New Zealand
Tasman District

Here you’ll find travel reports about Tasman District. Discover travel destinations in New Zealand of travelers writing a travel blog on FindPenguins.

329 travelers at this place:

  • Day46

    Day 46/72: Skydiving!!! And seals

    December 12 in New Zealand

    Early in the morning I got a call to say that my Skydiving would be pushed back to 1000, which made us both fear for a day like the previous day of waiting for the jump. Fortunately, at 1000 we showed up and I got into my gear. I was the only one on my plane (apart from the instructor person and the photographer) and it was so nervewracking flying up above the clouds. At 13000ft we jumped out and had about 50 seconds of free falling time (the video is hilarious- just me desperately trying to breathe while slightly hyperventilating, while wearing a very attractive hat and goggles) and at 7000ft we pulled our parachute and the photographer continued his fall down to greet us on the ground. (he pulled his parachute at about 5000ft). The soft journey down to the ground was amazing, the views - even though it was slightly cloudy - were incredible, of golden beaches and cliffs and sparkly sea. We landed safely and it was absolutely amazing.

    The rest of the day involved a drive up to the most northern tip of the island, and we stayed at Wharariki beach. We had a lovely walk to the beach across white sand dunes and spotted loads of seals all sat on the rocks around the edge. We climbed into caves and through limestone arches on the beach for a while, then enjoyed the sunny walk back to the campsite.

    An evening of reading and relaxing followed (in which I started and finished a particularly captivating book) and an early night for Tom (while I stayed up to finish said book).
    Read more

  • Day10

    28-10 Motueka, afscheid Becky

    October 28 in New Zealand

    We fietsen toch te anders, ik voel me toch een beetje opgejaagd. Becky weer als een malle die berg op, omdat ze zich niet zo goed voelde. Terwijl we uitzichtpunten zouden doen. En 8 km 5% op zijn minst kan/wil ik echt niet in 1 keer. Ver na lunchtijd treffen we elkaar pas weer, ik pislink (honger) en zij zich van geen kwaad bewust. Morgen wil ze in 1 keer naar Nelson Lakes NP fietsen, meer dan 100 km. Het gaat haar ook om de prestatie. Ik wil niet. Het is denk ik ook goed om gewoon weer echt mijn eigen ding te gaan doen. Als afscheid hebben we veel cider gedronken en taco's gemaakt. We hebben van elkaar geleerd, zij om af en toe gas terug te nemen, en ik dat af en toe doorstieren ook geen kwaad kan. We zullen elkaars gezelschap wel missen, het was tof.Read more

  • Day11

    29-10 Tapawera

    October 29 in New Zealand

    Samen ontbeten, droog ingepakt, knuffel, vertrek Becky; ik zwaai nog, maar ze kijkt niet om. Ik stop lekker 6 keer de eerste 3 kilometer. Dat doe ik niet als ik samen met iemand anders fiets, ondanks dat diegene daar niet om vraagt. Best interessant. Doe ik zelf.
    Het miezert, maar voor "continue regen tot 4 uur" vind ik het best meevallen.
    Ik mis Brooklyn, maar ben wel in Woodstock geweest! Alle "dorpjes" onderweg zijn niets (ook Woodstock niet). Om even voor enen ben ik bij de eerste camping, (44 km gefietst) de volgende is 8 km verder aan de snelweg, en die daarna over 54 km (stroomop met een heuvel). Hoe suf ook: ik stop. Kan de tent nog droog opzetten en daarna miezert/regent het. Gelunched onder een afdak, douchen en daarna lekker in mijn tent met de pinguins, een boekje, een spelletje en koffie.
    Het enige wat niet lukt is dat het om 4 uur stopt met regenen. Het lijkt even van wel, ik loop naar het dorp (100 meter) en in de volgende bui weer terug, retour boekje. Half 6 alsnog droog.
    Read more

