aders langzaam maar zeker wat uitzetten. Het ging over een soort minuscule klepjes die ons bloed in onze aderen ophouden. En hoe die wat slijten met het ouder worden. Mijn bloedeigen broers hebben allemaal last van spataders in de benen. Zijn er zelfs al aan geopereerd. De erfbelasting speelt zeer zeker mee, bevestigt de dokter. En in een flits, in mijn verbeelding, zag ik mijn tocht in gevaar komen. De schrik greep om me heen terwijl de dokter een afspraak voor me maakte om het onderzoek verder te zetten bij een dermatoloog. En dit 190 dagen voor mijn vertrek. Zeg dat het niet waar is. Iemand hing zonet een Damocles-zwaard boven mijn hoofd. Zeg dat het niet waar is verdomme. Nog in het dokterskabinet voelde ik mijn bloeddruk, die van nature altijd steeds een beetje te laag is, verder wegzakken. Bang om tegen de grond te gaan verwittigde ik de dokter dat ik heel af en toe wel een keertje 'flauw' val. Nog geen 10 seconden later lag ik op de bank met mijn voeten omhoog. Om mijn bloed terug naar mijn hoofd te brengen. Weer die duivelse bloedbanen.
Het enige waar ik aan kon denken was de tocht die in gevaar kwam. En pas daarna mijn gezin, mijn lieve vrouw, mijn 3 fiere kwieke dochters. Shame on me. Schuldgevoel? Welaan dan.
Terug thuis en op het werk trachtte het ik terug van me af te zetten. Er is ten slotte niets nieuws vastgesteld. Met medicatie en steunkousen moet dit toch te beredderen vallen? Of toch snel een operatie? En rest er dan genoeg tijd voor een volledig herstel? En weer dat omgaan met onzekerheid. En die duivelse datum van 14 januari: de geplande afspraak met de dermatoloog.
Ontkenning, vermijdingsdrang, lotsaanvaarding, geluksbesef, spanning en angst ... al deze dingen trekken sporen door mijn gedachten, steeds afwisselend. Ben ik te laat, te oud? Heb ik te lang gewacht? En dan weer het geloof. Dat het allemaal wel goed komt. Dat ik een paniekzaaier ben. En een angsthaas. Maar dat ik me niet laat kennen. Dat ik doorzet.
Straf toch. Men dicht pelgrimage veel toe. Ik las al vele verslagen en getuigenissen van pelgrims op hun pad. Dat je onderweg jezelf tegenkomt. Dat je nadenkt over dingen die er echt toe doen. Dat je jezelf zuivert van onbenulligheden. Dat soort stuff. Maar dat dit proces al zou beginnen op 190 dagen voor mijn vertrek? Gewoon omdat er verwachtingen zich in mijn hoofd hebben genesteld? Nou moe!Leggi altro
Over verwachtingen. En het inlossen.
28 novembre 2024, Belgio ⋅ ☀️ 9 °C
Angsten. Naast de zin om te vertrekken spelen ook, meestal wel op de achtergrond, een aantal angsten. Niet van de primaire of allesverlammende soort. Eerder onrustmakers. Die hangen ontegensprekelijk samen met wie ik ben, en hoe ik functioneer. Zo zijn er bijvoorbeeld 'verwachtingen' die opduiken als je begint uit te kijken naar wat komt. Verwachtingen die dan moeten ingelost worden.
Ik heb al honderden tochten opgezet, en tientallen meerdaagse wandelvakanties in groep georganiseerd. Ik kan me stilaan een soort wandelreisbureau noemen.
Door ervaring leerde ik het belang van diverse soorten mensen en diverse soorten verwachtingen. Het effect van die ervaringen is ook nu merkbaar. Ik wil voorbereid aan de start komen. Tijdens de tocht wil ik liever geen onaangename verrassingen, verkeerde inschattingen, anders geïnterpreteerde of halve afspraken. En dus zet ik zoveel mogelijk aspecten vooraf in schema. En maak ik boekingen vooraf. Geen 'volzet' bordjes, geen aankomst bij een restaurant dat al jaren gesloten blijkt, geen deelnemers die plots een halve dag eisen om een souvenir te gaan kopen, geen bus die plots niet lijkt te rijden tijdens de schoolvakanties. Improviseren doe je met een groep beter niet al te veel. Het levert veelal discussies op die soms hard kunnen doorwerken in de groepsdynamiek. Organisatie is voorspellen. En de deelnemers voorbereiden op het onvoorspelbare dat toch overblijft. Zoals de weersomstandigheden bijvoorbeeld. En dan werk je je organisatie af met duidelijke communicatie. Die moet de verwachtingen 'juist' zetten, liefst al voor het vertrek. Aantrekkelijk, dat mag. Maar wel realistisch. Je wilt geen mensen die plots een hond blijken mee te hebben terwijl er iemand anders hondsbang of allergisch blijkt voor hondenharen. Je wilt geen deelnemers die op sandalen verschijnen voor een trekking in het hooggebergte (ongeloofwaardig? nope, ik maakte het echt mee). Je wilt geen deelnemers die comfortabele luxekamers verwachten en die in een primitieve hostel met aftandse slaapzaal terecht komen. Je kent dat wel: op de foto stond nochtans een zwembad en dergelijke. Ik herinner me een geval waarbij twee rijzige grote mannen in een groepskamer terecht kwamen in 'un letto alla francese'. Dat bleek bij nader inzien een tweepersoonsbed te zijn van het type 'twijfelaar'. Ik verzeker je dat die gedachte allesbehalve romantiek opleverde bij mannen die na vijf dagen vol zweet en ontij alle frisheid al dagen kwijt waren. De verwachting van die beide mannen lag totaal anders, en dit soort bed was niet vooraf gecommuniceerd.
Een ander voorbeeld. Lang geleden verbleef ik ooit op een zeer alternatieve en illegale (maar gedoogde) camping in het zuiden van Frankrijk. De 'atmosphère' was er onbetaalbaar ongedwongen en coöperatief. Maar de uitbaters huiverden er van kampeerders uit Nederland of Denemarken. Want die ervaarden zij altijd als 'eisend', wat uiteraard een veralgemening is. De eigenaars hadden slechte ervaringen met 'klanten' uit die twee landen die uitsluitend vertrokken van 'luxe-standaarden' en 'kwalificaties met sterren' die steeds 'comfortverwachtingen' met zich mee brachten. En op die camping hadden ze nu eenmaal lak aan comfort.
En laat 'het creëren van verwachtingen' nu net de geboorte zijn van 'de ingebakken kans op teleurstelling'. Iedereen kent wel soortgelijke verhalen van een idyllische B&B uit een boekje, die in realiteit naast een snelweg bleek te liggen.
Maar kijk. Voor mijn tocht naar Rome hoef ik dus enkel en alleen naar mezelf te kijken. Makkelijk zat, toch? Ik kan namelijk geen verwachtingen op mezelf projecteren die ik anders zou gaan interpreteren. En ik ga alleen, dus ik heb veel minder behoefte aan planning. Met wie zou ik tenslotte in discussie geraken?
En toch. Ook mijn verbeelding is levendig. Om mijn goesting te stimuleren om te vertrekken zie ik mezelf al onderweg in mijn fantasie. Zie ik mezelf stappen langs idyllische plekken, zie ik mezelf nippen aan een frisse pint ergens op een terrasje onder een boom. Zie ik mezelf terug op plaatsen waaraan ik fantastische herinneringen heb. Zoals onze finish ooit in Les Rousses, hoog in de Jura, na 27 slopende en hete kilometers: een charmant dorp met her en der wat toeristen die onze bestofte en bezwete aangezichten bewonderend aankeken, een perfect terrastafeltje, ideale temperatuur en zonlicht, een rugzak die eindelijk naar beneden mocht, een vriendelijke ober die snel vier grote frisse pinten op de tafel zet... Met dan dat 'yes!' moment, we hebben het klaargespeeld.
Het zijn dit soort herinneringen die deels verantwoordelijk zijn voor nieuwe verwachtingen. Hopen op memorabele ervaringen. De hang naar avonturen die je kan bijzetten in je eigen galerij der onvergetelijkheid.
En net op die momenten wordt mijn compenserende ik mee wakker. Het alert zijn voor het buitensporige van de romantische verwachting. Het downgraden van wat te mooi klinkt om waar te kunnen worden. Het terugbrengen van de verwachtingen naar het realistische. Jezelf inprenten dat het ook kan regenen. Dat je ook al dagen door de bergen trok doorheen dichte mist zonder landschap. Dat je achtervolgd werd door duizenden midges, terwijl het pad vol netels of bramen stond. Dat je onderkoeld en doorweekt toekwam in een hostel waar alles naar paarden stonk en waar meer vocht van de muren droop dan dat er uit de kraan kwam. Waar je doodmoe op een bed neerplofte en waar je te horen kreeg dat het dichtstbijzijnde eethuis op 6 kilometer afstand lag. Ook dat zijn herinneringen. Echt gebeurde teleurstellingen. Die vooral afweken van alle verwachtingen waar we van droomden toen we nog thuis waren. Temperen dus. Voeten op de grond. In groep of alleen doet op zo'n momenten weinig ter zake. Dergelijke tegenvallers zijn inherent aan avontuur. Wie het onvergetelijke opzoekt zal dat vinden in het positieve maar tegelijk ook in alle vormen van teleurstelling. Ik lag ooit twee dagen in een ziekenhuis in het Schotse Inverness met een schedelbarst. Ongepland uiteraard, maar evengoed onvergetelijk.Leggi altro
Word ik een pelgrim?