  • Day12

    30-10 Saint Arnaud

    October 30 in New Zealand

    Als ik ooit een boek schrijf over fietsvakanties, gaat het relativiteit of verwachtingen heten. Ik verwacht weer een hele natte dag. Kan ik droog ontbijten en inpakken: blij. Na een uur gaat het miezeren, valt dan nog mee. Het dorp Golden Downs is niet meer. Het is hier blijkbaar heel normaal om je huis op een vrachtwagen te zetten, want de huizen van Golden Downs zijn naar Tapawera verplaatst. Kikiwa bestaat helaas alleen uit boerderijen. Nu had ik niet echt iets anders verwácht, maar wel gehoopt, want het is koud en het miezert en het is lunchtijd. Dan toch nog maar 100 meter door: mooie steen om op te zitten, het is opeens droog en zelfs een waterig zonnetje. Top toch? Had ik niet verwacht. En daarna weer miezer.
    De route was mij voorspeld als heel erg mooi. Daarom valt aldoor productiebos mij toch wat tegen, al maakt de bloeiende brem veel goed. Ik klim aldoor lichtjes omhoog, zo ben ik wel weer erg vroeg op de camping.... En daar is 10% en een lange klim. Dan is 20 km opeens echt een heel stuk "verder weg". Over relatief gesproken. Uiteindelijk staat de tent, met inchecken een eind verder op, om 3 uur of zo, en loop ik nog een stuk door het national park Nelson Lakes. Wel vogels gehoord, niet gezien en ook die papegaaien niet gehoord waar ik eigenlijk voor ging. Om 7 uur begint het weer te druppen en het was al steenkoud, hup tent in. Zo douchen en naar bed. Relatief dure Docsite, geen stopcontacten, keuken is dicht, morgenmiddag weer regen, dus ik ga morgen door. Murchinson schijnt een hele mooie camping te hebben aan een rivier.
    Read more

  • Day14

    1-11 Murchinson: natural flames

    November 1 in New Zealand

    Gisteravond toch telefoontje dat het doorging. De hele nacht regenen, maar half 8 droog. Perfect. Práchtige wandeling door een vallei waar je anders niet komt, (over het terrein van een boerderij) naar een plek waar gas uit de grond lekt wat ze ooit hebben aangestoken. En dan thee met pannekoeken, gekookt op dat vuur. Onderweg laat Shelley dingen zien die je zelf niet ziet, zoals honeydew en een mini bekerschimmel. Helemaal leuk. Ook een Nieuwzeeland vliegenvanger gezien en heel misschien een yellow head. Heel gaaf.
    De nederlandse franse bakker is weer dicht. Dan niet. Morgen door, laatste redelijke dag volgens het weerbericht. Maar ik blijf hopen.......
    Read more

  • Day9

    27-10 Pohara

    October 27 in New Zealand

    We hadden gisteren besloten dat we vandaag zouden kijken of we die heuvel weer terug gingen. Maar eerst Pupu Springs. Ontbijt in de zon, bij de bron begint het te regenen. Toch erg mooi, ik kan me voorstellen dat deze plek heilig is bij de Maori's. Tijdens het klimmetje naar de bron, zie ik het wel zitten om nog terug de heuvel over te fietsen, Becky wil de kust zien, dus we besluiten om in Pohara te gaan staan. En dat vóelt toch lekker. Geen haast meer. Waarom kon ik dat nou zelf niet voelen wat ik écht wilde?
    Inmiddels stort het zo hard, dat we na de lunch in Takaka en de tweedehands winkel ons naar de tv room van de camping haasten. Daar kijken we een film. (Het blijkt een top 10 camping, hahaha, weer korting, jammer dat het dan nog steeds duurder is dan andere campings). Robin de campingbaas geeft ons de tip om een kwartiertje te fietsen naar "de Grove". Goede tip, wauw! Zelfs in de stromende regen. Nadat we de tenten hebben op gezet wordt het droog. Het zou een week regenen, ik klaag niet.
    's Avonds rugby gekeken. De All Blacks winnen. Ik voel me helemaal kiwi😊
    Read more

  • Day8

    26-10 Takaka

    October 26 in New Zealand

    Na best wat regen vannacht, word ik wakker van helicopters; volgens mij een bosbrand want ze vliegen af en aan met oranje containers. Ik hoop maar dat ze het snel kunnen blussen.
    De klim naar de grot is zwaar, maar het lukt wel. Het miezert vaag. Bij de grot carrotcake en een pie. Daarna een tour (inmiddels regent het) met een super enthousiaste gids die mega veel weet, maar wel een beetje lang van stof is. Ze zingt haleluja in Maori om de akoestiek te laten horen. Gaaf. Droog als we weer buiten staan.
    Mijn reisgids zegt dat de grot op de top is, daarom klimt het nog 2 km en 150 verder. Grrr. Daarna haarspeltafdaling (grrr) (donsjas en handschoenen aan) en daarna nog dik 20 km tegen de aangewakkerde wind in. Grrr.
    Becky is steeds een stip aan de horizon al wacht ze op cruciale punten op me. Voelt toch niet relaxed.
    En dan kunnen we op de camping nog in de zon zitten! Over het weer echt geen klagen!
    We zijn allebei te moe om nog dik 8 km naar de bron te fietsen, half uur te lopen en weer terug. Doen we morgen, en of we daarna terug fietsen zien we dan wel.
    Read more