5 dicembre 2024, Belgio ⋅ ☁️ 6 °C
Nog 183 dagen voor vertrek. Het lijkt nog een eeuwigheid. We zijn vandaag perfect een half jaar verwijderd van mijn dag van vertrek. De aarde staat perfect aan de andere kant van de zon. Het plan settelt zich steeds verder in mijn hoofd. De twijfel sluipt er stilaan uit. We gaan dat gewoon doen. Ik merk dat ik op momenten van tijd voor mezelf soms zit te surfen naar de toekomst. Ik speur de klassieke sites af die praktische info geven over de pelgrimstocht. Niet dat ik die neerschrijf of opsla. Ik wil gewoon in de sfeer komen. Ik wil mezelf in mijn verbeelding met toekomst omhullen. Ik zie mezelf letterlijk door hoog gras stappen, ergens aankomen in een dorp vol terracottakleurige huizen, nietszeggende foto's die ik onderweg nam weer deleten, met andere hikers voorzichtig in contact raken, een lunch bestellen in duolingo-Italiaans, mezelf slaperig omdraaien in een doorgelegen Ostello-bed in een slaapzaal vol risico op bedwantsen. Ik speurde Facebook en Youtube af via de zoekterm "Via Francigena". Ik verorber reiservaringen, klassieke Italiaanse beelden die evengoed uit een reisgids zouden kunnen komen. Ik zie bloggers en vloggers die in het voetspoor lopen van meer dan 1000 jaar pelgrimage en tegelijk de wereld willen aanzetten om hen na te doen. Om zelf ook de rugzak te pakken en te vertrekken. Sommigen beschrijven dag per dag wat ze eten, hoe en door wie ze werden ontvangen, hoe de weersomstandigheden heel sterk hun ervaringen kleuren. De ene zet vooral de eigen fysieke en mentale uitdaging voorop, anderen beschrijven het leven onderweg. De ene wat meer vanuit een cultureel historisch perspectief, de ander kijkt wat meer als een natuurverkenner. Maar de meesten maken er een bonte mix van dat alles van.
Opvallend is dat er ook nogal wat verhalen circuleren (veelal van niet-Europeanen) die de tocht duidelijk zien als een klassieke, katholieke geloofsdaad. Dichter bij God geraken, boetedoening, zuivering van zonden, herbronnen, en uiteraard ook het gevoel initiëren terug te keren naar de bron, de kern van hun geloof. Rome, als heimat van het katholicisme, zetel van de Paus, kern van de macht. Met daar middenin het Vaticaan als stadstaat die maar één verhaal duldt. Het balkon, de wekelijkse zegening, de basiliek, het graf van Petrus. De site bulkt van de door de eeuwen heen opgestapelde symbolen en rituelen. Terwijl de man die het hele verhaal en haar wereldwijde impact uitlokte volgens de overlevering in Nazareth opgroeide, in Galilea, vandaag ergens in het noorden van Israël. Jezus zelf zou Rome nooit gezien hebben. Maar dat is een heel ander verhaal.
Feit is dus wel dat ik met de keuze van mijn route mezelf voor een deel inschrijf in een verhaal van pelgrimage. Duizenden gingen me voor, duizenden zullen na mij dezelfde tocht afleggen. Terwijl ikzelf geen duidelijke drijfveer heb om de tocht af te leggen die vergelijkbaar is met die van klassieke pelgrims. Ik noem mezelf vandaag quasi nooit 'gelovig'. Op dat vlak ben ik een klassiek kind van zijn tijd. Ik werd geboren in een totaal ander ideologisch tijdsgewricht. In mijn kindertijd gingen nog erg veel gezinnen in Vlaanderen naar de kerk. Je hele levenswandel was er van doordrongen. Gedoopt, jawel. Ik ging zoals de meesten van mijn leeftijdsgenoten naar katholieke/christelijke scholen, en kreeg er het Bijbelverhaal ingelepeld, incluis de voorschriften hoe je te gedragen als een voorbeeldig Christen. Op zondag was er de Chiro, mijn hele jeugd lang. Spelen met leeftijdsgenoten badend in de christelijke traditie en symboliek. Er was het vormsel, de catechesegroepjes, ik zong zelfs nog even in een koor. De evidentie die daar toen van uitging, heel fascinerend. Maar even fascinerend hoe snel ik uit die greep wegdreef. Ik hoefde vanaf mijn 14e niet meer naar de kerk. Wat zou het, ik kende het hele ritueel uit mijn hoofd. Het instituut kerk, met Rome en haar gezagsdragende structuren en ambten, werd in de jaren 70 kritisch bevraagd. Als jongere liet ik onbewust mijn haar groeien, en keek met grote ogen naar onze nieuwe helden. Ze speelden gitaar en droegen jeans. Hun spiritualiteit was flinterdun, leeg of totaal van de pot gerukt. Werchter werd ons eigen Sint-Pietersplein. We ontwikkelden een hele allesomvattende jeugdcultuur die zich afzette tegen de vorige generaties. En het geloofsverhaal raakte niet meer (tijdig) vertaald. We gooiden het af en zagen dat iedereen dat deed.
Kerken en kapelletjes werden relicten vanuit het verleden. Ze doen vandaag meer dienst om aan te duiden waar het dorpscentrum zich precies bevind. De hele veruiterlijking zoals kloosters, kathedralen, Lourdesgrotten, kerkhoven, kruiswegen,... behoort voor onze generatie vandaag meer tot een soort culturele nostalgie. Erfgoed dat past bij wie wij zijn en waren. Hoe je Vlaanderen vandaag herkent. Een wielerkoers die rond een kerk draait en over een kasseibaan café 'in de elfurenmis' passeert.
En met die rugzak vol nostalgische identiteit ga ik op pad. Ook op dat vlak vol vragen en twijfels. Vooruit stappen om ook deels achterom te kunnen kijken. Wat zal door me heen gaan als ik al die Italiaanse pracht en praal doorkruis? Wat zullen de vragen zijn die ik me stel als ik aankom in Rome? Als andere pelgrims me met de glimlach uitnodigen om een keer mee te gaan naar een speciale viering voor pelgrims? Naar een vesper of zegening? Want ja, het bestaat blijkbaar nog allemaal. Hoe zal mijn nieuwsgierige zelf hierop reageren? Kan je daar op afstand naar kijken als je er midden in zit? Word ik iedere dag een stukje mee Pelgrim?Leggi altro
Nu al vertrokken
30 dicembre 2024, Belgio ⋅ ☁️ 5 °C
We schrijven tussen kerst en nieuwjaar. Nog 158 dagen. Enkele dagen verlof en eindelijk ook meer tijd om dingen te doen die ik zelf kan kiezen. Zoals een mooie winterwandeling in de Ourthevallei. Een hele dag onderweg met 7 vrienden, met een winterzon en magische slierten van nevel en optrekkende mist. Heerlijk was dat. (zie foto's) Of een namiddag om eens goed door te werken aan een schilderij. Om eens tot in de kleurdetails te vliegen.
Maar ook erg veel tijd gaat naar de tocht. Vooral denktijd. Hoe kan ik mezelf goed voorbereiden. Welke dingen wil ik mee? Welke dingen wil ik zeker niet mee? Ik lees op sites de ervaringen van pelgrims die me voor gingen. Maar uiteraard bestaat er niet zoiets als 'goed advies'. Daarvoor bestaan er teveel soorten pelgrims, te veel soorten motieven, te veel soorten karakters. Ik nam me wel voor om onderweg wat aan "exposure"te doen. Deze blog is daar een uitermate duidelijk voorbeeld van. Observaties neerschrijven, mijn eigen reis 'volgbaar' maken. Er zijn al genoeg mensen die me vertelden dat ze steeds genieten van mijn wandelverslagjes op Facebook. En er zijn zelfs twee mensen die me vertelden dat het hoog tijd wordt voor 'mijn' boek. Daar stond in in het begin toch wat huiverachtig tegenover. Wie ben ik? Waarom zou iemand willen lezen wat ik meemaak, wat ik schrijf? Ben ik wel een schrijver? En niet eerder een 'beeldenmaker'? Maar het idee rijpt.
Misschien zit mijn zeggingskracht daar wel ergens tussenin? Een soort beeld van de wereld rondom me oproepen met foto's die ik nam, en die illustreren met gedachten die door me heen gaan. Met reflecties die ontstonden uit simpele impulsen onderweg. Of omgekeerd. Mijn neergeschreven overdenkingen onderweg illustreren met foto's.
Geen roman. Geen reishandboek. Geen 'how to' handleiding voor de rugzakadept. Maar eerder een hoogst persoonlijke neerslag. Van de rechthoekige beelden die ik 'om welke reden dan ook' waard vond om even halt voor te houden, enkele eenvoudige afwegingen te maken over beeldopzet, compositie, perspectief, ritme... Maar evengoed over de zegging van het beeld. Wat vertelt het? Wat is de verhaallijn? Waarom wil ik het jullie laten zien?
En dat beeld dan later omcirkelen met woorden. Met gedachten en vraagstukken. Die je dieper of verder doen kijken dan het plaatje. Die de foto degraderen tot een 'bijvoorbeeld'. Of een 'bijvoor-beeld'. Of een 'onder-achter-middenin-beeld'.
Ik hoef me vooral niet af te vragen waarom mensen dit of dat 'interessant' of lezenswaardig zouden vinden. En of ik onderweg wel trouw blijf aan mijn doel of format. Ik wil vooral een eerlijk verslag brengen. Van een mens die onderweg is. Die de ervaring opdoet, en die stockeert in zijn geheugen, en die het een historie of avontuur wil noemen. En die altijd wel bezig zal zijn. Een eindeloze dialoog met zijn eigen 'dialogue intérieur'.
Ik heb geen idee hoe dit voornemen zal evolueren als ik echt ben vertrokken. Of ik niet vooral dingen zal willen schrijven die goedbedoeld 'educatief' zijn. Vol weetjes en wegwijs-makers. Dat zou kunnen, mezelf kennende. Of ik niet door de toenemende vermoeidheid deze schrijfbelofte aan mezelf vakkundig zal verwaarlozen. Of omdat mijn hoofd er niet naar staat. Of omdat ik te druk ben met het socialiseren met andere pelgrims? Wie zal het zeggen?
Ik kocht me alvast deze week een meeneem klavier. Waar ik vlot mee kan tikken via een smartphone. Een opvouwbaar dingetje, van hoop en al een kleine 200 gram. Ik hoop dat het helpt.Leggi altro
Boomerpret of tijdsloosheid?
2 gennaio 2025, Belgio ⋅ ☀️ 5 °C
Iets over het gevoel van 'schuld' of de luxe om dit te mogen meemaken. Heb ik hier wel recht op?
De Via Francigena ontstond als een authentieke pelgrimstocht. Waarover eeuwenlang mensen, christenen, dezelfde weg hebben afgelegd. Ze schreven zich in, in een verhaal van boetedoening. Sommigen liepen bewust blootvoets, of gehuld in lompen. Anderen gingen op zoek naar de kern van hun geloof. Naar het geografische centrum van hun geloofsverhaal. Naar het machtscenakel Rome. Duizenden, gespreid in de tijd, als een eindeloze sliert gelovigen, gelijkgezinden die elkaars voetsporen gebruikten. Die hun zondige leven wilden reinigen, of hun gewoontegedrag terug wilden verankeren aan hun gelovige beeld van een 'goed en waardig leven'.
En ik zou zomaar hetzelfde doen? Waar haal ik het recht vandaan? Ik die in geen 45 jaar nog heb gepraktiseerd. Neem ik de plaats, het bed, niet in van iemand die dit veel meer heeft 'verdient'?
Kan een niet-moslim naar Mekka reizen? Zomaar uit curiositeit?
Ik, die het grootste deel van mijn leven ben omgegaan met het verdampen van het eigen geloofsvraagstuk? Die het actief belijden van geloof als 'volkstraditie' nog net heeft gekend?
Want, dit moet ik toegeven. Ik heb bij deze route toch wel enige inhoudelijke twijfels. De keuze voor de VF was voor mij in eerste instantie pragmatisch. Het is nu eenmaal een route die een erg mooi landschap en een rijk cultuurhistorisch gebied doorkruist. Die tegelijk naar de zomerse zon en de vermaarde culinaire lekkernijen van de Italiaanse keuken geurt. Maar ook praktisch. De route is bezaait met logische etappeplaatsen en 'ostellos'. Goedkope en groepsgerichte overnachtingsplaatsen. Heel erg basic. Maar vooral betaalbaar. 'Bed, bad, brood' zouden we in tijden van doortrekkende mensen kunnen zeggen. De eenvoud en de afwezigheid van luxe is uiteraard geïnspireerd op het geloof en de klassieke beweegredenen voor pelgrimage. Een pelgrimstocht is een soort 'heilige reis' . Pelgrims zijn anders dan toeristen: ze reizen om spirituele redenen, en zijn dus niet uit op aardse goederen of de geneugten van luxe. Een pelgrimstocht was een zoektocht naar betekenis, doel, waarden of waarheid. En dus zou je het vandaag ook kunnen zien als een reis ontdaan van alle overbodigheden. Terug naar de bron, naar de essentie. Is dit de keuze die ik wilde maken? Zoek ik betekenis? En in welke mate dan wel? Mag het ook plezant zijn alsjeblief?
Hoe anders zou het zijn mocht ik bijvoorbeeld de GR5 volgen? Vanaf de Noordzee doorheen Frankrijk naar Nice. Toch ook wel een tocht die voor Europeanen tot de verbeelding spreekt en die de duizend kilometer ruim overschrijdt. Maar die geen historische spirituele grondslag kent. Die je nooit een 'Camino' mag noemen. Die GR5 vind ik een heel waardevolle vergelijking. Vooral omdat ik hem niet koos. De GR5 sprak me minder aan. Er zit dus toch iets meer aan vast dan de puur praktische keuze van de aanwezige accommodatie en de Italiaanse keuken. Maar wat dan wel?
En moet ik die vraag kunnen beantwoorden voor ik vertrek? Of mag ik de antwoorden ook gaandeweg ontdekken?
Wat een mooi woord trouwens. Gaandeweg. Gaan, en 'de weg' . Al doende de ervaring toelaten.
Het is 2025 trouwens. We zijn in het jaar van vertrek aanbeland. En de zon schijnt.Leggi altro
En van het gezondheidsfront?
15 gennaio 2025, Belgio ⋅ ☁️ 5 °C
Gisteren werd ik toch weer even zenuwachtig. Ik had een afspraak bij een specialist/dermatoloog. Als er iets was dat nog roet in het eten kon gooien dan wel dit. Plekken op de onderkant van mijn linker kuit. Rood en vol jeuk. Al jaren sleept dit aan. En wat het erger maakt: het staat in verbinding met 'wandelen'. Verscheidene malen na het stappen, meestal bij warm weer, stelde ik vast dat de plek nog roder was. Met regelmatig ook nog extra (tijdelijke) plekken op mijn beide benen.
Na bezoek aan de huisarts heb ik braaf een doorgedreven behandeling met diverse zalven en pillen op aanraden van mijn huisarts gevolgd. Met positief resultaat. De plek is minder rood, mijn huid terug meer soepel. En de jeuk is weg.
De dermatoloog herkende mijn profiel meteen. Veel wandelen, zittend beroep, 60 jaar, ... We zitten in mijn onderbenen met een bloedbaanprobleem. De behandeling die de huisarts voorschreef is in ieder geval erg goed geweest en mag doorgezet worden. Maar echt 'genezen' zal dit niet meer. Tenzij operatief, maar dat leek haar echt niet aan de orde.
Overmorgen schaf ik me 'steunkousen' aan om te dragen bij grotere inspanningen. En dan, in combinatie met de zalf en de pillen mocht het weer uitbreken, zou dat allemaal moeten lukken. Er werd me ook op het hart gedrukt dat dit vooral een esthetisch probleem is, en op geen enkele manier levensbedreigend of ziekmakend is.
Pak van mijn hart. Weer een mentale horde overschreden.
Wie of wat houdt me nog tegen? Hahaaa!Leggi altro
Aartsbisschop Siegeric
25 gennaio 2025, Belgio ⋅ ☁️ 7 °C
Een stukje geschiedenis voor de liefhebbers. Naast de overbekende Camino naar Santiago heeft ook deze route een stevige geschiedenis.
De Via Francigena is een oude pelgrimsroute die loopt van Canterbury (in het zuiden van Engeland) naar Rome, en doorkruist onderweg Frankrijk, Zwitserland en Italië. De route werd beschreven door een Engelse aartsbisschop Siegeric in het jaar 990. Wat? Kan een aartsbisschop alsnog een rolmodel voor me zijn. Waarom zou ik in zo iemands voetsporen willen treden? Ik vraag het me af. En het antwoord zal me eerlijk gezegd worst wezen. Alhoewel. Siegeric. Wie weet wat voor hippe vogel was hij wel in zijn tijd? Hij moet in ieder geval lef hebben gehad. Zo'n lange reis aanvatten in de vroege middeleeuwen. Te voet. Zonder bewegwijzering en zonder navigatiehulp. En dan nog heen en terug. Er waren navigatiemiddelen als de sterren, de stand van zon en maan, rivieren, bergen en kustlijnen. Maar de meest gebruikte navigatie verliep via vraaggesprekken met de lokale bevolking. Ik kan me inbeelden dat Siegeric ettelijke extra kilometers moet hebben afgelegd wegens die voortdurende onnauwkeurigheid. Vele dorpen en steden bestonden nog niet, de bevolking was veel kleiner en hun kennis van de wereld rondom hen was veel beperkter. Komt daar nog bij dat Siegeric volgens de overlevering naast Oud-Engels enkel Latijn en wat Frans sprak. Hoed af Siggie!