  • Day13

    31-10 Murchinson

    October 31 in New Zealand

    Gisteravond toch maar mijn waterfilter mee in de slaapzak genomen, want ik vond het zo koud, al vond ik dat ik me aanstelde. Minus 2,7 toen ik opstond, tent dik onder het ijs en het meer ligt te stomen. Pfoeh, gelukkig niet mijn filter naar de haaien.
    Naar de snelweg is 20 km lang alleen maar stroomafwaarts. Lekker hoor, toch een e-bike kopen? Mooi breed dal. De highway zelf heuvelt wat meer. Per saldo wel naar beneden, maar de gemiddelde snelheid zakt toch wat. Toch om kwart voor 1 al bij de camping, heb ik toch al 60 km gefietst én al gelunched. Hoezo relatieve snelheid?
    Inderdaad mooie camping aan de rivier, al hoor je de weg wel. Ik ga snel naar het dorp, want het wordt inderdaad grijs. De Franse bakker gerund door een Nederlander is helaas dicht op woensdag. Na terugkomst en niet gelukt middagdutje toch weerbericht gechecked; snel douchen en wassen. Wordt het mooiste weer van de wereld!
    Ik ga toch maar niet raften morgen, dan raft je aldoor langs de highway. De meneer van de natural flames moet met zijn vrouw overleggen en belt mij (niet) terug. Ik doe wel een wandelingetje morgen, ik ben ontzettend moe en wil niet weer opbreken. Deze camping is fijn, en nog goedkoper dan de Doc gisteren! Wel veel sandflies. De Kiwi magnetronmaaltijd lijkt verdacht veel op een Nederlandse☺.
    Read more

  • Day2

    Heetwaterbronnen en hoge bergen

    October 11 in New Zealand

    ’s Morgens worden we naar het Spaceships bureau gevoerd waar we onze campervan afhalen. Franz Josef is de naam van de Toyota Estima waar we de komende 33 dagen in zullen rijden en slapen.

    Mijn brein is al snel weer aangepast aan het links rijden en zo sjeezen we naar een supermarkt om ons te bevoorraden voor de komende dagen. Vé koopt ook een nieuwe muts en daarna is het tijd om te beginnen aan ons nieuwe avontuur! We hebben er allebei zin in.

    We hebben de afgelopen maanden niet echt gepland wat we in Nieuw-Zeeland zouden doen. Op aanraden van de chauffeur van onze camping trekken we naar Hanmer Springs, zo’n 2 uur ten noorden van Christchurch. Onderweg vallen onze monden constant open van het prachtige landschap. Al die verschillende tinten groen, de bloemen die beginnen te bloeien, de schattige kleine lammetjes in de wei,…

    We zijn al content dat we opnieuw de lente gekozen hebben om door dit land te reizen. De natuur die ontluikt en nog heel kalm op de baan omdat er nog niet veel toeristen zijn. Alleen het weer wil nog niet direct mee. Er staat een koude wind, we zijn dan ook blij dat we kunnen opwarmen in de heetwaterbaden van Hanmer Springs. Twee uur lang genieten we van het warme water.

    Wanneer we de volgende dag opstaan is het zowaar aan het sneeuwen. Het weer achtervolgt ons precies vanuit Mongolië! We rijden direct verder tot we de heuvels uit zijn en daar klaart de hemel gelukkig wat op. Een korte wandeling brengt ons naar de Maruia waterval en daarna rijden we tot in het kleine dorpje Murchison. Op de camping net er voorbij doen we een babbeltje met de sympathieke eigenaar die ons belooft dat het de volgende dagen beter weer wordt.

    De warmte van de zonnestralen maakt ons inderdaad wakker. Zalig! Blauwe lucht, wel nog een beetje wind, maar we kunnen al in t-shirt buiten lopen. We rijden een uurtje verder naar het Rotoiri meer waar de Mount Robert loop begint. Een wandeling naar, je raad het al, Mount Robert. Vé heeft helaas last van een stevige hoest en hoofdpijn. Ze ziekt uit in de auto terwijl ik mijn trailschoenen aantrek. Het pad zigzagt steil omhoog en langzaam aan krijg ik een uitzicht over het mooie turquoise meer en de omringende bergen. Dit is echt genieten.