De naam "Via Francigena" betekent letterlijk "weg van de Franken". Dit verwijst naar de Frankische oorsprong van veel pelgrims die deze route gebruikten om Rome te bereiken. De stad Rome was in de middeleeuwen een belangrijk religieus centrum, en het bezoeken van de tombe van de apostel Petrus was voor veel gelovigen een belangrijk streven.
De oudste bekende beschrijving van Siegeric dateert uit het jaar 990. Als aartsbisschop van Canterbury legde hij toen de reis naar Rome af om zijn pallium (een speciale sjerp) van de paus te ontvangen. Op de terugweg hield hij een dagboek bij waarin hij de verschillende etappes en overnachtingslocaties noteerde. Dit dagboek is van onschatbare waarde geweest voor het reconstrueren van de oorspronkelijke route. Veel dank dus monseigneur Siegeric.
Anders dan klassieke GR-paden is dit pad dus niet ontworpen op basis van de mooiste, meest natuurrijke weg. Ze ontwijkt geen dorpen en steden, en wel in tegendeel. De route is doordrenkt van geschiedenis en cultuur. Net als Siegeric rijg je de historische steden, dorpen en kerken aan elkaar.
Ik kocht me deze week een wandelgids voor het traject tussen Lausanne en Lucca. In het Engels, want (nog) niet beschikbaar in het Nederlands. Wat zou het leuk geweest zijn om Siegerics geschrift mee te hebben als een soort omgekeerde leidraad. Siegeric beschreef zijn terugweg. Naar verluid beschreef hij vooral de kerken, kloosters en religieuze tekens. Dit document werd in juli 1985 ontdekt door de antropoloog Giovanni Caselli en het vormde de basis om een moderne pelgrimsweg naar Rome uit te zetten. Tot dan was de Via een soort wirwar van mogelijke paden naast elkaar met eindeloze variaties. Er was dan ook geen betrouwbare of uniforme bewegwijzering.
Pas in 2004 is de Via Francigena als belangrijke historische weg erkend door de Raad van Europa, en werd de enige echte hoofdroute op kaart uitgetekend.
Siegeric. Waar ben je toch mee begonnen kerel?
Het aantal wandelaars op de route zit de laatste jaren in stijgende lijn. Hoewel er geen officiële cijfers zijn en er geen aanmeldingsplicht is, schat men het aantal wandelaars op 40 tot 50.000 per jaar. Een zeer kleine minderheid start de tocht helemaal vanuit Canterbury. Het drukste segment ligt tussen Lucca en Rome doorheen het heuvelende landschap van Toscane en Lazio.
In 2022 werden 17.500 credentials verdeeld/verkocht. Dit is een soort pelgrims paspoort waarmee je je pelgrimage kan legitimeren. La Credenziale fungeert tegelijkertijd ook als stempelkaart. Echte pelgrims laten hun kaart op de etappeplaatsen afstempelen, meestal in de kerk of in het Ostello.Leggi altro
Nog 122 dagen: voorpret
4 febbraio 2025, Belgio ⋅ ☀️ 3 °C
Het is winter in Leuven. Geen sneeuw of ijs, maar gezond koud. Mensen buiten dragen mutsen en hun adem wolkt zichtbaar. Nog 122 dagen. De winterzon vindt gaten in het magere wolkendek en maakt lange schaduwen. De straten zijn grauw van het uitgewerkte zout. Het lengen der dagen wordt stilaan voelbaar. Het doet snakken naar de lente. En het prikkelt mijn vooruitblik naar juni en juli.
Ik kan als geen ander vooruit vluchten in mijn verbeelding. Voorpret heet zoiets, denk ik. Dit schrijfsel is er een onderdeel van. In gedachten ben ik al onderweg. Tracht ik de sensatie nu reeds te simuleren. Ik speur het net af, voedt mezelf met foto's en filmpjes. Ik lees verslagjes en blogs. Liefst van echte amateurs die zelf op pad waren. Om hun ervaring op mezelf te projecteren.
Een vast onderdeel van die voorpret is de echte trip te plannen. Ik zoek uit hoe ik mezelf aan de start kan krijgen en prop alles in een tabel. Uren, wachttijden, overstappen, kosten, nodige visa, munteenheid, lokale tijd, alternatieven... Ik neem dan het gele mannetje van google streetview en zet het neer op die plaats waar ik mogelijks wat zal moeten zoeken. Waar is die bushalte precies? Wat is de eindbestemming van die trein? Hoe kan ik een ticket bemachtigen en betalen? Moet ik vooraf reserveren?
Ik kocht onlangs al mijn vliegticket naar Genève. Hoe langer ik wacht, hoe duurder de vlucht, maakte ik mezelf wijs. Zo'n aankoop is even goed een vastzetten van het plan. Ik koop bewust een ticket dat niet inwisselbaar of terugbetaalbaar is. Dat voelt het best. Ik wil niet in de verleiding komen om me te bedenken of het geheel uit te stellen. En ook ... het echt vastleggen maakt me in staat om weer de volgende stap te bepalen. Hahaaa, jaaa. Ben ik echt de enige die daarvan geniet?
Een trein van Genève luchthaven naar Lausanne, mijn startplaats. Easy peasy. Er rijdt om het half uur een rechtstreekse IC vanuit de luchthaven tot in Lausanne. Reserveren vooraf kan nu nog niet. Ik ben te vroeg. Maar ik zie wel mijn geplande uur van aankomst: 11u37 nog steeds in de voormiddag. In gedachten spring ik van de trein. Ik kom achter mijn PC in de verleiding om op Google streetview te kijken waar ik ergens een meeneemlunch op de kop zou kunnen tikken. En tegelijk ook even checken of die broodjeszaak wel open is op de dag dat ik ginds voet aan de grond zal zetten...
Nog 122 dagen. En ik heb intussen naast mijn vliegreis reeds 3 overnachtingsplekken geboekt. In Zwitserse B&B's en hostels. Ik kon het niet laten. Ach.
En laat het nu net dat zijn wat ik vooraf wilde leren. Minder planmatig vertrekken. De vrijheid voelen om ter plekke niet afhankelijk te zijn van tickets, reservaties, reeds gespendeerde voorschotten, morele verplichtingen... Je trip flexibel houden. Ja, dat had ik me voorgenomen een paar maanden terug. Dat je accommodaties wel vastlegt bij een groepsreis is te begrijpen. Je wil geen verrassingen als je organiseert voor anderen. Maar ik ben alleen.
Het moge duidelijk zijn. Een rasechte zwerver ben ik niet, en zal ik vermoedelijk nooit worden. Het gezegde 'a camino always provide' is voor mij moeilijk om zomaar blind op te vertrouwen. De zekerheid een bed te hebben, een plek te vinden om te eten, ... behoort tot het 'voorzien' van mogelijke onverwachte tegenvallers. Het biedt me rust en comfort. De info is 'vindbaar', waarom zou ik er geen gebruik van maken? Ik herinner me nog een avond op de Dingle Way aan de Ierse westkust. Na een erg vermoeiende 'coastal walk' van 27km kwamen we aan in een hostel met opgeblazen benen en gloeiende voeten. Het dichtst bijgelegen restaurant was nog 4km verderop en we hadden geen proviand meer. Heen en terug was dat 8km extra langs een autoweg zonder voetpad. De sfeer zakte meteen weg. Vloek en zucht, hadden we dat niet kunnen voorzien?
Ja, en Siegeric? Die arme stakker had helemaal geen internet. Die had geen GPX-track in zijn broekzak. Die had geen booking.com om een kamer te boeken. De aartsbisschop was echt overgeleverd aan toevalstreffers. En moest kunnen rekenen op de gastvrijheid van de lokale bevolking. Geen wegwijzers voor hem, geen kaarten. Er was geen Via. Hij ontwierp hem zonder het te beseffen. Zou ik echt niet dichterbij zijn ervaring kunnen komen? Digital detox bijvoorbeeld? Goede vraag. Zonder GSM, zonder internet. Alles op papier. Zou dat mogelijk zijn? Maar het radicale antwoord op die vraag durf ik niet in de ogen kijken. Waarom zou ik 'internet' overboord gooien als het me zoveel info en gemak oplevert?
Kan ik als een soort middenweg niet kiezen om alle notificaties op mijn telefoon uit te zetten? Ja! Kan ik tijdens het stappen mijn 'mobiele gegevens' niet gewoon uitzetten tot het moment dat ik arriveer op mijn etappeplaats? Ja, geen twijfel daarover. Doe ik. Deal.
En hoe kan ik mezelf verder tegenhouden in het ver vooraf vastleggen van etappeplaatsen en accommodaties? Daar snelt de heilige Bernardus me wel ter hulp.Leggi altro
Microfiber en gore-tex
12 febbraio 2025, Belgio ⋅ ☁️ 5 °C
Zoals elke avonturier die een plan uitwerkt raak ook ik in de ban van outdoor-gear. Wat staat er op het lijstje van benodigdheden? Welke kledij kiezen? Hoeveel sets ondergoed? Welke stoffen houden je warm of koelen je af? Wat droogt snel? Hoeveel weegt een regenjas? Wandelstokken of niet? Dit soort vragen.
En het moge duidelijk zijn dat er niet zoiets bestaat als goede of slechte keuzes. Vele soorten mensen, veel soorten terreinen, en dus ook veel aanbod om uit te kiezen. Sommige hikers beoordelen hun kledij met als doorslaggevend argument het gewicht. Want elke gram die je thuis in je rugzak laadt, draag je elke kilometer mee. Anderen gaan helemaal op in de eigenschappen van materialen en kiezen bijvoorbeeld voor gore-tex. Of ze bestuderen via wasvoorschriften de aard van de microvezels. Welke stof is sneldrogend, reukloos, UV-beschermend én stretch?
En dan is er uiteraard nog de aard van de wandelaar en zijn of haar persoonlijke voorkeur. Esthetisch of sober? Opvallend fluo (veilig op de openbare weg) of camouflerend (opgaand in de natuur)? En dan zijn er nog de verschillen in route, het seizoen, te verwachte weerpatronen en temperatuurschommelingen, ruwheid van het terrein, ... Zelfs adviserende verkopers in speciaalzaken zullen het nooit helemaal eens met elkaar zijn en hebben ook elk eigen voorkeuren.
Ik kocht nieuw schoeisel. En ging daarbij niet over één dag ijs. En terecht. Je stapschoenen behoren tot de meest essentiële onderdelen om je trekking te doen slagen. Menig mens loopt verloren in het enorm keuzeaanbod. Er zijn omschrijvingen van 'categorieën' die geschikt zijn voor de diverse soorten terrein en lengte van de etappes. Type A zijn recreatieve stappers voor de occasionele wandelaar. Type C kies je voor een uitdagende bergtocht met beklimmingen op oneffen ruw terrein. Deze schoen beschikt dan over een robuuste, zeer stugge zool, zelfs geschikt voor gebruik van stijgijzers. Deze schoen is te zwaar en te warm voor de via Francigena. Dus kwam is als vanzelf uit bij categorie B. Een lichte schoen, waterdicht en toch een hoge schacht en een uitgesproken profiel voor grip offroad.
En voor mij ook heel belangrijk: mijn eigen ervaring. Ik liep vorige zomer in Italië de Via Degli Dei doorheen de Toscaanse Apennijnen. Ik liep toen met Merrell schoenen met als belangrijkste eigenschap hun lichte gewicht. Mijn kniegewrichten durven wel een keer ontsteken bij te zwaar schoeisel. De erg goede ervaring op die route deed me nu overstag gaan voor mijn nieuwe aankoop. Lichte materialen, gore-tex en geen al te stugge, zware zool. Dit model zoekt als het ware het midden tussen een trailrunning sneaker en een bergschoen. Beschermde enkels, een degelijk zoolprofiel en dempende vering onder je hiel. Tijd om hen een keer in te lopen.
Schoenen spelen letterlijk de verbinding tussen de mens en de weg. Zij raken het pad. Ze vormen de grens tussen het land en haar bezoeker. Ze beschermen je voeten, en helpen je die miljoenen passen te maken en de inspanning te verteren. Voor velen dé essentie van wandelen en pelgrimeren. Ze vormen hèt vitale onderdeel en zullen mee bepalen hoe zwaar de pijn zal zijn die je zal moet verbijten. Verkeerd gekozen schoenen zijn mee oorzaak voor blaren, maar mogelijks ook voor gewrichtspijnen of zelfs oververhitte voeten. De schoen maakt of kraakt je tochtbeleving. Zoveel is duidelijk. Kies dus wijs.Leggi altro
Salonconditie
25 febbraio 2025, Belgio ⋅ ☁️ 11 °C
De dagen lengen stilaan naar de lente. Krokussen beuken zichzelf de grond uit. Nog welgeteld 101 dagen scheiden me van het vertrek.
Ik schrik van het aantal gedachten dat door een mannenhoofd kunnen trekken als het gaat om wandelen. Iets wat je in wezen iedere dag doet. Al is het maar doorheen je huis van kamer naar kamer. Vele preventieve gedachten. Over een evenwichtige uitrusting, over de uitdagende eenzaamheid, over het juist oriënteren en navigeren. En stilaan maak ik me zorgen over het feit dat ik me blijkbaar weinig of geen zorgen maak over mijn fysieke paraatheid. 1146km lang aan één stuk doorwandelen, enkel onderbroken door nachten en om de week of wat een rustdag. Wat met mijn 60 jaar oude ademhaling en bijhorende vermoeidheid? Wat als er 10 kilo op mijn rug hangt, de termperatuur stijgt tot 32°C, en het pad steil de hoogte ingaat zonder schuilschaduw? Wat als ik door dit soort omstandigheden mijn hartslag over stag voel gaan? Wat als mijn gemiddelde tempo steeds verder wegzakt naar amper 3 of zelfs 2 km/u?
De gedachte maakt me amper overstuur. Vermoedelijk door de ervaring. Ervaring met afstand, met meerdaagse trekkings, met hoogteverschillen, ... OK, in de Pyreneeën vorig jaar overwon ik 700 hoogtemeters bij 34°C en kwam ik regelmatig letterlijk tot stilstand. Om mijn hartritme en bijhorend gehijg de tijd te gunnen om terug wat te zakken. Maar dat was enkel op de steilste flanken, en enkel in volle zon. En ik wist als ik mezelf een paar minuutjes stilstand gunde ik er weer tegenaan wilde gaan. Ik was ook nauwelijks getraind de weken en dagen voordien. Maar toch. Ook Zwitserland en Italië zijn me vertrouwd. Grote hitte, zwaar onweer, kletterende bliksem rond je oren... ik maakte het allemaal al een keer mee. Ik ken mezelf. Ik haal uit vele dingen moed en doorzetting. Vooral uit statistische gegevens. We zijn al voorbij de helft. De zwaarste stijging is al voorbij. Mijn ritme zit perfect... Dat soort uitspraken doe ik dan in mijn stille zelf. En dan voel ik dat ik nog kan versnellen als ik zou willen. Dat stelt me dan gerust.
Al wil ik het Schotland-scenario in april 2017 echt nooit meer meemaken. Als ik toen alleen onderweg zou geweest zijn, kon ik het vermoedelijk niet meer navertellen. Al zullen de omstandigheden op de VF nooit dezelfde zijn als toen. We waren toen op de terugweg van een top. Een 'wilde' klim zonder pad. Enkel een virtuele lijn op een GPS. Je had enkel je ogen om je volgende meter doorheen een chaotische massa van rotsen, grassen, plassen, zompige zone's in te schatten. En het ging stevig bergaf. Tegelijkertijd kwamen we net uit een stevig timmerende hagelbui en kregen plots doorheen de inktblauwe wolken de zon en stukken blauwe lucht te zien. De buiengordijnen werkten het geheel af met stukken regenboog in een compleet desolaat rotslandschap. Waanzinnig magisch. Alsof je vier seizoenen in één oogopslag te zien kreeg. Ik weet nog dat ik me bewust was van het geluk dat ik had om dat te mogen meemaken. We liepen ook niet meer op een rijtje. Ieder zocht zijn eigen manier en eigen ritme in het afdalen. Wat ik sindsdien altijd ben blijven onthouden zijn volgende eenvoudige wijsheden. Als je geniet van het landschap stop je met stappen. En als je stapt kijk je uit waar je voeten zet en kijk je dus niet in de verte. De twee combineren is het risico opzoeken. Ik ben toen te lang met mijn ogen het natuurwonder blijven volgen en voor ik het wist plante ik mijn wandelstick in het ijle naast me met een klifje van een viertal meter diep naast me. Ik verloor mijn evenwicht en ik schoof onvermijdelijk de diepte in. Met mijn hoofd naar voren kwam ik tot stilstand tegen een rots. Ook mijn rechterschouder had al wat oneffenheden te verwerken gekregen. Gelukkig had ik toen mijn goede vrienden bij me, incluis een EHBO-set die haar deugdelijkheid kon bewijzen. Toen er een volle 6 uur later ein-de-lijk een dokter voor me stond bleek de aanpak van ons gezelschap perfect. De hoofdwonde, incluis schedelbarst, was spectaculair maar is vandaag niet meer te zien. Na een extra dag en nacht observatie in het ziekenhuis van Inverness kon ik de groep terug vervoegen. Gelukkig hield ik er geen enkel trauma aan over en was ik drie maanden later weer van de partij in de Sloveense Alpen. De les over stappen en kijken zal ik echter nooit meer vergeten. Hetzelfde over het nemen van foto's. Sta stil, neem je tijd, één ding tegelijk.