    De 2 dagen erop rusten we uit in het gezellige Motueka. We kiezen een camping uit waar we ons al snel thuis voelen. Mooi uitzicht op de wijnranken, veel kippen en eenden die er rond lopen, vriendelijke eigenares,… Een tof en rustig plaatsje.
    Read more

  • Day9

    A Perfect Day

    October 18 in New Zealand

    De dag start met campingkat Bro naast me op bed. Ik ben nog niet helemaal wakker en deze lieve knuffelkont heeft mijn dag al goed gemaakt.

    Na yoghurt, muesli, banaan en een spiegeleitje zijn we weer vertrokken met onze Franz Josef. We gaan Wharariki beach en het nabijgelegen Green Hill beach bezoeken. Terwijl FJ op onze spullen past op de parking wandelen wij via Nikau en Dune lakes naar Wharariki beach. 3 km heerlijk wandelen temidden de schaapjes. Nadat we een kleine jungle via een mooi paadje doorkruist hebben, is het tijd om onze mond open te laten vallen. We zijn er!
    Spectaculair strand met witte zandparels, stenen mastodonten op het strand en in de zee. Grotten, spelonken, steenformaties waarin en waartussen je heerlijk kan wandelen en met je voeten in het water ploeteren. Met een beetje geluk kom je jonge zeehonden tegen die hier komen spelen. We wandelen eerst wat naar links richting Green Hill beach. Mooi en rustig met uitzicht op Wharariki beach. Aan de ingang van een van de grotten spotten we een jonge zeehond. Zo cool om even te mogen binnenkijken in zijn dagelijks leven, in zijn natuurlijke habitat. We genieten op afstand (minimum 20 meter) van dit mooie dier. Ze zien er lief uit en een beetje sloom, maar als je te dichtbij komt kunnen ze bijten. Verschillende mensen zijn hierdoor al in het ziekenhuis beland.
    Langs het water op blote voeten wandelen we terug richting Wharariki beach. Wat een mooie plaats is het hier! Ik amuseer me te pletter! De omstandigheden zijn ideaal. Er is heel weinig volk, heel veel zon en weinig wind. Aan het einde van het strand wandelen we nog 1 km langs groene heuvels naar de parking. Wat een geweldige ervaring! Dit is mijn hoogtepunt tot nu toe in Nieuw-Zeeland.

    Op de parking wandelen er pauwen rond. Op een gegeven moment zie ik een mannetjespauw met zijn veren in een waaier. Heel lang geleden dat ik dat gezien had. Ik sta versteld. Wat is de natuur toch een geweldige architect! We gaan iets eten in het restaurant aan Farewell Spit. Het eten is hier super lekker en het is heerlijk zitten op het terras met uitzicht. Ze zijn hier ook heel vriendelijk, maar dat is iedereen eigenlijk in Nieuw-Zeeland.

    Daarna bezoeken we Cape Farewell, het meest noordelijk gelegen punt van het Zuidereiland. Wanneer we vanop de kliffen naar beneden kijken, zien we een zeehond zonnebaden op de rotsen. De laatste uitstap vandaag is een kleine wandeling naar Pillar Point lighthouse. We krijgen een zalig uitzicht op Farewell Spit, de spitse landtong die zich uitstrekt in de oceaan.

    Omdat we morgen terug naar Motueka rijden om op tijd te zijn voor de eerste dag van het Lift Off festival, besluiten we een camping te kiezen die daar al wat dichterbij ligt.
    Onze keuze valt op The Secret Spot (TSS) in Pohara. Een zaligheid om deze dag op zo’n mooi plaatsje af te sluiten. We zijn de enige bezoekers vanavond. Het kampvuurtje in de tipi, de geweldige douche in het bos, een nachtelijke trip naar een minikolonie glow worms die langs de flanken van het meer leven,… We laten het ons allemaal welgevallen. Een dag vol verrassingen, a perfect day. I’m glad I spent it with you!

    Een filmpje dabei: https://photos.app.goo.gl/Tvr2omFTCroyiu5p9
    Read more

You might also know this place by the following names:

Tasman District

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

Sign up now