En dan is er nog de etappe naar Saint-Jean-du-Gard op de GR 70 (chemin de Stevenson). Na 8 dagen genieten, net op de laatste dag, speelt traag maar zeker een stekende pijn in mijn gewrichtsbanden tussen mijn linkervoet en onderbeen. Zelfs een dubbele dosis pijnstilling en ontstekingsremmende zalf kon me niet terug soepel laten lopen. Manken en harken naar de finish voor 9 kilometer. Ook de volgende dag was de pijn nog zeker aanwezig. Maar het ebde daarna even snel weer weg. Op een route waar je nog pakweg 900 kilometer voor de boeg kan ik me inbeelden dat dit je moreel doet wankelen. Rust en tijd nemen. Meer zit er dan niet op. En je plan aanpassen. Ook dat weten we vooraf. Uiteraard zijn er nog de 101 mogelijke rampen die ik nog niet voor mijn voeten kreeg. En waar ik dus niet vooraf op zit te anticiperen. Ach. Laat het doemdenken maar aan de hypochonders. De zin om te gaan overwint wel. Laat me dat hopen.Leggi altro
Bestrijdt je eenzaamheid
4 marzo 2025, Belgio ⋅ ⛅ 8 °C
De lijstjes groeien. En vooral het nadenken en nagaan wat ik aan het vergeten ben in mijn voorbereiding. Een kleine week geleden melde mijn aftelklokje op mijn telefoon dat ik nog 100 dagen te gaan heb voor ik vertrek.
Ik gunde mezelf een cadeautje en achteraf bleek het misschien niet helemaal luxe te zijn. Ik bestelde 2 t-shirts met daarop logo en het opschrift 'Via Francigena'. Daarnaast ook een opnaaibaar rugzaklabel en een pin in hout. Ik voel de behoefte om op één of andere manier herkenbaar te zijn op mijn tocht. Een rugzak en trekkingkledij zal me vermoedelijk al onderscheidbaar maken tussen de lokale Italianen. Maar de overtuiging groeide toch ook dat ik me herkenbaar wil maken tussen de grote horden toeristen die in de zomer de Italiaanse steden zullen platlopen. Zeker in de hotspots die de Via ook aandoet: Lucca, San Gimignano, Siena en uiteraard ook Rome.
Achter die wil om 'herkenbaar' te zijn schuilt een angst, de vrees om alleen te zijn en te blijven. En dat terwijl er dan in die dorpen en steden vrijwel zeker mensen ronddolen die net als ik de Via afhaspelen. De uiterlijke kentekens moeten anderen de kans geven om me aan te spreken. Lotgenoten. Als een soort visuele gespreksstarter. Om even te checken of we een gemeenschappelijke taal vinden om ervaringen uit te wisselen. Van het ene kan het andere komen, en voor je het weet zit je 's avonds samen aan tafel te dineren en lol te trappen. Of trek je dagenlang samen op en plan je samen etappeplaatsen.
Maar voor hetzelfde geld loop je naast elkaar door en mis je die kleine trigger die nodig is om dat laagje ijs te breken. Het toeval een handje helpen. Soort zoekt soort.
En ondertussen ook wat onrustig worden voor een nakende realiteit. Ik testte afgelopen zondag mijn nieuwe schoenen uit onder een stralende winterzon. 15 kilometer. In combinatie met steunkousen tot net onder de knie om mijn aders in mijn onderbenen te beschermen. Om dan plots ongerust te worden. Met nog twee kilometer te gaan voel ik in mijn rechtervoet twee tenen gevoelloos worden. En een beentje in mijn voet begint knellende pijn uit te zenden naar mijn hoofd. Verdorie. Wat is dat nu weer? Na ocharme 12 kilometer. En dan passeren die dramatische scenario's door mijn verbeeldende hoofd dat ik in juni uitgewuifd wordt door 50 vrienden die beloven me online te zullen volgen, en dan zit ik een week later terug thuis in een schaamrode zetel met een paar gevoelloze tenen. O drama.
Zijn mijn schoenen toch iets te klein? Moeten die zich nog wat zetten? Zaten mijn kousen te strak rond mijn tenen? Werd er een bloedbaan afgekneld door die steunkousen? Ik weet het een paar dagen later nog steeds niet, maar het gevoel in mijn tenen kwam 's nachts wel terug. Brrr.
Mijn geest mag nog zo sterk en doorzettend zijn, ik ben en blijf zeer sterk afhankelijk van mijn carrosserie, mijn oude taaie lijf. Het wordt ongetwijfeld heel stevig balanceren tussen doorzetten en goed luisteren naar mijn eigen biologie. Welke pijntjes zijn onschuldig? Welke gradatie van stramheid is normaal? Hoe lang heeft een lichaam nodig om helemaal te wennen aan een langdurige inspanning? En wat met opspelende ongemakken die om rust vragen? Eraan toegeven? Of niet flauw doen en doorgaan?
Misschien moet ik me maar concentreren op dingen die ik wel kan voorzien, zoals een passende rugzakregenhoes of de weloverwogen aankoop van een lichtgewicht paraplu. Ik bespaar je hier alle overwegingen die schuilen onder het begrip 'weloverwogen'.Leggi altro
Over opgeven
15 marzo 2025, Belgio ⋅ ☁️ 5 °C
Steeds meer denk ik na over de mogelijke gevolgen van de langdurige inspanning. Over stramme benen, steeds harder, over rusteloze benen in de nacht, over bleinen die groeien tot je vel loskomt, over spieren en pezen die ontsteken en je doen manken, en die je iedere stap voelt. En daaraan gekoppeld de effecten op je moreel. Heb ik er nog zin in? Hoeft die pijngrens echt opgezocht? pleeg ik geen roofbouw op mijn eigen lichaam? Is het me allemaal waard? Voor sommigen (een collega van me) is het toch allemaal simpel: als het niet meer gaat kom je toch gewoon terug naar huis. Kan iedereen overkomen. En toch. Iets waar je stevig naar toeleeft zomaar overboord kieperen als je bijvoorbeeld nog maar een week onderweg bent? Het overkwam Leen Dendievel, alias Kaat uit de TV soap "Thuis". Na een week pelgrimeren naar Compostella stond ze weer thuis. Ik zag enkele foto's van haar. Een veel te grote rugzak, een weelderige poncho en natte en grijze omstandigheden. Ik heb geen idee waarom ze er de brui aan gaf, maar de foto's hadden me al beïnvloed. Een te romantisch beeld? De inspanning en overgave onderschat? De eenzaamheid die haar martelde?
Ze vond het vroegtijdig stoppen blijkbaar zo vernederend dat ze het nadien de moeite waard vond om er een boek over te schrijeven. "Soms is opgeven beter." De titel alleen al verraadt de moeite die ze moet gekend hebben om onder de sociale druk uit te raken. Je hoopt vooraf op supporters, je netwerk, de duimpjes op je sociale media. De aanmoedigingen die je ijdele kant strelen. Alles voor die uiteindelijke selfie van de overwinning voor de kathedraal van Santiago, met wandelstokken in de lucht. Hoe hoger je vooraf de boel opblaast en jezelf te kijk zet, hoe moeilijker de communicatie dat het toch anders uitpakt. Wie een fysiek ongemak heeft of een blessure, heeft nog een soort reden. Maar wie zich bedenkt? Niet meer leuk, te moe, de inspanning onderschat, ... O jee. De schandpaal wordt opgesteld helemaal in het centrum van je eigen sociale leefomgeving. En jij bent dan vermoedelijk de enige die al dat hoongelach en snijdende meningen niet te horen krijgt.
Maar kijk, dergelijke berichten motiveren me net. Mijn wilskracht wordt er door getriggerd. Ik zal me niet laten kennen. Die BV's, tja, die bereiden zich niet voor, leven in een bubbel van emotionaliteit die flinterdun is. Zijn ze wel gehard door het leven? Is dat boek gewoon geen idee van haar psycholoog om haar falen 'een plaats' te geven, toen ze lag te sniksnokken op een psy-zeteltje?
Tenminste, dat kan ik allemaal bedenken vanuit mijn zachte, luie zaterdagzetel, na een deugddoende ononderbroken nachtrust. Misschien is het toch verstandig om mijn eigen beperkingen onder ogen te zien, om het hier neer te schrijven. Ik ben feilbaar. Nog een keer. Ik ben feilbaar. Ook mij kan het overkomen. Bescheidenheid. Ook vooraf. Respect voor de prestatie, voor de afstand, voor het zweet, voor de gutsende regen bij tegenwind. Geloven in jezelf, tot het niet meer lukt. Geloven in jezelf en tegelijk inprenten dat het zwaar zal worden. En de romantische gedachte van een triomfantelijke finish in Rome toelaten. Voorzichtig.Leggi altro
de eerste week rustig aan doen, rustig opbouwen, tijd nemen voor gesprekken onderweg, communicatie via smartphone afbakenen tot één moment per dag ... en vooral genieten van de eenvoud en de schoonheid [Joris Piot]
ViaggiatoreMerci Joris. Het installeren van de mindset uitgetest door een ervaringsdeskundige. Dank voor de tips.
Op "trainingsstage" in Ierland
18 aprile 2025, Belgio ⋅ ⛅ 16 °C
Het is paasvakantie. Goede Vrijdag om precies te zijn. Ik bereikte ook een specifiek punt in de aanlooptijd naar het vertrek. Nog 49 dagen. Dat is dus minder dan het aantal stapdagen dat ik nodig zal hebben om in Rome te geraken. (52 dagen)
Gisteren keerde ik terug uit Ierland. We stapten met een aantal vrienden vier dagen op de Kerry Way in het zuidwesten. Het was fantastisch. Mede veroorzaakt door het treffelijke weer naar Ierse normen.
Tegelijkertijd kon ik wat nieuwigheden uittesten. Ik droeg mijn paraplu/parasol probleemloos met me mee de hele tijd. Ik droeg iedere dag probleemloos mijn steunkousen en dat werkte perfect. Mijn schoenen zijn nu ook definitief ingelopen, een resultaat zonder bleinen. Ook de hoeveelheid kledij die ik zal inpakken is nu duidelijker geworden. Het navigeren via de app Routeyou werkte ook perfect. We liepen geen meter verkeerd. Mijn rugzak woog bij vertrek 6,5 kg (zonder eten en water). En dat was erg aangenaam om dragen. Een mooi streefdoel voor op 6 juni. Ook het transport per vliegtuig met de lengte van de paraplu en de wandelstick werkte zonder hindernissen. Prima. En vooral... mijn lijf en leden deden het voortreffelijk. Stramheid, zeker de eerste dagen, is compleet normaal. Geen pijn, prima voeten, enkel hier en daar wat draaglijke ongemakken in de rechter enkel en een pees bovenaan hetzelfde been. Maar dat werd niet erger. Integendeel zelfs.
En toch ook weer wat zorgen. Bij aankomst met het vliegtuig in Dublin wilde mijn telefoon niet verbinden met een lokale telecom-providor, wat bij al mijn medereizigers probleemloos lukte. Zelfs na uren chatten met Telenet in België kregen we het probleem niet van de baan. Ik redde me wel via WIFI-zones. Maar dat zou ik op de VF toch liever niet meemaken. Ik wil namelijk mijn accomodaties kunnen contacteren, ook onderweg.
Na 4 dagen kreeg ik plots een sms: 'welkom in Ierland'. JA! Ik was online. Vanaf dan verliep de telecomconnectie perfect. Maar wat ging er nu verkeerd? En waarom werkte het plots wel? Ik kan het niet meer nagaan en zal het vermoedelijk nooit te weten komen. Niet voor herhaling vatbaar.
Gisteren liepen er beelden binnen van overvloedige regen in het hele noorden van Italië. Compleet doorweekte pelgrims liepen er door overstroomde straten en paden. En erger nog. In de hoogste regionen van de alpen viel alles onder de vorm van sneeuw. Getuigen spreken van anderhalve meter sneeuw in één dag. Nog 49 dagen om alles weer weg te laten smelten.
Maar wat me nog het allermeest bezig houdt. Ik las in een facebook post van een pelgrim die momenteel de Apennijnen doorkruist: "Some of the hardest walking I’ve done due the climbs, the weather and the lack of available accommodation." Vooral dat laatste zinnetje speelt me parten.
Zou ik dan toch ook in Italië vooraf alle accommodatie moeten gaan boeken?
Dat wilde ik nu net vermijden. En een tent op mijn rug is absoluut uitgesloten.
Ik denk dat ik in Italië toch een paar etappeplaatsen vooraf zal proberen boeken. Al is het maar om te ervaren hoe de bezettingsgraad er vandaag aan toe is. Nog 49 dagen. Zo veraf en tegelijk zo dichtbij.Leggi altro
In conclaaf
8 maggio 2025, Belgio ⋅ ⛅ 18 °C
De dagen lengen en de temperaturen stijgen, net als de spanning.
Paus Franciscus heeft vorige week finaal zijn hoofd op zijn kussen gelegd en vele reporters staan momenteel op het Sint-Pietersplein te staren naar een lamentabel klein schouwtje. Wachtend op witte rook.
Als ik die beelden in de media zie kijk ik met andere ogen naar dat plein. Een plein met een uitzonderlijke status, eigen wetten en landsgrenzen, en het epicentrum van een geloof dat ik vooral herken doordat het mijn jeugd doordrenkte. Het plein is nu mijn finish, mijn doel.
De taferelen doen me nadenken. Waarom loop ik in hemelsnaam naar ginds? Zal ik het heilige vuur wel voelen om vol te houden? Zoals de echte gelovigen die pelgrimeren om een aflaat op te halen? Of zou ik zelf vatbaar zijn voor nieuw vuur? Misschien wel door de inspanning en uitdaging aan te gaan? Of door in interactie te gaan met anderen? Of zal mijn blik er één blijven van de observator? Die het geloof en haar rituelen bekijkt van buitenaf, als een onderzoeker die tracht autonoom te denken zonder de hulp van een god?
Deze en nog vele andere vragen vormen mijn persoonlijke conclaaf. Ik trek me terug in mijn eigen sixtijnse kapel. Voor rijp beraad. Tijd nemend om de tijd haar werk te laten doen. Wetende dat het nooit te laat is; nooit kan zijn. Om het leven te overschouwen en het kompas nog een keer te kalibreren. Richting zoekend voor de jaren die me nog resten. Ook voor na die in de verte opdoemende datum op mypension.be. Ik verwacht niet snel witte rook door mijn eigen schamele pijp. Waarschijnlijk ten vroegste als ik zelf in Rome sta. En wie weet nog later. Of wie weet is er gewoon geen rook. En dwalen we verder op volkse wijsheden als daar zijn: 'en de boer..., hij ploegde voort'.
Nog 29 dagen en ik trek de voordeur achter me dicht. Maar eerst is er nog het leven van vandaag dat me opzuigt. Een volle agenda, vol ge- en vervolgen van vroeger genomen beslissingen. Vol werk. Engagement. Ambities. Sleur. Passies. Om de leegte van een alternatieve agenda niet te moeten aanschouwen. We vervelen ons niet. Gelukkig niet.Leggi altro
Wasstrips en andere kwaaltjes
19 maggio 2025, Belgio ⋅ ⛅ 21 °C
Nog 18 dagen en de zogenaamde lappenmand stond bij me thuis. Een gekneusde rib na een onfortuinlijke val heeft me al meer dan een week slaapkwaliteit gekost. Wel op de ene zijde, niet op de andere. Een nachtwoeler zoals ik word daar dus per nacht een paar keer wakker van. Voeg daar aan toe dat ik deze week nog maar een keer een stevige opstoot kreeg van ontstoken sinussen. De gevolgen: slijmhoesten, soms lange tijd, bij iedere fysieke inspanning. Zelfs eenvoudige handelingen zoals het uitladen van de vaatwasser worden plots een ademhalingsopdracht. De angst om koorts te ontwikkelen zat er diep in. Want dat zou de examens op school kunnen hypothekeren. Ramp o imaginaire ramp. Wat dan weer mijn vertrek zou kunnen hypothekeren. Als ik één periode niet ziek mag worden, dan wel nu en de komende weken. Mijn hele agenda is afgestemd op 6 juni en mijn vertrek op tocht. Geen tijd voor uitstel meer. Geen optie om dingen vooruit te schuiven. 34 studenten moeten op de rooster en een quotering krijgen. Dat moet nu! Zodat ik binnen 18 dagen mijn rugzak op mijn schouders kan hijsen.
Het hele gedoe doet me nog maar een keer beseffen dat goede gezondheid een ab-so-lute voorwaarde is om dit plan te kunnen verwezenlijken. Ik las afgelopen weekend nog een relaas van een man op de Via Francigena die onderweg een spierblessure opliep aan een been. Een dokter in Siena schreef hem een week rust voor. Zijn hele stapschema overhoop. Gelukkig vond hij steun bij een andere pelgrim die het rustiger aan deed. Hij besloot zijn etappes te halveren en zijn lot te verbinden aan 'sloways'. Een organisatie die diensten verleend en al je accommodaties boekt én je bagage vervoert. Het moet hem een klein fortuin extra hebben gekost.
Ondertussen tikt de tijd genadeloos snel weg. Ik herinner me nog de herfst, toen het plan nog zo ver weg leek en het tellertje tergend traag wegtikte. Nu moet ik voortmaken. Ik wil mijn EHBO en medicatieset nog helemaal op punt krijgen. En ik vond vandaag ook een oplossing voor de klerenwas onderweg. Wasstrips. Een soort wasproduct samengeperst in een vorm van een blaadje papier. Het lost meteen op als het water voelt. En vederlicht, jahaaa! Hopelijk kan ik die in een winkel gewoon aankopen en moet dat niet online via thuislevering.
Manman. Wat zal het een hoop mentale verlichting betekenen om mijn eerste stappen te kunnen zetten, daar aan de boorden van Lac Leman. Nog een dikke twee weken en het is van dat!Leggi altro
Hannibal, maar dan zonder olifanten
31 maggio 2025, Belgio ⋅ ☁️ 26 °C
Over een week stap ik nu langs de Zwitserse boorden van Lac Leman. Als alles naar wens verloopt tenminste. Stilaan begin ik weer-apps te consulteren om in te schatten hoe ik me die eerste dagen moet voorstellen.
Ik volg dan de Rhône stroomopwaarts doorheen een indrukwekkend dal tot in Martigny. Vanaf daar plan ik in 3 dagen echt de hoogte in te gaan om de alpenpas 'Col du Grand Saint-Bernard' te bedwingen en zo Italië in te wandelen. De col is wereldberoemd van de Sint-Bernardhonden die met een tonnetje rond de nek gevuld met brandewijn onderkoelde bergwandelaars het leven konden redden.
Een aantal historici vermoeden dat de route over de Grand Saint-Bernard dè route moet geweest zijn die Hannibal nam toen hij tijdens de Punische Oorlogen naar Rome ten aanval trok. Dat hoorde ik in een documentaire op TV. Deze Carthaagse veldheer deed dat, zoals de overlevering vertelt, met een aantal olifanten. Het moet wat geweest zijn. Bij het ontbreken van bruggen waadde hij met deze kolossen door de Rhône om dan de Alpen over te trekken. De pas waarvan sprake ligt ietsje hoger dan 2500m en is voor 3/4e van de tijd bedekt met een dikke sneeuwlaag. Die beesten moesten naast hun eigen gewicht ook bagage en personenhutjes naar boven sleuren. Het moeten van de weinige olifanten geweest zijn die hun poten in echte sneeuw hebben gezet. Een fantastische gedachte. Deze tocht nog een keer overdoen, maar dan zonder dikhuiden, maar met aangepaste kledij en een GPS + paden blijft een even fantastische gedachte. Tenminste dat hoop ik toch, als ik binnen een 10-tal dagen op die iconische klim zelf mijn hartslag de hoogte zal voelen klimmen.
Nu blijkt na een kort vraagje via AI dat Hannibal vermoedelijk toch over de Col de la Traversette (op 2.580 meter hoogte) zou zijn gegaan. Fuck zeg. En ook die tonnetjes onder die langharige honden zouden vermoedelijk een mythe zijn. Is dat nu de kracht van AI? Om heel mijn heroïek naar beneden te halen? Laat mij maar in de veronderstelling leven. In mijn gedachten mag er al eens een kleine historische aanpassing gebeuren. Het is voor een goed doel. Binnen een dag of tien draag ik in gedachten een historische helm en drapeer ik Cartago-stoffen rond mijn heldhaftige lijf. En drink ik in het 'Hospice' op de bergpas dè brandewijn uit een tonnetje die volgens een oeroud recept nog wordt gestookt en enkel ginds te verkrijgen is. ;-)Leggi altro
ViaggiatoreTim Voors "Veel mensen zijn bang voor de verveling tijdens een solotocht. Maar mijn geest is mijn Netflix." Enjoy Wim.
ViaggiatoreGeniet ervan Wim, het zet aan tot verder nadenken over eerdere plannen/ overwegingen, ik ben benieuwd.
En we zijn... vertrokken :-)
6 giugno 2025, Svizzera ⋅ ☁️ 23 °C
Na een uiteraard onrustige nacht werd ik wakker net voor de wekker om 5u. Met een wazig hoofd en nauwelijks beseffend waar ik aan begon stapte ik de trein op naar de luchthaven. Twee en een half uur later stond ik in Genève. En gelukkig ... mijn telefoon verbindde meteen. Alles ging zo vlot als een Zwitsers uurwerk. Geld afhalen (terug Franken in mijn portefeuille), een treinticket uit de automaat en uiteraard een stipte trein naar Lausanne. Er tikte zowaar regen tegen het treinraam en de Alpen zagen zo zwart als terrils. Een korte deja vue in het station van Nyon, en rond 11u stond ik verweesd op het perron van Lausanne. Ik besefte het nauwelijks. Door de jacht op een broodje en wat frisdrank vergat ik een plechtstatig momentje te houden bij de officiële start... en het kilometertellertje begon te lopen. Ik wilde absoluut mijn eerste stempel in mijn 'credenziale' in de kathedraal van Lausanne. Het gevolg... een eerste klim was mijn deel. De binnenkant was nog geen Italiaanse overdaad maar de prachtige rozet in kleurglas mocht toch op de foto.
De eerste 10 kilometer zitten er op en de B&B valt wel mee. "Traag opbouwend starten" zegden mijn vele adviseurs. De motregen van bij de start werd zomerse zon en het Lac Leman blikkerde in het zonlicht. Een terrasje. Pootje baden. En de laatste kilometers doorheen de prachtige wijnlanden met prachtige decors van de indrukwekkende Alpentoppen. Straks schuif ik aan aan de keukentafel van Helene van de B&B. Ze biedt wat restjes aan als diner. Blé, met sla en witte pensen en wat broccoli. Gratis. Geen gouden combinatie. Maar wel in overeenstemming met haar aftands bloemenkleed, haar kromme rug en weelderige snorharen. De honger is verdreven. Morgen naar Montreux.Leggi altro
“ Geen gouden combinatie. Maar wel in overeenstemming met haar aftands bloemenkleed, haar kromme rug en weelderige snorharen.” 😂 Ik zie het helemaal voor me. [Els Sallets]
Smoke on the water
7 giugno 2025, Svizzera ⋅ 🌧 17 °C
Een regenachtige dag zou het worden. En dat werd het ook. De hele dag met het impressionante Lac Leman aan mijn rechterzijde. Ik nam op aanraden van Helene de hogere route en dat was een voltreffer. Tussen de steile wijngaarden liep ik van het ene naar het andere kleine dorpje, maar in wijnkringen zijn dat namen die klinken als klokken. Saint Saforin bijvoorbeeld. In alle dorpjes was het een drukte van jewelste want alles werd in gereedheid gebracht voor het feest van de 'vingerons'. Een heel stuk later bereikte ik Vevey. Wat in mijn beleving een dorpje was deed aan als een volwassen stad. Ik zocht het kerkje. Tevergeefs. Ik wist dat de toetsenist van de voormalige rockgroep Yes, genaamd Rick Wakeman, er regelmatig kwam voor de unieke klank van het vermaarde kerkorgel. Hij maakte er vele opnames voor zijn bombatische stukken muziek met alle registers open. Heerlijk.
Op het stadsplein in Vevay was het gezellig druk. Ik kreeg een stempel in mijn Credenziale in het Toerist Office en zette me neer tussen de wijnfeesten. Ik kocht een leeg glas en heb twee wijntjes geproefd samen met een lunchbord waarmee ik een of andere broederband tussen twee steden steunde. So be it.
Ik had veel bekijks met mijn grote rugzak maar dat liet ik me welgevallen. Toen zich een volgende bui aankondigde besloot ik door te stappen richting Montreux. Ik teste voor het eerst mijn nieuwe trekparaplu uit. Een voltreffer, maar er stond inderdaad nauwelijks wind.
Langs een oerlelijke steenweg ging het maar traag vooruit, maar we zijn er. In het mondaine Montreux. Blinkende cocktails, zonnebrillen, en protserige hotels. Het Knokke van Zwitserland, bij gebrek aan zee.
Doorheen de dag zat Deep Purple in mijn oor. Het nummer "Smoke on the water" met de overgekende gitaarrif werd hier geschreven. De muzikanten waren hier in het casino naar een concert gegaan van Frank Zappa and the mothers. Een of andere bietekwiet stak er een vuurpijl af tegen het plafond waarbij het concert werd afgebroken omdat de tent in lichterlaaie stond. De rook van het vuur spreidde over het meer, en het inspireerde Deep Purple tot deze rasechte classic.
En nu ga ik pizza eten. Met de droge Brit Patrick. Ik liep hem zonet tegen het lijf. Een doorwinterde wandelaar die hier toekwam en geen Frans kon. Ik vertaalde wat en er schuilde een sympathieke man onder die lelijke regenponcho.Leggi altro
ViaggiatoreLeuk om te mogen volgen ! Er komt vlug beter weer, denk ik :) Fijne en inspirerende tocht ,Wim.
